ฉันได้คู่หมั้นเป็นองค์ชายจากระบบจับคู่อัตโนมัติ

     ฉู่ซิงหลานกัดริมฝีปาก แม้จะตัวสูงเกือบร้อยแปดสิบเซนติเมตร แต่กลับดูน่าสงสารจับใจ หูจิ้งจอกปุกปุยทั้งสองข้างลู่ลงแนบชิดกับศีรษะ

        สภาพของเขาในตอนนี้ช่างน่าเอ็นดูและนุ่มนิ่มจนน่าแกล้งเป็นพิเศษ

        แต่ซูลั่วกลับไม่หวั่นไหวเลยสักนิด อารมณ์ของเธอนิ่งสนิทจนน่ากลัว “องค์ชายเก้า เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือคะว่าจะไม่เปิดเผยเรื่องการแต่งงาน แต่เมื่อครู่คุณกลับประกาศต่อหน้าคนทั้งมหาวิทยาลัย ตอนนี้ทุกคนรู้เรื่องกันหมดแล้ว พอในอนาคตเราหย่ากัน คุณจะให้ฉันไปอธิบายกับคนอื่นว่าอย่างไร?”

        “ก็ไม่ต้องหย่าสิครับ ทำไมพี่ถึงเอาแต่พูดเรื่องหย่าล่ะครับ? หรือว่าเป็นเพราะผมทำอะไรไม่ดีพอ? พี่สาวบอกมาได้เลยนะ ผมจะแก้ให้เดี๋ยวนี้เลย”

        ซูลั่วมองใบหน้างดงามหมดจดของฉู่ซิงหลานแล้วก็โกรธไม่ลงจริง ๆ

        สุดท้ายเธอก็ได้แต่ถอนหายใจ “ตอนนี้เราจะไม่คุยเรื่องนี้กัน รอให้คุณพ้นช่วงอ่อนไหวก่อนค่อยว่ากัน”

        “พี่สาวครับ! ต่อให้ผมพ้นช่วงอ่อนไหวไปแล้ว ผมก็จะยังจำทุกเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้ได้!”

        ซูลั่วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

        ใช่ คุณจำได้ทุกเรื่องก็จริง แต่ยิ่งคุณจำได้ชัดเจนเท่าไร ถึงตอนนั้นคุณอาจจะยิ่งรับตัวเองในช่วงเวลานี้ไม่ได้ และบางที...อาจจะยิ่งรังเกียจฉันมากขึ้น

        ซูลั่วไม่มีอารมณ์จะกินข้าวอีกต่อไป เธอจึงกลับหอพักไปดื่มสารอาหารเหลวพอให้ผ่านมื้อไป แล้วเริ่มลงทะเบียนเลือกวิชาเรียนบนคอมพิวเตอร์พกพา

        ภาควิชาเมคคาในปีหนึ่งจะมีวิชาบรรยายค่อนข้างเยอะ ส่วนวิชาปฏิบัติจะน้อยกว่า การลงเรียนหลาย ๆ วิชาจะช่วยให้เก็บหน่วยกิตได้ครบเร็วขึ้น และสามารถจบการศึกษาได้เร็วขึ้นตามไปด้วย

        จู่ ๆ ภาพของเจ้าจิ้งจอกบางคนที่จบการศึกษาได้ในพริบตา ซึ่งตอนนี้นั่งคุดคู้อยู่หน้าประตูอย่างน่าสงสารก็แวบเข้ามาในหัว ซูลั่วรีบดึงสติของตัวเองกลับมาทันที

        เธอจะใจอ่อนไม่ได้เด็ดขาด และจะไปพึ่งพาหรือใส่ใจฉู่ซิงหลานมากเกินไปก็ไม่ได้เช่นกัน เพราะอย่างไรอีกฝ่ายก็ไม่ใช่คนที่จะอยู่เคียงข้างเธอไปตลอดชีวิต

        อีกไม่กี่วันก็จะถึงกำหนดการฝึกทหาร นักศึกษาปีหนึ่งทุกคนจะต้องไปที่ดาวฐานฝึกเพื่อเข้ารับการฝึก และอยู่ภายใต้การควบคุมแบบทหารเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม

        ซูลั่วต้องเตรียมตัวสำหรับเรื่องนี้ล่วงหน้าด้วย

        เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จู่ ๆ คอมพิวเตอร์พกพาของซูลั่วก็มีสายเรียกเข้า เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย

        “ใครคะ?”

        “พี่ลั่วคะ หนูเองค่ะ หนูรู้ว่าพี่โกรธหนูมาก ไม่ว่าพี่จะด่าหรือจะตีหนู หนูก็ยอม แต่...พี่จะไปให้คนมาทำร้ายพี่เฉินได้ยังไงกันคะ?”

        ซูลั่วหน้านิ่งสนิท เธอไม่พูดอะไรสักคำ กดตัดสาย แล้วบล็อกเบอร์ทิ้งทันที

        ที่แท้หลังจากเกิดเรื่องที่ลานประลอง ฟอรัมของมหาวิทยาลัยก็ลุกเป็นไฟด้วยประเด็นที่สามีคนปัจจุบันของซูลั่วอัดอดีตคู่หมั้นของเธอจนน่วม

        แถมยังมีเพื่อนนักศึกษาที่ ‘หวังดี’ ถ่ายรูปตอนที่เมคคาของเจียงเฉินถูกซัดไปติดกำแพงจนแงะไม่ออกมาโพสต์ประจานอีกด้วย

        เจียงเฉินโกรธจนแทบจะกระอักเลือดเป็นครั้งที่สอง!

        ซูเสี่ยวซีพอรู้เรื่องนี้เข้าก็ประหลาดใจมาก ว่าซูลั่วไปหาผู้ชายที่เก่งกาจขนาดนั้นมาจากไหน? ส่วนเรื่องที่อีกฝ่ายบอกว่าแต่งงานกับซูลั่วแล้วนั้น เธอไม่เชื่อเด็ดขาด

        ซูเสี่ยวซีรีบไปเยี่ยมเจียงเฉินที่บาดเจ็บ และต่อหน้าเขา เธอก็ต่อสายหาซูลั่วทันที

        ทว่าซูลั่วไม่แม้แต่จะเอ่ยตอบ กดตัดสายและบล็อกเบอร์ทิ้งอย่างไร้เยื่อใย

        ซูเสี่ยวซีกัดริมฝีปากแล้วพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ “พี่เฉินคะ ขอโทษนะคะ ทั้งหมดเป็นเพราะหนูเอง ไม่อย่างนั้นพี่ลั่วก็คงไม่จงใจให้คนมาทำร้ายพี่หรอกค่ะ”

        เจียงเฉินที่ทั้งเจ็บตัวและเสียหน้ากำลังหัวเสียอย่างหนัก เขาจึงไม่ได้รู้สึกเอ็นดูในความอ่อนหวานของซูเสี่ยวซีเหมือนเคย

        เขามองซูเสี่ยวซีแวบหนึ่ง แล้วพลันนึกถึงคำพูดของเพื่อนที่ว่า ‘ซูเสี่ยวซีเป็นเพียงบีสต์แมนระดับ C ด้วยระดับแค่นี้ ต่อให้สอบติดมหาวิทยาลัยจักรวรรดิได้ ก็ถูกกำหนดให้เป็นได้แค่คนธรรมดา ๆ เท่านั้น’

        ก่อนหน้านี้เขารู้สึกว่าความบอบบางของเธอน่ารัก แต่ตอนนี้ เขากลับรู้สึกรำคาญความอ่อนแอของเธอขึ้นมาเฉย ๆ 

        เจียงเฉินพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก เธอกลับไปเถอะ ฉันจะไปเข้าเรียนแล้ว”

        “พี่บาดเจ็บอยู่นะคะ ยังจะไปเรียนอีกเหรอ?”

        “แผลแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก”

        ซูเสี่ยวซีเป็นคนช่างสังเกต เธอสัมผัสได้ถึงความรำคาญในน้ำเสียงของเจียงเฉินจนรู้สึกน้อยใจ เพราะทั้งสองคนกำลังจะแต่งงานกันอยู่แล้วแท้ ๆ ทำไมเจียงเฉินถึงดูเย็นชากับเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ ล่ะ?

        คงเป็นเพราะแพ้ให้กับผู้ชายที่ซูลั่วพามา เจียงเฉินคงจะรู้สึกเสียหน้าสินะ?

        ซูลั่วไปหาผู้ชายที่เก่งกาจขนาดนั้นมาจากไหนกันนะ? หรือว่า...อีกฝ่ายจะเป็นสามีของซูลั่วจริง ๆ?!

        ด้วยความสงสัยนี้ ซูเสี่ยวซีจึงออกจากหอพักของเจียงเฉิน และตัดสินใจจะไปหาซูลั่วถึงหอพักเพื่อสืบให้รู้ความจริง! เธอไม่มีวันยอมให้ซูลั่วได้คู่ครองที่แข็งแกร่งขนาดนั้นเด็ดขาด!

        แต่ปัญหาคือ ซูเสี่ยวซีไม่รู้ว่าหอพักของซูลั่วอยู่ที่ไหน

        ดังนั้นเธอจึงได้แต่เดินถามไปเรื่อย ๆ พร้อมกับแสร้งทำตัวอ่อนแอ ในที่สุดก็หาหอพักของซูลั่วจนเจอ

        สภาพแวดล้อมของหอพักแบบห้องคู่ดูธรรมดาอย่างยิ่ง เมื่อเห็นดังนั้น มุมปากของซูเสี่ยวซีก็ค่อย ๆ ยกสูงขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน

        ซูลั่ว เธอมันก็แค่เด็กกำพร้า การที่ได้เรียนหนังสือก็ควรจะบุญหัวแล้ว ยังคิดจะเกาะตระกูลซูไปตลอดชีวิตอีกเหรอ? คิดจะเกาะเจียงเฉินอีกเหรอ? ฝันไปเถอะ!

        ซูเสี่ยวซีซ่อนความอิจฉาริษยาเหล่านี้ไว้ใต้แววตาได้อย่างแนบเนียน

        เมื่อเดินมาถึงหน้าห้อง เธอก็เห็นเด็กหนุ่มหน้าตางดงามในชุดนักศึกษากำลังนั่งคุดคู่อยู่หน้าประตู

        บนศีรษะของเขามีหูสีขาวราวกับหิมะที่ดูนุ่มฟู น่ารักเป็นอย่างยิ่ง และที่สำคัญที่สุดคือ...ผู้ชายคนนี้หล่อมาก! เป็นผู้ชายที่หน้าตาดีที่สุดเท่าที่ซูเสี่ยวซีเคยเห็นมา!

        แม้จะคบอยู่กับเจียงเฉินแล้ว แต่เมื่อซูเสี่ยวซีเห็นเด็กหนุ่มหน้าตาดีตรงหน้า หัวใจของเธอก็ยังอดเต้นแรงไม่ได้ ใบหูร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

        เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวานละมุนอันเป็นเอกลักษณ์ “สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าหอพักหญิงภาควิชาเมคคาห้อง 922 ไปทางไหนเหรอคะ?”

        อารมณ์ของฉู่ซิงหลานกำลังดิ่งลงอย่างหนัก หูที่นุ่มฟูของเขาลู่ลงแนบศีรษะ

        เมื่อกี้ซูลั่วไม่สนใจเขาเลยสักนิด ซึ่งทำให้เขารู้สึกแย่มาก

        โดยปกติ บีสต์แมนในช่วงอ่อนไหวจะมีอารมณ์แปรปรวนรุนแรงอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ยังได้รับอิทธิพลจากคู่ของตัวเองอย่างมากอีกด้วย

        เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นคนตรงหน้า คิ้วของเขาก็ขมวดมุ่น “เธอมาหาลั่วลั่วเหรอ?”

        หัวใจของซูเสี่ยวซีกระตุกวูบ! เรียกซะสนิทเชียว!

        เธอถามหยั่งเชิง “ลั่วลั่วที่คุณพูดถึง...คือซูลั่วเหรอคะ?”

        “ฉันถามว่าเธอมาหาลั่วลั่วใช่ไหม?”

        ฉู่ซิงหลานไม่มีความอดทนกับคนอื่นอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ที่เขาอยู่ในช่วงอ่อนไหวและอารมณ์แปรปรวนสุดขีด

        ซูเสี่ยวซีตกใจมาก หรือว่าผู้ชายหน้าตาดีคนนี้ จะเป็นคู่ของซูลั่วที่เพิ่งจะทำร้ายเจียงเฉินไปก่อนหน้านี้?

        ซูลั่วไปหาผู้ชายที่ทั้งหล่อทั้งเก่งกาจขนาดนี้มาจากไหนกัน!!! มันไม่ยุติธรรมเกินไปแล้ว!

        ในตอนนั้นเอง ประตูห้องก็เปิดออก ซูลั่วเดินออกมาจากข้างใน ฉู่ซิงหลานรีบลุกเข้าไปหาทันทีแล้วกระซิบถามเสียงเบา “ลั่วลั่ว จะไปไหนเหรอครับ?”

        “ห้องสมุด”

        “งั้นผมไปด้วย!”

        “ตามใจ”

        ซูลั่วไม่แม้แต่จะชายตามองซูเสี่ยวซีเลยสักนิด เธอเดินตรงไปยังห้องสมุดทันที เพราะต้องไปยืมหนังสือเรียนบางเล่ม

        ซูเสี่ยวซียืนอึ้งอยู่หลายวินาที เธอเห็นได้ชัดว่าเด็กหนุ่มหน้าหล่อคนนั้นสนิทสนมกับซูลั่วมากเกินไป แถมยังมีท่าทีเอาอกเอาใจสุด ๆ อีกด้วย!

        สีหน้าของซูเสี่ยวซีย่ำแย่ลง แต่ก็ยังคงเดินตามไป เพราะเธอต้องถามให้รู้เรื่อง!

        “ซูลั่ว เขาเป็นใคร?!”