ความโปรดปรานที่ไม่มีใครเทียบ นางสนมแพทย์คนสวยของขุนนางหลวง [แปลจบแล้ว]

        ภายในห้องพระทันทีที่ไป๋เซียงจู๋ก้าวเข้ามาก็พบกับอวี๋ซื่อที่อยู่กับฮูหยินเฒ่านอกจากนี้ยังมีไป๋ฉางชิงที่จะโผล่หัวมาเมื่อมีเรื่องร้ายแรงเท่านั้นเขานั่งอยู่ด้วยใบหน้าที่รำคาญใจไม่อาจอดทน ทว่าวันนี้กลับมีบุรุษอีกคนเพิ่มเข้ามาเขาอยู่ในชุดนักพรต ไว้หนวดทรงเลขแปดจีน (八)

        ดูจากชุดแล้วน่าจะเป็นนักพรตเต๋าของสำนักเหมาซาน?

        เมื่อมองดูคิ้วตาที่เหมือนหนู เพียงมองแวบแรกก็ทราบว่าไม่ใช่คนดีตู้เจวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย โดยเฉพาะยามที่เขามองมายังคุณหนูของตนสายตาช่างลามกอนาจาร พาให้คนรำคาญรังเกียจ มีนักบวชที่ใดที่พฤติกรรมเช่นนี้บ้าง

        ไป๋เซียงจู๋ย่อมสังเกตเห็นดวงตาของนักบวชลัทธิเต๋าในดวงตาของนางพลันสาดแสงเย็นชา

        "ตัวซวย! เจ้าคือตัวซวย!!"

        ทันใดนั้น ท่าทีที่ปกติของนักบวชลัทธิเต๋าพลันแปรเปลี่ยนไปจากนั้นเขาก็ชี้ไปที่ไป๋เซียงจู๋ ดวงตาฉายแววดุร้ายเขาถือกระดาษยันต์และแปะลงบนศีรษะของไป๋เซียงจู๋

        ตาของไป๋เซียงจู๋เย็นเฉียบ เข็มเงินบนปลายนิ้วพุ่งออกไปด้วยความเร็วที่ตามองตามไม่ทันนักบวชลัทธิเต๋าพลันรู้สึกเจ็บที่หัวเข่าของเขาจนเกือบจะทรุดตัวลงกับพื้นร่องรอยของความตื่นตระหนกปรากฏอยู่ในดวงตาของเขานักบวชตอบสนองไปที่กระดาษยันต์ทันที เขาขยี้กระดาษยันต์ที่อยู่ในมือแล้วจู่ๆ มันก็ติดไฟ

        เถ้าถ่านลุกไหม้ทันที นักบวชลัทธิเต๋าหวาดกลัวจนตัวสั่นขาของเขามิอาจขยับเขยื้อนได้เขาชี้ไปที่ไป๋เซียงจู๋ราวกับว่าเห็นผีปีศาจที่น่ากลัว

        “ดาวหายนะ ดาวหายนะที่ร้อยปียากจะพานพบการที่ได้พบเจอกับเจ้า ครอบครัวจะแตกสลาย ความตายจะมาเยือนและสิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือหลังจากความตาย เจ้าจะตกนรก ตกนรก!

        เสียงคำสาปนี้ดังก้องไปทั่วทั้งห้องเปลวเทียนหน้าองค์พระยังคงพลิ้วไหวควันที่ลอยตัวเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าทุกอย่างผิดปกติ

        บรรยากาศแปลกประหลาดและน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุดทุกคนไม่กล้าหายใจและตกใจกับสิ่งที่นักบวชลัทธิเต๋าพูดกระดาษยันต์ที่ลุกเป็นไฟยามที่กำลังจะแตะต้องไป๋เซียงจู๋หากมิใช่เพราะว่านางเป็นผี ยันต์ดีๆ จะลุกไหม้ได้อย่างไร

        “อะ... อมิตาภพุทธ...”

        ฮูหยินเฒ่าไป๋ตกตะลึง นางยังคงหมุนประคำในมือและในที่สุดก็เอ่ยประโยคนั้นออกมา

        ตาของ ไป๋เซียงจู๋เย็นชานักบวชลัทธิเต๋าคนนี้ช่างเยี่ยมยอดดีจริงๆ!

        “เหลวไหลจู๋เอ๋อร์ลูกข้าไม่ใช่ตัวซวยอย่างที่กล่าวหา!”

        เสียงที่ไพเราะเสียงหนึ่งดังขึ้น ไป๋เซียงจู๋เห็นร่างเพรียวบางของไป๋ซื่อที่แบกความกังวลใจพุ่งตรงเข้ามา

        การถูกโอบกอดไว้ในอ้อมแขนของไป๋ซื่ออย่างแน่นหนาและปกป้องนางเอาไว้ด้านหลังความรู้สึกนี้นางไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิตนี้

        มารดาผู้นี้ซึ่งเห็นได้ชัดว่าอ่อนแอจนมิอาจพรรณนาได้ทว่ายามนี้นางกลับลุกยืนขึ้นและปกป้องตนไว้ข้างหลัง

        "ท่านแม่ ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ"

        "ไม่ต้องกลัว จู๋เอ๋อร์ ไม่ต้องกลัว แม่อยู่ที่นี่" ใบหน้าของไป๋ซื่อขาวซีด นางไม่เชื่อในดาวหายนะนี่คือเด็กที่นางอุ้มครรภ์มาถึงสิบเดือน ทนทรมานในการคลอดบุตรจะปล่อยให้นักบวชลัทธิเต๋าผู้นี้จะกล่าวหาเช่นนี้ได้อย่างไร

        “เจ้า... เจ้าคือวิญญาณจิ้งจอกวิญญาณจิ้งจอกพันปี!! ไม่น่าแปลกใจ ไม่น่าแปลกใจเลย!” นักบวชขึงขังยิ่งกว่าเดิมเขาชี้นิ้วไปที่แม่ลูกไป๋เซียงจู๋ครั้งแล้วครั้งเล่า

        ตู้เจวียนรีบหันกลับมาและด่านักบวชลัทธิเต๋าว่า“เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระ เจ้าเป็นนักบวชเต๋าจอมปลอม!”

        “สาวใช้ตู้เจวียนนี่คือนักบวชลัทธิเต๋าที่รู้จักกันดีในภูเขาชิงเฉิงเจ้าพูดได้อย่างไรว่าเขากำลังพูดจาไร้สาระ และเขาไม่ได้ชี้ไปที่ใครเลยนอกจากพี่หญิงใหญ่และท่านป้าใหญ่เท่านั้น... " ไป๋ชิงโหรวพูดอย่างสบายๆ ทันใดนั้นบรรยากาศโดยรอบพลันแปลกประหลาดเป็นอย่างยิ่ง

        สายตาของทุกคนที่มองมาที่แม่ลูกไป๋เซียงจู๋เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันแม้ว่าฮูหยินเฒ่าไป๋จะไม่ได้เอ่ยสิ่งใด แต่ใบหน้าของนางก็ดูไม่ค่อยดีนัก

        อวี๋ซื่อหรี่ตามองไป๋เซียงจู๋ นางเงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจดวงตาไม่ได้ปิดบังความดุร้าย "ท่านนักบวช ท่านต้องพูดให้มันชัดเจนจิ้งจอกเช่นไร และดาวหายนะเช่นไรที่จะทำให้พวกเราย่ำแย่"

        ไป๋ฉางชิงกล่าวว่า“ไม่น่าแปลกใจเลยที่ข้าแพ้ทุกครั้งที่เล่นการพนัน ปรากฎว่าครอบครัวของข้าโชคร้ายเพราะตัวประหลาดเช่นพวกเจ้าที่ทำร้ายข้า!”

        ไป๋เซียงจู๋หัวเราะเบาๆ แต่ไม่มีร่องรอยผิดปกติบนใบหน้าของนาง

        “ท่านยาย ท่านเชื่อด้วยหรือเจ้าคะ”

        ไป๋เซียงจู๋ไม่ได้พูดอะไร นางตรงเข้าหาฮูหยินเฒ่าไป๋ทันที

        ในความเห็นของนางถ้ามีคนพูดอย่างนั้นเกี่ยวกับลูกสาวและหลานสาวของนางแล้วนางเชื่อคำคนอื่นจริงความจริงใจของนางก่อนหน้านี้อาจจะเป็นการให้อาหารสุนัขแล้ว

        ฮูหยินเฒ่าไป๋ศรัทธาในพระพุทธศาสนาแต่ตอนนี้มันกำลังชี้ขาดชะตาของไป๋เซียงจู๋ นางจะยังเชื่อหรือไม่

        ไป๋เซียงจู๋รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยตอนนี้นางแค่อยากรู้ว่าฮูหยินเฒ่าไป๋ ท่านยายของนางคิดอย่างไร

        ฮูหยินเฒ่าไป๋มองไปที่นักบวชลัทธิเต๋า หลังจากนั้นไม่นานนางก็พูดว่า“นักบวชเต๋า เจ้าดูผิดหรือไม่”

        “อาตมาดูไม่ผิด ฮูหยินเฒ่าไป๋ ทั้งสองไม่สามารถอยู่ในจวนตระกูลไป๋ได้ครอบครัวจะโชคร้าย ตระกูลจะถูกกวาดล้าง!” นักบวชลัทธิเต๋าไม่เปลี่ยนสีหน้าของเขาเขาเอ่ยอย่างกังวลใจกับฮูหยินเฒ่าไป๋ ท่าทางกังวลใจที่จะกำจัดอันตรายให้กับผู้คนสิ่งนี้ทำให้ฮูหยินเฒ่าไป๋เริ่มกังวลร้อนรนเล็กน้อย

        หากสองคนนี้นำพาความโชคร้ายมาสู่พวกเขาจริงๆ แล้วควรทำเช่นไร

        “ท่านแม่ นักบวชลัทธิเต๋ากล่าวเช่นนั้นพวกเราควรจะไล่พี่หญิงใหญ่กับหลานออกไป ครอบครัวเราจะโชคร้ายครอบครัวเราจะโชคร้าย!” ไป๋ฉางชิงตะโกนขึ้นตามหลัง

        สำหรับเขาแล้ว การสูญเสียทุกครั้งที่เล่นการพนันคือสิ่งที่เขาสนใจมากที่สุดมิน่าเล่า โชคของเขาถึงได้แย่ขนาดนี้ ที่แท้ย่อมต้องเป็นเพราะแม่ลูกคู่นี้นั่นเอง

        “ไร้สาระ! นางเป็นพี่สาวและหลานสาวคนโตของเจ้า!”

        ฮูหยินเฒ่าไป๋ดุเขาอย่างไม่พอใจนักนางไม่สามารถตำหนิสิ่งที่คนอื่นพูดได้ แต่ไป๋ฉางชิงเป็นน้องชายของหลัวเอ๋อร์!

        อวี๋ซื่อลุกขึ้นแล้วพูดว่า "ท่านแม่โปรดระงับโทสะด้วยข้าคิดว่าเป็นท่านนักบวชเข้าใจผิดแล้ว พี่ใหญ่อาศัยอยู่กับเรามานานหลายปีแล้ว นอกจากธุรกิจในร้านไม่ดีนักและรายจ่ายหมุนตามไม่ทันก็ไม่มีอะไรให้หนักใจ..."

        เมื่อฟังแวบแรกดูเหมือนว่านางจะอ้อนวอนเพื่อแม่ลูกสาวไป๋เซียงจู๋ แต่หลังจากฟังอย่างละเอียดแล้วนางมองว่าที่ตระกูลไป๋เสื่อมโทรมและธุรกิจของร้านย่ำแย่นั้นเป็นเพราะแม่ลูกไป๋เซียงจู๋

        หากนักบวชลัทธิเต๋าพูดถูกสิ่งเลวร้ายทั้งหมดในครอบครัวย่อมเกิดจากพวกนาง

        ฮูหยินเฒ่าไป๋ไม่พูด คิ้วของนางขมวดจนยับย่นราวกับว่านางกำลังอดทนอดกลั้นครั้งสุดท้าย

        ไป๋ซื่อนั่นเป็นลูกแท้ๆ ของตนเองไป๋เซียงจู๋หลานสาวที่นางเคยไม่ชอบมาก่อน แต่ตอนนี้กลับดียิ่งนัก

        เมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังชี้ไปที่ไป๋ซื่อ แม่เฒ่าจางก็ดึงแขนเสื้อของหญิงชราอย่างเบามือ “ฮูหยินเจ้าคะฮูหยินใหญ่นั้นเป็นบุตรที่ท่านคลอดออกมาเอง คุณหนูใหญ่เองก็เป็นหลานสาวแท้ๆของท่าน โรคที่ขาของท่านได้รับการดูแลรักษาเป็นคุณหนูที่มักจะตื่นแต่เช้าไปเก็บน้ำค้างใสเพื่อชงชาให้แก่ท่านหนาวแค่ไหนก็ไม่เคยบ่น คนแบบนี้จะเป็นดาวหายนะได้อย่างไร”

        ไป๋เซียงจู๋มองไปที่แม่เฒ่าจาง ในใจรู้สึกขอบคุณเล็กน้อยอีกทั้งยังรู้สึกอบอุ่นกับท่าทีของฮูหยินเฒ่าไป๋

        จะในกรณีใดก็ตาม มันไม่ง่ายเลยจริงๆที่ท่านยายของนางจะยืนกรานอดทนได้จนถึงตอนนี้

        “เจ้าพูดถูก ไม่มีโชคร้ายเกิดขึ้นมาหลายปีแล้ว”ฮูหยินเฒ่าไป๋พยักหน้า นึกถึงความดีของไป๋เซียงจู๋ในใจ

        เมื่อเห็นว่าฮูหยินเฒ่าไป๋ไม่เชื่อไป๋ชิงโหรวจึงปรบมือทันทีและพูดอย่างเฉียบขาดว่า “แม่เฒ่าเฉิน นำของออกมาเอาไปให้ท่านย่าและพ่อแม่ของข้าดู!”

        นางไม่เชื่อว่าหากท่านย่าของนางเห็นสิ่งเหล่านี้จะยังคงเชื่อไป๋เซียงจู๋!