กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่เจ็ดสิบสี่ ปรบมือแบบช้าๆ

แปะ แปะ แปะ

ผมทดลองใช้กระบวนท่า ปรบมือแบบช้าๆของหนังอเมริกันฮ์สคูล

“เย้ เก่งมากเทเลอร์”

แอนดรูว์กับแฮงก์ปรบมืออย่างช้าๆและดังขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับส่งเสียงเชียร์เป็นเพื่อนผม

นี่คืออิทธิพลของเนิร์ดที่มีพวกพ้องหรือนี่?

หากปรบมือแบบช้าๆแล้วไม่มีคนคอยรับมุกแบบหนังอเมริกันไฮท์สคูลคงได้เขินแย่

และผมอยากจะกุมขมับเหลือเกิน

หากนี่เป็นแนวโชวเน็นไฮท์สคูล

ตัวเอกหรือผู้ชายต้องได้ครอบครองอัญมณี หนังสือ ที่มอบพลังพิเศษให้ หรือได้รับการฝึกฝนจากอาจารย์อาวุโส

อาจจะผิดพลดาแต่ค่อยๆพยายามไปจนกว่าจะสำเร็จ

ส่วนนี่คืออเมริกันไฮท์สคูล

เทเลอร์ทำการเคลื่อนไหวที่นักกีฬาโอลิมปิกยังอายได้ด้วย

“จงเชื่อมั่นในตนเอง”

แบบเดียวกับที่ลุคสกายวอล์กเกอร์ที่แม้จะอ้างว่ามีพรสวรรค์มากๆก็ยังแพ้คนที่ฝึกมานานกว่า

ส่วนตัวเอกหญิงรุ่นใหม่นั้น

สามารถใช้พลังต่างๆได้ทันทีขอเพียงแค่เธอมั่นใจในตนเองเท่านั้น

ส่วนผู้ชายแนวอเมริกันไฮท์สคูลต้องได้พลังจากปีศาจหรือคาถาต่างๆจึงจะสามารถวิ่งและมีกำลังชนะเจ้าบิฟได้

หากอยู่ดีดีผมไปจับลูกบอลทดสอบในสนามโดยไม่มีพลังพิเศษคงได้โดนเจ้าบิฟกระทืบตายคาสนามบอลแน่ๆ

แต่ไม่ใช่กับตัวละครหญิง

ที่พวกเธอสามารถทำเรื่องอย่างนี้ได้ด้วยความมั่นใจในตนเอง

“มั่นใจในตนเอง”

คือสิ่งที่นักเขียนชอบเขียนถึงในเรื่องทำนองนี้

“เยี่ยมมากเทเลอร์”

ผมกล่าวกับเทเลอร์ที่ทำท่าอย่างดีใจและหันไปทางบอนนี่

“ให้เธอผ่านเถอะ บอนนี่อย่างน้อยก็ถือว่าเธอมีดีที่ความสูง ถ้าความสูงไม่มีผลทำไมเธอถึงต้องเสริมส้นรองเท้าส้นสูงของเธอด้วย?”

ผมกล่าว

บอนนี่เชิดจมูกโมโหจนหน้าแดงปาปอมปอมของเธอมาทางผมอย่างโมโห

ผมรับไว้อย่างง่ายดาย

ผมโยนปอมปอมไปทางแอนดรูว์กับแฮงก์

แม้จะอยู่ทางไกลแต่กำลังแขนของผมที่เพิ่มขึ้นก็ส่งปอมปอมไปให้แอนดรูว์กับแฮงก์ได้อย่างแม่นยำ

แอนดรูว์กับแฮงก์ก็สามารถรับได้ย่างแม่นยำในเรื่องที่เกี่ยวกับสาวเชียร์ลีดเดอร์นี้

“ปอมปอมของบอนนี่ให้ชั้นมาแน่ะ”

“ว้าวขอบคุณมากเลโอนาร์ด”

แอนดรูว์กับแฮงก์ปรบมือกันที่คราวนี้สามารถได้ของจากเชียร์ลีดเดอร์โดยไม่ต้องไปขโมยในห้องแต่งตัวเชียร์ลีดเดอร์

ปุ่บ

บอนนี่เขวี้ยงปอมปอมลงพื้นอย่างระบายอารมณ์และสูดลมหายใจ

“เธอผ่าน...”

บอนนี่กัดฟันกล่าวออกมา

“..ในการเป็นเด็กฝึกหัดใหม่อย่าคิดว่าทีมเชียร์นี้จะเป็นที่ที่เธอมาอยู่ได้ง่ายๆนะ”

สมกับเป็นบอนนี่

ที่มีแนวคิดแบบเดียวกับเชียร์ลีดเดอร์ว่า

สามารถเลือกที่จะฆาตกรรมใช้เวทย์และสาปแช่งให้บาดเจ็บหรือตายมากกว่าที่จะตัดสินความสามารถแบบไม่ยุติธรรม

เพราะตามเนื้อเรื่องต้นฉบับ

บอนนี่ก็ยอมรับแอนนาที่เธอไม่ชอบหน้าเช่นกันหากแสดงความสามารถได้เก่งมากพอ

“ขอบคุณมากบอนนี่ เพราะอย่างนี้ชั้นถึงได้ชอบเธอ”

ผมหันไปแสดงความยินดีกับเทเลอร์แต่พบว่าทั้งสนามหยุดกึกราวกับผมตกอยู่ในฉากสำคัญของดราม่าไฮท์สคูล