ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังหน้ามืด...
“กิลเป็อะไรหรือเปล่าครับ?”คงเพราะเห็นว่าผมเริ่มตัวเอียงไปมาอยู่ไม่สุข ไนเจลเลยเอ่ยปากถามขณะที่ฮาเรฟที่อยู่ข้าง ๆ พึมพำเบา ๆ ว่า 'สำออย'
ใช่สิ!คนหน้าตาดีอย่างนายไม่เข้าใจถึงความหนักใจของผมหรอก!
ผมกะพริบตาปริบ ๆยิ้มให้ไนเจลเป็เชิงว่าไม่เป็อะไรก่อนจะกัดฟันเพื่อหันไปเผชิญหน้ากับพิธีกรรมตรงหน้าต่อ
ตอนนี้ผมกำลังอยู่ในวิหารอันศักดิ์สิทธิ์ของเมืองถึงแม้จะขึ้นชื่อมากแต่ก็ไม่เปิดใช้บ่อยนักนอกจากพิธีกรรมที่สำคัญจริง ๆของพวกราชวงศ์หรือตระกูลดยุก ในส่วนของคนธรรมดา กระทั่งระดับตระกูล มาร์ควิสลงมาจะใช้วิหารรองที่แยกออกมาแสดงให้เห็นถึงความต่างชั้นทางสังคมของดยุกกับมาร์ควิสมากจริง ๆ!
ในวิหารแห่งนี้ภายในประกอบไปด้วยสิบสองดยุกกับเหล่าบุตรผู้ที่อนาคตข้างหน้าคือดยุกคนต่อไปเนื่องจากดยุกถือเป็สามัญชนหาใช่ราชวงศ์จึงไม่มีการปรากฏตัวของกษัตริย์หรือราชินีกระทั่งเ้าหญิงหรือเ้าชายก็ไม่มี
เจ็บ! เหมือนผมจะเหม่อมากไปฮาเรฟที่อยู่ใกล้เลยหยิกเข้าให้ที่สีข้างจนน้ำตาจะไหลแล้ว!
กะพริบตาปริบ ๆ...ผมอยากจะได้แว่นกันแดดชะมัด การมองพวกเด็ก ๆ ว่าที่ดยุกทำให้ผมตาพร่า
แต่ล่ะคนสมกับเป็ผู้ชายในเกมอุชินะวะเระตะโฮะชิหน้าตานี่แทบจะเอารสนิยมของผู้หญิงมารวมกันผมมั่นใจว่าถ้าพวกเราทั้งสิบสองตั้งวงบอยแบนด์ขึ้นมา เราคงดังเป็พลุแตก!แต่เงินดยุกได้ดีกว่า เพราะอย่างนั้นคงต้องพับโครงการ...
อืม อืม... มองอย่างประเมิน
ถ้าจะให้พูดตามความจริงในหมู่สิบสองคนนี้คนที่หล่อที่สุดคือ ไนเจล(แม้ว่าเขาจะแค่เจ็ดขวบก็ตาม) ส่วนคนที่โดดเด่นที่สุดย่อมเป็ฮาเรฟแต่ถ้าถามว่าใครดูสะอาดตา แล้วพอดูคบหากันได้มากที่สุดคนนั้นคือคาสต้า บอร์
เท่าที่จำได้จากอนิเมะนั้นเหมือนเขาจะอายุมากกว่ากิลเบิร์ตเบดิ-เวียร์ราวสามปี นั่นหมายความว่าเขาอายุสิบขวบแล้ว! ทั้ง ๆที่อายุมากกว่าผมแต่กลับตัวเตี้ยมากกว่าผมอีก!
แถมในเื่แม้จะโตแล้วคอนเซปต์ของตัวเขาที่ทางทีมงานออกแบบคือหนุ่มตัวเล็กน่ารักโชตะ[1]อย่างถูกกฎหมาย
ว้าว... ว้าว...
ถ้าผมหลอกล่... หมายถึงสนิทกับเขาได้ผมก็จะเหมือนมีน้องชายตัวเล็ก ๆ น่ารักตลอดเวลาหรือเปล่านะ?
ไนเจลแม้จะน่ารักมากแค่ไหนแต่โตขึ้นไปเขาจะเป็หนุ่มหล่อ! คือศัตรู! ส่วนฮาเรฟ... ผมยังไม่มีปัญญาทำอะไรเขาได้ปล่อยไปก่อนแล้วกัน
ผมจ้องมองเขาด้วยสายตาร้อนแรง...และเหมือนเขาจะรู้เลยหลบเลี่ยง น่ารักซะ... อุ๊ก ฮาเรฟถองข้อศอกใส่เอวผม
ถ้ากลับบ้านไปผมว่าเอวผมต้องช้ำแน่เลย
เพื่อไม่ให้เอวจากช้ำกลายเป็หักเพราะฮาเรฟผมจึงจับจ้องมองพิธีตรงหน้าเหมือนว่าตอนนี้น่าจะดำเนินมาใกล้จบแล้ว ต่อไปคงเป็พิธีกรรมอัญเชิญเทพตามเนื้อเื่คือแคส เบดิเวียร์เป็คนที่ไร้ความสามารถถึงแม้จะไม่กล่าวถึงตอนเด็กแต่ผมเดาว่าสาเหตุที่เขาไม่เก่งน่าจะเพราะพิธีนี้
บางทีถ้าไม่อัญเชิญได้เทพคู่หูที่ไม่เก่งมากๆ ก็อาจจะไม่มีเทพลงมานั่นน่าจะเป็จุดเริ่มต้นความเ็าของครอบครัวที่มีต่อเขาก็ได้
เสียงบทเพลงขับร้องดังขึ้นผมชอบโลกนี้ที่การร่ายเวทเขาจะร้องเพลงนะ มันฟังสบายหูสุด ๆ เลย! จะว่าไป...เพราะผมร้องเพลงเสียงหลงหรือเปล่า เลยทำให้ไม่เก่งเวทน่ะ?
ขมวดคิ้ว ส่งเสียงไล่บันไดเสียงเบา ๆ“อา อา อ่า... อ้า...”
ปึก!
ฮาเรฟถองเอวผมอีกแล้ว...คราวนี้ส่งสายตามาด้วยว่า 'หุบปาก' เหมือนเขากลัวผมจะทำอะไรแปลก ๆ อีกเขาเลยฉวยมือของผมมาจับไว้แล้วบีบเบา ๆคาดว่าถ้าผมทำอะไรไม่ดีคงบีบจนกระดูกผมหัก... ล้ำลึกมาก
คุณผู้ที่เล่นเกมทั้งหลายครับ!ทำไมคุณถึงเลือกรูทเขาคนนี้เยอะกันแน่? ผู้ชายชอบใช้ความรุนแรงแบบนี้มีดีตรงไหนผมไม่เข้าใจจริง ๆ เลย
เมื่อบทเพลงจบลงแสงสว่างตรงพื้นที่ถูกวาดวงแหวนเวทเอาไว้ก็สว่างจ้าจนต้องหรี่ตาตอนแรกผมคิดว่ามันจะดับแต่น่าแปลกที่แสงกลับสว่างขึ้นกระทั่งพวกดยุกและว่าที่ดยุกที่ตอนนี้มองตาเปล่าท้าแสงอยู่ต้องเอี้ยวตัวเอาแขนมาบังแสง...ท่าเบี่ยงหลบหล่อมากเลย แต่แค่เอามือปิดตาไม่ง่ายกว่าหรือไงนะ
“พลังนี่มันอะไรกัน!”ฮาเรฟคำรามออกมาพยายามที่จะมองแสงนั้นกลับเพื่อมองเข้าไปข้างในผมอยากร้องเตือน อย่ามองนะ! เดี๋ยวตาบอด! แต่เพราะโตขึ้นเขาจะหล่อและผมยังไม่มีปัญญากำจัดเขา... เพราะอย่างนั้นนายตาบอดไปเถอะ!
“มองเห็นอะไรหรือเปล่าฮาเรฟ!”ดยุกแลนสลอตคำราม “ลูกเป็คนเดียวในนี้ที่มีพลังแห่งแสงพอมองออกไหมว่าเกิดอะไรขึ้น... แสงนี้มันเยอะไปแล้ว!”
พลังนี้มีหนึ่งเดียว....สมแล้วที่มอบให้กับผู้มีความเป็พระเอกสูงถึงผมจะไม่รู้ว่ากิลเบิร์ตเบดิเวียร์มีพลังอะไรแต่น่าจะเป็พวกพลังดอกไม้ริมทาง...
แย่แหละ น้ำตาเริ่มไหลแอบเอียงไปซบไนเจลแล้วกัน
ไนเจลช่างแสนดีเหลือเกินเพราะนอกจากไม่ผลักหรือเตะผมกลับแบบฮาเรฟยังกอดหัวผมไว้ให้ซุกกับไหล่เล็กๆ นั่นด้วย หรือผมควรจะตั้งใจเรียนหาทางทำอะไรสักอย่างไม่ให้เขาโตดีนะ...
ฟุดฟิด... กลิ่นเด็กนี่หอมดีจริ...อั๊ก!
ผมโดนฮาเรฟจิกหนังหัวกลับมาให้สู้แสงพระเ้า นายกำลังเดินทางสู่เส้นทางแห่งความเหี้ยมโหดแล้วใช่ไหมฮาเรฟ!
ยังดีที่ผมยกมือปิดตาทันไม่อย่างนั้นมีบอด
“กิลเบิร์ตเบดิเวียร์! นายมองเห็นอะไรหรือเปล่า!” ฮาเรฟะโถาม“นั่นเป็พลังของน้องชายนายพลังพวกนี้ไม่น่าจะทำอะไรสายเืเดียวกันได้”
ตอแหล... แล้วพ่อผมที่วิ่งไปตรงมุมนู้นล่ะอะไรพ่อเลี้ยงเหรอ?
นี่คือแผนกำจัดศัตรูหัวใจหรือเปล่าฮาเรฟ? แม้ผมจะรู้ว่าน้องชายผมหน้าตาน่ารักมากแต่การกำจัดพี่เขยแบบนี้ดูจะไม่ดีเท่าไหร่นะ!
ผลัวะ!
เหมือนเขาจะรู้ว่าผมเวิ่นเลยตบหัวเรียกสติ... บ้าชะมัด น้องสาวคลั่งวาย เธอชอบเขาไปได้อย่างไรกัน?
เพื่อไม่ให้โดนประทุษร้ายอีกผมเลยต้องพยายามเพ่งมองดูท่าทางว่าพลังมันจะทำร้ายคนรอบข้างจริง ๆ เพราะตอนนี้ดยุกต่างล่าถอยออกไปไนเจลกับพวกว่าที่ดยุกที่ยืนอยู่ข้างผมเองก็ไม่อยู่แล้ว...แสดงว่าที่ยืนท้าแสงมีแค่ผมกับนายสินะ?
อืม... เทรนด์ผิวคล้ำของที่นี่ยังไม่มาหรือผมกับฮาเรฟควรนำ เทรนด์ดี? ด้วยหน้าตาระดับกิลเบิร์ต เบดิเวียร์กับฮาเรฟแลนสลอตแล้วเราคงเปิดประเดิมความหล่อสไตล์...ผมว่าผมตั้งใจทำงานดีกว่าเพราะเหมือนแรงรั้งที่คอเสื้อมากขึ้นไม่รู้ว่าฮาเรฟเริ่มทนแสงไม่ได้ หรือว่าเริ่มทนความช้าของผมไม่ได้กันแน่
เพื่อไม่ให้โดนเขาโบกผมจึงพยายามทำหน้าที่ของตัวเองโดยการหรี่ตามองทั้ง ๆ ที่ไม่ควรจะเห็นอะไรแท้ ๆ ผมกลับเห็นอะไรบางอย่างที่พร่าเลือนเป็เงาจางที่น่าจะเป็ของนักบวชที่อุ้มน้องชายผมอยู่กับเงาบางอย่างที่กำลังล่องลอยลงมา...
นั่นคือเทพเ้าหรือเปล่า?
คำถามเข้ามาในหัวพร้อมกับความแปลกใจ...แคส เบดิเวียร์คือผู้ที่เกิดมาพร้อมกับความสามารถอันน้อยนิดแล้วเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาในตอนนี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่? ผมไม่รู้ว่าแบบนี้ควรเรียกว่าเก่งหรือเปล่าแต่ถ้าถึงขั้นดยุกกับว่าที่ดยุกถอยห่างออกไป...
พลังแบบนี้ควรเรียกว่าไร้ค่าได้อย่างนั้นหรือ?
หรือความจริงแล้วแคสเบดิเวียร์เหมือนกับตัวเอกแนวมีพลังที่ถึงขั้นสั่นะเืแผ่นดินได้กันแน่ทุกคนเลยหวาดกลัวเขา หลอกลวงว่าเขาไม่มีพลัง สะกดพลังเขาไว้แล้วเลี้ยงดูอย่างหมางเมินเหมือนพล็อตนิยาย อนิเมะทั่วไปของตัวเอกกัน?
...มันแปลกๆ
ทว่ายังไม่ทันที่ผมจะได้คิดอะไรต่อแรงรั้งที่คอเสื้อก็แรงขึ้นจนทำเอาผมหงายหลังที่มีฮาเรฟรับอยู่ก่อนจะโอบตัวผมไว้แสงสว่างที่ก่อนหน้านี้สว่างอยู่แล้วกลับสว่างมากขึ้นแต่ตาไม่พร่าอีกต่อไปเมื่อมันกลายมาเป็'สีดำ'
นะ...นี่มันหมายความว่าอย่างไรกันเนี่ย?
“พลังแห่งความมืด?!”ท่านพ่อร้องออกมาอย่างตระหนกพร้อมกันนั้นผมรับรู้ได้ถึงแรงดึงที่แรงขึ้นของฮาเรฟที่กระชากผมไปอยู่ข้างหลังบนมือของเด็กชายมีแสงสว่าง... นี่นายยังจะโชว์เทพอีกเหรอ!
บอกทีว่านี่เจ็ดขวบหรือเจ็ดสิบ?! นายโชว์เทพบ่อยกว่าพ่อนายอีกนะ!
“พอเถอะฮาเรฟ!”ผมร้องออกมาก่อนจะจับข้อมือฮาเรฟที่มองมาทางผมอย่างหงุดหงิด“เื่นี้ปล่อยให้พวกท่านพ่อจัดการเถอะ!”
“ฉันยังไหว!”
นี่นายยังไหวอยู่อีกเหรอ!ทีมงานผู้สร้างเกม คุณเคยคิดไหมว่าคุณใส่ออฟชั่นให้กับฮาเรฟแลนสลอตมากเกินไปแล้วน่ะ? คุณควรจะสนใจตัวประกอบอื่น ๆ หรือไม่ก็หนุ่ม ๆ ในฮาเร็มคนอื่น ๆ ของแคสเบดิเวียร์บ้างสิ! คุณเสริมตัวละครอย่างฮาเรฟมากขนาดนี้แล้วสาวที่ไหนจะมาจีบพวกผมกัน?
ยิ่งคิดยิ่งเศร้าจนน้ำตาไหลพรากฮาเรฟมองผมอ่อนลง “ฉันยังไหวจริง ๆ ...”
น้ำตาไหลมากกว่าเก่า... เท้าสยบโลกมนต์มหาศาล หน้าตาดี ฐานะการงานสูง ความนิยมยังมากอีก!นายเกิดมาเพื่อแย่งสตรีทุกคนบนโลกนี้หรืออย่างไรกัน!
ลำเอียง!นี่มันคือความลำเอียงเกินไปแล้ว!!
ผมสะอื้นกับชะตากรรมของตัวเองจนฮาเรฟต้องจิ๊ปากก่อนจะเอามือมาปาดน้ำตาให้ลวก ๆ “เฮ้อ...ไปหาไนเจลดีกว่านะ...”
ผมพยักหน้า...ตอนนี้ผม้าสายเยียวยา! ผม้าน้องชายไม่แท้มาเยียวยาหัวใจอันบอบช้ำของผม!แม้ว่าอนาคตเด็กคนนั้นคือศัตรู แต่ตอนนี้เขาคือน้องชายผู้น่ารัก...
พอโดนจูงไปหาว่าที่ดยุกที่มีไนเจลอยู่ในนั้นผมไม่รีรอที่จะพุ่งไปกอดไนเจลทันที “กิล...”
ไนเจลใจนร่างแข็งค้างก่อนจะกอดผมกลับคล้ายงง ๆ พอ ฮาเรฟบอกว่า “หมอนั่นร้องไห้” ด้วยสีหน้ายุ่งยากใจไนเจลก็ลูบหลังผมเบาๆ อย่างอ่อนโยน... ยัยน้องสาวคลั่งวายที่ไม่อยู่บนโลกนี้ ต่อให้เธอกงเต๊กของดี ๆผมก็จะไม่กลับไปสู่สมาคมน้องสาวแล้ว!
แต่ถ้าหากเอารูปเธอคอสเพลย์ในชุดหูแมวมาพี่ชายก็พร้อมทิ้งน้องชายได้อยู่นะ...
“กลัวหรือเปล่าครับกิล?”
“หืม? ฮะ เออ...” ผมนิ่ง กลัว... เหลือบมองฮาเรฟที่จ้องกลับอย่างดุร้าย “อืม กลัว”
มือเล็กลูบหัวผมเบา ๆ “พลังแห่งความมืดก็ย่อมไม่เคยให้ความรู้สึกที่ดีอยู่แล้ว...”
เหมือนน้องชายจะเข้าใจผิดแต่ผมอยากอยู่ในอ้อมกอดอยู่ เพราะอย่างนั้นเออออห่อหมกไปก่อนแล้วกัน
“แต่ไหนแต่ไรมาความมืดก็ไม่ใช่สิ่งที่ดีอยู่แล้ว”ฮาเรฟเอ่ยออกมาเสียงหงุดหงิดกว่าปกติผมคิดว่าเพราะเขามีพลังแห่งแสงสว่างที่เป็คู่ตรงข้ามกับความมืดเลยรู้สึกขยะแขยงพลังดังกล่าวมาก “ยุคนี้มีพลังแห่งความมืดเกิดมาถึงสองคนเลยอย่างนั้นเหรอ?คราแรกก็เ้าชาย คราวนี้ก็บุตรของดยุกเบดิเวียร์...”
“ฟังดูไม่ใช่เื่ที่ดีเลยนะ”ว่าที่ดยุกคนหนึ่งพูดขึ้น “ยุคสมัยของพวกเรา”
“เหมือนลางร้ายเลยนะครับ”
“...นั่นสินะ”
เหล่าว่าที่ดยุกเริ่มแสดงความเห็นของตัวเองส่วนผมก็แผละออกจากไหล่ของไนเจลอย่างเสียดาย...หรือผมควบคุมการกินให้กับไนเจลดีไหมนะ? กินน้อย ๆ นอนไม่ค่อยมากนอกจากจะหล่อน้อยลงแล้วยังทำให้เตี้ย แคระ น่ารักแบบนี้ตลอดไปด้วย!
เยี่ยม! นี่มันเยี่ยมชะมัดเลย!
กำจัดศัตรู แถมน้องชายอีกต่างหากทำไมผมไม่คิดแบบนี้แต่แรกกันนะ?!
มองอีกฝ่ายตาเป็ประกายยังไม่ทันที่จะเริ่มกล่อมให้กินน้อยลงเพื่อความเตี้ยเสียงกรีดร้องของท่านพ่อก็ดังขึ้นมาเสียก่อน
“ไม่!!”
“เราไม่มีทางเลือกดยุกเบดิเวียร์...”
“นี่เป็ทางที่ดีที่สุดที่เราสามารถทำได้”
เหล่าดยุกคนอื่นต่างทอดเสียงอ่อนใจจนทำให้ว่าที่ดยุกอย่างพวกผมแปลกใจไม่รู้ว่าั้แ่เมื่อไหร่กันที่ทุกอย่างจบลงน้องชายของผมตอนนี้อยู่ในอ้อมกอดของท่านพ่อ
“ท่านพ่อ...”เกิดอะไรขึ้น?
“เด็กคนนี้อันตรายเกินไป”ดยุกกาเวนกล่าวออกมา เขาเหมือนเป็ภาพสะท้อนของไนเจลตอนโต “พลังของเขา... มากเกินไป”
“เขาเพิ่งฆ่านักบวชแห่งแสง...แม้จะไม่ตั้งใจก็ตาม” คำพูดของ ดยุกแลนสลอตทำให้พวกผมฉุกใจ...นักบวชหายไป
เพราะพลังแห่งความมืดเมื่อครู่อย่างนั้นหรือ?
มองฮาเรฟด้วยดวงตาเป็ประกาย...ขอโทษที่ชอบด่าว่านาย ป่าเถื่อนและโเี้!ความจริงความรุนแรงที่นายแสดงออกเพื่อกลบความช่วยเหลือใช่ไหม? อย่างเมื่อตอนเดินตลาดก็ใช่...
แต่พอมองดวงตาสีรุ้งที่เบิกโพล่งอย่างน่ากลัวนั่น...โอเค มันคือความรุนแรงในสายเื เขาเหี้ยมโหดเป็ปกติ ส่วนช่วยผมได้นั่นคือ ผลพลอยได้ครับ...
นายยังคงเป็ศัตรู!...อนาคตถ้าเก่งเมื่อไหร่ผมจะกำจัดนายนะ
“แต่เด็กคนนี้...เป็ลูก...”
“แต่พวกเราเป็ดยุก”ดยุกแลนสลอตกดเสียงหนัก “ถึงเราจะเป็พ่อลุง หรือสถานะใด ๆ ก็ตาม ทุกอย่างย่อมไม่อาจเทียบกับสถานะ 'ดยุก'ของพวกเรา”
“เพื่ออาณาจักร”
“นั่นคือหน้าที่ของพวกเรา”
ท่านพ่อเงียบ... รอบกายเงียบขณะที่ผมพอจะจับเื่ได้ราง ๆ
พวกเขา... กำลังจะกำจัดแคสเบดิเวียร์เพราะพลังแห่งความมืดนั่น
ซึ่งเื่แบบนั้น...
“ผมไม่ยอมหรอกนะ!!”
ในฐานะสมาชิกใหม่แห่งสมาคมน้องชาย...ไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรน้องชายง่าย ๆ หรอกนะ!
[1]โชตะ : เด็กผู้ชาย
92K
