ปลายนิ้วเย็นเยียบของไป๋หลี่จ้งหัวละเลียดััมู่อวิ๋นฮว่า ชวนให้ร่างของนางสั่นเทาในทันที บางทีอาจเป็เพราะความกลัว แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มเกิดความสงสารแม้แต่น้อย
"ในสายตาของข้าแล้ว ตำแหน่งชายาิอ๋อง ไม่ว่าจะเป็มู่อวี่ซีหรือมู่อวิ๋นฮว่าก็ไม่มีความแตกต่างใดๆ เ้าสาวที่แต่งงานกับข้าล้วนมีหนทางเดียวคือความตาย"
ดังนั้นไม่ว่ามู่อวี่ซีหรือมู่อวิ๋นฮว่าจะตาย ไป๋หลี่จ้งหัวก็ไม่เห็นว่าจะแตกต่างกันที่ใด
"แต่ว่ามู่อวิ๋นฮว่า ชายาิอ๋องของข้า... กลับยังไม่ตาย!" พูดมาถึงตรงนี้ สายตาที่จ้องมู่อวิ๋นฮว่าของเขาก็หรี่ลงเล็กน้อย "เมื่อเป็เช่นนี้ แสดงว่าเ้ากับมู่อวี่ซีก็มีความแตกต่างกันอยู่บ้าง"
ให้ตายเถิด!
ความแตกต่างเช่นนี้ นาง มู่อวิ๋นฮว่าไม่้าแม้แต่น้อย!!
หยินหยางแยกจากกัน วิวาห์ผีนับเป็สื่อกลาง คนจากโลกมนุษย์ผู้พลังหยางถูกคนจากโลกหลังความตายนำตัวไป ย่อมเป็ไปไม่ได้ที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป
ดังนั้นไม่ว่าจะเป็ใคร ตราบใดที่เข้าหอไปกับไป๋หลี่จ้งหัวก็ไม่มีทางพ้นความตายไปอย่างแน่นอน!
ทว่ามู่อวิ๋นฮว่าของนางกลับไม่ตาย...
ใครใช้ให้มู่อวิ๋นฮว่ามีร่างพลังหยางบริสุทธิ์จตุรฐานที่หาได้ยากยิ่งกันเล่า ไม่ต้องพูดถึงการเสพสังวาสกับภูตผีสักคืนหนึ่ง ต่อให้เป็สามีภรรยากันจริงก็ยากที่จะพรากชีวิตของนางไปได้!
นางจะไม่โง่พอที่จะอธิบายเื่นี้ให้ฟัง ทั้งยังไม่คิดที่จะปริปากสักคำ นางปฏิเสธจะเสวนากับไป๋หลี่จ้งหัวโดยสิ้นเชิง
ด้านไป๋หลี่จ้งหัวคล้ายจะคาดการณ์ไว้แล้วว่าหญิงสาวจะตอบสนองเช่นนี้ เขายื่นนิ้วออกมาเชยคางนาง "ไม่บอกก็ไม่เป็ไร เปิ่นหวางมีเวลาที่จะค้นหาความจริงอีกมาก ส่วนตอนนี้..."
ความทรงจำทั้งหมดพลันกลับคืนมาทั้งหมด มู่อวิ๋นฮว่าเ็ปจนร่างกายกระตุก...
้าขยับหนีแต่ไม่มีปัญญาทำ ทำได้เพียงปล่อยให้ตนตกอยู่ในการควบคุมของไป๋หลี่จ้งหัว ปล่อยให้เขาจัดการกับนางตามอำเภอใจ!
้าร่ำร้องแต่ก็ร้องไม่ออก ลำคอที่าเ็ไม่อาจพูดได้แม้แต่ประโยคเดียว!
มู่อวิ๋นฮว่าเ็ปจนน้ำตาสายหนึ่งไหลรินลงมาตามหางตา ก่อนจู่ๆ จะรู้สึกเจ็บลำคอ ในจังหวะก่อนนางหมดสติไปกลับได้ยินเสียงถอนหายใจของไป๋หลี่จ้งหัว?
เอ๊ะ อะไรกัน นึกสงสารนางขึ้นมาอย่างนั้นหรือ
นางไม่้าความสงสารจากสัตว์เดรัจฉานเช่นเขา!!
และนางจะไม่มีวันปล่อยให้เขาลอยนวลเด็ดขาด คอยดูเถอะ สักวันหนึ่งนางจะลงมือฆ่าเขาให้ิญญากระเจิงด้วยน้ำมือของนางเอง!!
ไป๋หลี่จ้งหัว... น่าชิงชังยิ่งนัก!!
ไป๋ หลี่ จ้ง หัว...
ท้ายที่สุดนางก็สลบไปท่ามกลางห้วงความเกลียดชังถึงขีดสุดของเ้าตัว...
แสงจันทร์ที่ส่องผ่านเข้ามาในห้องก็สลัวลง... คงจะเป็คืนที่ไม่อาจนอนหลับได้สนิทนัก
...
"เอี๊ยด" เสียงเปิดประตูดังขึ้นเบาๆ ประตูไม้ของเรือนหลังเล็กถูกเปิดออก
โคมไฟเล็กๆ อันหนึ่งถูกยกเข้ามา บรรยากาศยามราตรีภายในเรือนนั้นเงียบสงัดน่ากลัว แม้จะอาศัยอยู่ที่นี่มาสิบหกปีแล้ว แต่แม่นมก็ยังรู้สึกว่าที่นี่วังเวงอยู่ดี
นางกระชับโคมไฟในมือไว้แน่น ตอนนี้ล่วงเข้ายามสามแล้ว นางรออยู่ในเรือนเตี๋ยฮวาอยู่ทั่วแต่ก็ไม่เห็นมู่อวิ๋นฮว่ากลับมา เพราะไม่กล้ารบกวนคนอื่นๆ ในเรือน จึงได้แต่ถือโคมไฟดวงเล็กๆ กลับมาตามหาด้วยตนเอง
"คุณหนู คุณหนู? คุณหนู..." เสียงของแม่นมแ่เบา แต่กลับชัดเจนกว่ายามปกติในเรือนที่เงียบสงัดเช่นนี้
แม่นมหดคอลง คืนนี้ไม่รู้ว่าเหตุใดในเรือนหลังนี้จึงไม่มีแม้แต่เสียงจิ้งหรีด น่ากลัวนัก!!
มือข้างหนึ่งลูบไปตามผนังของบ้าน นางแนบตัวไปกับกำแพง สายตาคอยมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ค่อยๆ คลำไปถึงประตู ลองผลักดูสองครั้ง เมื่อมันเปิดออกนางก็รีบก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่ปิดประตูนางก็ยืนฟังเสียงความเคลื่อนไหวด้านนอกอยู่หน้าประตู เมื่อพบว่ามีเพียงเสียงแมลง ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้าและความเคลื่อนไหวอื่นๆ แอบซ่อนอยู่ นางถึงโล่งใจลงได้
แม่นมสูดหายใจลึกแล้วถือโคมไฟหันกลับมา ภาพบนเตียงปรากฏสู่สายตานางอย่างชัดเจน! ไม่ทันตั้งตัวจริงๆ!
"คุณหนู!!!"
แม่นมไม่คาดคิดเลยว่าคุณหนูของนางที่ดูเข้มแข็งในตอนกลางวัน จะ...
"คุณหนู คุณหนู! ท่าน... เป็ฝีมือของปีศาจตนใดกัน!!" แม่นมถือโคมไฟวิ่งไปที่ข้างเตียง ภาพตรงหน้าทำให้ดวงตาของนางแดงก่ำ ความโกรธและความสงสารพลันพุ่งเข้ามาในหัวใจ
เสียใจที่ยอมทำตามคำสั่งและปล่อยให้อีกฝ่ายอยู่ตามลำพัง ไม่เช่นนั้นคุณหนูคงไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้!!
ให้ตายเถิด ทั้งหมดเป็ความผิดของนาง ล้วนเป็ความผิดของแม่นมอย่างนาง!!
ยามนี้บนเตียงไม่มีร่างของไป๋หลี่จ้งหัวอีกแล้ว มีเพียงมู่อวิ๋นฮว่าที่ถูกทิ้งให้โดดเดี่ยว เสื้อผ้าบนกายถูกฉีกขาดจนสามารถปกปิดร่างกายได้เพียงเล็กน้อย
ผิวที่เผยให้เห็นก็มีรอยแดงเพิ่มขึ้นอีกมากมาย
แม้ว่ากลิ่นในห้องจะจางหายไปนานแล้ว ทว่าด้วยสภาพเตียงที่ยับยุ่งเหยิง แม่นมจะไม่เข้าใจได้อย่างไรว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่!!
"คุณหนู... คุณหนูเ้าคะ..." แม่นมร้องไห้ไม่หยุด ยื่นมือไปลูบใบหน้ามู่อวิ๋นฮว่า เรียกหลายครั้งกว่ามู่อวิ๋นฮว่าจะฟื้นขึ้นมา
“แม่นม..." หญิงสาวพูดได้เพียงคำเดียว คำถัดมาก็พูดไม่ออกแล้ว มันเจ็บ เจ็บระบมไปทั้งลำคอ
มู่อวิ๋นฮว่ายกมือขึ้นไปลูบลำคอตนเองอย่างยากลำบาก แขนของนางพลันแข็งขืนเมื่อพบว่าตนเองไม่มีเสื้อผ้าห่มกาย!
ราวกับความทรงจำที่ขาดหายไปกลับมาปะติดปะต่อกันอีกครั้ง นางจึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนเอง
นาง...
เพียงนึกถึงจุดเริ่มต้นคุณหนูใหญ่ผู้นี้ก็ไม่อยากระลึกถึงมันอีกแล้ว ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้เืลมสูบฉีด เดือดดาลจนแทบจะระงับไม่อยู่!
"แม่นม... พยุง..." มู่อวิ๋นฮว่าอยากบอกให้แม่นมพยุงตนเองขึ้น แต่ก็สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ชัดเจนเพียงสองคำ
ทว่าแม่นมคอยเลี้ยงดูนางมาั้แ่เล็ก ต่อให้ไม่พูดก็เข้าใจว่านาง้าอะไร
หญิงสูงวัยรีบวางโคมไฟไว้ที่หัวเตียง ยื่นมือไปประคองคุณหนูของตนให้ลุกขึ้นนั่งอย่างระมัดระวัง
"อื้อ..." มู่อวิ๋นฮว่าอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขณะส่งเสียงครางออกมาเหมือนคนชราใกล้ลงโลง เอวเจ็บ หลังเจ็บ หน้าอกก็เจ็บ ไม่มีส่วนไหนของร่างกายที่ไม่เจ็บ
ข้อต่อก็คล้ายจะติดขัดไปหมด ขยับแต่ละทีก็ส่งเสียงดังกึกๆ
อย่างไรก็ตาม มันไม่ใช่สิ่งที่ทำให้มู่อวิ๋นฮว่าหงุดหงิดที่สุด สิ่งที่ชวนโมโหมากที่สุดเมื่อนางลุกขึ้น ร่างกายเบื้องล่างของนางก็... มันยากที่จะพูดออกมาจริงๆ!
นี่มันเื่เฮงซวยอะไร ไหนเลยนางจะไม่รู้!
แต่ก็เพราะว่ารู้ ถึงได้โกรธมากขนาดนี้!
ไป๋หลี่จ้งหัวผู้ชั่วช้า!!
รอให้นางหาอาวุธที่เหมาะมือเจอก่อนเถอะ หากไม่ได้หักขาของเขาจนสิ้น นางก็ไม่ขอใช้สกุลมู่อีก!!
"คุณหนู คุณหนูเป็อย่างไรบ้างเ้าคะ..." แม่นมยกผ้าห่มคลุมตัวให้มู่อวิ๋นฮว่า มองใบหน้าเล็กที่ซีดเซียวของหญิงสาวแล้วปวดใจจนทำอะไรไม่ถูก
มู่อวิ๋นฮว่าโบกมือให้แม่นม ต่อให้อยากพูดตอนนี้ก็พูดไม่ออก ได้แต่ใช้ปากทำท่าทางตอบกลับ ก่อนหย่อนขาที่ปวดร้าวมานานจนเกร็งลงจากเตียง
แม่นมก็รู้ว่าไม่เหมาะจะพูดคุยกันที่นี่ นางสูดจมูกสองทีแล้วนั่งลงสวมรองเท้าให้เ้านายที่ข้างเตียง มือข้างหนึ่งประคองมู่อวิ๋นฮว่า อีกข้างถือโคมไฟ พามู่อวิ๋นฮว่าหลบหลีกคนเฝ้ายามอย่างระมัดระวังเพื่อกลับไปที่เรือนเตี๋ยฮวา
โชคดีที่แม้ว่ามู่หงไห่จะมอบเรือนเตี๋ยฮวาให้กับมู่อวิ๋นฮว่า แต่การตัดสินใจครั้งนี้ก็กะทันหันเกินไป จนกระทั่งบัดนี้ยังไม่มีการจัดสรรสาวใช้และผู้ดูแลให้
มิเช่นนั้นด้วยสภาพของมู่อวิ๋นฮว่าในตอนนี้ คงไม่รู้ว่าจะถูกเล่าลือกันไปในลักษณะใดแล้ว
ด้วยฐานะของคุณหนูในตอนนี้ ไม่สามารถเกิดเื่วุ่นวายใดๆ ขึ้นกับนางได้อีกแล้ว!!
29K
