"ฟู่ววว" ลู่เฟิงพ่นลมออกจากปากก่อนที่จะนอนแผ่ลงที่พื้นอย่างหมดแรง ตอนนี้ของทุกอย่างภายในร้านได้ถูกขายออกจนหมดแล้ว
"ฮ่าๆ เหนื่อยหน่อยนะเ้าลูกชาย" จ้าวเฟิงหัวเราะกับสิ่งที่ลู่เฟิงทำ
"ก็นิดหน่อยขอรับ" ลู่เฟิงตอบกลับจ้าวเฟิงด้วยรอยยิ้ม ทั้งๆที่กำลังนอนแผ่อยู่ที่พื้น
"ทุกๆท่านเ้าคะขออภัยด้วยนะเ้าคะวันนี้ของหมดแล้ว ค่อยมาซื้อกันใหม่ในวันพรุ่งนี้นะเ้าคะ" หรูชิงะโบอกพวกชาวบ้านที่กำลังต่อแถวเพื่อที่จะซื้อของที่ร้านของนาง
"อะไรกันหมดแล้วหรอกรึ น่าเสียดายยิ่งนักทั้งๆที่ถึงคราวข้าซื้อแล้วแท้ๆ" ชาวบ้านคนที่อยู่หน้าแถวสุดกล่าวออกมาอย่างเสียดาย ทั้งๆที่ถึงคิวของเขาแล้วแท้ๆแต่ของดันมาหมดพอดี
"ต้องขออภัยด้วยจริงๆนะเ้าคะ เอาอย่างนี้เป็เช่นไร ในวันพรุ่งนี้ข้าจะขายให้ท่านเป็คนแรกเลย" หรูชิงกล่าวเสนอ
"ถ้าเยี่ยงนั้นข้าก็ต้องได้ซื้อเป็คนที่สองใช่รึไม่" ชาวบ้านอีกคนที่อยู่ด้านหลังลูกค้าคนแรกกล่าวออกมาเมื่อได้ยินสิ่งที่หรูชิงกล่าว
"ถ้าอย่างงั้น ข้าก็ต้องคนที่สาม" ชาวบ้านอีกคนกล่าว
"แน่นอนเ้าค่ะ" หรูชิงกล่าว
"ข้าว่า เดี๋ยวทำป้ายคิวเอาไว้ดีกว่าเพื่อที่พรุ่งนี้จะได้ขายให้กับคนที่ยังไม่ได้ซื้อของจากร้านของพวกเรา" ลู่เฟิงกล่าวเสนอออกมา เมื่อได้เห็นสถานการณ์ที่กำลังเกินขึ้น
"ป้ายคิวอย่างงั้นรึ มันคือสิ่งใดกัน" จูหลิงกล่าวออกมาพร้อมกับทำหน้าตาสงสัย ซึ่งทุกคนเองก็สงสัยไม่ต่างกัน
"ป้ายคิวก็คือสิ่งที่เอาไว้ใช้ยืนยันตัวตนของคนที่จะได้ซื้อก่อน เช่น ท่านลุงคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าสุดว่าพรุ่งนี้จะได้ซื้อของเป็คนแรกและจะไล่ลำดับต่อไปเรื่อยๆจนสุดแถว" ลู่เฟิงกล่าวอธิบายให้ทุกคนที่กำลังสงสัยฟัง
"ถ้าเยี่ยงนั้นก็ดีเลยนะสิข้ากำลังคิดอยู่เลยว่าข้ายืนอยู่คนที่ สิบเอ็ดถ้ามาซื้อในวันพรุ่งนี้บางทีเ้าอาจจะจำข้าไม่ได้" สตรีนางหนึ่งกล่าวออกมาหลังจากที่ได้ฟังสิ่งที่ลู่เฟิงอธิบาย
"แล้วเ้าป้ายคิวที่ว่ามันอยู่ที่ไหนกันล่ะ ข้าไม่เห็นสิ่งใดที่จะเอาไว้ใช้เป็ป้ายคิวได้เลย" ชาวบ้านคนหนึ่งกล่าวออกมา
"มันอยู่ที่บ้านของข้าน่ะ เดี๋ยวข้าจะไปเอามาให้ขอให้พวกท่านช่วยรออีกสักประเดี่ยวได้หรือไม่" ลู่เฟิงตอบชาวบ้านคนนั้น
"ได้ๆ เ้ารีบๆก็แล้วกัน" ชาวบ้านคนที่อยู่หน้าสุดกล่าวออกมา
"ขอรับๆ ท่านพ่อๆ เดี๋ยวท่่านไปช่วยข้าขนป้ายคิวหน่อยนะ ข้าถือคนเดี๋ยวคงจะไม่หมด" ลู่เฟิงตอบรับพร้อมกับหันไปกล่าวกับจ้าวเฟิง
"ได้เลย" จ้าวเฟิงที่แม้จะสงสัยว่ามีป้ายคิวอยู่ที่บ้านของเขาด้วยหรือก็ตอบรับลู่เฟิงไป
"ข้าฝากพวกท่านแม่กับพวกท่านป้า บอกท่านลุงตู่เฉินและท่านลุงหลงฟานด้วยนะขอรับว่าให้จัดระเบียบคิวเอาไว้อีกซักพัก และแจ้งเื่การจัดป้ายคิวให้กับทุกคนที่กำลังต่อแถวกันอยู่ด้วย เดี๋ยวข้ากับท่านพ่อจะรีบกลับมา" ลู่เฟิงแจกแจงงานให้กับทุกคน
"ตกลง เดี๋ยวป้าจะเป็คนไปบอกพวกตู่เฉินกับลูกค้าที่กำลังต่อแถวเอง" ป้าจินเยว่เอ่ยเสนอตัวที่จะเป็คนที่จะไปแจ้งทุกคนเอง
"ถ้าอย่างงั้นเดี๋ยวแม่กับจูหลิงจะเป็คนเฝ้าหน้าร้านเอง" หรูชิงกล่าว
"พวกเรารีบไปกันเลยเถอะลู่เฟิง ประเดี๋ยวลูกค้าจะรอนาน" จ้าวเฟิงที่เห็นว่าทุกคนแบ่งหน้าที่กันเสร็จแล้วจึงได้เอ่ยเร่งลู่เฟิง เพราะการปล่อยให้ลูกค้ารอนานๆไม่ใช่เื่ที่ดีเลย
"ข้ารับท่านพ่อ" ลู่เฟิงกล่าวพร้อมกับรีบเดินน้ำจ้าวเฟิงกลับไปที่บ้านอย่างรวดเร็ว
โชคดีที่บ้านของเขากับตลาดนั้นไม่ได้อยู่ไกลกันมาก การที่เดินกึ่งวิ่งมาแบบนี้ไม่นานนัก ลู่เฟิงและจ้าวเฟิงก็มาถึงที่บ้าน
"เอาล่ะท่านพ่อเดี๋ยวท่านช่วยเอาไม้ไผ่มาสับให้เป็แผ่นเล็กๆแบบนี้ทีนะขอรับ" ลู่เฟิงที่มาถึงบ้านแล้วก็ไม่รีรอ รีบใช้มีดผ่าไม้ไผ่ให้เป็แผ่นเล็กๆ แบบไม้เซียมซี แล้วเอาให้พ่อของเขาดู
"ได้เลย แต่จะทำมากขนาดไหนกัน" จ้าวเฟิงตอบรับพร้อมกับถามถึงจำนวนที่้า
"ทำซัก 200 อันก็พอขอรับ" ลู่เฟิงตอบจ้าวเฟิงที่ได้ยินแบบนั้นก็เริ่มสับไม้ไผ่ให้เป็แผ่นในทันที ส่วนลู่เฟิงนั้นก็ได้เริ่มเดินและมองหาสิ่งที่จะเอามาใช้เขียนแผ่นไม้ ซึ่งมองหาไม่นานนักก็เจอ
"เ้านี่ใช้ได้พอดีเลยแฮะ" ลู่เฟิงยิ้มพร้อมกับมองดูก้อนถ่านที่อยู่ตรงเตารมควัน
หลังจากนั้นเขาจึงได้เก็บก้อนถ่านมา 4-5 ก้อนก่อนที่จะเริ่มเขียนตัวเลขอารบิกลงไปบนแผ่นไม้ พอเขียนไปได้ 50 แผ่นแล้วก็นำไปใส่ในกระบอกไม้ไผ่ โดยที่เขาจะใช้กระบอกไม้ไผ่ 4 กระบอกในการใส่ เพื่อให้ง่ายต่อการหาหมายเลข
ที่ลูกเฟิงตัวเลขอารบิกแทนที่การใช้เลขแบบปกติในยุคจีนโบราณก็เพราะว่าเขาไม่อยากจะให้เกิดการโกงคิวกันขึ้น เขาจึงได้ใช้ตัวเลขที่คนไม่รู้จักแทนใช้เวลาไม่นานนักลู่เฟิงก็ได้ป้ายคิวครบทั้ง 200 แผ่น
"เสร็จแล้ว รีบไปที่ตลาดกันเถอะขอรับท่านพ่อ" ลู่เฟิงกล่าวพร้อมกับถือกระบอกไม้ไผ่ไปด้วย 2 กระบอก ส่วนพ่อของเขาถืออีก 2 กระบอก
"ตกลง" จ้าวเฟิงตอบพร้อมกับรีบเดินตามลู่เฟิงที่เดินนำไปแล้วทันที
เดินมาไม่นานนักสองพ่อลูกตระกูลเฟิงก็ได้มาถึงที่ตลาด
"ท่านพ่อเอากระบอกมาวางเอาไว้ตรงนี้เลยขอรับ ประเดี๋ยวข้าจะเป็คนแจกป้ายคิวเอง" ลู่เฟิงกล่าวบอกจ้าวเฟิง
"พ่อเอาวางไว้ตรงนี้นะ" จ้าวเฟิงกล่าวพร้อมกับวางกระบอกใส่ป้ายคิวเอาไว้ข้างๆลู่เฟิง
"ขอรับ" ลู่เฟิงกล่าวพร้อมกับรีบหาแผ่นป้ายคิวแรกในกระบอก
"รีบแจกเลยเถอะลู่เฟิง ลูกค้ารอมานานแล้ว" หรูชิงเอ่ยเร่งเร้า
"นี่ขอรับ ท่านลุงเก็บเอาไว้ดีๆนะขอรับ แล้วพรุ่งนี้ให้นำมายื่นที่ร้านของข้าเพื่อที่จะซื้อของ" ลู่เฟิงแจกป้ายที่มีหมายเลข 1 เขียนเอาไว้ให้ลุงคนที่ยืนอยู่หน้าสุด
"เป็ป้ายที่แปลกเสียจริง แต่ก็ช่างมันเถอะ ข้าไปได้แล้วใช่รึไม่" ท่านลุงหลังจากที่รับแผ่นป้ายไปแล้วก็มองดูมันไปมาอย่างแปลกใจก่อนที่จะกล่าวกับลู่เฟิง
"ใช่ขอรับท่านลุง" ลู่เฟิงกล่าวตอบด้วยรอยยิ้ม หลังจากนั้นท่านลุงคนนั้นก็ได้เดินจากไปลู่เฟิงจึงได้รีบหาแผ่นป้ายคิวถัดไปในทันที
ลู่เฟิงทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ใช้เวลาซักพัก ลู่เฟิงก็ได้แจกป้ายคิวจนครบหมด ใช้ป้ายคิวไปทั้งหมด 160 คิว ซึ่งก็ถือว่าเยอะมาก และนี่ก็เป็การการันตีเช่นกันว่าเขาจะได้ขายของให้กับลูกค้าจำนวน 160 คน ซึ่งเขาต้องไปเตรียมของเพื่อที่จะให้พอขายกับลูกค้าในจำนวนเท่านี้พรุ่งนี้ เมื่อแจกป้ายคิวจนหมดแล้ว ลู่เฟิงและคนอื่นๆก็ได้ช่วยกันเก็บร้านพร้อมกับนัดประชุมกันที่บ้านของลู่เฟิง
ที่บ้านของลู่เฟิง
"เอาล่ะ หลังจากนี้ข้าจะขอประกาศยอดขายของพวกเราในวันนี้นะขอรับ" ลู่เฟิงกล่าวบอกด้วยรอยยิ้ม หลังจากที่มาถึงบ้านเขาก็ได้ขออาสานับเงินเอง เพราะเขานั้นคิดว่าเขาเป็คนที่คิดคำนวนได้ไวที่สุดแล้ว
"รีบๆบอกมาเถอะลู่เฟิง พวกลุงอยากรู้จนใจจะขาดแล้ว" ลุงตู่เฉินพูดออกมาอย่างตื่นเต้น เพราะตัวเขานั้นหลังจากที่ได้เห็นคนจำนวนมากมาต่อคิวซื้อของ และถึงแม้จะขายของหมดแล้วแต่แถวก็ยังยาวอยู่เลย เขากับหลงฟานต้องคอยวิ่งเต้นจัดระเบียบแถวกันอย่างเหน็ดเหนื่อย
"นั่นสิลู่เฟิง ขายได้เท่าไหร่กันพวกป้าเองก็อยากรู้แล้ว" จินเยว่เองก็อยากรู้ไม่แพ้กัน
"ได้ 22,000 อีแปะ หรือ 2ตำลึงทองกับอีก2 ตำลึงเงิน ขอรับ" ลู่เฟิงที่เห็นว่าทุกคนสงสัยในยอดขายมากจึงได้รีบกล่าวออกไป
อะไรนะ!!! x6
ทุกคนะโกันออกมาเสียงดังอย่างพร้อมเพียงกัน
"ได้เยอะถึงเพียงนี้เชียว แม่ไม่คิดเลยว่าจะได้ขนาดนี้" หรูชิงกล่าวออกมาอย่างเลื่อนลอย นี่เป็ครั้งแรกเลยที่นางได้เงินจากการขายของมากขนาดนี้ทั้งๆที่ได้ขายเพียงแค่วันเดียว
"เงินมากมายขนาดนี้ สามารถหามาได้ภายในวันเดียว" จินเยว่เองก็มีอาการไม่ต่างอะไรกับหรูชิง
"ลูกเ้าคิดคำนวนเร็วมาก" หลงฟานกล่าวกับจ้าวเฟิง ซึ่งลู่เฟิงก็แปลกใจเล็กน้อยเพราะลุงหลงฟานนั้นกลับสงสัยในเื่การคิดคำนวนของเขาต่างจากคนอื่นๆที่กำลังใกับยอดขาย
"ฮ่าๆ นั่นก็เป็เพราะว่าลูกของข้าเฉลียวฉลาดมากยังไงล่ะ" จ้าวเฟิงพูดอย่างภูมิใจพร้อมกับใช้มือตบไปที่ไหล่ของหลงฟานเบาๆ สองสามที
"หึ ข้าไม่เถียง" หลงฟานตอบยิ้มๆ ก่อนที่จะมองลู่เฟิงอย่างครุ่นคิด
"เอาล่ะทุกคนฟังทางนี้กันหน่อยนะขอรับ ขอมีบางอย่างอยากจะพูดซักเล็กน้อย" ลู่เฟิงกล่าวเรียกความสนใจจากทุกคน
เขาคิดเอาไว้อยู่ว่าอยากจะเพิ่มค่าแรงให้กับทุกคนแต่เื่นั้นเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้เขาอยากจะเสนอบางอย่างกับทุกคนก่อน ซึ่งหลังจากที่เขากล่าวออกไปแล้วทุกคนที่กำลังคุยกันอยู่ก็หันมามองเขาอย่างตั้งใจ เพื่อที่จะฟังว่าเขาจะพูดเื่อะไร
"ข้าอยากจะจัดตั้งกลุ่มทำประมงกันขึ้นมาน่ะขอรับ" ลู่เฟิงที่เห็นแบบนั้นก็ได้กล่าวออกมาพร้อมกับยิ้มแบบมีเลศนัย
จบแล้วววววววว
วันนี้ลงช้าหน่อยนะครับ ตอนนี้่ไรท์เขียนให้ยาวกว่าปกตินิดนะครับ อ่านนิยายให้สนุกนะครับ^^
1K
