‘ไม่มีลั่วซูฮวา’หลี่เจิ้งถอนหายใจขึ้นมาเบาๆ ก่อนที่จะเดินออกไปจากหน้าหอเยว่ฮวาฟางเฟย ด้วยสีหน้าที่สิ้นหวังแล้วหยิบผ้าคลุมหน้าขึ้นมาสวม และผูกเชือกไว้ด้านหลังจนแน่น
“นี่ข้าแพ้อีกแล้วหรือ”ลั่วไป๋หลานเม้มปากไว้แน่นพลางมองลูกดอกที่ปักอยู่บนเป้าลูกดอก
“ตามกติกาข้าต้องลงโทษเ้าต้าซื่อ! เอาหน้าผากของเ้ามาให้ข้าดีดเสียดีๆ"ลั่วไป๋หลงฉวยแขนของพี่สาวฝาแฝดให้เข้ามาใกล้ๆแล้วดีดหน้าผากของนางทันที
“ข้าเจ็บนะลั่วไป๋หลง!”ลั่วไป๋หลานมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ พลางลูบหน้าผากของตัวเองเบาๆ
“ข้าทำตามกติกาไม่ได้ทำผิดกติกาเสียหน่อย”
“ถึงตาข้าเมื่อไหร่เราได้เห็นดีกันแน่ ลั่วไป๋หลง!”
“หมดเวลาเล่นของพวกเ้าแล้วลั่วไป๋หลง เ้าต้องไปด้านนอกกับข้า”ลั่วซูฮวาวางเจี่ยนตู๋ แล้วหันไปมองลั่วฟูหรงและลั่วลี่เม่ยที่กำลังเล่นหมากล้อมรวมไปถึงลั่วไป๋หลานและลั่วไป๋หลงที่กำลังปาลูกดอก
“ออกไปด้านนอกไม่คาดคิดว่าคำนี้จะหลุดออกมาจากปากของท่านต้าเจีย”ลั่วไป๋หลงและลั่วไป๋หลานเอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน พลางสบตาซึ่งกันและกัน
“เป็ดั่งที่ต้าซื่อและเสี่ยวซื่อกล่าวเหตุใดท่านจึงคิดที่จะออกไปด้านนอกจวน”
“ท่านพ่อกำลังเตรียมประชุมลับเกรงว่าเื่นี้น่าจะเกี่ยวข้องกับเผ่าเฟิ่งอวิ๋น จึงได้สั่งให้ข้าและลั่วไป๋หลงเป็คนไปรับกระบอกไฟที่ตลาดแทนเหล่าทหารที่กำลังวางแผนเตรียมการรับมือ”
“ถ้าเช่นนั้นเราก็ไปกันเถอะขอรับจะได้ไม่เสียเวลา”สิ้นเสียงของลั่วไป๋หลง ทุกคนต่างพยักหน้ารับรู้ลั่วซูฮวาและลั่วไป๋หลงจึงลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกไปด้านนอกสกุลลั่ว
“ฟูจวิน[17] ท่านให้ลูกๆออกไปนอกจวนคิดจะทำอะไรหรือเ้าคะ”
“ฟูเหรินข้าคิดอะไรก็ย่อมเป็สิ่งที่เ้าคิด”
“เกี่ยวข้องกับพิธีเสี่ยงทายเซียมซีเลือกไท่จื่อเฟยใช่หรือไม่เ้าคะ”
“ถูกต้องวันนี้ย้งจีได้แถลงการณ์ให้ไท่จื่อได้รับรู้ชื่อของสตรี ว่าที่ไท่จื่อเฟยแล้วอีกไม่นาน เสนาบดีหวังจะส่งสาส์นมายังจวนสกุลของสตรีชั้นสูงที่ถูกเสี่ยงทายเลือกเป็ไท่จื่อเฟยด้วยตัวเอง"
“ถ้าเช่นนั้นหมายความว่า...อีกไม่นานฮวาเอ๋อร์จะต้องเข้าวังหลังอย่างนั้นหรือเ้าคะ”
“ใช่”
“แล้วเราจะบอกนางอย่างไรดีเ้าคะฮวาเอ๋อร์ไม่รับรู้ถึงเื่นี้เสียด้วยซ้ำ และต่อให้นางรับรู้นางก็ไม่มีทางยินดีกับเื่นี้อย่างเด็ดขาด”
“เื่นี้นี่เเหละที่ทำให้ข้ากังวลใจอย่างไรเสียฮวาเอ๋อร์จะต้องรับรู้เื่นี้ และจะต้องยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นให้ได้ด้วย”แม่ทัพลั่ววางจอกน้ำชาลงสีหน้าของเขาดูกังวลขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อนึกถึงลั่วซูฮวา
“ห๊า!ต้าเจียกำลังจะมีสะ!...”ลั่วไป๋หลานกล่าวยังไม่ทันจบมือของใครคนหนึ่งได้ปิดปากของนางเอาไว้เสียก่อน
“อย่าเสียงดังไปเดี๋ยวท่านพ่อกับท่านแม่จะจับได้ว่าพวกเราแอบฟังอยู่”ลั่วฟูหรงยังคงปิดปากของน้องสาวคนเล็กเอาไว้ เพราะเกรงว่านางจะทำให้ทุกอย่างพังลง
“ข้าในี่เ้าคะเอ้อร์เจีย[18]”
“หมายความว่า...ต้าเจียจะต้องออกไปจากจวนสกุลลั่วอย่างนั้นหรือเ้าคะ”
“ย่อมเป็เช่นนั้นซานเม่ย แต่คนอย่างนาง ไม่มีทางยินยอมที่จะออกไปนอกเรือนท้ายจวนหรอกเื่นี้พวกเราย่อมรู้ดี”
“หากต้าเจียรู้สกุลลั่วต้องวุ่นวายอย่างแน่นอน”
“อย่าให้ต้าเจียรับรู้เป็อันขาดเื่เช่นนี้ขึ้นอยู่กับผู้ใหญ่ไม่ใช่พวกเรา”
“พูดง่ายแต่ทำยากเ้าค่ะเอ้อร์เจีย ท่านลืมไปเสียแล้วหรือ ข้าเป็พี่สาวฝาแฝดของลั่วไป๋หลงไม่ว่าข้าจะคิดอะไรเขาย่อมรับรู้ทุกอย่าง เพียงแค่สบตาของข้าเท่านั้น”
“ถ้าเช่นนั้น เ้าจะต้องหาวิธีปิดปากลั่วไป๋หลงเ้ามีวิธีรับมือกับเขามากมายอยู่แล้วนี่ ต้าซื่อ”
“เ้าค่ะข้าจะพยายามทำให้ดีที่สุด”ลั่วไป๋หลานถอนหายใจขึ้นมาเบาๆเมื่อหน้าที่ที่หนักหนาที่สุดได้ตกหล่นมาอยู่ในมือของนาง
“ทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้วข้าจะแวะไปที่ร้านหนังสือ เ้าจะแวะไปที่ใดหรือเปล่า เสี่ยวซื่อ”
“ท่านไปที่ใดข้าจะตามท่านไปด้วย”
“เ้าไม่จำเป็ต้องมาดูแลข้าจะไปที่ใดก็ไปเถอะ เสร็จสิ้นเมื่อไหร่ค่อยมาหาข้าที่ร้านหนังสือ”
“ขอรับต้าเจีย”ลั่วไป๋หลงขานรับ แล้วเดินแยกออกไปทันทีลั่วซูฮวายืนมองแผ่นหลังของน้องชายที่เดินหายไปลับตาก่อนที่จะเดินไปยังร้านหนังสือแห่งหนึ่งตามที่เธอได้กล่าวเอาไว้
‘ลั่วซูฮวา’หลี่เจิ้งฉีกยิ้มขึ้นมาภายใต้ผ้าคลุมหน้าเขายืนมองลั่วซูฮวาที่กำลังอ่านหนังสือเล่มหนึ่งแค่เพียงชั่วครู่ก่อนที่เขาจะหยิบหนังสือที่อยู่ในมือของนางพร้อมกับะโตีลงกาไปยังอีกด้านหนึ่ง
“หยาบคาย!”ลั่วซูฮวาหันไปมองคนที่ยืนอยู่ด้านข้างด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจ
“ขออภัยเสี่ยวกูเหนียง”
'เสียงนี้มัน…เจียงเฉิน'
“เป็ท่านนี่เองกงจื่อ”ลั่วซูฮวามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขายื่นหนังสือเล่มนั้นคืนให้แก่เธอลั่วซูฮวาจึงยื่นมือรับพลางมองสายตาของเขาที่กำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเ้าชู้และความเ้าเล่ห์ จนเธอรู้สึกได้ในทันที
‘น่าหมั่นไส้ชะมัด!’
“ไม่คาดคิดว่าท่านจะจำข้าได้”
“ไม่คาดคิดว่าท่านจะจำข้าได้เช่นกันทั้งที่ข้าสวมผ้าคลุมหน้าเอาไว้”
“อาจจะเป็เพราะความรู้สึกที่ข้ามีต่อท่านกระมัง”
‘เลี่ยนมาก’
“ท่านเป็อย่างไรบ้างสบายดีหรือไม่ แผลของท่านหายดีหรือยัง”ลั่วซูฮวาเปิดบทสนทนาพลางมองหลังมือของอีกฝ่าย
“ข้าสบายดีตอนนี้แผลหายดีแล้ว ท่านดูสิ”
‘มุขหลอกจับมือสาว’ลั่วซูฮวาชำเลืองมองอีกฝ่ายที่อยู่ตรงหน้า ก่อนที่จะฉวยมือของเขาที่ยื่นมาให้เธอดู
“แค่นี้หวังว่าท่านจะพอใจ”
“ไม่คาดคิดว่าท่านจะรู้ทันขอบคุณท่านมากที่ช่วยพันแผลให้แก่ข้า”
“ไม่เป็ไรหรอกท่านเองก็ได้ช่วยประคองตัวข้าเอาไว้ไม่ให้ล้ม ถือเสียว่าเราหายกัน”
“ข้ามีเื่อยากจะถามท่าน”
“อะไร”
“เสี่ยวกูเหนียง ไม่ทราบว่าท่านมีนามว่าอะไรหรือ”
“เราไม่มีอะไรติดค้างต่อกันท่านไม่จำเป็ต้องรู้จักนามของข้า หากไม่มีอะไรแล้วเห็นทีข้าต้องขอตัว”ลั่วซูฮวาหันหลังให้เขาหลี่เจิ้งจึงรีบไปขวางหน้าลั่วซูฮวาทันที
"ข้าแค่หวังผูกมิตรกับท่านในฐานะสหายท่านอย่าได้กังวล”
‘ฉันรู้ทันนายหรอกนาเจียงเฉิน ต่อให้นายจะจำฉันไม่ได้ แต่สายตาของนาย ท่าทางของนาย น้ำเสียงของนายวิธีการจีบผู้หญิงของนาย ฉันเห็นมาหมดแล้ว แต่ก็ไม่คิดว่าชาตินี้นายจะเอามาใช้ด้วย’
“เป็สหายกับข้าอย่างนั้นหรือเห็นที…ท่านจะต้องเป็เหรินเยา[19] เสียแล้วล่ะเพราะข้าชอบคบค้าสมาคมกับสตรี หรือว่าท่านจะยอมเป็สตรีเพื่อเป็สหายของข้า”
“ข้าคงจะเป็เช่นนั้นไม่ได้แต่เพื่อท่านข้าก็ยอม”
‘นายนี่มันเหมือนเดิมจริงๆ’
“ลมปากของท่านไม่หวานหูพอสำหรับข้าหรอกนะลมปากของท่านอาจจะหวานหูจนหว่านล้อมเหล่าสตรีมากมายให้สมยอม แต่เสียใจด้วยที่ครั้งนี้ท่านทำไม่สำเร็จ หวังว่าครั้งหน้าข้าจะได้มาฟังลมปากของท่านอีก”
“เสี่ยวกูเหนียงเดี๋ยวก่อน!”
‘ทำไมไม่รั้งแขนเอาไว้ไม่กระชากแขนเราเข้าไปหา เหมือนทุกครั้งที่เขาเคยทำนะ’ฝีเท้าของลั่วซูฮวาหยุดลงทันทีพลางขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนที่จะหันไปมองคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง
“ท่านไม่จำเป็ต้องบอกชื่อข้าแต่ข้าอยากให้ท่านจำชื่อของข้าเอาไว้ให้ดีชื่อของข้า หลี่เจิ้ง”
‘หลี่เจิ้ง’สายตาของเขาดูจริงจังจนลั่วซูฮวาต้องแปลกใจ ก่อนที่เธอจะเอะใจขึ้นมาได้ว่า‘หลี่เจิ้ง ชาตินี้เจียงเฉินคือไท่จื่อหลี่เจิ้งอย่างนั้นหรอไม่อยากจะเชื่อเลย แต่…ก็ขอแสดงความยินดีด้วยนะที่จะได้ภรรยาเพิ่มอีกยี่สิห้าคนมีไท่จื่อเฟยเป็ตัวเป็ตน สมใจนายอยู่แล้วนี่ แล้วยังจะมาจีบฉันอีกสมแล้วที่เป็นาย เจียงเฉิน’
“ได้ ข้าจะจำเอาไว้”
____________________________________________________________________
[16] ฉู่หวางเฟย (楚王妃) คือ พระชายาเอกในองค์ชายแห่งรัฐฉู่
[17] ฟูจวิน (夫君) คือ คำที่ภรรยาเรียกสามี
[18]เอ้อร์เจีย (二姐) แปลว่า พี่รอง (ผู้หญิง)
[19] เหรินเยา (人妖) แปลว่า สาวประเภทสอง
1K
![[นิยายแปล] อภินิหาร หนึ่งราชันหมื่นอัตลักษณ์ Absolute Resonance](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737518715_77529948.webp)
