ตลอดหนึ่งสัปดาห์เต็มหลังจากคืนอันเลวร้ายเรนและธันวาไม่ได้พบหน้าหรือพูดคุยกันเลยแม้แต่คำเดียวทั้งคู่ต่างจมอยู่กับตารางเรียนที่อัดแน่นและภารกิจเตรียมงานกิจกรรมของมหาวิทยาลัยที่โถมทับเข้ามาในขณะที่เรนพยายามใช้ความยุ่งเหยิงของงานมาเป็เกราะป้องกันความเ็ปบาสกลับฉวยโอกาสนี้เข้ามาวนเวียนอยู่ในชีวิตของเธอ เขาคอยซื้อขนม น้ำดื่มและคอยดูแลเรนอย่างดีด้วยหวังว่าจะฟื้นฟูความสัมพันธ์ ทว่าเรนกลับยิ่งเว้นระยะห่างและปฏิบัติกับเขาด้วยความเ็าเพราะรู้ดีว่าััในคืนปาร์ตี้นั้นเป็เพียงความผิดพลาดจากความเมาและอารมณ์ประชดประชันเท่านั้น
ทางด้านธันวาความเงียบหายของเรนบวกกับความรู้สึกผิดที่รุมกัดกินหัวใจทำให้เขาแทบนอนไม่หลับตลอดทั้งสัปดาห์ภาพใบหน้าหวานและความโหยหาในตัวเรนเรียกร้องอยู่ภายในจนเขาไม่อาจทนเก็บกดไว้ได้อีกต่อไปในที่สุด ่เย็นของวันศุกร์หลังเลิกเรียนธันวาตัดสินใจแอบมาดักรอเรนที่มุมมืดแถวทางเชื่อมหลังตึกกิจกรรม คอยจนกระทั่งร่างบางเดินแยกออกจากกลุ่มเพื่อนออกมาเพียงลำพัง
"เรน..."เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนที่ธันวาจะก้าวออกมาดักหน้าเรนไว้ั์ตาคู่คมฉายแววอิดโรยและสับสนอย่างเห็นได้ชัด
เรนชะงักกึกหัวใจกระตุกวูบด้วยความใและสับสน "พี่ธัน... มาทำไมคะ?"
"พี่ขอโทษนะเรน...พี่ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่เกิดขึ้น"ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและสั่นเครือเขาก้าวเข้ามาประชิดตัวและยื่นมือไปจับไหล่บางไว้แน่น"ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาพี่ทรมานมาก พี่คิดถึงเรนจนแทบเป็บ้า...ให้โอกาสพี่อีกครั้งได้ไหมเรน พี่สัญญาว่าพี่จะจัดการเื่เมย์ให้เด็ดขาดจริงๆคราวนี้พี่จะไม่ยอมให้มีอะไรมาค้างคาใจได้อีกแล้ว"
เรนยิ้มเจื่อน ั์ตารื้นด้วยน้ำตาด้วยความชอกช้ำ"จัดการเหรอคะ? แล้วคืนนั้นล่ะคะ...คืนที่เรนโทรหาพี่ธัน แต่คนรับสายคือพี่เมย์!คืนนั้นพี่เมย์บอกเองว่าอยู่กับพี่ในห้อง แล้วพี่ธันจะให้เรนเชื่ออะไรได้อีก?"
"มันไม่ได้เป็อย่างที่เรนคิดนะ!"ธันวาปฏิเสธทันควัน ั์ตาเต็มไปด้วยความร้อนรน "คืนนั้นเมย์แอบใช้กุญแจสำรองไขเข้ามาเองจริงๆและพี่ยืนยันได้เลยว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างพี่กับเมย์คืนนั้นเลยสักนิดพี่ปฏิเสธเมย์และไล่เขากลับไปทันที พี่สาบานได้!"
"พอเถอะค่ะพี่ธัน...เรนไม่รู้แล้วว่าเื่ไหนจริงเื่ไหนโกหก"เรนพยายามเบือนหน้าหนีและดันแผงอกเขาออกด้วยความสับสนและไม่เชื่อมั่น
"เรน... ได้โปรดฟังพี่นะ"ความโหยหาและความกลัวว่าจะสูญเสียเธอไปตลอดกาลทำให้ธันวาสิ้นสติเขาใช้วงแขนแกร่งรวบเอวคอดของเรนเข้ามากอดไว้แน่นโน้มใบหน้าลงมาหมายจะประทับจูบเพื่อยืนยันความรู้สึก
"อื้อ! พี่ธัน ปล่อยนะ...อย่าทำแบบนี้!" เรนพยายามเบี่ยงหน้าหนีและขัดขืนในตอนแรกทว่าเมื่อััริมฝีปากอันอบอุ่นและกลิ่นกายคุ้นเคยที่เธอคิดถึงจับใจประทับลงบนเรียวปากอวบอิ่มคลื่นความโหยหาที่ซ่อนลึกอยู่ในใจก็ะเิออก กำแพงความต้านทานของเรนพังทลายลงชั่วขณะเธอเผลอตัวจูบตอบเขาอย่างเร่าร้อนและดูดดื่มมอบััซาบซ่านสอดประสานลิ้นตักตวงความหวานท่ามกลางความมืดสลัว
ธันวาอุ้มร่างบางขึ้นไปนั่งบนโต๊ะไม้กว้างตรงมุมทางเชื่อมมือหนาไล้ผ่านเรือนร่างนวลผ่องปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกด้วยความกระสันและรักใคร่ขณะที่เรนเองก็หลับตาพริ้มปล่อยใจไปตามอารมณ์รักอันลึกซึ้งที่ปะทุขึ้นทั้งคู่กำลังจะพาความสัมพันธ์เข้าสู่บทรักอันเร่าร้อนอย่างท่วมท้น...
ทว่าในวินาทีที่ความเร่าร้อนกำลังพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด...
"ทำอะไรกันวะ?!"
เสียงะโดังกึกก้องด้วยความโกรธเกรี้ยวทำให้ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว!บาส ที่เดินตามหาเรนเพื่อจะนำน้ำดื่มมาให้ ก้าวเข้ามาด้วยไฟโทสะั์ตาของบาสแดงฉานเมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจตรงหน้าเขาพุ่งตัวเข้ามาคว้าไหล่ธันวาแล้วเหวี่ยงร่างออกมาจากโต๊ะอย่างแรงก่อนจะกระหน่ำหมัดหนักๆ เข้าใส่ใบหน้าของธันวาเข้าอย่างจัง!
ผัวะ!
"มึงทำอะไรแฟนกู!"บาสสถบเสียงดังและเตรียมจะพุ่งเข้าไปต่อยซ้ำ ขณะที่ธันวาล้มลงไปกองกับพื้นลิ้มรสเืสดๆ ที่ไหลซึมออกจากริมฝีปาก
"บาส! หยุดนะ! อย่าทำเขา!"เรนร้องกรีดด้วยความใรีบดึงเสื้อผ้าเข้าหากันอย่างลนลานแล้วพุ่งตัวเข้ามาแทรกกลางดันอกบาสไว้ด้วยความตระหนก "พอได้แล้วบาส! ถอยออกไป!"
"เรน! มันลวนลามเรนใช่มั้ย?!"บาสตะคอกถามด้วยความโมโหสุดขีด
"เปล่า! ไม่ใช่! เรนขอร้องล่ะบาสพาเรนออกไปจากตรงนี้ที!" เรนเอ่ยเสียงสั่นเครือน้ำตาไหลนองหน้าด้วยความอับอายและสับสนเธอไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับความยุ่งเหยิงตรงนี้และกลัวว่าเื่จะบานปลายไปมากกว่านี้
บาสขบฟันแน่นตวัดสายตามองธันวาด้วยความเคียดแค้น ก่อนจะคว้าข้อมือเรียวของเรนแล้วออกแรงดึง"เออ! กลับกันเดี๋ยวนี้!"
เรนยอมเดินตามแรงฉุดของบาสไปแต่โดยดีโดยไม่ได้หันกลับมามองทิ้งให้ธันวานั่งพิงกำแพงอยู่บนพื้นอิฐเ็ายหนุ่มมองตามแผ่นหลังของเรนที่ยอมเดินตามแฟนเก่าไปช้าๆความเ็ปจากาแบนใบหน้ายังไม่เท่าเศษเสี้ยวของความแตกสลายในหัวใจเขาคิดว่าเรนเลือกบาส และปฏิเสธความรักของเขาอย่างสิ้นเชิง
ธันวานั่งหอบหายใจถี่ท่ามกลางความมืดหยาดน้ำตาแห่งความผิดหวังและโกรธตัวเองไหลซึมผสมกับคราบเืบนใบหน้าความรู้สึกเสียใจอย่างมากทำให้เกิดความตั้งใจเด็ดเดี่ยว...หากเขาจัดการพันธะของตัวเองให้ชัดเจนั้แ่แรกเื่ราวคงไม่ลงเอยด้วยความวิบัติเช่นนี้
มือหนาอันสั่นเทาคว้าโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมากดค้นหารายชื่อ แล้วเลื่อนไปที่เบอร์ของ เมย์ก่อนจะกดโทรออกทันทีอย่างไม่ลังเลอีกต่อไป
ครืด... ครืด...
"ฮัลโหล... พี่ธันเหรอคะ?"น้ำเสียงปลายสายตอบรับด้วยความประหลาดใจ
"เมย์..."ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นทว่าหนักแน่นที่สุดในชีวิต "คืนนี้พี่จะไปหานะ...เรามีเื่ต้องคุยกันให้จบนะครับ"
ธันวากดวางสายทันทีโดยไม่รอฟังเสียงโต้ตอบใดๆเขาแตะรอยแผลที่ริมฝีปาก พลางลุกขึ้นยืนด้วยความรู้สึกหนักอึ้งถึงแม้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้อาจจะสายเกินไปสำหรับเรน แต่เขาจะไม่ยอมจมอยู่ในความขี้ขลาดและความง่อนแง่นนี้อีกต่อไปแล้ว...
3K
