ผีเสื้อลายมังกร

อู๋ซีนั่งอยู่ในรถม้าสีดำแต่ตื่นตัวอย่างเต็มที่ แม้นั่งหลับตาแต่ได้ยินเสียงสายฝนโปรยปรายลงมา เมื่อยื่นมือออกไปสัมผัสได้ถึงไอเย็นภายนอกละอองของฝนคืนชุนเทียนพร่างพรม พลบค่ำแล้วกระมัง หลังจากออกมาจากชายป่าแห่งนั้น รถม้าพร้อมผู้ติดตามเคลื่อนผ่านตัวเมืองใหญ่แห่งหนึ่งหยุดพักดื่มน้ำชั่วครู่ใหญ่ก็ออกเดินทางต่อผ่านชายป่า ภูเขาสูงชันได้ยินเสียงนกกลางคืนร้องแว่วมา

            อู๋ซีชอบราตรีกาลที่เยี่ยมเยือนเข้ามาหามีความเงียบสงบ ซึมเซา เปลี่ยวเหงา ที่คุ้นเคยมาตั้งแต่เยาว์วัย โดยเฉพาะมีพิรุณโปรยปรายมีสายลมพัดโชยมาอ่อนๆ

            ขุนพลเอกแห่งอัศวินดำผลักหน้าต่างรถออกไปกล่าวว่า

            “หยุดรถ”

            ชายหนุ่มหยิบขลุ่ยข้างกายขึ้นมาแล้วเป่าเป็นเสียงเพลง เริ่มต้นด้วยความร่าเริง แปรเปลี่ยนเป็นหม่นเศร้า โหยหวนแล้วกลับมาเป็นท่วงทำนองฮึกเหิม ก่อนลงท้ายด้วยท่วงทำนองเปลี่ยวเหงา ร่ำไห้

            เสียงขลุ่ยพลิ้วไหวในยามวิกาลท่ามกลางความเงียบสงบของผืนป่า มีเพียงเสียงหรีดหริ่งเรไรขับขานเป็นท่วงทำนองประหลาด

            อู๋ซีพลันเอามือกุมอกไว้วางขลุ่ยไว้ข้างกายตามเดิม หัวร่อเบาๆ แล้วล้วงเข้าไปในอกเสื้อดึงกระปุกสุราขึ้นมาเทสุราที่ตกค้างออกไปทางหน้าต่างจนหมด

            นึกถึงใบหน้าเจ้าของสุรากระปุกนี้มันเป็นเพียงขอทานน้อยหน้าตามอมแมมผู้หนึ่ง เจอกันครั้งแรกตอนอยู่ในเรือของหลี่มู่พอเจอกันอีกครั้งเจ้าหนุ่มนั่นขว้างกระปุกสุรามาให้พอรับขึ้นมาดื่มอึกหนึ่งรู้ว่าผิดท่า

            พลันนึกถึงขลุ่ยที่ฉาบพิษไว้

            เด็กขอทานนั้นยิ่งมายิ่งน่าสนใจ

            อู๋ซีหลับตาลงผนึกสตินั่งสมาธิ โคจรลมปราณ ใช้กำลังภายในขับไล่พิษที่ตกค้างอยู่จนรู้สึกร่างกายปลอดโปร่งเลือดลมไหลเวียนทั่วร่าง จึงหันไปสั่งคนขับรถม้าให้เดินทางต่อ แล้วนั่งกอดอกหลับตาลง เอนร่างพิงหน้าต่างรถม้าด้านหนึ่ง ไม่รับรู้บรรยากาศรอบตัวอีก

            รู้สึกตัวอีกทีก็เหมือนจะเช้าแล้วแหงนหน้าออกไปมองเห็นภูผาสูงชันตั้งตระหง่านอยู่ และมองเห็นเมืองหนึ่งอยู่ตรงหน้าประตูเหล็กสีดำ กำแพงสูงใหญ่ มีทหารยืนอยู่ในป้อม

            เมื่อรถม้าวิ่งมาถึงหน้ากำแพงเมืองประตูเหล็กถูกเปิดออกเพื่อให้ผ่านเข้าไปด้านใน ได้ยินเสียงกระทืบเท้าเสียงกังวานอย่างพร้อมเพรียงของทหาร ทวนกระแทกกับพื้น ดาบปะทะดาบหลังจากนั้นทหารขี่ม้านำทางมาแยกหายไปทางหนึ่ง

            รถม้าสีดำจอดอยู่ที่หน้าตึกใหญ่แห่งหนึ่ง

            ซุ้มประตูของตึกแห่งนี้ผิดแผกกับตึกหลังอื่นเพราะเป็นเพียงประตูไม้ส่วนรั้วทำจากต้นซุง มีลำไผ่ยาวสูงเสียดฟ้าตั้งตระหง่านได้ยินเสียงไผ่แกว่งไกวไปมา

            บรรยากาศภายนอกช่างเงียบสงบไม่มีทหารยามเฝ้าประตูแม้แต่คนเดียว

            อู๋ซีผลักประตูก้าวลงจากรถม้าสูดลมหายใจยาว ก้มลงสำรวจชุดแต่งกายของตัวเองแล้วเดินตรงไปยังตึกเบื้องหน้ายังไม่ทันใช้มือผลักประตูไม้สองข้างก็เปิดออก สองข้างทางมีต้นไม้ปลูกเรียงราย มีศาลาหลังหนึ่งอยู่ทางขวามือชายในชุดคนรับใช้ค้อมศีรษะลงยืนสงบนิ่ง เหมือนไม่รับรู้ความเป็นไปใดๆ

            ขุนพลหนุ่มก้าวเดินไปตามถนนเส้นหนึ่งแล้วไปหยุดยืนอยู่หน้าตึกเงยหน้าขึ้นมองป้ายชื่อ“หอพิรุณเดียวดาย” แล้วผลักประตูเข้าไป ที่ปรากฏต่อหน้าคือห้องโถงขนาดใหญ่ มีพื้นที่กว้างราวสามสิบวาแต่ลึกสุดลูกหูลูกตา แต่พื้นที่ส่วนใหญ่กลับว่างเปล่า มีเพียงเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่บนพื้นซึ่งยกสูง

            อู๋ซีระบายยิ้มบนสีหน้าเดินตรงไปยังเก้าอี้ไม้ตัวนั้นแล้วพลันเปลี่ยนเป็นเร่งฝีเท้าเมื่อได้ยินเสียงบางอย่างไล่ตามหลัง เหมือนได้ยินเสียงพายุใหญ่กำลังโถมเข้าหาพร้อมโคจรลมปราณ เร่งเร้าพลัง แล้วตีลังกาม้วนกลับ ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ฟาดฝ่ามือติดต่อกันห้าครั้ง

            เงาร่างหนึ่งหมุนพลิ้วหลบพลังฝ่ามือของเขาโบยบินขึ้นบนจนเกือบถึงเพดาน แล้วทิ้งร่างลง ศีรษะอยู่ล่าง เท้าอยู่บน

            ฝ่ามือของคนผู้นั้นคุกคามจนอู๋ซีต้องร่นถอยใช้เท้ากระแทกเบาไปที่เก้าอี้ใหญ่ หยิบยืมพลัง แล้วใช้ดรรชนีจี้ปราดออกครั้งหนึ่ง ยกมือวาดเท้าตามสัญชาติญาณ

            แต่พลังดรรชนีกลับสูญสลายไปเมื่อเงาร่างของคนผู้นั้นยืนหยัดบนพื้นแล้วใช้แขนเสื้อสะบัดต้านโดยแรงครั้งหนึ่ง

            ขุนพลหนุ่มรู้สึกเหมือนหายใจติดขัดชั่วขณะก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้น เงยหน้ามองบุรุษผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า

            แม้ไม่ถึงกับตัดสินผลแพ้-ชนะ แต่เขาก็รู้ว่าความสามารถของตัวเองยังเป็นรองอยู่อีกหลายขั้น

            คนที่ยืนตรงหน้าเอามือลูบเคราเบาๆ สวมใส่เสื้อคลุมสีเทา มองดูเผินๆ คล้ายบัณฑิตคงแก่เรียนแต่แววตาอันเจิดจ้า คิ้วเรียวยาว เอวยืดตรงดั่งปลายทวนกลับให้ความรู้สึกน่าเกรงขาม

            คล้ายเป็นจอมคนเหนือมวลมนุษย์

            เป็นคนเดียวที่อู๋ซียอมศิโรราปทั้งตัวและหัวใจ

            นี่คือประมุขของกองทัพอัศวินดำอันลือลั่นนายพลซื่อชาง

            “งานทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือ”

            “ทุกอย่างเป็นไปตามแผนคนของพวกเราแทรกซึมไปหาข่าวตามขุมกำลังต่างๆ แล้วสถานการณ์ทุกอย่างใกล้สุกงอมเต็มที”

            นายพลซื่อชางเอามือไพล่หลังเดินผ่านไปอย่างเงียบๆแล้วทรุดนั่งลงบนเก้าอี้เพียงตัวเดียวในห้องโถงหยิบหนังสือในอกเสื้อออกมาแล้วเพ่งอ่านอย่างสนอกสนใจ

            อู๋ซีอึดอัดแทบตายแต่ไม่รู้จะทำอะไรได้นอกจากยืนมอง

            “เจ้าคงเจอคนพวกนั้นมาบ้างแล้วสิ”

            ชายหนุ่มพยักหน้ารับขุมกำลังอันน่าเกรงขามในแผ่นดินนี้ก็คงไม่พ้น หลี่มู แห่งกองกำลังเมฆขาว และเฉินตงแห่งป่าสำราญ

            “หลี่มู่เป็นคนหนุ่มมีความสามารถพลิกฟื้นขึ้นมาได้อย่างรวดเร็วปรับตัวตามสถานการณ์ได้เก่ง ที่สำคัญมันเป็นคนอ่านใจได้ยากซุกซ่อนความคิดอันน่าทึ่งไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชา”

            จอมคนแห่งอัศวินดำละสายตาจากหนังสือสายตาจับจ้องมอง ยิ้มน้อยๆ ตรงมุมปาก

            “ส่วนเฉินตงแม้ไม่มีขุมกำลังยิ่งใหญ่แต่เป็นกองทัพน้อยที่เก่งกาจ ตัวมันเองก็ลึกซึ้งเก่งในการวางยุทธศาสตร์ให้ตัวเองได้เปรียบ”

            อู๋ซีรับฟังและยอมรับว่าเป็นอย่างนั้นจริงๆ

            “เวลาเปลี่ยนไปสถานการณ์เปลี่ยนไป อัศวินดำไม่สามารถใช้กำลังแต่อย่างเดียวหักโค่นพวกมันต้องใช้สติปัญญา เล่ห์เหลี่ยม รอคอยโอกาส เข้าใจหรือไม่”

            “รับทราบขอรับ”

            นายพลซื่อชางพลันลุกขึ้นเดินเข้ามาหาแล้วตบบ่าอู๋ซี

            “ยังมีจอมวายร้ายอีกคนเป็นเหมือนพิษร้ายซึ่งไร้สี ไร้กลิ่น ยากจะรับมือ อย่าลืมข้อนี้ไปเสีย”

            อู๋ซีเห็นด้วยเช่นกันยังมี“จอมบงการ” อีกคนที่อยู่หลังม่าน คราวก่อนใช้ยุทธการ “ยืมดาบฆ่าคน” จนแผ่นดินเกือบตกอยู่ในมือของคนผู้นั้นมาแล้วและมันผู้นั้นพลันหายสาบสูญไม่มีร่องรอยให้ตามสืบ

            นายพลซื่อชางเดินออกจากห้องไปอู๋ซีเดินตามหลังไปเงียบๆ ไม่ถามว่าจะไปไหนกัน หากอยากได้รับความไว้วางใจจากผู้ยิ่งใหญ่การนิ่งย่อมจะดีกว่าพูดโดยไม่ยั้งคิด

            ยิ่งพูดมาก ก็ยิ่งแสดงความโง่เขลาเบาปัญญาออกมา

            อู๋ซีมีวันนี้ได้ย่อมมิใช่เพราะโชคช่วยอย่างเด็ดขาด

…………………………………………..

นายพลซื่อชางไปดูการฝึกซ้อมของทหารทางด้านนอกของเมืองเฝอ จากนั้นไปเยี่ยมชมค่ายทหาร พูดคุยกับทหารผู้น้อยอย่างสนอกสนใจใคร่รู้

            อู๋ซีที่เดินตามหลังดุจเงารู้ดีว่าความยิ่งใหญ่ของจอมทัพไม่เพียงเพราะพลังฝีมือสูงส่ง การวางแผนลึกล้ำแต่ยังเป็นเพราะการให้ความสำคัญกับทหารใต้บังคับบัญชาอย่างเท่าเทียมกันดูแลความเป็นอยู่ ไต่ถามความต้องการของทหารทุกคน

            ใครมีความสามารถแสดงผลงานจะได้รับการยกย่อง ปูนบำเหน็จรางวัล

            แต่ถ้าใคร ผู้ใด คิดเอาเปรียบคนอื่นยึดประโยชน์ส่วนตัวเป็นใหญ่ จะลงมือจัดการอย่างเด็ดขาด ไม่ไว้หน้า ไม่ใส่ใจคนประจบ

            ความเหี้ยมหาญเด็ดขาด มีหัวใจผู้นำในแผ่นดินนี้เห็นจะมีนายพลซื่อชางคนเดียวเท่านั้น

            หลังจากตระเวนดูการฝึกซ้อมของทหารปรึกษาแผนการกับนายทหารชั้นผู้ใหญ่แล้ว ท่านนายพลพาชายหนุ่มมายืนอยู่บนกำแพงเมือง

            “เจ้าอยู่กับข้ามากี่ปีแล้ว”

            “ตั้งแต่อายุได้สิบสองตอนนี้ก็ผ่านไปสิบห้าปีได้แล้วขอรับ”

            ท่านนายพลถอนหายใจ

            “ไม่ได้ความช่วยเหลือของท่านข้าก็คงเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่หาอนาคตอะไรไม่ได้” อู๋ซีพูด ความจริงแล้วเขาเองก็ไม่อยากพูดถึงอดีตเพราะเป็นความหลังไม่มีอะไรน่าจดจำ ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ มีแต่ความยากจนข้นแค้นเป็นมิตรข้างกาย

            “ตอนทดสอบฝีมือกับเจ้าพลังฝีมือเจ้ารุดหน้าขึ้นอย่างมากก็จริง แต่ว่า…”

            อู๋ซีกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น

            “ข้ารู้สึกว่าเจ้าหลีกเลี่ยงปะทะตรงๆกับข้า มันเป็นเพราะอะไร”

            ชายหนุ่มพยักหน้ายอมรับ“เป็นเช่นนั้นจริงๆ ข้าโดนพิษ”

            “โดนพิษคนอย่างเจ้านี่น่ะหรือ”

            “ข้าประมาทไปหน่อย”อู๋ซีพูดเสียงแผ่ว พิษนั้นถูกขับออกจากร่างหมดแล้วแต่ถ้าไม่โดนท่านนายพลทดสอบฝีมือ ก็จะไม่มีใครรับรู้เรื่องนี้ได้อีก

            “ใครกัน”

            “เป็นขอทานน้อยผู้หนึ่ง”

            นายพลซื่อชางแหงนหน้าหัวเราะเสียงดัง

        “ไม่จำเป็นต้องอับอายหรือปิดบังซ่อนเร้นหรอก การประมาท ดูแคลนผู้อื่นเป็นบทเรียนที่ข้าก็เคยได้รับมาเช่นกัน เจ้าจำไม่ได้หรือไง”

            อู๋ซียอมรับว่าจุดอ่อนของตนเองก็คือผู้คนบางจำพวกไม่อยู่ในสายตาและครั้งนี้คือบทเรียนครั้งสำคัญ ยิ่งมีเวลาขบคิด ยิ่งทำให้สงสัยขอทานน้อยที่เกาะแจอยู่กับหลี่มู่

            หรือว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเหมือนกับ…

            “สองปีก่อนเจ้าจำเด็กหนุ่มผู้นั้นได้หรือไม่ เด็กหนุ่มอ่อนแอ แต่กลับเป็นมันที่ปั่นป่วนและคลี่คลายสถานการณ์ทุกอย่าง”

            ขุนพลหนุ่มย่อมจำได้เด็กชายผมสีทองกับผู้เฒ่าที่มาจากดินแดนในความฝัน

            “ถ้าหากถามว่าในแผ่นดินนี้ใครกันที่ทำให้ข้าคิดว่าเป็นคู่ต่อกรที่แข็งแกร่งที่สุดยากต่อการรับมือ และอาจทำลายแผนการของพวกเราอีกครั้งย่อมเป็นมันเพียงคนเดียวเท่านั้น”

          อู๋ซีมองวงหน้าด้านข้างของท่านจอมพลมิกล้าส่งเสียง