บ่ายคล้อยของวันหนึ่งในฤดูร้อนเมฆดำทะมึนปกคลุมทั่วทั้งเมือง
ภายในห้องไอซียูของโรงพยาบาลประชาชน
ร่างของหูหลันเยวี่ยที่นอนอยู่บนเตียงเต็มไปด้วยสายระโยงระยางร่างกายซูบผอมจนเห็นแต่หนังหุ้มกระดูก ใบหน้าเล็กราวฝ่ามือซีดเผือดจนน่าใ
ประตูห้องพักผู้ป่วยถูกเปิดออกหญิงชราและชายหนุ่มก้าวเข้ามาจากด้านนอก
พวกเขาคือแม่สามีและสามีของหูหลันเยวี่ย
"สวีคัง ถ้าแกไม่กล้าลงมือ ก็ปล่อยให้แม่จัดการเอง" หญิงชราพูดพลางสาวเท้าเข้าไปใกล้เตียงมือที่ไม่ได้ตัดเล็บมานานเอื้อมไปยังสายที่ต่ออยู่กับเครื่องช่วยหายใจ
"แม่ ผมทำเอง" สวีคังห้ามมารดาเขายื่นมือไปที่ถังออกซิเจน
"พวกแกทำแบบนี้จะต้องได้รับกรรม ต้องได้รับกรรมแน่!" แม้ว่าหูหลันเยวี่ยจะพยายามอย่างสุดกำลังที่จะสาปแช่งสองแม่ลูกแต่ร่างกายของเธอกลับอ่อนแอเกินกว่าจะเปล่งเสียงให้ใครได้ยิน
หูหลันเยวี่ยได้แต่เฝ้าดูสามีค่อยๆถอดสายที่ยื้อลมหายใจของเธอออกทีละเส้น
ราวกับกลัวว่าเหลือสายเส้นใดเส้นหนึ่งไว้เธอจะไม่ตายจากไปเสียที
ในวินาทีที่สายทุกเส้นถูกดึงออกดวงตาของหูหลันเยวี่ยพลันเบิกกว้าง และไม่มีวันปิดสนิทได้อีก
"หูหลันเยวี่ย อย่าโทษผมกับแม่เลย ผมยังหนุ่มจะเอาเงินทั้งหมดมาใช้รักษาคุณไม่ได้และผมก็ปล่อยให้แม่ต้องลำบากเพราะคุณไม่ได้ด้วย"
สวีคังยังคงพร่ำเพ้อรำพันแต่ถูกแม่เฒ่าสวีตวาดขัด "คนตายไปแล้วแกจะคร่ำครวญอะไรนักหนา?"
"รีบไปบอกพ่อแม่ที่เป็คนกวาดถนนของนังหูหลันเยวี่ย ให้พวกนั้นมาร้องไห้แล้วจะได้เอาศพไปเผา แม่จะได้หาเมียใหม่ให้แกได้สักที"
แม้ว่าิญญาของหูหลันเยวี่ยจะค่อยๆหลุดลอยออกจากร่าง แต่ทุกสิ่งที่แม่สามีและสามีพูด เธอกลับได้ยินอย่างชัดเจน
ร่างกายของเธอยังไม่ทันเย็นแม่สามีก็รีบร้อนจะหาเมียใหม่ให้ลูกชายเสียแล้ว
ในขณะนั้นหูหลันเยวี่ยไม่ได้รู้สึกเศร้าโศก แต่กลับรู้สึกเสียใจ
หากเมื่อสี่ปีก่อนตอนที่ตัวตนของเธอกับเฉินเชี่ยนเชี่ยนถูกเปิดเผยว่าสลับกันเธอสมควรกลับไปอยู่กับพ่อแม่ที่แท้จริงในชนบทั้แ่ตอนนั้นไม่ใช่รังเกียจสภาพชีวิตที่ยากจนแบบนั้นและเอาแต่ดิ้นรนเพื่อกลับไปอยู่กับพ่อแม่อุปถัมภ์ที่รับลูกสาวแท้ๆ กลับไปแล้ว
แบบนั้นเธอคงไม่ถูกเฉินเชี่ยนเชี่ยนวางแผนร้ายให้แต่งงานกับสวีคังผู้ชายติดแม่ และจมดิ่งสู่ชีวิตแต่งงานที่ไม่มีวันจบสิ้นนี้
หูหลันเยวี่ยใช้ชีวิตเป็คุณหนูแทนเฉินเชี่ยนเชี่ยนมาสิบแปดปีส่วนเฉินเชี่ยนเชี่ยนก็ต้องทนทุกข์ทรมานในชนบทมาสิบแปดปี
เฉินเชี่ยนเชี่ยนรู้สึกไม่ยุติธรรมดังนั้นหญิงสาวจึงพยายามทุกวิถีทางที่จะวางแผนให้หูหลันเยวี่ยเข้าไปสู่ชีวิตแต่งงานที่ทำลายชีวิตของเธอ
หูหลันเยวี่ยเกลียดทุกคนที่วางแผนร้ายและทำร้ายเธอแต่เธอเกลียดตัวเองมากกว่า
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอี้เีอยากสบาย รังเกียจสภาพชีวิตที่ยากจนในชนบทดิ้นรนที่จะอยู่กับพ่อแม่อุปถัมภ์ที่รับลูกสาวแท้ๆ กลับไปแล้วเื่ทั้งหมดนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น
หูหลันเยวี่ยรู้ดีว่าความเสียใจมากแค่ไหนก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้
ิญญาที่หลุดออกจากร่างลอยอยู่กลางอากาศเฝ้าดูทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องพักผู้ป่วย
ไอ้คนใจหมาที่ดึงสายยื้อชีวิตออกจากตัวเธอแถมยังแกล้งทำเป็เสียใจ
แม่สามีที่ร้องไห้ฟูมฟายแต่ไม่มีน้ำตา
และพ่อแม่อุปถัมภ์ที่เธอเป็ห่วงมาตลอดพวกเขาแค่เปิดผ้าคลุมศพดูแวบเดียว แล้วถอนหายใจ "หลันเยวี่ย เด็กคนนี้ เฮ้อ! ทำไมถึงจากไปเร็วขนาดนี้กันนะ?"
ส่วนพ่อแม่ที่แท้จริงผู้ซึ่งผ่านโลกมาอย่างโชกโชน กลับร้องไห้จนสลบไปหลายครั้งเพราะการตายของเธอ
สุดท้ายสายตาของหูหลันเยวี่ยจับจ้องไปที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนที่แต่งหน้าบางเบา
หญิงสาวค่อยๆย่อตัวลงตรงหน้าศพ แล้วกระซิบเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน"หูหลันเยวี่ย ที่จริงแล้วสาเหตุที่เราสองคนถูกสลับตัวกันมันไม่ใช่เื่บังเอิญ แต่เป็เพราะพ่อแม่ทำเพื่อปกป้องฉันเธอเองก็รู้ว่าสภาพแวดล้อมที่วุ่นวายในตอนนั้นฉันจะมีชีวิตที่ดีได้ก็ต่อเมื่อถูกเลี้ยงดูในบ้านของชาวนาที่ยากจน"
หลังจากนั้นหูหลันเยวี่ยก็ไม่ได้ยินอะไรอีกเลย...
1K
