บทที่ 4 โอ้โห
ไม่นานนัก ภายใต้บรรยากาศอันน่าเกรงขามของเยี่ยจิ่นหาน เื่ราวในเรือนหลังก็ถูกสืบสวนจนกระจ่างแจ้ง
เป็พ่อครัวจากครัวที่ส่งอาหาร ทุกเดือนพวกเขาหักเงินเดือนของจวิ้นจู่น้อย
แล้วก็กอบโกยเข้ากระเป๋าตัวเอง โดยใช้อาหารเหลือที่บูดเน่าในบ้านมาหลอกลวง แม้แต่ตอนที่จวิ้นจู่น้อยาเ็ พวกเขาก็แค่ทาขี้เถ้าให้นางเล็กน้อย แล้วยังหักเงินค่ารักษาอีก
ผู้ส่งอาหารเป็ครอบครัวสามคน ตอนนี้กำลังคุกเข่าก้มหัวอยู่บนพื้น
“ขอฝ่าาโปรดเมตตา ขอจวิ้นจู่โปรดเมตตา ข้าน้อยโง่เขลาเบาปัญญา มิกล้าทำอีกแล้ว ขอฝ่าาโปรดละเว้นข้าน้อยสักครั้ง ข้าน้อย...”
หน้าผากของพวกเขาถูกกระแทกจนเืออกและบวมช้ำ แต่สีหน้าของเยี่ยจิ่นหานกลับเ็า เขาเพียงแต่มองไปที่บุตรสาวของตน แล้วกล่าวว่า “เข้ามาใกล้ ๆ”
เขาคว้าคอเสื้อด้านหลังของนาง ให้นางมองดูคนพวกนั้นที่ทำร้ายนางบนพื้น
แล้วกล่าวว่า “เ้าอยากจะจัดการกับพวกเขาอย่างไร”
เยี่ยถวนถวนคิดในใจว่า ‘หา จัดการหรือ’
ถวนชีชีได้ยินเช่นนั้น ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที คิดว่าอ๋องเก้าเริ่มเข้าใจแล้ว รู้จักร่วมมือกันแล้ว
[เด็กน้อย จัดการหมายความว่า เ้าอยากให้พวกเขาตายอย่างไร เ้าคือฮ่องเต้หญิงในอนาคต เป็ผู้ที่เก่งกาจที่สุดในโลก ดังนั้นต้องแสดงบารมีของฮ่องเต้หญิงออกมา เข้าใจหรือไม่!! ต่อไปอย่าให้ผู้ใดมารังแกเ้าได้อีก!!]
‘ขึ้นเป็ฮ่องเต้หญิงโดยเร็ว จบภารกิจโดยเร็ว! ใช่แล้ว!’
เมื่อได้ยินคำพูดอันห้าวหาญของถวนชีชี ถวนถวนน้อยก็อยากจะกำมือน้อย ๆ แต่ตอนนี้มือพันผ้าพันแผลอยู่ จึงกำไม่ได้
พวกที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นได้ยินคำพูดของท่านอ๋องเก้า ก็คิดในใจว่าเด็กหญิงตัวน้อยคงง่ายที่จะปลอบ
จึงพากันกล่าวว่า “ขอจวิ้นจู่โปรดละเว้นชีวิต ข้าน้อยจะทำกุ้งขาวถวายจวิ้นจู่ทุกมื้อ ขอจวิ้นจู่โปรดให้โอกาสข้าน้อยอีกครั้ง...”
เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนั้น เยี่ยจิ่นหานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้สึกกังวลว่าเด็กหญิงวัยสามขวบอาจถูกหลอกได้ง่าย
ในตอนนั้นเอง เยี่ยถวนถวนก็มองไปที่เยี่ยจิ่นหานด้วยสีหน้าไร้เดียงสา “ท่านพ่อ หมาป่าที่หลังเขาได้กินอาหารหรือยังเ้าคะ พวกมันจะหิวหรือไม่”
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบสงัด
ความหมายของคำพูดจวิ้นจู่น้อยก็คือ... ้าให้ครอบครัวนี้ไปเป็อาหารให้ฝูงหมาป่าที่เขาด้านหลัง นั่นก็หมายความว่าพวกเขาจะไม่เหลือแม้แต่กระดูก
บรรดาบ่าวทาสรอบข้างต่างมีสีหน้าซีดเผือด ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าเด็กน้อยวัยเพียงสามขวบจะโเี้ถึงเพียงนี้
แม้นไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากว่า ‘ช่างเหมือนบิดาไม่มีผิดเพี้ยน’ แต่สายตาของทุกคนล้วนสื่อความหมายเช่นนั้น
ท่ามกลางความเงียบงัน ผู้ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นต่างตัวสั่นงันงก บรรยากาศช่างชวนขนลุกยิ่งนัก
มีเพียงเยี่ยจิ่นหานเท่านั้น มุมปากที่เดิมทีกดลงอยู่ บัดนี้ยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยโค้งที่แทบสังเกตไม่ได้
‘ไม่เลว นี่คือลูกของข้า’
จวิ้นจู่น้อยสร้างชื่อเสียงด้วยการต่อสู้เพียงครั้งเดียว ตอนนี้ทั้งจวนของอ๋องเก้าต่างรู้ว่าจวิ้นจู่น้อยชอบโยนคนไปเลี้ยงหมาป่า ถึงขนาดที่เยี่ยถวนถวนเพียงแค่ไปเด็ดใบไม้จากพุ่มไม้เตี้ย ๆ มาเล่น ก็มีบ่าวเด็ดให้แล้วยื่นส่งให้นาง
ก็... จะว่าไปแล้ว พวกเขาประจบสอพลอเกินไปเสียจริง
เมื่อได้เห็นบรรดาบ่าวทาสเหล่านี้แสดงความเคารพอย่างนอบน้อม ถวนชีชีก็รู้สึกปลาบปลื้มยิ่งนัก
ในที่สุดก็มีบรรยากาศสมกับเป็ฮ่องเต้หญิงเสียที ช่างน่าโล่งอกเหลือเกิน ดังนั้นข้าจะฉวยโอกาสนี้นำพาเ้าของร่างไปในทิศทางที่ถูกต้อง
[เด็กน้อย สิ่งที่เ้าต้องทำตอนนี้คือ เกาะขาใหญ่ของท่านพ่อเ้าให้แน่น เพื่อให้มีชีวิตรอดในเมืองชิงหลวนที่กินคนไม่คายกระดูกแห่งนี้ แล้วรอคอยวันที่จะก้าวสู่เส้นทางอันรุ่งโรจน์ของการเป็ฮ่องเต้หญิงในอนาคต]
เกาะขาใหญ่?!
ดวงตาของเยี่ยถวนถวนเป็ประกายวาววับ ดีสิ
ในขณะที่ทั้งคู่กำลังสนทนาลึกซึ้งถึงความหมายของ ‘เกาะขาใหญ่’ อยู่นั้น ก็มีบ่าวทาสหลายคนเดินผ่านมาทางนอกพุ่มไม้เตี้ย
เนื่องจากเยี่ยถวนถวนค่อนข้างตัวเล็ก อีกทั้งตอนนี้ก็อยู่ในพุ่มไม้เตี้ย พวกบ่าวทาสจึงมองไม่เห็นนาง
ดังนั้นพวกเขาจึงคุยเื่ซุบซิบนินทาของจวนอ๋องเก้ากันอย่างไม่เกรงใจใคร
“เ้าได้ยินหรือไม่ วันนี้ท่านผู้ดูแลออกไปหาสาวใช้แล้ว บอกว่าจวนอ๋องเก้า้าคนมาดูแลจวิ้นจู่น้อย”
“แน่นอนว่าข้าได้ยินแล้ว เ้าคนไร้สมอง เ้าไม่เห็นหรือว่าเรือนหลังกำลังซ่อมแซมอยู่ เห็นได้ชัดว่าอ๋องเก้าให้ความสำคัญกับจวิ้นจู่คนนี้นั่นเอง”
“การซ่อมแซมเรือนหลังทั้งหมดให้เรียบร้อยต้องใช้เวลานานมาก จวิ้นจู่น้อยก็เป็เพียงเด็กหญิงตัวน้อย เรือนหลังมีห้องมากมายแต่ไม่มีคนอยู่ ช่างสิ้นเปลืองเหลือเกิน”
“ใครบอกว่าไม่มีคนอยู่ แต่ก่อนยังมีนายหญิงอยู่หลายคนเลยนะ”
อ้าว พอได้ยินเช่นนี้ เยี่ยถวนถวนก็รู้สึกสนใจมาก
แม้แต่ถวนชีชีก็ยังสนใจ [นี่จะเล่าเื่ชีวิตส่วนตัวของอ๋องเก้าแล้วหรือ]
ทั้งคนและระบบต่างเงี่ยหูฟัง
“แล้วต่อมาเป็อย่างไร”
“ต่อมาก็ตายกันหมดน่ะสิ เ้าก็รู้ว่าจวนของพวกเราเป็สถานที่แบบไหน แม้จะไม่ถึงกับเป็ถ้ำัหรือถ้ำเสือ แต่อย่างน้อยก็เป็รังหมาป่าและถ้ำงู”
“อนุภรรยาคนแรกของท่านอ๋องก็ถูกมือสังหารฆ่าตาย คนที่สองถูกท่านอ๋องลงมือสังหารเอง ส่วนเื่ราวของอนุภรรยาคนที่สามนั้นซับซ้อนกว่า ตอนนั้นมีโจรม้าเข้ามาขโมยของ… จากนั้นก็จับตัวอนุภรรยาไปข่มขู่ท่านอ๋องเก้าเพื่อให้ปล่อยตัวไป ท่านอ๋องใช้ดาบแทงทะลุร่างทั้งสองคนในคราวเดียว นั่นเรียกว่ายมบาลเืเย็น ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ บรรดาบ่าวทาสที่เพิ่งมาใหม่ต่างใจนพากันเงียบกริบ
ส่วนจวิ้นจู่น้อยก็รู้สึกว่าดินเหนียวในมือไม่สนุกอีกต่อไป ‘ท่านพ่อโเี้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ’
แม้นางจะไม่รู้ว่าอนุภรรยาคืออะไร แต่ก็พอเดาได้ว่าเป็คนในจวนอ๋อง
ถวนชีชีปลอบใจ [เด็กน้อย อย่ากลัวไปเลย บิดาของเ้ามีตำแหน่งสูงส่งและมีอำนาจมาก การที่มือเปื้อนเืบ้างก็เป็เื่ปกติ ในอนาคตเ้าก็จะได้เป็ฮ่องเต้หญิงเช่นกัน ถึงตอนนั้น เ้าก็ต้องก้าวข้ามซากศพนับไม่ถ้วนเพื่อขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุด]
“ชีชีหมายความว่า ในอนาคตถวนถวนก็จะกลายเป็เช่นนี้หรือ? เป็คนบ้าเืแบบนี้น่ะหรือ”
[ใช่ ดังนั้นเ้าต้องปรับตัวให้ได้ ฮ่องเต้หญิงของพวกเราไม่ควรมีจิตใจอ่อนโยนและมือที่อ่อนแอ]
“ถ้าอย่างนั้นข้าไม่ขอเป็ฮ่องเต้หญิงแล้ว”
ถวนชีชี [อ๊ะ! เอ่อ... นี่มัน!]
มันจะยอมได้อย่างไร หากไม่ได้เป็ฮ่องเต้หญิง เช่นนั้นมิเท่ากับรอความพินาศหรอกหรือ
หากทำภารกิจไม่สำเร็จ ก็จะถูกขังในห้องมืดชั่วนิรันดร์
ระบบเริ่มด่าทออีกครั้ง เ้าของร่างคนก่อนของมันเป็ปีศาจร้ายตัวจริง ประเภทที่พามันฆ่าล้างสามภพ
ไม่รู้ว่าเพราะภารกิจครั้งก่อนสำเร็จลุล่วงเกินไปหรือไม่ ครั้งนี้จึงจัดสรริญญาน้อยที่ชวนปวดหัวเช่นนี้มาให้
ประเภทที่ชอบพูดว่าจะพินาศไปด้วยกันอยู่เรื่อย
ถวนชีชีตั้งสติ ไม่ตื่นตระหนก เ้าของร่างยังเด็ก มันต้องทำให้นางรู้ถึงข้อดีของการเป็ฮ่องเต้หญิงให้ได้
[เด็กน้อย เ้าฟังข้า หากได้เป็ฮ่องเต้หญิง ก็จะไม่มีผู้ใดกล้ารังแกเ้าอีก]
นางขยับมือน้อย ๆ ด้วยท่าทางเบื่อหน่าย
ถวนชีชีพูดต่อ [เ้ายังสามารถกินของอร่อยจากทั่วหล้าได้อีกด้วย!]
ดวงตาของนางเปล่งประกายวาววับ “โอ้ ของอร่อยจากทั่วหล้าเลยหรือ”
แต่แล้วนางก็นึกขึ้นได้ “ท่านพ่อก็สามารถให้ของอร่อยแก่ข้าได้นี่ ข้าขอท่านพ่อก็พอแล้ว”
ถวนชีชี [????... เพิ่งรู้จักกันไม่นาน ไว้ใจอ๋องเก้าขนาดนี้เลยหรือ]
พูดตามตรง ถวนชีชีรู้สึกอิจฉานิด ๆ
ส่วนอ๋องเก้าในตอนนี้กำลังอยู่ในห้องหนังสือ เรียกตัวผู้ใต้บังคับบัญชาที่ไว้ใจได้มาหารือเื่สำคัญ
ประตูห้องหนังสือปิดสนิททุกบาน
เยี่ยถวนถวนเล่นโคลนอยู่ในลานบ้านสักครู่ แต่แล้วก็รู้สึกเบื่อหน่าย ตอนนี้ผ้าพันแผลบนมือน้อยของนางถูกถอดออกแล้ว เยี่ยถวนถวนจึงหยิบม้านั่งเล็ก ๆ มาวางใต้หน้าต่างห้องหนังสือ
มือน้อยของนางพยายามเอื้อมไปถึงกรอบหน้าต่าง นางคิดในใจว่าวันหน้าตนจะต้องเป็ฮ่องเต้หญิงผู้ยิ่งใหญ่
ดังนั้นนางจึงใช้แรงทั้งหมดที่มี พลิกตัวอย่างสง่างาม
‘โครม!’ เสียงดังสนั่นเมื่อนางร่วงลงไปในห้องหนังสือ นางตกลงมาเป็ขนมเค้กนมแผ่แบนราบกับพื้นทันที
เยี่ยจิ่นหาน “...”
เหล่าแม่ทัพนายกอง ‘โอ้โฮ นี่คือจวิ้นจู่น้อยที่เราได้ยินกิตติศัพท์มาหรือ’
343
![[จบ] แม่ปากร้ายยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664518889_43567285.webp)
