ระบบลงทุนในโลกแฟนตาซี

“ท่านอยากให้ช่วยอะไร?”

หลี่ซุนถาม

ฉินเสวี่ยอี๋ไม่ตอบทันที

แต่นางกลับยกมือขึ้นเบาๆ และชิ้นส่วนของหินวิญญาณก็บินออกไปและตกลงไปรอบทะเลสาบ ทันทีที่หินวิญญาณตกลงไป โลกทั้งโลกที่มีคนอยู่หลายคนก็บิดเบี้ยวทันที

สิ่งกีดขวางที่มองไม่เห็นปรากฏขึ้น ปิดกั้นสายตาที่สอดรู้ทั้งหมดจากโลกภายนอก

“ค่ายกล?”

ดวงตาของหลี่ซุนหรี่ลง

ในตอนนี้ เขาเริ่มสงสัยเกี่ยวกับคู่หมั้นของเขามากขึ้นเรื่อยๆ

พรสวรรค์ของฉินเสวี่ยอี๋นั้นดี อย่างน้อยก็แข็งแกร่งกว่าหลี่ซุนคนก่อนเล็กน้อย ถ้าหลี่ซุนไม่ข้ามมา คนก่อนก็เป็นเพียงพื้นฐานการฝึกตนในขั้นต้นของระดับกำเนิดปราณ

อย่างไรก็ตาม ฉินเสวี่ยอี๋ได้มาถึงขั้นปลายของระดับกำเนิดปราณแล้ว

ในเวลาไม่ถึงยี่สิบปี นางได้บรรลุความสำเร็จดังกล่าว และเป็นเพียงคนเดียวในภาพรวมของเมืองลั่วเย่

แต่ในขณะที่ฉินเสวี่ยอี๋ประสบความสำเร็จเช่นนี้ นางยังคงสามารถปรุงยาได้ และนางก็ไม่ใช่ปรมาจารย์ปรุงยาธรรมดา ซึ่งค่อนข้างน่าเหลือเชื่อเล็กน้อย

ต้องรู้ก่อนนะว่า

สิ่งที่นางเพิ่งหยิบออกมาคือสูตรยาจื่อหยุน

เม็ดยาชนิดนี้ สำหรับผู้ฝึกตนจิตวิญญาณ เม็ดยาโลหิตธรรมดาไม่สามารถเทียบได้

ความแข็งแกร่งนั้นดี และนางยังสามารถปรุงยาได้อีกด้วย ความสำเร็จแบบนี้ถือเป็นอัจฉริยะในระดับหนึ่งแล้ว แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ...

ฉินเสวี่ยอี๋ยังคงเชี่ยวชาญค่ายกลจริงๆ!

ค่ายกลและการปรุงยาเป็นทั้งเส้นทางการวิจัยที่ใช้เวลานานและทุ่มเท เมื่อไปถึงจุดสุดยอด ความสำเร็จในอนาคตจะไม่แพ้ให้กับยักษ์ใหญ่ที่ไม่มีใครเทียบได้

แม้ว่าฉินเสวี่ยอี๋จะเริ่มฝึกฝนตั้งแต่แรกเกิด แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่นางจะเชี่ยวชาญเส้นทางการฝึกฝนสามเส้นทางในเวลาเดียวกันใช่ไหม

“ข้าอยากขอให้นายน้อยหลี่ช่วยข้าให้ได้รับโอกาสนักบุญ”

ฉินเสวี่ยอี๋กล่าวอย่างเคร่งขรึม

ก่อนที่นางพูดคุยกับเสี่ยวหวน มันไม่เป็นอันตรายและไม่มีอะไรให้ได้ยิน แต่ในเวลานี้มันเป็นเรื่องของโอกาสของนักบุญ และนางต้องระมัดระวัง

แม้ว่าจะมีการเปิดเผยว่านางสร้างค่ายกลได้ นางก็ไม่ลังเลใจ

เพราะ

การดำรงอยู่ของนักบุญ เมืองลั่วเย่ไม่มี และนิกายซวนหยางก็ไม่มีเช่นกัน

ภายในรัศมีหลายแสนลี้ ไม่มีนักบุญแม้แต่คนเดียว

สามารถพูดได้ว่า

เมื่อข่าวโอกาสของนักบุญรั่วไหล เมืองลั่วเย่ตลอดทั้งหมดจะต้องประสบกับหายนะ ดังนั้นนางจึงไม่สามารถประมาทได้

“อืม”

หลี่ซุนกล่าวออกมาเบาๆ แล้วมองดูฉินเสวี่ยอี๋อย่างลึกซึ้ง แล้วกล่าวอย่างครุ่นคิดว่า “ทำไมต้องเป็นข้า”

เพราะ...ยาจื่อหยุนนี้

เพราะ...ชาติที่แล้วนางไม่ได้ช่วยเขาเลยรู้สึกละอายใจ

ความคิดทั้งสองนี้แวบขึ้นมาในใจของนาง แต่ฉินเสวี่ยอี๋ไม่ได้พูดออกไป นางกล่าวอย่างช้าๆ และหนักแน่น “เพราะข้าเชื่อในตัวนายน้อยหลี่”

เดิมที นางวางแผนที่จะไปหลังจากที่พื้นฐานการฝึกตนของนางแข็งแกร่ง แต่การปรากฏตัวของหลี่ซุนทำให้นางตระหนักว่าอนาคตเริ่มที่จะเปลี่ยนแปลงแล้ว

ไม่ว่านางจะแสดงออกหรือไม่ก็ตาม โอกาสยังมีอยู่แต่ไม่มีทางรับประกันได้

ในตอนนี้

ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลฉินและตระกูลเฉินนั้นตึงเครียดมาก ฉินเทียนไห่ไม่สามารถติดตามนางเพื่อรับโอกาสของนักบุญได้ และนางไม่อยากจะเชื่อใจผู้ติดตามบางคนในตระกูล

หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว มีเพียงหลี่ซุนเท่านั้นที่ทำให้นางมั่นใจมากที่สุด

ประกอบกับเหตุผลสองประการในตอนนี้ นางจึงเปิดปากพูดคำขอในตอนนี้

“เอาล่ะ”

หลี่ซุนกล่าวอย่างไม่ลังเลว่า “ท่านจะไปเมื่อไหร่?”

“พรุ่งนี้ตอนเช้า”

“แล้วข้าจะมารับท่าน”

หลี่ซุนกล่าวประโยคนี้แล้วจากไป

“นายน้อยหลี่ไม่กังวลเกี่ยวกับอันตรายในโอกาสของนักบุญหรือ?”

ฉินเสวี่ยอี๋ถามอีกครั้ง

“ข้าก็เชื่อในตัวท่านเหมือนกัน”

คำพูดของหลี่ซุนล่องลอยมาอย่างช้าๆ ในความว่างเปล่า

ในศาลา

มีเพียงฉินเสวี่ยอี๋เท่านั้นที่มองไปยังทิศทางของหลี่ซุนด้วยสีหน้าซับซ้อน โดยไม่รู้ว่าหัวใจกำลังคิดอะไรอยู่

หลังจากเวลานาน

นางหันกลับมาและหยิบยาจื่อหยุนบนโต๊ะขึ้นมา หลังจากดูมันมาเป็นเวลานาน นางก็ถอนหายใจเบาๆ แล้วกล่าวว่า “ชาติที่แล้วที่ข้าเห็น มันผิดจริงๆ หรือไม่?”

“นายน้อยหลี่ ดูเหมือนว่าเขาไม่ใช่อย่างที่ข้าเห็นในชีวิตที่แล้ว ศักยภาพที่เขาแสดงให้เห็นในวันนี้ไม่น้อยไปกว่าความสามารถที่โดดเด่นบางอย่าง”

“หวังว่าทักษะการฝึกตนในโอกาสของนักบุญจะช่วยให้เขาก้าวไปสู่ระดับต่อไปได้”

โอกาสของนักบุญที่นางพูดถึงตอนนี้คือสิ่งที่นางได้รับมาแล้วครั้งหนึ่งในชีวิตก่อนหน้านี้ และทักษะการฝึกตนที่นางกล่าวถึง ตามธรรมชาติก็ถูกจดจำไว้ในใจของนางเช่นกัน

แต่นางไม่สามารถมอบให้หลี่ซุนได้โดยตรง

เพราะ

การเปิดเผยการปรุงยาและค่ายกลด้วยตัวเองได้กระตุ้นความสงสัยของหลี่ซุนแล้ว หากนางไม่ได้ไปหาโอกาสของนักบุญ นางแค่เอาทักษะการฝึกตนของนักบุญออกมา

นางกลัวว่าไม่ต้องพูดถึงหลี่ซุน แม้แต่คนโง่ก็ยังเห็นว่านางมีปัญหาใหญ่!

ด้านอื่นๆ

หลี่ซุนกลับมาที่ห้อง

เสียงของระบบดังมาจากใจของเขา

[ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ การลงทุนประสบความสำเร็จ ท่านต้องการรับรางวัลหรือไม่?]

“รับ”

หลี่ซุนกล่าวโดยไม่ต้องคิด

บูม!

วินาทีถัดไป

ในร่างกายของเขา แก่นแท้รีบเร่งขึ้น เลือดลมของเขาเหมือนปรอท และมันก็ส่งเสียงเหมือนสึนามิ และเลือดก็แผ่กระจายออกไป

พลังศักดิ์สิทธิ์โดยกำเนิดคือความสามารถ

ถ้าไม่มีตั้งแต่เกิดก็ไม่มีอีกแล้วในรุ่นนี้

ตอนนี้

ทันใดนั้น หลี่ซุนได้รับพลังศักดิ์สิทธิ์โดยกำเนิด และมีกฎเกณฑ์ที่เชื่อมโยงอยู่รอบตัวเขา โดยเริ่มจากแหล่งกำเนิดชีวิตของเขาเพื่อชดเชยข้อบกพร่องในตอนแรก

ช่วงเวลานี้

ทุกเซลล์ของเขาส่งเสียงกระหึ่ม เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว และแก่นแท้ของชีวิตที่ไม่มีที่สิ้นสุดพุ่งออกมา ปล่อยกลิ่นอายอมตะออกมา

ไม่รู้ว่ามันผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว

ในห้องของหลี่ซุน แสงอันวิจิตรงดงามที่สุดก็ปะทุขึ้นอย่างไม่มีใครเทียบได้ แสงเจิดจ้าส่องสว่างท้องฟ้ายามค่ำคืนราวกับดวงอาทิตย์ดวงเล็กๆ ที่ตกลงมาจากท้องฟ้าสู่ลานบ้าน

พลังปราณโลหิตก็เหมือนกับมหาสมุทรที่ห่อหุ้มครึ่งหนึ่งของตระกูลฉิน

ผู้คนนับไม่ถ้วนตื่นขึ้นมากลางดึก

พวกเขามองไปในทิศทางของหลี่ซุน

“นี่คือ...?”

ฉินเทียนไห่ตื่นขึ้นมาจากการฝึกตน ดวงตาคู่หนึ่ง มองไปยังทิศทางของลานบ้านเล็กๆ ของหลี่ซุนอย่างไม่กระพริบตา ลึกเข้าไปในดวงตาของเขา เต็มไปด้วยความตกใจ

“หลานชายหลี่ซุนทำได้ยังไง!”

“เขายังคงเป็นผู้ฝึกตนธรรมไม่ใช่หรือ ทำไมข้าไม่เห็นเบาะแสใดๆ ในระหว่างวันเลย”

ฉินเทียนไห่กระตุกปากของเขาและไม่เข้าใจ

ลักษณะของผู้ฝึกตนร่างกายยังคงชัดเจนมาก ลักษณะทั่วไปที่สุดคือรูปร่างกำยำ แต่ในหลี่ซุน เขาไม่เห็นปรากฏการณ์นี้เลย

“เป็นไปได้ไหมว่านอกเหนือจากการครอบครองทักษะการเคลื่อนไหวระดับปฐพีแล้ว หลานชายหลี่ยังมีพลังเหนือธรรมชาติในการฝึกร่างกายระดับปฐพีด้วย?”

....

ห้องส่วนตัวของฉินเสวี่ยอี๋

นางกับเสี่ยวหวนเพิ่งกลับมาและกำลังจะอาบน้ำแล้วก็นอน

ทันใดนั้น

เสี่ยวหวนก็วิ่งกลับมาอีกครั้งด้วยอาการหายใจไม่ออกและกล่าวว่า “คุณหนู ดูสิ สถานที่ที่ท่านเขยอาศัยอยู่นั้นส่องแสงอยู่”

“หืม?”

ฉินเสวี่ยอี๋เลิกคิ้วของนางเดินไปที่หน้าต่างและมองไปที่พักของหลี่ซุน ใบหน้าของนางแข็งเล็กน้อย แต่นางก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว

ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนางที่จะเห็นว่ามันเป็นศูนย์รวมของพลังปราณโลหิตจนถึงขีดสุด

วันนี้ หลี่ซุนทำให้นางตกใจมากเกินไป แต่การได้เห็นเลือดลมที่ราวกับปรอทไม่ได้ทำให้นางตกใจมากนัก

“นายน้อยหลี่ เขาเกิดใหม่เหมือนกับข้าหรือไม่? ไม่อย่างนั้นทำไมเขาถึงซ่อนความลับมากมายขนาดนี้”

ฉินเสวี่ยอี๋พึมพำกับตัวเอง

ในตอนนี้ นางเริ่มสงสัยว่าหลี่ซุนเป็นเหมือนกับนาง

เนื่องจาก

หลี่ซุนในชีวิตแตกต่างไปจากชาติก่อนอย่างสิ้นเชิงโดยแทบไม่มีอะไรเหมือนกันเลย

จบบทที่ 45