“กว่าที่ทรัพยากรที่ฝากกับดวงิญญาของคุณเรนยะไปจะแพร่กระจายออกไปได้ก็คงใช้เวลาหลายสิบปีอยู่ ถ้ากลายเป็ศพไปแล้วทรัพยากรเ่าั้ก็จะไม่สามารถกระจายไปต่อได้ไม่ใช่ว่าพอหย่อนปุ๋งไปครั้งเดียวแล้วจะจบได้ค่ะเพราะฉะนั้นการใช้ชีวิตให้ยาวนานที่สุดเท่าที่จะได้ทำได้จะถือเป็พระคุณต่อเทพเ้าอย่างยิ่งค่ะ”
เมื่อถูกเรนยะถามเด็กสาวก็ตอบกลับมาอย่างจริงใจได้ง่ายเกินคาด
ดูเหมือนเด็กสาวก็คงยอมรับได้แล้วว่าคงจะปิดบังต่อไปไม่ได้แล้วจริงๆ
“ไม่ใช่พรแต่เป็สิ่งที่ต้องทำไม่ใช่รึไงกัน”
“อือ...ปกติแค่บอกว่าจะคืนความหนุ่มให้ คนทั่วไปก็จะพูดว่า ‘ขอบคุณนะครับท่านเทพเ้า’กันอย่างง่ายๆ เลยแท้ๆ”
เด็กสาวก้มหน้าบ่นงึมงำด้วยท่าทางชั่วร้าย
“ถ้าจะบอกว่าเป็พรก็ควรจะให้อะไรที่มันดูเป็ของขวัญจริงๆ สิ ของที่จำเป็ต่อการมีชีวิตอยู่หรือช่วยในการกระจายทรัพยากรน่ะมันคือรายจ่ายที่ต้องจ่ายอยู่แล้วของเธอไม่ใช่รึไง”
“บู้ ～～～ถ้าอย่างนั้นคุณเรนยะอยากได้พรอะไรล่ะคะ?”
เด็กสาวล้มเลิกสิ่งที่คิดอยู่แล้วถามเรนยะกลับ
“พรของฉันมีข้อจำกัดอยู่ว่า‘สิ่งนั้นจะต้องเป็สิ่งที่จำเป็ต่อคุณเรนยะ’ เท่านั้นค่ะ”
“เงิน”
เด็กสาวผงะไปกับคำตอบอย่างจริงจังของเรนยะ
“แล้วก็ขอที่คุ้มหัวไว้ซุกหัวนอนได้อย่างปลอดภัยแล้วก็พลังในการต่อสู้แบบไม่ธรรมดาด้วย”
“โถ่ขอเถอะค่ะแบบนั้นโลกได้พังพินาศเพราะถูกทำลายความสมดุลก่อนที่จะพังเพราะขาดทรัพยากรกันพอดี”
เด็กสาวทำทีเป็เปลี่ยนมาทรุดเข่าลงกับพื้นก่อนจะเริ่มเอาหน้าผากถูลงกับพื้น
เห็นแบบนั้นเรนยะก็รู้สึกเหมือนตัวเองทำอะไรผิดเสียอย่างนั้น
“ถ้าได้แบบนั้นมันก็คงสะดวกดีแต่มันคงไม่ใช่เื่ง่ายอย่างงั้นสินะ”
“ไม่ใช่ว่าไม่สามารถสร้างูเาโลหะที่หาได้ยากจนเหมือนโกหกแบบนั้นหรอกนะคะแต่ว่าไหนจะระบบซื้อขายที่ต้องถูกทำลายอย่างแหลกลานไหนจะการมอบกำลังรบที่ทำลายประเทศหนึ่งลงได้ให้กับคนๆ หนึ่งที่ดูยังไงก็ไม่มีทางส่งผลดีแน่ๆ อีก เื่ที่อยู่ที่ปลอดภัยนั่นอีกไม่ใช่ว่าสร้างให้ไม่ได้หรอกนะคะแต่ว่าถ้าปักหลักที่ใดที่หนึ่งแล้วก็จะทำให้เื่ของการกระจายทรัพยากร...”
“อา...ก็...แค่ลองขอดูเล่นเท่านั้นล่ะลุกขึ้นได้แล้วล่ะน่า”
ยังไม่ทันจะพูดอะไรจู่ๆ เด็กสาวก็เปลี่ยนท่าทันที เพราะเริ่มจะปวดเมื่อยจนเกินจะทน
“ไหนๆ ก็เป็ร่างเด็กแล้วอย่างน้อยก็อยากจะแข็งแรงล่ะนะ”
เสียเวลาอยู่ตรงนี้ต่อไปก็มีแต่จะเพิ่มความไม่สบอารมณ์มากขึ้นเท่านั้นเรนยะจึงตัดสินใจที่จะเริ่มจากปัจจัยที่ดูจะสำคัญน้อยที่สุดไปก่อน
“คะ...ค่ะเอาเื่สุขภาพแข็งแรงนะคะ”
“อีกอย่างดูเหมือนฉันจะเป็พวกกินดื่มเป็งานอดิเรกเพราะงั้นขอกระเพาะกับตับที่แข็งแรงหน่อยนะ”
“รับทราบค่ะให้คอแข็งแล้วก็กินได้จุหน่อยนะคะ”
“แล้วก็อยากได้ความสามารถที่ช่วยในการหาเงินหน่อยล่ะนะถ้าบอกว่าเป็โลกแห่งดาบและเวทมนตร์แบบนั้นล่ะก็คงจะเข้าไปเกี่ยวข้องกับการต่อสู้ได้ง่ายๆ เลยสินะ?”
“นั่นสินะคะก็มีความเป็ไปได้ที่น่าจะต้องเข้าไปเกี่ยวข้องกับา...”
เด็กสาวตั้งใจฟังคำพูดของเรนยะอย่างจริงจังขณะที่จดโน้ตลงบนกระดาษโน้ตเล็กๆขนาดเท่าฝ่ามือที่ไม่รู้ไปเอามาจากไหนอย่างตั้งใจ
-มีพลังในการโชว์หน้าต่างนั่นขึ้นมาในพื้นที่ว่างๆแท้ๆ แต่กลับใช้วิธีจดบันทึกแบบอนาล็อกเนี่ยนะ- เรนยะคิด ก่อนจะพูดต่อ
“อยากจะลองสร้างของอะไรสักอย่างดูเหมือนกันแฮะไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะ แต่พอพูดถึงคำว่าตีเหล็ก ตีดาบแล้ว ถึงได้รู้สึกดึงดูดแปลกๆ”
“อื้มๆจะว่าไปแล้วเมื่อก่อนคุณเรนยะก็ค่อนข้างมีวิชาทางด้านเคนโด้อยู่นะคะ”
“งั้นหรอว่าแต่ความทรงจำแบบนั้นก็ถูกทำให้ลืมด้วยอย่างงั้นหรอ”
“คิดว่าร่างกายน่าจะยังจำทักษะนั้นได้อยู่นะคะ”
“แล้วก็อยากจะใช้เวทมนตร์ได้เหมือนกันแฮะ ไม่ต้องให้ใช้ได้ตามใจไปหมดทุกอย่างก็ได้ ขอแค่เก่งด้านไหนสักทางก็พอ”
“อาฮะอาฮะ ว่าแต่คุณเรนยะคิดว่าพลังในการโจมตีกับกำลังพล อะไรสำคัญกว่ากันคะ?”
“ก็ต้องกำลังพลสิเกี่ยวอะไรกันด้วยรึไง?”
เรนยะเป็พวกเห็นด้วยกับประโยคที่ว่าเกือบถูกหวยก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรถ้ามันไม่ถูกอยู่ดีเขาชอบอะไรที่มันเห็นผลจริงมากกว่า
“ค่ะก็เอาไว้เป็ข้อมูล”
“แล้วก็ไม่ได้ขอให้จะต้องเก่งขึ้นมาทันทีหรอกนะ แต่อย่างน้อยก็ขอให้เห็นผลอะไรออกมาหน่อยถ้าฝึกฝนละกันก็..ประมาณนั้นล่ะนะ”
“รับทราบค่ะอ๊ะ...ไม่มีอะไรจะขอเกี่ยวกับรูปลักษณ์ภายนอกบ้างหรอคะ”
เรนยะหันไปมองเด็กสาวอย่างสงสัยหลังได้ยินคำถามนั้น
เด็กสาวพูดต่ออย่างไม่มีอะไรผิดปกติ
“ร่างเก่าของคุณตายในโลกก่อนและถูกเผาในหลุมศพไปแล้วเพราะฉะนั้นจึงต้องสร้างร่างกายใหม่ขึ้นมาเพื่อที่จะไปยังโลกนั้นค่ะ”
“อ๋ออย่างนี้นี่เอง”
“ข้อนี้น่ะจะขอมาแบบเว่อร์ๆหน่อยก็ได้นะคะ ลิสความ้าว่าอยากได้แบบไหนมาได้เลยค่ะจะให้เป็หนุ่มหล่อที่แค่สาวๆ ได้สบตาก็กรี๊ดสลบหรือจะให้งดงามแบบเ้าหญิงในโลกของสาวงามที่ชายใดได้เห็นก็ตะลึงงันจนขยับตัวไม่ได้ระดับนั้นเลยก็ได้นะคะเชื่อมือฉันได้เลยค่ะ”
“ถึงขั้นเปลี่ยนเพศก็ได้เลยงั้นหรอ”
“ก็เป็ร่างกายใหม่แกะกล่องเลยอ่ะนะคะเริ่มสร้างขึ้นมาใหม่ั้แ่ต้น ก็เลยจะทำยังไงก็ได้ค่ะ”
ถึงกระนั้นก็ตามเรนยะพอจะรู้อยู่ว่าตัวเองเป็ผู้ชาย
แม้จะพูดได้ไม่เต็มปากเพราะความทรงจำของเขาก็ถูกรีเซ็ตใหม่ไปพอสมควรแต่ดูจากชื่อแล้วไม่ว่าจะคิดยังไงก็คงเป็ไปได้ยากที่จะเป็ผู้หญิงมาก่อน
หากคิดจากพื้นฐานนั้นแล้วเขาควรจะเลือกทางไหนดี
โดยทั่วไปแล้วคนคงจะพูดอย่างให้เห็นภาพว่าจะเป็ฝ่ายกอดหรือถูกกอดดีกว่ากันล่ะนะแต่พอเป็เื่ของตัวเองแล้วนี่มันเป็ปัญหาใหญ่ไม่น้อยเลย
หลักจากคิดไตรตรองอยู่สักพักเรนยะก็ตัดสินใจให้คำตอบ
“ขอเป็ผู้ชายแล้วกันส่วนรูปร่างหน้าตาก็ เอาแบบคนปกติทั่วไป ไม่น่าเกลียดเกินก็พอ”
“รับทราบค่ะรูปร่างหน้าตาเอาแบบธรรมดา มองแล้วไม่เป็มลพิษทางตาประมาณนั้นนะคะ”
เด็กสาวจดโน้ตลงที่กระดาษโน้ตเรื่อยๆก่อนจะฉีกกระดาษโน้ตนั้นทิ้งและม้วนลงวางบนฝ่ามือ
ริมฝีปากเล็กๆของเธอยู่เข้าก่อนจะเป่าลมบางเบาออกมาที่ม้วนกระดาษโน้ตนั้น ทันใดนั้นกระดาษโน้ตบนมือของเด็กสาวก็ลุกไหม้กลายเป็เถ้าถ่านค่อยๆมอดลง
-อุตส่าห์จดโน๊ตลงกระดาษเองแท้ๆยัยนั่นทำอะไรของเธอ- เรนยะคิดในตอนนั้นเองข้อความบางอย่างก็ปรกฏขึ้นเช่นเดียวกับตอนที่พวกสาวๆทูต์หายตัวไป
<รายงาน: ได้รับ [ร่างกายที่แข็งแรง] [การฟื้นตัวเป็เลิศ] [ความสามารถในการดื่ม][ความเจริญอาหาร] [การตีโลหะ] [ทักษะการใช้ดาบ] [ทักษะทางกาย] [ทักษะทางเวท(ด้านที่ถนัด : เวทลม)] [ความสามารถด้านการขับร้องเป็ศูนย์] [เติมเต็มได้รวดเร็ว][ทักษะเริ่มตั้นแบบขนาน] [ทะลุขีดจำกัดการเจริญเติบโต] [การคิดวินิจฉัย][ภาษาของโลกต่างๆ] เรียบร้อยแล้ว>
“นี่อะไรเนี่ย?”
“อีมมมถ้าคิดตามตามสกิลในเกมแล้วก็ แต่เอ๊ะ คุณปู่อายุ 94 คงไม่เล่นเกมหรอกนี่นา”
“อ่าคิดว่าพอจะเข้าใจแล้วล่ะ”
เรนยะเองก็นึกไม่ออกว่าเกมเป็สิ่งปลอบประโลมใจสำหรับชีวิตชายชราที่น่าเบื่อของเขาหรือไม่เพราะความทรงจำเดิมต่างหายไปหมดแล้ว แต่เขาก็พอจะเข้าใจในสิ่งที่เด็กสาวพูด
“งั้นหรอคะ?ถ้าอย่างนั้นก็ไม่จำเป็ต้องอธิบายสินะคะยังไงก็ได้ใส่ทักษะต่างๆ ตามความปรารถนาของคุณเรนยะเอาไว้ให้แล้วนะคะลองใช้แต่ละทักษะดูแล้วก็จำเอาไว้นะคะ สามารถโทรฮอตไลน์สายด่วนมาหาฉันได้วันละครั้งนะคะแต่บอกไว้ก่อนว่าเื่ที่ฉันเป็คนใส่ไปให้กับตัวทักษะนั้นๆ เองมันเป็คนละเื่กันคงรับปากไม่ได้ว่าจะตอบได้ทั้งหมดหรอกนะคะ แล้วก็ถึงจะโทรติดก็ใช่ว่าฉันจะตอบกลับได้ตลอดนะคะ รบกวนรับทราบเอาไว้ก่อนด้วยส่วนวิธีติดต่อก็แค่นึกขึ้นมาในหัวก็พอค่ะ”
“งั้นหรอแล้วนี่...จะส่งฉันไปที่โลกนั้นเมื่อไรล่ะ?”
“ถ้าเตรียมใจพร้อมแล้วจะไปเมื่อไรก็ได้ค่ะ”
หลังจบคำแสงสว่างรูปร่างคล้ายวงรี สูงพอๆ กับความสูงของคนก็ปรากฏขึ้นข้างกายเด็กสาว
แม้จะไม่มีอะไรบอกแต่เรนยะก็พอจะรู้ได้ว่านั่นคือประตูที่จะส่งเขาไปยังโลกใบนั้น
“งั้นไปล่ะ อีกหลายปีกว่าจะเจอกันใหม่สินะ?”
“ถ้าคุณไม่ได้เื่สุดๆก็คงจะได้เจอกันเร็วๆ นี้เลย ถ้าทั่วๆ ไปก็อาจจะอีกสักสิบกว่าปีแต่ถ้าเก่งมากก็อาจจะไม่ได้เจอกันเลยก็ได้ค่ะ”
“อย่าบอกนะว่ามีเทคนิคที่ทำให้เป็ะด้วยน่ะอืม...ถ้าเกิดถูกใจโลกนั้นขึ้นมาจะลองหาดูแล้วกัน”
“ถึงจะบอกไม่ได้ก็เถอะแต่ว่ามันเป็สิ่งที่คุ้มค่าที่จะลองหาดูนะคะ”
-นั่นมันก็เท่ากับตอบมาแล้วไม่ใช่รึไง – เรนยะยิ้มอย่างขมขื่นขณะก้าวไปยังประตูบานนั้นก่อนจะหันมาโบกมือเบาๆ ให้เด็กสาว
“งั้นไปล่ะนะ”
“ขอโทษอีกครั้งที่ต้องมาวุ่นวายกับปัญหาของทางนี้นะคะแล้วก็ขออวยพรให้ชีวิตครั้งที่สองของคุณโชคดีค่ะ”
เด็กสาวค้อมศีรษะลงอย่างนอบน้อม
ทันใดนั้นก็ปรากฏข้อความขึ้นตรงหน้าเรนยะที่กำลังมองภาพเด็กสาวขณะที่ตัดสินใจก้าวลงไปยังประตูบานนั้น
<รายงาน: ได้รับพรจากพระเ้าผู้สร้างเรียบร้อย>
เท่านี้คุนุกิเรนยะก็ได้ก้าวไปใช้ชีวิตครั้งที่สองโดยที่ไม่ได้้าสักนิดบนโลกใบใหม่เป็ที่เรียบร้อยแล้ว
384
