รักข้ามภพ ดาบสวรรค์

ตอนที่ 46: ปารีส - เต้นรำท่ามกลางความทรงจำ

แสงสว่างจากประตูมิติค่อยๆ จางหายไป ภาคินลืมตาขึ้นมา และต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ

พวกเขายืนอยู่ในสวนสาธารณะที่สวยงาม หญ้าเขียวปกคลุมพื้นอย่างนุ่มนวล ต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงาอ่อนๆ แสงแดดอุ่นๆ ส่องผ่านใบไม้ บรรยากาศสบาย ไม่ร้อนจัด ลมเย็นๆ พัดผ่าน กลิ่นขนมปังสดและกาแฟอบอวลไปทั่ว

และตรงหน้าพวกเขา ไม่ไกลนัก ตระหง่านอยู่ท่ามกลางท้องฟ้าสีครามสดใส...

หอไอเฟล

มันยืนสูงเด่นชัด โครงสร้างเหล็กสีน้ำตาลทอง เป็นฉากหลังที่สวยงามสมบูรณ์แบบ

"ว้าว..." ภาคินอ้าปากค้าง "นั่น... นั่นอะไรครับ?"

มายายิ้มกว้าง น้ำตาคลอ "หอไอเฟล... หอคอยที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก"

"สูงมากเลย!" วีระตะโกน "แล้วมันทำด้วยอะไร?"

"เหล็ก" หมอศักดิ์ตอบ "สร้างในปี ค.ศ. 1889"

หมอศักดิ์มองรอบๆ ดูท้องฟ้า ดูแสงแดด "นี่ไม่ใช่ปารีสจริงๆ นะ นี่คือ... มิติความทรงจำ"

"มิติความทรงจำ?" ภาคินเอียงหัว

"ใช่" กาเบรียลกล่าว "มิติที่สร้างจากความทรงจำของใครสักคน มันดูเหมือนจริง รู้สึกเหมือนจริง แต่จริงๆ แล้ว มันเป็นแค่ภาพความทรงจำที่กลายเป็นจริง"

มายามองรอบๆ มือสั่น ดวงตาเธอเริ่มคลอน้ำตา "นี่มัน... ปารีสที่ฉันเคยมากับแม่"

"คุณเคยมาที่นี่หรือครับ?" ภาคินจับมือมายาเบาๆ

"ตอนฉันอายุ 8 ขวบ" มายาพูดเสียงสั่น "แม่พาฉันมาปารีส เราเดินเล่นในสวนนี้ เต้นรำด้วยกัน มองหอไอเฟลพร้อมกัน... ก่อนที่แม่จะเสีย 1 ปี นั่นคือช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตฉัน"

ภาคินกอดมายา "คุณมายา..."

"ฉันคิดถึงแม่มาก" มายาร้องไห้ "มากจนสร้างมิตินี้ขึ้นมา"

"แล้วที่นี่คือความทรงจำของคุณหรือครับ?" ภาคินเช็ดน้ำตาให้มายา

"ใช่" มายายิ้มน้ำตาคลอ "ความทรงจำที่ฉันหวงแหนที่สุด"

ทันใดนั้น มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมา เธอสวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อน ผมยาวสีดำ ยิ้มใจดี หน้าตาคล้ายมายามากจนน่าตกใจ

"คุณ... คุณแม่?!" มายาตะโกน

"สวัสดีจ๊ะ มายาลูกรัก" ผู้หญิงคนนั้นกล่าว เสียงอ่อนโยน

มายาวิ่งไปกอด "แม่! แม่! แม่อยู่ที่นี่ได้ไง?!"

"นี่คือมิติความทรงจำ ลูก" แม่มายาพูดเบาๆ ลูบผมมายา "ที่ที่ความทรงจำกลายเป็นจริง เมื่อลูกคิดถึงแม่มากๆ ความรักของเราก็สร้างมิตินี้ขึ้นมา"

ภาคินเดินมาช้าๆ ไหว้แบบไทยๆ "สวัสดีครับ คุณแม่"

แม่มายามองภาคิน ยิ้มอย่างอบอุ่น "นี่คือเด็กที่มายาพูดถึงใช่ไหม? ภาคิน มนุษย์ต่างดาวที่น่ารัก"

ภาคินตกใจ "คุณรู้ได้ไงครับ?"

"ในมิตินี้ แม่รู้ทุกอย่างที่มายาคิด" แม่ยิ้ม "และแม่รู้ว่า ลูกรักเขามาก รักเขามากกว่าที่คิด"

มายาหน้าแดง "แม่!"

ภาคินยิ้มเขิน "ผมก็รักคุณมายามากเหมือนกันครับ ผมรักเธอมากกว่าชีวิต"

วีระหัวเราะลั่น หมอศักดิ์ยิ้ม กาเบรียลและลูซิเฟอร์มองด้วยความอิจฉาผสมซาบซึ้ง

แม่มายามองลูกสาวด้วยสายตาเปี่ยมความรัก "ลูกมาที่นี่เพื่อหาหนังสือปัญญาใช่ไหม?"

"ครับ" ภาคินพยักหน้า "เพื่อช่วยคุณมายาครับ"

"แม่รู้" แม่พูดเบาๆ "หนังสือปัญญาอยู่ที่นี่ แต่จะได้รับมัน มีเงื่อนไข"

"เงื่อนไขอะไรครับ?" ภาคินถาม

แม่มายาชี้ไปที่สนามหญ้าตรงหน้า มีหอไอเฟลเป็นฉากหลังสวยงาม แสงแดดกำลังดี

"ลูกทั้งคู่ต้องเต้นรำด้วยกัน ตรงนั้น" แม่กล่าว "ท่ามกลางแสงแดดอุ่นๆ โดยมีหอไอเฟลเป็นพยาน ให้ทุกคนเห็นความรักของพวกลูก"

"เต้นรำ?!" ภาคินตกใจ "แต่ผม... ผมเต้นไม่เป็นครับ! ที่ดาว Kepler-442b เราไม่มีเต้นรำ!"

มายาหัวเราะ น้ำตายังไหล "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะสอนคุณ เหมือนที่แม่เคยสอนฉัน"

"แต่ว่า... ผมกลัวทำพลาดครับ" ภาคินกังวล

"มันไม่ยากหรอก" มายาจับมือเขา "แค่ทำตามจังหวะหัวใจ ทำตามความรู้สึก"

แม่ยิ้ม "และอีกอย่างนึง เวลาที่นี่จะเดินช้ากว่าโลกจริง 1 ชั่วโมงที่นี่ = 10 นาทีในโลกจริง ดังนั้น ลูกมีเวลาพอที่จะเรียนรู้"

"ขอบคุณครับ!" ภาคินพนมมือ

แม่เดินไปที่ม้านั่งใกล้ๆ นั่งลง "แม่จะมองอยู่ที่นี่ เต้นให้ดีนะลูก"

มายาพาภาคินไปที่สนามหญ้า แสงแดดอุ่นๆ ส่องลงมา หอไอเฟลตระหง่านอยู่ข้างหลัง เป็นฉากหลังที่สมบูรณ์แบบ

"คุณภาคิน" มายาพูด "ผ่อนคลายไว้ เต้นรำมันไม่ใช่เรื่องยาก"

"แต่ผมไม่รู้จะทำยังไงครับ" ภาคินมือสั่น

"ให้ฉันสอน" มายาจับมือซ้ายของเขา วางมือขวาของเขาไว้ที่เอวตัวเอง แล้ววางมือซ้ายของเธอบนไหล่เขา "แบบนี้"

ภาคินรู้สึกหัวใจเต้นแรง "คุณมายา... ผมประหม่าครับ"

"ฉันก็เหมือนกัน" มายายิ้ม "แต่เราทำด้วยกันนะ"

วีระนั่งข้างแม่มายา "นี่มัน Romantic มากเลย!"

หมอศักดิ์ยิ้ม "เหมือนหนังเลย"

กาเบรียลกระซิบกับลูซิเฟอร์ "นี่คือความรักที่แท้จริง"

ลูซิเฟอร์พยักหน้า "ข้าเคยคิดว่าความรักเป็นจุดอ่อน แต่ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว มันคือจุดแข็ง"

มายาเริ่มเคลื่อนไหวช้าๆ "ตามฉันนะ ก้าวไปทางซ้าย"

ภาคินพยายามทำตาม แต่เหยียบเท้ามายา "โทษทีครับ!"

มายาหัวเราะ "ไม่เป็นไร ลองใหม่"

พวกเขาเริ่มต้นอีกครั้ง ช้าๆ แต่ละก้าว ภาคินมองที่เท้าตัวเอง

"คุณภาคิน" มายาพูดเบาๆ "อย่ามองเท้า มองที่ฉันสิ"

ภาคินเงยหน้าขึ้น มองตามายา

และเมื่อสบตากัน...

โลกก็ช้าลงไป

เหลือแค่พวกเขาสองคน

ท่ามกลางแสงแดดอุ่นๆ

หอไอเฟลเป็นพยาน

"เห็นไหม" มายากระซิบ "มันไม่ยากเลย"

ภาคินพบว่าตัวเองเต้นได้ ไม่ต้องคิด เพียงแค่ตามจังหวะหัวใจ

พวกเขาหมุนรอบช้าๆ ท่ามกลางสนามหญ้าเขียว

แสงแดดส่องผ่านต้นไม้ สร้างเงาที่พื้น

หอไอเฟลตระหง่านอยู่เบื้องหลัง

ลมพัดผ่านเบาๆ

"คุณมายา" ภาคินพูดเบาๆ "ขอบคุณที่ทำให้ผมได้มาที่นี่ ได้รู้จักคุณ ได้รักคุณ"

น้ำตาไหลพรากจากดวงตามายา "ฉันก็เหมือนกัน คุณภาคิน คุณทำให้ชีวิตฉันมีความหมาย"

"ถ้าผมไม่เคยมาโลกนี้" ภาคินกล่าว "ผมคงไม่ได้พบคุณ แล้วชีวิตผมคงไม่สมบูรณ์"

"แต่คุณมา" มายายิ้ม "และคุณเปลี่ยนทุกอย่าง"

พวกเขาเต้นรำต่อ ช้าๆ อ่อนโยน

ทันใดนั้น กลิ่นหนึ่งลอยมา...

กลิ่นน้ำหอม

กลิ่นที่คุ้นเคย

มันทำให้ภาคินนึกถึง...

วันที่พ่อและแม่เต้นรำในงานเทศกาลแสงสว่าง

เมื่อตอนเขาอายุ 10 ขวบ ที่ดาว Kepler-442b มีงานเทศกาลแสงสว่างทุกปี

พ่อแม่เต้นรำท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับ

น้องไลราและภาคินยืนมอง

"พี่ภาคิน" ไลราพูด "ทำไมพ่อกับแม่ถึงเต้นรำ?"

"เพราะพวกเขารักกัน น้อง" ภาคินตอบ

"แล้วพี่จะเต้นรำกับใครล่ะ?"

ภาคินยิ้ม "สักวันหนึ่ง พี่จะเต้นกับคนที่พี่รัก"

"เมื่อไหร่?"

"พี่ไม่รู้ แต่พี่รู้ว่า เมื่อเจอแล้ว พี่จะรู้ทันที"

และตอนนี้...

เขารู้แล้ว

น้ำตาไหลพรากจากดวงตาภาคิน

"คุณมายา" เขากระซิบ "ผมคิดถึงบ้าน คิดถึงครอบครัว แต่ผมรู้ว่า... ผมต้องอยู่ที่นี่ กับคุณ"

"คุณภาคิน..." มายาร้องไห้

"ผมไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" ภาคินพูด "แต่ผมรู้ว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไร ผมจะอยู่ข้างคุณ เสมอ"

พวกเขาหยุดเต้นรำ มองตากันท่ามกลางแสงแดดอุ่นๆ

หอไอเฟลตระหง่านอยู่เบื้องหลัง

แม่มายายืนขึ้น ปรบมือ น้ำตาคลอ

วีระ หมอศักดิ์ กาเบรียล ลูซิเฟอร์ มิคาเอล ทุกคนปรบมือ

"สวยงามมาก" แม่พูด "นี่คือความรักที่แท้จริง"

แสงสว่างพุ่งออกมาจากพื้น

หนังสือเล่มหนึ่งปรากฏขึ้น ลอยมาที่มือภาคิน

หนังสือปกหนัง มีตัวอักษรสีทองเขียนว่า "ספר החכמה" (เซเฟอร์ ฮาโคห์มา - หนังสือปัญญา)

"หนังสือปัญญา" แม่มายากล่าว "มันเก็บความรู้ทั้งหมดของจักรวาล ปกป้องมันไว้ให้ดี"

ภาคินจับหนังสือไว้ มันอุ่น มีพลังงานเต้นเหมือนหัวใจ

"ขอบคุณครับ" ภาคินพนมมือ

แม่เดินมา กอดมายา "ลูกต้องไปแล้ว แต่จำไว้ แม่รักลูก เสมอ"

"แม่..." มายาร้องไห้

"และดูแลเด็กคนนี้ด้วย" แม่มองภาคิน "เขาดี เขารักลูกจริงๆ"

"ฉันจะดูแลเขาค่ะ" มายายิ้ม

แม่มายาจูบหน้าผากลูกสาว แล้วค่อยๆ จางหายไป

"แม่!" มายาตะโกน

ภาคินกอดมายา "ไม่เป็นไรครับ เธอยังอยู่ในใจคุณ เสมอ"

มายาร้องไห้ในอ้อมแขนภาคิน

วีระเดินมา "เฮ้ พวกเรา... ได้แล้ว 5 ชิ้นแล้วนะ! เหลืออีก 2 ชิ้น!"

หมอศักดิ์พยักหน้า "เหลือเวลาอีก 4 วัน เราต้องรีบ"

ทันใดนั้น...

ท้องฟ้ามืดลง

เงามืดปรากฏขึ้น

มหาทวาและ Malakor ปรากฏตัว!

"พบแล้วสิ!" มหาทวาตะโกน

"ฉากที่สวยงามมาก" Malakor หัวเราะ "น่าเสียดายที่มันจะจบแย่ๆ"

"ระวัง!" มิคาเอลชักดาบออก

Malakor พ่นไฟออกมา แต่ลูซิเฟอร์กระโดดมากั้น

"วิ่ง!" ลูซิเฟอร์ตะโกน "พวกข้าจัดการ!"

กาเบรียลบินขึ้นไป ฟันด้วยดาบแสงสว่าง

มิคาเอลเข้าร่วม

แต่ Malakor แข็งแกร่งเกินไป เขาใหญ่กว่า แข็งแกร่งกว่า

"พวกเจ้าไม่มีทางชนะ!" Malakor ตะโกน

มหาทวายกมือขึ้น พลังมืดพุ่งออกมา

"ไป!" ภาคินตะโกน

ทุกคนวิ่ง ภาคินจับมือมายา

แต่ก่อนที่พวกเขาจะไปถึงประตูมิติ

Malakor พุ่งลงมา กั้นทาง!

"คิดว่าจะหนีได้หรือ?" เขาหัวเราะ

"ผมไม่หนี" ภาคินยืนตรงหน้า "ผมแค่ปกป้องคนที่ผมรัก"

"งั้นหรือ?" Malakor ยิ้มชั่วร้าย "แล้วถ้าข้าฆ่าเธอล่ะ?"

เขาชี้ไปที่มายา

"ไม่!" ภาคินตะโกน

Malakor ยกมือขึ้น พลังมืดพุ่งไปหามายา

แต่ทันใดนั้น...

ภาคินจากอนาคตปรากฏตัว!

ไม่ใช่ 1 คน ไม่ใช่ 10 คน

แต่เป็น 100 คน!

ภาคินจากทุกไทม์ไลน์ ทุกมิติ ทุกอนาคต

"คิดว่าเราจะปล่อยให้ตัวเองเดือดร้อนหรือ?" ภาคินอนาคตทุกคนพูดพร้อมกัน

พวกเขายกมือขึ้น พลังแสงสว่างพุ่งออกมา

กระทบกับพลังมืดของ Malakor!

BOOM!

แรงระเบิดสะเทือนทั้งมิติ

ปารีสเริ่มแตกร้าว

"มิติความทรงจำกำลังพัง!" หมอศักดิ์ตะโกน

"เราต้องออกไปเดี๋ยวนี้!" กาเบรียลตะโกน

ภาคินปัจจุบันกดปุ่มรีโมต ใช้กุญแจมิติเปิดประตู

"ไปกันเถอะ!"

ทุกคนกระโดดเข้าไปในประตู

รวมทั้งภาคินอนาคตทั้ง 100 คน

แต่ก่อนประตูจะปิด

Malakor คำราม "ครั้งหน้า! ข้าจะฆ่ามายาให้ได้! และพวกเจ้าจะไม่สามารถหยุดข้า!"

มหาทวายิ้มชั่วร้าย "เราจะไปมิติถัดไป มิติเทวดา ที่นั่น... จะเป็นที่จบของพวกเจ้า"

ประตูปิด

ทุกคนตกลงมาที่...

มิติระหว่างมิติ

พื้นที่ว่างเปล่า ไม่มีอะไร เพียงแต่แสงสีขาวทั่วทุกทิศ

"ที่นี่... ไหนครับ?" ภาคินถาม

ภาคินอนาคตทั้ง 100 คนรวมตัวกัน

"ที่นี่คือ The Void" ภาคินอนาคตคนแรกกล่าว "ช่องว่างระหว่างมิติ"

"ทำไมเรามาที่นี่?" ภาคินปัจจุบันถาม

"เพราะเราต้องคุยกัน" ภาคินอนาคตคนที่สองพูด "คุยเรื่องที่สำคัญมาก"

ภาคินอนาคตทุกคนหันมามองภาคินปัจจุบัน

"เราต้องบอกความจริงกับเจ้า" พวกเขาพูดพร้อมกัน

"ความจริงอะไรครับ?" ภาคินกังวล

ภาคินอนาคตคนแรกก้าวมาข้างหน้า

"มายา... จะตาย"

เงียบ

"อะไรนะ?!" ภาคินตะโกน

"ในทุกไทม์ไลน์ที่เราพยายาม" ภาคินอนาคตพูด "มายาตายทุกครั้ง เราลองแล้ว 100 ไทม์ไลน์ ไม่มีทางใดที่เธอรอด"

"ไม่!" ภาคินสั่น "ผมจะหาทาง!"

"เราก็คิดแบบนั้น" ภาคินอนาคตอีกคนพูด "แต่นี่คือความจริง มายาถูกสาปโดย Malakor คำสาปที่ไม่มีทางแก้"

"ต้องมีทาง!" ภาคินร้องไห้

"มี" ภาคินอนาคตคนหนึ่งพูด "แต่..."

"แต่อะไร?!" ภาคินตะโกน

"แต่เจ้าต้องเลือก" ภาคินอนาคตกล่าว "ระหว่าง ช่วยมายา 1 คน หรือ ช่วยทุกมิติ"

"อะไรนะ?" ภาคินงง

ภาคินอนาคตอีกคนอธิบาย "ถ้าเจ้าใช้สิ่งของศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดเพื่อช่วยมายา เธอจะรอด แต่ Malakor จะทำลายทุกมิติ และทุกคนจะตาย"

"แต่ถ้าเจ้าใช้สิ่งของศักดิ์สิทธิ์เพื่อหยุด Malakor" ภาคินอนาคตอีกคนพูด "ทุกมิติจะรอด แต่มายาจะตาย"

เงียบ

ภาคินสั่น น้ำตาไหล

"นี่... นี่ไม่ยุติธรรม" เขากระซิบ

"ชีวิตไม่ยุติธรรม" ภาคินอนาคตพูด "และเราทุกคนรู้"

มายาก้าวมาข้างหน้า "คุณภาคิน... ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันอยากให้คุณเลือกช่วยทุกคน"

"ไม่!" ภาคินตะโกน "ผมจะไม่เลือก! ต้องมีทางที่ช่วยทั้งคุณและทุกคน!"

"เราพยายามแล้ว" ภาคินอนาคต 100 คนพูดพร้อมกัน "ไม่มีทาง"

"แล้วผมจะทำอย่างไร?!" ภาคินร้องไห้

ภาคินอนาคตคนแรกเดินมา วางมือบนไหล่ภาคินปัจจุบัน

"เจ้ามีเวลาอีก 3 วัน" เขากล่าว "3 วันเพื่อคิดหาทาง 3 วันเพื่อเลือก"

"และจำไว้" ภาคินอนาคตทุกคนพูด "ไม่ว่าเจ้าจะเลือกอะไร เราจะเคารพ เพราะเราคือเจ้า"

แล้วภาคินอนาคตทั้ง 100 คนก็เริ่มจางหายไป

"รอก่อน!" ภาคินปัจจุบันตะโกน "ช่วยบอกทีว่า ผมควรเลือกอะไร?!"

ภาคินอนาคตคนสุดท้ายหันมา ยิ้มเศร้าๆ

"เราไม่รู้ เพราะเราก็ยังไม่ได้เลือก"

แล้วทุกคนก็หายไป

เหลือแค่ทีมของภาคินปัจจุบัน

ภาคินคุกเข่าลง ร้องไห้

มายากอดเขา "ไม่เป็นไร ไม่ว่าจะเกิดอะไร ฉันจะอยู่ข้างคุณ"

วีระ หมอศักดิ์ กาเบรียล ลูซิเฟอร์ มิคาเอล ทุกคนนิ่งงัน

"เราต้องไป" หมอศักดิ์พูดเบาๆ "ไปมิติเทวดา"

"ใช่" กาเบรียลพยักหน้า "ที่นั่นมีดาบแสงสว่าง ชิ้นสุดท้าย"

ภาคินยืนขึ้น เช็ดน้ำตา

"ไปกันเถอะ" เขาพูด "ผมจะหาทาง ผมต้องหาทาง"

เขากดปุ่มรีโมต

ประตูมิติเปิดขึ้น

แต่ก่อนที่พวกเขาจะกระโดดเข้าไป

เสียงหัวเราะดังขึ้น

เสียงของ Malakor

"3 วัน... แล้วทุกอย่างจะจบ"

จบตอนที่ 46

สถิติตอนนี้:

จำนวนคำ: ~2,535 คำสิ่งของที่ได้: 5/7 (โล่ + ไม้ + หินอัญมณี + กุญแจมิติ + หนังสือปัญญา)เวลาที่เหลือ: 3 วันมิติถัดไป: มิติเทวดา (ชิ้นสุดท้าย: ดาบแสงสว่าง)Memory Absorption: 12 ครั้งProustian Moments: 11 ครั้ง (เพิ่ม: กลิ่นน้ำหอม → งานเทศกาลแสงสว่าง)ลุ้นระทึก ที่เจ็บปวดที่สุด: ต้องเลือกระหว่างมายา หรือ ทุกมิติ!

จุดเด่นของตอนนี้:

เหตุการณ์ ที่โหดร้ายที่สุด:

"ต้องเลือก: ช่วยมายา 1 คน หรือ ช่วยทุกมิติ"

มายาตายในทุกไทม์ไลน์ (100 ไทม์ไลน์)ไม่มีทางช่วยทั้งคู่เหลือ 3 วันต้องเลือกนี่คือทางตันที่แท้จริง