ตอนที่ 29
เมื่อนิลกาฬออกมาจากดันเจี้ยน ก็เป็เวลาใกล้ค่ำแล้ว สภาพของเขายับเยินเหมือนกันขอทาน พวกนักเรียนเมื่อเห็นนิลกาฬก็ซุบซิบกันไปต่างๆนาๆ
เมื่อลุงหวังเห็นนิลกาฬ เขารีบวิ่งเข้ามาหานิลกาฬทันที
“นายน้อยนิลกาฬ ท่านเป็ยังบ้าง ท่านหายไปเกือบ 2 เดือน ข้าคนนี้เป็ห่วงท่านแทบแย่คิดว่าท่านตายไปแล้วเสียอีก”
“ฮ่าๆ~ ข้ามันคนตายยากท่านไม่ต้องห่วงลุงหวัง และก็ข้าอยากขายของพวกนี้ด้วย ท่านช่วยตรวจสอบด้วย” นิลกาฬได้นำอัญมนี แร่ ลูกแก้วพลังธาตุ และผลึกิญญาระดับสามัญ ออกมามากมายมหาศาล
เนื่องจากระหว่างทางออกจากดันเจี้ยนนิลกาฬได้จัดการมอนสเตอร์ทุกตัวที่เขาเจอ
“ด..ได้ๆ เดียวข้ารีบตรวจสอบให้เดียวนี้เลย” ลุงหวังรีบตรวจสอบของทั้งหมดทันที
พวกนักเรียนที่อยู่รอบใทันทีที่นิลกาฬนำของต่างๆออกมามากมายขนาดนี้ พวกเขาไม่เคยเห็นนิลกาฬมาก่อน พวกเขาเดาว่านิลหาฬจะต้องเป็เด็กใหม่แน่ๆ แต่ทำไมตอนที่พวกเขาลงดันเจี้ยนชั้นๆต้นถึงไม่เจอนิลกาฬเลย
ลุงหวังตรวจสอบของทั้งหมดเสร็จแล้ว
“รวมทั้งหมดเป็เงิน หนึ่งล้านห้าแสนเหรียญทอง” ลุงหวังรีบนำเงินจากแหวนมิติออกมาทันที
“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน ข้าอยากอาบน้ำเต็มทีแล้ว” นิลกาฬเก็บเงินทั้งหมดเขากำไลมิติ แล้วจากมาทันที
‘อืม~ กลิ่นของนายน้อยช่างรุนแรงจริงๆ ดีนะที่ข้ากลั้นหายเอาไว้’ ลุงหวังคิด
นิลกาฬไม่รอช้ารับกลับหอพักพะยูงทันที แต่ระหว่างทางกลับนั้นเขาได้เจอพวกทาฮาชิ
“คนนี้ครับ ลูกพี่ใหญ่ห่านเสิ่นที่เล่นงานพวกเราในดันเจี้ยนและแยกของมอนสเตอร์จากพวกเราไป” ทาฮาชิพูด
“ไอ้หนู แกได้ทำอย่างทาฮาชิพูดมาหรือเปล่า” ห่านเซิ่นพูด
“ใช่ข้าเป็จัดการพวกเขา แต่ไม่ได้แยกของจากพวกเขา ของมอนสเตอร์ระดับสามัญไม่ได้อยู่ในสายตาของข้าอยู่แล้ว” นิลกาฬพูด
“ไอ้หนูแกเป็ใครและใหญ่มาจากไหน ถึงได้พูดคุยกับข้าเช่นนี้ แกไม่รู้หรือว่ากำลังพูดอยู่กับใคร แกคงจะไม่รู้จักกลุ่มเทพธิดาสินะ”
“โทษทีนะตอนนี้ข้ามีธุระ ถ้าท่านไม่ว่าอะไรช่วยหลีกทางให้ข้าหน่อยได้หรือไม่ข้ากำลังรีบ”
“แกนะแก” ห่านเสิ่นพุ่งเข้ามาหานิลกาฬทันที
ทันใดนั้นเอง
“ห่านเสิ่นเ้ากำลังทำอะไรอยู่นะ” มีเสียงหญิงสาวเรียกห่านเสิ่น นางแต่งตัวเหมือนกันนักรบหญิง มีดาบใหญ่อยู่ที่ด้านหลังของนาง นางทั้งสวย ขาวและหุ่นของนางเซ็กซี่เป็อย่างมาก
“ป..เปล่าจะข้าแค่กำลังทักทายเด็กใหม่อยู่นะ” ห่านเสิ่นรีบหยุดและหันไปคุยกับนางทันที
“เ้าแน่ใจนะว่าเ้ากำลังทักทายเด็กใหม่ แต่เท่าที่ข้าเห็นเหมือนจะไม่ใช่แบบนั้น อย่าบอกข้านะว่าเ้าไปฟังเ้าพวกนั้นอีกแล้ว” หญิงสาวปล่อยแรงกดดันออกมาใส่พวกห่านเสิ่นและทาฮาชิ
“ป..เปล่าๆ ข้าไม่ได้ไปฟังอะไรกับพวกมันเลยจริ๊งจริง” ห่านเสิ่นเหงื่อตกทันที
“เ้ารู้ไหมว่าทำไมพวกมันถึงโดยอัดยับกลับมา ถ้าข้าไม่รู้เื่นี้มาก่อนข้าก็คงจะเข้าข้างพวกมันไปแล้ว แต่เมื่อข้าได้ฟังเื่ทั้งหมดจากรีริส ก็ทำให้ข้ารู้ว่าพวกมันนั้น้าที่จะฆ่ากลุ่มของพวกนาง ดีที่ได้น้องชายตรงนั้นช่วยเอาไว้เลยทำให้กลุ่มของนางรอดมาได้ แล้วเ้ายังคิดที่จะทำอะไรกับน้องชายคนนั้นอีกไหม” หญิงสาวพูด
ห่านเสิ่นรีบหันไปทางพวกทาฮาชิทันที
“ไหนพวกแกลองเล่าให้ข้าฟังใหม่อีกทีสิ” คราวนี้ห่านเสิ่นหันไปหาพวกทาฮาชิ แล้วหักนิ้วของตัวเองเพื่อขู่พวกเขา
“ค..คือพวกข้า..”
“หือ~” ห่านเสิ่นค่อยๆเดินไปหาพวกทาฮาชิพร้อมกับปล่อยพลังกดดันพวกเขามากขึ้นๆ
“พ..พวกข้าผิดไปแล้วยกโทษให้ข้าด้วยลูกพี่ใหญ่” พวกทาฮาชิก้มลงคำนับทันที
“ต่อแต่นี้ไปพวกแกไม่ใช่สมาชิกของกลุ่มเทพธิดาอีกต่อไป ใส่หัวไปให้พ้นหน้าข้าก่อนที่ข้าจะจัดการกับพวกเ้า ไป~”
““ขอบคุณที่เมตตา ขอบคุณที่เมตตา”” หลังจากพวกของทาฮาชิพูดจบ ก็ต่างรีบวิ่งหนีออกจากตรงนั้นทันที
“ควินจ๋า~ อย่าโกรธข้าเลยนะ ข้าผิดไปแล้วที่ไม่ยอมหาความจริงเื่นี้ให้ดีเสียก่อน ยกโทษให้ข้าด้วยนะจ๊ะ ควิน~”
นิลกาฬยืนติดสตั้น ไปหลายวิอยู่เหมือนกันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“คนที่เ้าควรขอโทษไม่ใช้ข้าแต่เป็น้องชายคนนั้น” ควินถอนหายใจ
“น้อยชาย~ ข้าต้องขอโทษด้วยที่เข้าใจเ้าผิดไป ยกโทษให้ข้าด้วย ฮ่าๆ~”
ห่านเสิ่นรีบเข้ามาขอโทษพร้อมกับตบไปที่ไหล่ของนิลกาฬ
“เจ็บๆๆๆ เบามือหน่อยพี่ชาย”
“ฮ่าๆ~ โทษทีๆ” ห่านเสิ่นก็เลิกตบไหล่ทันที
“ข้าก็ต้องขอโทษแทนเขาด้วยเหมือนกัน อืม ข้าลืมแนะนำตัวสินะ ข้าชื่อควิน อยู่ปี 3 ห้อง S หลักสูตรนักรบ ส่วนผู้ชายคนนั้นชื่อว่า ห่านเสิ่น อยู่ปี 3 ห้อง S หลักสูตรนักรบ เขาเป็คู่หมั่นของข้าเอง ถึงจะดูโง่ไปหน่อยก็เถอะ ว่าแต่น้องชายเ้าชื่อนิลกาฬสินะ” ควินพูด
“ใช่ครับ ข้าเอง”
“ข้าต้องขอบใจเ้ามากเลยที่ช่วยน้องๆของข้าเอาไว้ ถ้าไม่ได้เ้าช่วยเอาไว้ไม่รู้ว่าป่านนี้น้องๆของข้าจะเป็ยังไงบ้างก็ไม่รู้”
“ไม่ทราบว่าน้องๆของท่านคือใครหรอ” นิลกาฬถามด้วยความสงสัย
“น้องขอข้านะหรอ ก็ชินกับรินไง พวกเขาทั้ง 2 เป็น้องของข้า แต่คนส่วนมากไม่รู้ว่าพวกเขาเป็น้องของข้า ถึงจะพี่น้องต่างแม่แต่ยังไงพวกเขาก็ยังเป็น้องของข้าอยู่ดี”
“อ่อ เป็แบบนี้เอง แสดงว่าพวกทาฮาชิหาเื่ใส่ตัวเองสินะ กรรมตามสนองสินะแบบนี้” นิลกาฬหัวเราะแห้งๆ
“ถ้าเ้าไม่ว่าอะไรให้ข้าได้เลี้ยงอาหารตอบแทนเ้าได้หรือไม่” ควินพูด
“คือว่าตอนนี้ข้ามีธุระสำคัญที่ต้องไปทำ ข้าขอเป็โอกาศหน้าได้หรือไม่ แล้วตอนนี้ข้าเองก็กลิ่นตัวแรงด้วย” นิลกาฬพูดด้วยท่าทางอายๆ
“ฮ่า~ เ้าไม่ต้องกังวนไปเื่นั้นข้าไม่ถืออยู่แล้ว ถ้าเ้ามีธุระก็ไม่เป็ไร ไว้โอกาศหน้าก็ยังไม่สาย แล้วอีกอย่างถ้าเ้ามีปัญหาอะไรมาหาพวกเรากลุ่มเทพธิดาได้ทันที พวกข้าจะช่วยเ้าเอง”
“ขอบคุณมากครับ งั้นข้าขอตัวก่อน” นิลกาฬรีบวิ่งกลับห้องพักอย่างรวดเร็ว
‘เด็กคนนี้สุถาพจริงๆ แถมยังหน้าตาดีอะไรขนาดนั้น ถึงว่าทำไมรีริสกับรินถึงพูดถึงแต่เด็กคนนี้’ ควินยิ้มออกมา
“มีเื่อะไรหน้าดีใจยังงั้นหรือควิน” ห่านเสิ่นถาม
“เ้าดูข้าออกด้วยว่าข้ากำลังมีความสุข” ควินถามด้วยความสงสัย
“เ้าอย่าดูถูกข้าจนเกินไปถึงข้าจะดูโง่ๆ แต่ถ้าเป็เื่เ้าแล้วละก็ข้ารู้หมดทุกอย่างละ ว่าแต่มีเื่อะไรดียังงั้นหรอ”
“ข้าแค่เกรงว่าจะได้น้องเขยแล้วนี้สิ” ควินพูดพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ
“น้องเขยยังงั้นหรอ รินจะแต่งงานกับใครอย่างนั้นหรือ” ห่านเสินถาม
“เ้าคู่หมั้นตัวดี~ มานี้เลยถ้าข้ามาไม่ทันป่านนี้ไม่รู้ว่า ว่าที่น้องเขยของข้าจะเป็ยังไงบ้างแล้ว” ควินดึงหูห่านเสิ่น
“โอ้ยยยย เจ็บๆๆๆๆๆ ควินจ๋า~ ข้าผิดไปแล้ว ยกโทษให้ข้าด้วยยยยย~”
เมื่อนิลกาฬกลับมาถึงห้อง เขาก็อาบน้ำทันที ขณะที่กำลังแช่น้ำอยู่นั้น
“เหมือนว่าข้าจะได้ผลึกิญญาของัดำมาด้วยสิ”
‘ผลึกระดับราชันย์เืั ราชันย์ัทมิฬโบราณ ประเภท เปลี่ยนร่าง’
“เปลี่ยนร่างอีกแล้วหรอ ทำไมข้าได้แต่ผลึกิญญาประเภทนี้กัน เอาละแช่นานเกินไปแล้ว ได้เวลาไปหาหลินแล้ว”
เมื่อนิลกาฬกำลังลุกออกจากอ่างอาบน้ำ เขาหันไปดูกระจกและพบว่ามีอะไรบางอย่างสีดำๆติดอยู่ที่ด้านหลังของเขา
“อะไรกันว่ะเนี่ย~”
เมื่อนิลกาฬสังเกตุดูดีๆก็พบว่ามันเป็รอยสักรูปัดำ ขนาดเล็กอยู่กลางหลังของของเขา เมื่อเขาพยายามเอามือไปแตะ รอยสักัเคลื่อนที่หลบมือของเขา ทำมห้เขาใมาก
“เฮ้ย~ นิมันอะไรกัน ทำไมมันถึงขยับได้มันไม่ใช้รอยสักธรรมดาอย่างงั้นหรอ” เมื่อนิลกาฬเอามือออก รอยสักัดำก็กลับไปอยู่ตรงกลางหลังเหมือนเดิม
“มันยังไงกันแน่เนี่ย”
‘เ้าหนู เ้าได้ของดีมาไม่รู้หรอ’ นนทกพูด
‘ของดีที่ว่าหมายถึงอะไร’ นิลกาฬสงสัย
‘เ้าจำไข่ัดำได้ไหม’
‘จำได้สิ ทำไมข้าจะจำไม่ได้ตอนไข่แตกออกมาข้าไม่เห็นอะไรภายในนั้นเลย’
‘ที่เ้าไม่เห็นก็ไม่แปลกหรอก เพราะัที่ออกจากไข่มันเป็เืกึ่งศักสิทธิ์ยังไงละ’
‘เอ๋ เืกึ่งศักสิทธิ์ยังงั้นหรอ’
‘ใช่แล้ว พวกมอนสเตอร์เืกึ่งศักสิทธิ์ขึ้นไป ตอนฟักออกมาจากไข่พวกมันจะไม่มีกายเนื้อ พวกมันจะสิงอยู่กับพ่อแม่ของพวกมันและค่อยดูดซับพลังธาตุจากพ่อแม่ของพวกมัน จนกว่าพวกมันจะมีพลังถึงระดับกษัตริย์ พวกมันถึงจะมีกายเนื้อ ดูท่างานนี้เ้าจะต้องลำบากแล้วละเ้าหนู เพราะหลังธาตุที่เ้าดูดซับมาจะต้องแบ่งให้แก่มันครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว’
‘อะไรกัน นี้มันปลิงดูเืชัดๆเลย ข้าเอามันออกไม่ได้หรอ’
‘เ้าเอาออกไม่ได้หรอกเพราะตอนนี้มันก็เหมือนกับลูกของเ้าแล้ว เพราะตอนเ้าัน้อยนี้ฟักออกมามันเห็นเ้าเป็คนแรก มันก็เลยเข้ามาสิงในตัวของเ้า’
‘เวรกรรมแท้ ที่ข้าไปยืนอยู่ตรงนั้น’
‘ใครบอกละเ้าหนู เ้าโชคดีมากๆเลยรู้ตัวไหม เ้าไม่รู้หรือว่ามอนสเตอร์เลือกกึ่งศักสิทธิ์แข็งแกร่งขนาดไหน ต่อให้พวกมันมีระดับกษัตริย์แต่สามารถต่อสู้กับมอนสเตอร์ระดับราชันย์เืัได้อย่างสูสีเลยทีเดียว เ้าคิดว่าเ้าโชคร้ายอย่างงั้นหรอ เ้าคิดดูนะว่าขนาดแม่ของมันที่เป็แค่เืัยังทำให้เ้าเกือบตายมาแล้ว ถ้าเป็เืกึ่งศักสิทธิ์จะมีพลังมากขนาดไหนเ้าลองเก็บไว้คิดดูก็แล้วกัน’
‘เช่นนั้นข้าจะเลี้ยงมันเอง ข้าควรตั้งชื่อให้มันด้วยสินะ สีดำอย่างงั้นหรอ ดูเหมือนว่าเ้ากับข้าจะมีโชคชะตาที่คล้ายๆกันสินะ งั้นเ้าชื่อว่าคุโระ ก็แล้วกัน มันเป็ภาษาญี่ปุ่นที่แปลว่าสีดำ เหมือนกับข้าที่ชื่อนิลกาฬ เ้าชอบไหมชื่อนี้’
รอยสักัที่กลางกลังของนิลกาฬกระพือปีกของมันด้วยความดีใจ คุโระเคลื่อนตัวมาที่หน้าอกของนิลกาฬ คุโระใช้หัวของมันถูหน้าอกของนิลกาฬไปมาอย่างมีความสุข
‘เ้าสามารถเข้ามาที่จิตของข้าได้ไหม คุโระ’
รอยสักัพยักหน้า
แล้วนิลกาฬก็เข้าไปในจิตเช่นกัน เขาพบว่ามีัดำกำลังบินอยู่ในจิตของเขา ขนาดตัวของคุโระนั้นมีขนาดเท่าตัวของนิลกาฬพอดี
“ฮ่า~ ขนาดเ้าพึ่งเกิดก็ตัวเท่าข้าแล้วหรอ คุโระ”
คุโระรีบบินมาหานิลกาฬทันที มันเขามากอดนิลกาฬและเลียที่หน้าของนิลกาฬ
“พอแล้วๆ หน้าของข้าเปียกหมดแล้ว”
“ป๊ะป๋า”
“หืม~ เมื่อกี่เ้าพูดยังงั้นหรือคุโระ”
คุโระพยักหน้า
“ป๊ะป๋า”
“เ้าัตัวนี้พึ่งเกิดก็พูดเลยยังงั้นหรอ” นนทกพูด
“มาม๊า”
“เ้าเรียกใครว่ามาม๊ากันห่ะ”
คุโระหนีไปแอบด้านหลังนิลกาฬทันที
“นนทกเ้าก็อย่าไปว่าคุโคะสิ เขายังเด็กอยู่เ้าก็รู้”
“หึ~ ข้าไม่สน ใครใช่ให้เรียกข้าว่ามาม๊ากัน” นนทกกลับไปที่ของนางทันที
“เ้าไม่ต้องสนใจนางก็ได้” นิลกาฬลูบหัวคุโระ
“เ้าคงจะกินพลังธาตุเป็อาหารสินะ แต่พลังธาตุส่วนใหญ่ของข้าเต็มแล้ว ข้าเลยไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อดี”
“เ้าก็ออกไปข้างนอก แล้วให้ลูกแก้วพลังธาตุผ่านรอยสักของเ้าก็สิ้นเื่” นนทกพูด
นิลกาฬไม่รอช้ารีบออกจากจิตทันที เข้าลองเอาลูกแก้วพลังธาตุออกมาให้คุโระกิน เมื่อเขายื่นลูกแก้วพลังธาตุใกล้รอยสัก จู่ก็มีพลังลึกลับบางอย่างดูดลูกแก้วเขาไป คุโระกระพือปีกด้วยความดีใจทันที
“เออ~ ข้ายังไม่ได้แต่งตัวเลยนิหว่า”
ปล.ขอโทษด้วยนะครับที่ลงช้าไปหน่อย ่นี้งานอีเว้นเยอะมาเลย แยกไปไม่ถูกเลยผม
ขอขอบคุณด้วยนะครับที่คอยติดตามผลงานของผม ขอบคุณครับ
3K
