มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

ในห้องครัว หยูลู่ เหลียวชาชา และฉินเฉากำลังทำซุป อู๋ซิ่นก็กำลังยุ่งกับการทำอาหาร แม่วัวสาวนางนี้นี่มือของเธอคล่องมาก เป็นคุณสมบัติของผู้หญิงที่เข้าครัวบ่อยๆ

ฉินเฉามองดูเด็กสาวกำลังหั่นมันฝรั่ง ขณะที่หน้าอกของเธอเด้งดึ๋งดั๋งขึ้นลง ทำให้เขาต้องกลืนน้ำลายที่อยู่เต็มปาก อู๋ซิ่นคนนี้เป็นผู้หญิงในฝันของผู้ชายทุกคนจริงๆ ไอ้ที่เรียกว่า ทำความสะอาดห้อง อุ่นเตียง และเข้าครัว

“แครอทไม่อร่อย ไม่เอา!” ที่ด้านข้าง เหลียวชาชาผู้ที่กำลังหยิบวัตถุดิบที่เธอชอบใส่ลงไปในหม้อ

“ปู...เยี่ยม ฉันชอบกินปู ใส่!” พร้อมกันนั้น เหลียวชาชาก็หยิบปูที่ยังเป็นๆ ที่ถูกเชือกแดงๆ มัดไว้ และโยนมันใส่หม้อที่กำลังเดือด ปูดิ้นนิดหน่อย และจากนั้นก็เรียบร้อยโรงเรียนปู ฉินเฉาตะลึง นี่ ฝีมือของสาวน้อยนางนี้โหดร้ายไปแล้ว

“มะเขือเทศมีสารอาหาร อร่อย ใส่นิดหนึ่ง” เหลียวชาชาพูดกับตัวเอง และหยิบมะเขือเทศที่ยังไม่ล้าง ไม่หั่น ใส่ลงไปในหม้อ ฉินเฉาคิด ‘โอ้ พระเจ้า มีแต่คนตายเท่านั้นแหละที่อยากจะกินเจ้านี่’

“โอ้ ใช่แล้ว ต้องเติมซอสมะเขือเทศเข้าไปด้วย ซุปจะได้หวานๆ!” ตาของเหลียวชาชาเป็นประกาย หยิบขวดซอสมะเขือเทศที่อยู่ใกล้ๆ และไม่ยอมเสียเวลา ใส่หมดทั้งขวดลงไปในหม้อ

หม้อของซุปเปลี่ยนเป็นสีแดง

“ใส่ช็อกโกแลตเข้าไปอีก 2 แท่ง!” เหลียวชาชายังคงใส่วัตถุดิบเข้าไปอีก “ใช่ เฟอร์เรโร่ ฉันชอบยี่ห้อนี้”

หลังจากที่เธอใส่มันลงไป สีของซุปในหม้อได้เปลี่ยนเป็นน่ากลัวแปลกๆ

“ต้องมีผักใบเขียวด้วย...” เหลียวชาชาจำซุปของหยูลู่ได้ ซึ่งมักจะมีผักใบเขียวอยู่ในนั้นตลอด ดังนั้น เธอจึงหยิบแตงกวาที่อยู่ใกล้ๆ และโยนมันใส่ในหม้อ

แตงกวากระเด้งขึ้นมาจากซุปสีแปลกๆ ชั่วขณะ และในที่สุดก็จมลงไป

“มันฝรั่ง! ต้องใส่มันฝรั่งด้วย” เหลียวชาชาจำซุปเนื้อแกะมันฝรั่งที่แสนอร่อยของฉินเฉาได้ ฉะนั้น เธอจึงใส่มันฝรั่งที่ยังไม่ได้ปลอกสองลูกลงในหม้อ

“โอ้ ใช่แล้ว มันต้องมีเนื้อด้วยมันถึงจะอร่อย!” เหลียวชาชารำลึกถึงซุปที่เธอเคยกิน แล้วพยักหน้า คว้าวัตถุดิบที่อู๋ซิ่นเตรียมไว้ใกล้ๆ ใส่มันลงไปในหม้อ

“ปลา ปลาแสนอร่อย! เอิ่ม เนื้อก็ดี โอ้ ต้องใส่เนื้อแกะด้วย ซุปเนื้อแกะของพี่ลู่ลู่อร่อยที่สุด อ๊า ซุปไก่ก็อร่อย ใช่ ใส่ไก่ลงไปด้วย”

จากนั้น เหลียวชาชาก็เปิดตู้เย็น หยิบไก่แช่แข็งทั้งตัวออกมาจากข้างใน และใส่ลงไปในหม้อทั้งอย่างนั้น

“กึก กึก...” ของเหลวที่อยู่ในหม้อจู่ๆ ก็เงียบลง เหลียวชาชาตบมือด้วยความพอใจ

“เอาล่ะ ได้เวลาใส่เครื่องเทศละ!” เหลียวชาชาหยิบกล่องเครื่องเทศที่อยู่ใกล้ๆ และไม่สนว่าจะเป็นเครื่องเทศอะไร จับมันโยนใส่เข้าไปในหม้อทั้งหมด

“อ๊า ใช่ เกลือ!” เธอหยิบเกลือที่อยู่ใกล้ๆ และใส่มันทั้งหมดลงในหม้อ ฉินเฉากะพริบตาปริบๆ เขาเห็นฟองอากาศผุดขึ้นมาในหม้อ เขาคิด ‘ลุงมันเถอะ นี่มันซุป หรือหม้อปรุงยาของพวกแม่มดกัน?’

“นี่อะไรอ่ะ!? ช่างมันเถอะ ใส่สักหน่อยละกัน!” เหลียวชาชาหยิบขวดพลาสติกสีขาวที่อยู่ใกล้ๆ เปิดฝาออกและเตรียมจะใส่เข้าไปในซุป

“นี่มันน้ำยาล้างจาน!” ฉินเฉาตกใจ ยื่นมือออกไป และคว้าน้ำยาล้างจานมา “เธอจะทำซุปพิษหรือไง?”

“น้ำยาล้างจานหรอกเหรอ...งั้นไม่ใส่” เหลียวชาชาท่าทางรู้สึกเสียใจ สั่นหางหมูน่ารักของเธอ หยิบกระบวยมาและคนซุปที่อยู่ในหม้อ

ฉินเฉายืนอยู่ข้างๆ อ้าปากค้าง และลืมซุปของตัวเอง เขารู้สึกว่าเหลียวชาชากำลังทำยาฆ่าแมลง

เหลียวชาชาท่าทางดีใจ มองฟองอากาศที่ผุดอยู่ในหม้อ เธอกระโดดขึ้นลงด้วยความตื่นเต้น

“พี่ลู่ลู่ ดูสิ ฉันทำซุปได้แล้วล่ะ!”

เหลียวชาชาโชว์สิ่งที่ทำให้หยูลู่ดู

“เอิ่ม ชาชาของเราเก่งจริงๆ” หยูลู่ไม่ได้เห็นกระบวนการทำยาฆ่าแมลงของเหลียวชาชา เมื่อเธอทำซุป เธอจะจดจ่อและใส่ใจกับมัน

“ซุปฉันใกล้จะเสร็จแล้ว ฉันจะเอาไปเสิร์ฟให้ทุกคนก่อน!” เหลียวชาชาส่ายหางหมูสองอันของเธอ และตบมือด้วยความตื่นเต้น

“ลุงฟู่ มาช่วยหน่อย!”

“ครับ คุณหนู!” พ่อบ้านอาฟู่ เหมือนกับเงา ทันใดนั้นก็เดินเข้ามาในห้องครัวและยืนตรงหน้าเหลียวชาชา

“เอาซุปนี่ไปให้เพื่อนร่วมชั้นฉันหน่อย ฉันจะให้พวกเขาได้รู้ถึงความสามารถการทำอาหารของฉัน คุณหนูเหลียว!”

“ครับ คุณหนู!” อาฟู่รีบยกหม้อและเดินเข้าไปในห้องทานอาหาร

เหลียวชาชาออกไปจากห้องครัวพร้อมกับอาฟู่อย่างผู้ชนะ

“ฉันคิดว่าเพื่อนร่วมชั้นของเธอจะได้เวลาพบกับความตายในบ้านตระกูลเหลียว....” เมื่อมองเหลียวชาชาเดินออกจากห้องครัวไป ฉินเฉาอดสั่นน้อยๆ ไม่ได้

“อะไรเหรอ?” อู๋ซิ่นถามขณะที่กำลังทำอาหาร เธอยุ่งกับการเตรียมอาหาร และไม่ได้สนใจกับซุปที่เหลียวชาชาทำ

“ซุปฉันเสร็จแล้ว” หยูลู่ปิดเตา เช็ดมือ พูดกับฉินเฉาและอู๋ซิ่น

“ให้ฉันช่วย!” อาหารจานสุดท้ายของอู๋ซิ่นก็เสร็จแล้ว และเธอรีบเข้าไปช่วยหยูลู่ยกหม้อ “ฉันจะเอามันไปห้องอาหารเอง”

“อ๊า ฉันจะให้แขกทำได้ยังไง!” หยูลู่ปฏิเสธอย่างไม่ลังเล “แค่รอจนลุงฟู่มาช่วยก็ได้แล้ว!”

“ไม่เป็นไร ฉันทำอย่างนี้ตั้งแต่ทำงานในร้านอาหาร” อู๋ซิ่นยิ้ม ยกหม้อและเดินออกจากห้องครัวไป

‘เป็นเด็กดีจริงๆ!’ ฉินเฉาชื่นชม ‘ใครที่ได้แต่งงานกับเธอ จะต้องมีชีวิตอยู่ราวกับฝันแน่นอน’

“ดูนายสิ ทำไมเหงื่อออกเยอะจัง” หยูลู่หยิบผ้าเช็ดมือ เดินมาข้างๆ ฉินเฉา และเช็ดเหงื่อบนหัวให้เขาอย่างอ่อนโยน “ห้องครัวร้อนมากเหรอ?”

“ไม่ ไม่ มันเป็นเพราะ ฉันเหนื่อยมาทั้งวันน่ะ” ฉินเฉาลูบจมูกตัวเอง เขาบอกไม่ได้ว่าเขากลัวซุปของเหลียวชาชา

“สำหรับเรื่องที่นายทำวันนี้ ฉันขอบคุณมาก” หยูลู่จู่ๆ ก็กอดเอวฉินเฉา และค่อยๆ เอาหัวซบเข้ากับหน้าอกของเขา “ถ้าไม่ใช่เพราะนาย คนของจงกรุ๊ปจะต้องจับชาชาได้อย่างแน่นอน ฉินเฉา...จริงๆ แล้วนายเป็นใครกันแน่....”

“เธอยังไม่รู้อีกเหรอว่าฉันเป็นใคร?” ฉินเฉายิ้ม “เธอก็เห็นฉันโป๊ไปแล้วไม่ใช่เหรอ!”

“ไปตายซะ!” หยูลู่หน้าแดงและหยิกหน้าอกฉินเฉา แต่เธอกลับพบว่าหน้าอกของฉินเฉาแข็งราวกับหิน

หลังจากพยายามหยิกอยู่สองครั้ง แล้วพบว่าไม่สะทกสะท้านอะไร ในที่สุดเธอก็ยอมแพ้ ซบเข้ากับอกของฉินเฉาอีกครั้งอย่างเงียบๆ

ฉินเฉาก็หยุดพูด ทั้งสองคนรู้อยู่แก่ใจ และกอดอีกฝ่าย เพื่อมีความสุขกับความอบอุ่นชั่วขณะนี้

แต่ไม่นาน มือฉินเฉาก็เริ่มอยู่ไม่สุข เริ่มจากบนเอวหยูลู่ จากนั้นก็เลื่อนลงไปอีก 10 เซน ลูบก้นนุ่มๆ กลมๆ

หน้าหยูลู่แดงก่ำ ท่อนล่างอ่อนแรง และช้อนตามองขึ้น

“ลู่ลู่...คืนนี้ฉันอยากกินกาแฟ...” ขณะที่มืออยู่ไม่สุข ฉินเฉาก็พูดเรื่องคืนแรกกับหยูลู่

ทั้งสองจบคืนแรกของเขา เมื่อหยูลู่เอากาแฟมาให้เขา

“ฉะ...ฉัน...” หยูลู่มองฉินเฉา ตาของเธอมีร่องรอยของความปรารถนา ดูเหมือนเธอเริ่มขยับ

“หรือว่ากินตรงนี้เลยเป็นไง...” จู่ๆ ฉินเฉาก็ฉีกยิ้ม จากนั้นก็อุ้มเธอเหมือนกับเด็ก วางเธอไว้บนโต๊ะทำครัว

หลังจากที่เธอกลับมาบ้าน เธอได้เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงยาว ฉะนั้น ฉินเฉาจึงรีบถลกกระโปรงเธอขึ้น ถอดสายป้องกันของเธอได้อย่างง่ายดาย แล้วยังท่องทะยานเข้าสู่สนามรบอย่างรวดเร็วและแผ่วเบา

แก้มก้นเปลือยเปล่าของหยูลู่กดลงไปที่หน้าโต๊ะ เธอกอดร่างของฉินเฉาไว้รับการปะทะของชายหนุ่ม จิตวิญญาณของเธอพลุ่งพล่าน แต่เธอยังคงมีสติที่จะไม่ส่งเสียงร้องออกไปให้คนอื่นได้ยิน

เธอทรยศเหลียวตงไค แล้วมีอะไรกับชายที่ป่าเถื่อนและเร่าร้อนอย่างฉินเฉา นี่ทำให้เธอรู้สึกผิดแต่ก็ตื่นเต้นอยู่ในที

เธอไม่ได้รักเหลียวตงไค และบางทียังรู้สึกรังเกียจกับนักธุรกิจที่บ้างานคนนี้

แต่เธอไร้พลัง แรงกดดันของเหลียวตงไคราวกับฝันร้าย ทำให้เธอไม่มีปัญญากำจัดเขาออกไปได้

จนกระทั่งฉินเฉาโผล่ออกมา ชายที่เหมือนกับเทพปีศาจคนนี้ เอาชนะเธอได้อย่างลึกล้ำ เขามีพลังที่จะปฏิเสธอิทธิพลของความมั่งคั่งของตระกูลเหลียว

ฉินเฉาถูกความปรารถนาชักนำ หลังจากเข้าสู่เส้นทางปีศาจ ความปรารถนาในตัวผู้หญิงของเขายิ่งแข็งแกร่งขึ้น ไม่ใช่เพียงแค่ความปรารถนาในใจของเขาเท่านั้น แต่ยังสามารถทำให้เอื้อมไปถึงจุดสูงสุดของเส้นทางปีศาจ

เมื่อทั้งสองคนถูกอารมณ์กระตุ้นเร้า ระฆังหยินหยางทันใดนั้นก็ลอยออกมาจากร่างฉินเฉา และบินไปรอบตัวพวกเขาทั้งคู่ ระฆังหยินหยางนี้ดูเหมือนตื่นเต้นเป็นพิเศษ ฉินเฉารีบยื่นมือไปจับมันไว้ หลอมมันกลับเข้าไปในร่าง

‘ตาเฒ่าหลัวเต๋อออกมาดูหนังสดจริงๆ! ลุงมันเถอะ ตาแก่หน้าไม่อาย! เฒ่าลามก!’

“นั่นอะไรน่ะ...” หยูลู่เห็นระฆังลึกลับสีดำใบเล็กๆ อดถามออกมาไม่ได้

“อย่าสนใจเลย...” ฉินเฉายิ้ม “แค่เซ็กส์ทอยน่ะ ไม่มีอะไรหรอก”

ระฆังหยินหยางในร่างของเขาประท้วงอย่างรุนแรง ตาเฒ่าหลัวเต๋อเต็มไปด้วยความโกรธ เห็นชัดๆ ว่าเป็นอาร์ติแฟคระดับสูง แต่กลับถูกฉินเฉาเรียกว่าเป็น ‘แค่เซ็กส์ทอย’

“อ๊า!” เมื่อทั้งคู่ปีนขึ้นไปถึงจุดสูงสุด พวกเขาก็ได้เสียงร้องออกมาที่หน้าประตูห้องครัว จานตกลงบนพื้น แตก

ทั้งสองคนรีบหันกลับไป และเห็นอู๋ซิ่นที่ยืนตะลึงอยู่ที่หน้าประตู ตาของเธอแสดงความตกใจ เจ็บปวด และ อาย เธอเห็นทั้งสองคนมองมาที่เธอ เธอหน้าแดง และรีบหันกลับ แล้ววิ่งหนีไป

“นี่เป็นเพราะนาย!” หยูลู่อายหนัก หยิกแขนฉินเฉา “ฉัน ฉันไม่มีหน้าไปเจอใครอีกแล้ว!”

“มันไม่เป็นไร ถ้าเธอจะเห็นเรา!” ฉินเฉายังคงไม่คิดมาก กลับกัน เขากลับพยายามทำให้หยูลู่กลับไปมีอารมณ์อีกครั้ง “ฉันไม่เชื่อว่าเธอจะกล้าพูดอะไรหรอกนะ”

“นาย นาย...คนเลว....” หัวใจของหยูลู่วุ่นวาย พลางคิดว่าเธอไปตกหลุมรักผู้ชายคนนี้ได้ยังไง

แต่เธอรู้ รู้อย่างชัดแจ้ง ว่าคนที่อยู่ในใจของชายคนนี้ไม่ใช่เธอ ยิ่งกว่านั้น ฟังจากที่เหลียวตงไคเคยเล่าให้ฟัง เขามีแฟนอยู่แล้ว

แฟนของชายคนนี้เป็นลูกสาวของตระกูลซูที่ร่ำรวย ซูจี

แล้วเธอล่ะ? เธอเป็นแค่พี่เลี้ยงเด็ก เธอจะไปแข่งกับคนอื่นได้ยังไง? ดูเหมือนว่า ในชีวิตนี้ เธอเป็นได้แค่คนรักของฉินเฉา

จบตอน