“ฉันขอโทษด้วยนะหรงหรงที่นัดเธอออกมาก่อนเวลา พอดีฉันอยากมีเพื่อนออกมาเดินซื้อของหน่อยน่ะ”
“เธออย่าพูดอย่างนั้นสิลี่จิง ฉันต้องขอบใจเธอมากกว่า ที่เธอชวนฉันออกมาเที่ยว ถ้าเธอไม่ชวนฉัน ป่านนี้ฉันก็คงได้แต่นั่งเล่นอยู่ที่บ้านแล้วล่ะ อีกอย่างภาษาฉันก็ยังไม่ค่อยคล่อง ออกมากับเธอ ฉันก็จะได้อาศัยเธออย่างเต็มที่” เหวินหรงตอบอย่างดีใจ
“ไปเถอะ เราไปนั่งที่ร้านกาแฟร้านนั่นก่อนดีกว่า วันนี้ฉันได้ข่าวมาว่าสี่เทพบุตรของมหาวิทยาลัย B จะมานั่งที่ร้านนี้” หลี่ลี่จิงจูงมือเหวินหรงเข้าไปในร้านกาแฟ ก่อนที่จะเลือกที่นั่งด้านในสุด
‘หลี่ลี่จิง’ ลูกสาวคนเล็กของเ้าของบริษัทโมโดลลิ่งที่มีชื่อเสียงที่สุด เธอจึงมีนิสัยเอาแต่ใจ ชอบสั่งการ และยังชอบข่มขู่คนอื่น ทำให้เธอไม่ค่อยมีเพื่อนมากนัก ทั้งๆ ที่มาเรียนอยู่ต่างประเทศตั้งหลายปี ตอนนี้เหวินหรงจึงเป็เพื่อนคนเดียวที่เธอคบด้วย
หลี่ลี่จิงมาเรียนที่ต่างประเทศั้แ่ชั้นมัธยมปลาย เพราะความไม่ตั้งใจเธอจึงเรียนจบมาด้วยผลการเรียนที่ไม่ดีนัก ทำให้การเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัยมีปัญญา แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่อยากกลับไปอยู่ที่บ้าน เธอจึงหาข้ออ้างกับพ่อและแม่ว่าอยากจะเข้าคอร์สเรียนภาษาต่ออีกสักปีสองปี นั่นจึงทำให้เธอได้รู้จักกับเหวินหรงที่กำลังเข้าคอร์สเรียนภาษาอยู่ที่เดียวกัน ถึงแม้หลี่ลี่จิงจะรู้เื่อื้อฉาวของเหวินหย่าซินแม่ของเหวินหรงมาบ้าง แต่เธอก็พยายามมองข้าม เพราะถึงอย่างไรมันก็คงจะดีกว่าที่เธอจะไม่มีเพื่อนเลย
“หรงหรง ฉันอยากได้กาแฟสักแก้วน่ะ เธอช่วยไปซื้อให้หน่อยสิ อ่านตามเมนูที่เคาน์เตอร์ก็ได้ ไม่ยากหรอก”
เหวินหรงไม่ได้ปฏิเสธ เพราะอยากเอาใจหลี่ลี่จิง เธอหวังจะใช้ความสัมพันธ์ส่วนตัวเพื่อเข้าไปเป็นางแบบในสังกัดบริษัทของหลี่ลี่จิงอยู่เหมือนกัน “ได้สิ ไม่ต้องเกรงใจ แค่อ่านตามเมนูฉันทำได้ เธออยากได้ขนมเพิ่มด้วยไหมล่ะ”
“ไม่ล่ะ ขอบใจนะ” หลี่ลี่จิงยิ้มหวานให้เหวินหรง
เหวินหรงเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อสั่งกาแฟ เธอยืนอ่านเมนูอยู่อย่างปวดหัว เพราะเธอลืมถามหลี่ลี่จิงว่า้ากาแฟรสชาติไหน เหวินหรงตั้งใจจะกลับไปถามเพื่อนก่อน แต่เธอก็ไปชนเข้ากับใครบางคน
“อุ๊ย ขอโทษค่ะ” เหวินหรงเผลอพูดภาษาของตัวเองออกมาอย่างไม่ตั้งใจ เมื่อนึกได้ก็อยากจะแก้ไขคำพูด เธอเงยหน้ามองคนที่เธอเดินชนก็ต้องใ เธอมองเขาด้วยความเขินอายและใจเต้น‘หล่อมาก แต่เอ๊ะ...นี่ไม่ใช่เกาจิ้งหยวน อดีตพี่ชายของเธอหรอกหรือ’
เกาจิ้งหยวนก็ไม่คิดว่าเขาจะมาเจอกับเหวินหรงเช่นกัน เขาหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะทันที และคิดว่าจะให้หลิวตงเป่าเป็คนมาสั่งกาแฟนแทน
เหวินหรงเดินตามเกาจิ้งหยวนไปอย่างไม่ยอมแพ้ ในความทรงจำของเธอ เกาจิ้งหยวนไม่ควรที่จะมีรูปร่างและหน้าตาหล่อเหลาขนาดนี้ อีกอย่างทุกครั้งที่เกาจิ้งหยวนเห็นเธอ เขาไม่เคยทำท่าทางเหมือนรังเกียจเธออย่างนี้มาก่อน เวลาผ่านไปแค่ไม่กี่ปี ทำไมเขาถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ล่ะ แล้วอาการใจเต้นแรงของเธอนี่มันคืออะไร เหวินหรงอยากจะพิสูจน์ “พี่จิ้งหยวน พี่จำฉันได้ไหมคะ ฉันหรงหรงไงคะ”
“ผมจำคุณได้ครับคุณเหวินหรง แต่ที่ผมจำไม่ได้คือผมไปสนิทกับคุณตอนไหน คุณถึงเดินเข้ามาเรียกและทักทายผมอย่างสนิทสนมแบบนี้ ผมถือว่านี่เป็การรบกวน” เกาจิ้งหยวนพูดอย่างไม่รักษาน้ำใจ
“เราเคยอยู่บ้านเดียวกันตั้งหลายปี เราจะไม่สนิทกันได้ยังไงคะ” เหวินหรงตอบอย่างน้อยใจ
“คุณหนูเหวิน ตอนนี้ผมกับเพื่อน้าความเป็ส่วนตัวกันมาก ผมจำได้ว่าไม่ได้ชวนคุณให้มาร่วมโต๊ะกับพวกเรา อย่างที่เพื่อนผมบอกนั่นล่ะครับว่าคุณมารบกวนความเป็ส่วนตัวของพวกเราจริงๆ” เจียวฮั่วพูดอย่างรำคาญ
“เอ่อ...ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะ” เหวินหรงมองดูหนุ่มหล่อทั้งสี่ด้วยท่าทางเกรงใจ แต่สายตาของเธอก็ไปหยุดอยู่ที่เกาจิ้งหยวนทุกครั้ง “พี่จิ้งหยวน ฉันขอเบอร์ติดต่อพี่บ้างได้ไหมคะ ฉันมาเรียนที่นี่ แต่ฉันยังไม่ค่อยรู้จักใครมากนัก”
“คงไม่สะดวกหรอกครับคุณหรงหรง ผมจำได้ว่าเพื่อนของผมกับคุณไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว ความเป็พี่เป็น้องก็ไม่มี เืมันมาจากคนละที่กันนะครับ และพวกเราก็ไม่อยากเกี่ยวข้องอะไรกับคุณอีก” หลิวตงเป่าพูดเบะปาก
“นายมีสิทธิ์มาต่อปากต่อคำกับฉันั้แ่เมื่อไหร่ เป็แค่คนติดตามพี่จิ้งหยวนแค่นั้น อ้อ...ฉันลืมไป ั้แ่สมัยพ่อของนาย ก็เป็ได้แค่คนติดตามคุณพ่อของพี่จิ้งหยวนเหมือนกัน เป็แค่ลูกน้อง ยังมีหน้ามาต่อปากต่อคำกับฉันอีก” เหวินหรงว่าหลิวตงเป่ากลับด้วยความโกรธ
“เธอ!!!” หลิวตงเป่าโมโหจนเกือบจะเข้าไปกระชากแขนเหวินหรงแล้ว แต่ก็ถูกมือของเกาจิ้งหยวนดึงไว้
“ตงเป่า ช่างเธอเถอะ นายยังไม่ชินกับนิสัยของเธออีกหรือ เกิดมาจากพ่อแม่แบบนั้น นายยังหวังจะให้เธอได้รับการอบรมสั่งสอนที่ดีมาได้ยังไง”
ลู่เสียนหัวเราะขึ้นเสียงดัง “นั่นสินะ การพูดจาก้าวร้าวบุพการีของคนอื่นนี่ก็ถือเป็มารยาท คุณหนูเหวินคงไม่ได้รับการสั่งสอนที่ดีมาจริงๆ นั่นล่ะ ถึงได้กล้ามาว่าเพื่อนเราอย่างนี้”
“หรงหรง” หลี่ลี่จิงเดินเข้ามาหาเหวินหรง พร้อมกับส่งยิ้มหวานให้หนุ่มหล่อทั้งสี่คน โดยเฉพาะลู่เสียน “คุณชายลู่อย่าเพิ่งโกรธเพื่อนฉันเลยนะคะ หรงหรงคงดีใจที่ได้เจอคนคุ้นเคยกับเธอน่ะค่ะ เธอบ่นกับฉันตลอดเลยนะคะว่าเธอคิดถึงพี่ชายของเธอมาก พอวันนี้ได้มาเจอกับคุณจิ้งหยวน เธอก็เลยดีใจมากไปหน่อย”
ชายหนุ่มทั้งสี่คนมองหลี่ลี่จิงและเหวินหรงสลับกันไปมาด้วยใบหน้าที่มีแต่ความสงสัย เจียวฮั่วเป็คนพูดขึ้นมาก่อน “ผมรู้ว่าคุณหนูเหวินอาจจะรู้จักกับจิ้งหยวนและตงเป่ามาก่อน และดูเหมือนตอนนี้เพื่อนทั้งสองคนของผมไม่อยากพูดคุยกับเธอ แต่สิ่งที่ผมสงสัยมากที่สุดคือคุณเป็ใครหรือครับคุณผู้หญิง”
“คุณ!” หลี่ลี่จิงพยายามระงับความโกรธของตัวเองเอาไว้ เพราะเธอไม่อยากเสียกิริยาต่อหน้าลู่เสียน “ฉันขอโทษนะคะที่ฉันลืมแนะนำตัว ฉันชื่อหลี่ลี่จิง เป็ลูกสาวเ้าของหลี่โมเดลลิ่งน่ะค่ะ”
“คุณกำลังจะมองหานายแบบเข้าสังกัดอยู่หรือ”
“คุณชายเจียว คุณหมายความว่ายังไงหรือคะ” หลี่ลี่จิงถามอย่างสับสน
“ก็ที่คุณมายืนแนะนำตัวคุณอยู่นี่ ไม่ใช่ว่าคุณกำลังมองหานายแบบในสังกัดอยู่หรือครับ พวกผมไม่มีใครสนใจหรอก คุณไปหาคนใหม่เถอะ คุณมีธุระอะไรจะพูดกับพวกเราอีกไหม ถ้าไม่มี ผมคงต้องขอความเป็ส่วนตัวให้พวกเราอีกสักรอบเถอะ” เจียวฮั่วเริ่มหงุดหงิด
“เอ่อ...ถ้างั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ หวังว่าเราคงมีโอกาสได้พบกันใหม่” หลี่ลี่จิงฉุดแขนเหวินหรงกลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองทันที
เจียวฮั่วมองตามอย่างไม่พอใจ “เป็ผู้หญิงที่น่ารำคาญมาก พวกนายโตมาด้วยกันไม่ใช่หรือ ทำไมเหวินหรงถึงมองนายด้วยสายตาหวานซึ้งอย่างนั้นล่ะอาหยวน ยังจะยัยคุณหนูหลี่นั่นอีก มองอาเสียนอย่างไม่เกรงใจเลย”
“หลี่ลี่จิงคงอยากจะสานสัมพันธ์กับอาเสียนล่ะมั้ง” เกาจิ้งหยวนพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“สานสัมพันธ์กับนายน่ะสิ ฉันไม่ชอบ” ลู่เสียนไม่พอใจ
“พอมีคนน่ารำคาญเข้ามาวุ่นวายก็ทำฉันเซ็งไปเลย ฉันโทรไปรายงานเจินเจินก่อนดีกว่าว่าเพื่อนของฉันมีสาวมาหมายตาแล้ว” หลิวตงเป่าหันไปยักคิ้วให้เกาจิ้งหยวน
“นายเคยตื่นขึ้นมาแล้วเจอสาวๆ สักสี่ห้าคนมานอนอยู่บนเตียงบ้างไหม ฉันจัดให้ได้นะ” เกาจิ้งหยวนตอบยิ้มๆ
“ไม่ครับ ไม่เอา คุณชายเกาอย่าทำร้ายผมอย่างนั้น เดี๋ยวภรรยาในอนาคตของผมจะเข้าใจผิด” หลิวตงเป่ารีบปฏิเสธทันที “นายห้ามทำร้ายฉันอย่างนั้นเด็ดขาดเลยนะ”
“ฉันว่าตงเป่าดูแปลกๆ นะ” เจียวฮั่วหรี่ตาถาม “ตงเป่าบอกเพื่อนมา นายมีสาวในดวงใจแล้วใช่ไหม”
หลิวตงเป่านั่งยิ้มไม่ตอบคำถาม เจียวฮั่วอดหมั่นไส้เพื่อนไม่ได้จึงต่อยแขนหลิวตงเป่าไปเต็มแรง ก่อนจะพูดว่า “ก่อนเรียนจบ ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าแฟนนายเป็ใคร หลังจากนั้นฉันจะรายงานทุกอย่างให้เธอรู้ว่านายมีสาวๆ มาจีบกี่คน นายนั่งเหม่อมองสาวๆ ในห้องเรียนกี่คน แล้วก็...”
“อย่าทำอย่างนั้นนะ นายเป็เพื่อนฉันจริงใช่ไหมเนี่ย” หลิวตงเป่าต่อยแขนเจียวฮั่วกลับ
6K
