พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่หนึ่งร้อยสามสิบเอ็ด Brotherhood of Mutant เอ๊ย Black forest

หากสังเกตดีดีในยุคสมัยที่บ้านเมืองวุ่นวายนี้ขุนโจรที่มีชื่อเสียงขึ้นมาได้ล้วนไม่ใช่คนธรรมดา

หากไม่มีปัญญาก็ต้องมีความกล้าหรือความเจ้าเล่ห์เหนือคนแม้จะขาดความรู้พื้นฐานตามตำรา

นี่คือยุคที่คนอ่านหนังสือไม่ออกยังเป้นเรื่องปรกติ

บรรดาขุนโจรหากจะเอาตัวรอดได้ต้องมีที่ให้พึ่งพิง

จากโหงวเฮ้งตาโปน ขนรุงรังเสียงดั่งระฆัง จมูกกระเทียม ฯลฯ

ลักษณะที่ชวนบูลลี่ในยุคนี้พวกนี้ล้วนมีครบถ้วน

นักเขียนนิยายกำลังภายในพวกหนึ่งกล่าวว่า

รับคนเช่นไรมาใช้งานก็เป็นคนเช่นนั้น

และชมตัวละครของตนเองว่ารายล้อมด้วยคนหล่อหน้าตาดีระดับพระเอก

ไม่รู้ว่าต้องการสื่ออะไรเช่นกัน

แบบเดียวกับเรื่องมหาศึกชิงบัลลังก์นายทาสที่หน้าตาน่าเกลียด โรคเต็มตัว ตามตัวเต็มไปด้วยหนอง

เป็นนายทาสที่ชอบสะสมคนแคระคนพิการรูปร่างแปลกๆเอาไว้

หรือราชวงศ์ฮั่นก็มีตำนานของการเอาคนแคระมาเป็นตัวตลกประจำราชสำนักเช่นกัน

ต่างกันตรงที่ในโลกมหาศึกชิงบัลลังก์ของแดนไซฮกเขียนให้

ดอกเห็ด

Mushroom

เป็นคนที่มีเลือดเนื้อ มีจิตใจ

บันทึกเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นในราชสำนักและแผ่นดินผ่านมุมมองของเขาได้เช่นกัน

ผมว่านี่คือข้อได้เปรียบที่สุดของผมคือ

อย่างน้อยผมก็ยังเห็นพวกนี้เป็นคน

ไม่ใช่มิวแทนต์ที่ต้องให้ไปอยู่ตามป่าตามเขา

ผมโบกมือหลังจากที่ดับไฟให้ค่างหกแขนแล้วที่สำลักควันไฟ

“ไม่ต้องขนาดนั้นต่อให้ไม่ผ่านการทดสอบเจ้ายังเลือกทำงานกับข้าอย่างอื่นได้ไม่จำเป้นต้องเสี่ยงตายขนาดนี้แค่การทำงานอย่างอื่นจะยาวนานกว่าสักหน่อยเท่านั้นเอง”

ผมกล่าวกับค่างหกแขนที่ยังอุตส่าห์รอดชีวิตมาจากไฟลวกทั้งตัวและสำลักควันได้

หรือไอ้พวกนี้มันจะเป็นมิวแทนต์จริงๆ?