“ไปกันเถอะเหมยเอ๋อร์” เมื่อจ้าวหนิงที่เดินมาหลังจากไปเอาอาหารอีกด้านสะกิดนางอย่างกะทันหัน ทำเอานางสะดุ้งโหยงอย่างห้ามไม่ได้
“เ้าเป็อะไร ใอะไรกัน”
“ข้าไม่เป็ไร ไปกันเถอะ” เมื่อทั้งสองยกอาหารกลับไปที่โต๊ะแล้วนางก็อดหันไปทางด้านเหล่าองค์ชายอีกครั้งไม่ได้
ไปไหนเสียแล้ว... นั่นย่อมเป็เื่ที่ดีนี่นา นางไม่นึกสนใจต่อไปกลับมาสนอาหารของตนต่อ เมื่อนางยกถ้วยชาดอกเหมยขึ้นสอดเข้าไปใต้ผ้าบางที่คลุมอยู่ ปากน้อยอ้าชิมรสชาติของชา
ชาดอกเหมยนี้นับว่ามีกลิ่นหอมและมีการผสมใบชาแห้งเพิ่มเข้าไปส่งผลให้รสชาติหอมหวานตลบอบอวลในปากยิ่งนัก
“พวกท่านเคยพบเหล่าองค์ชาย องค์หญิงมาก่อนหรือไม่” เสวี่ยเหมยในที่สุดก็อดนึกถามขึ้นมาไม่ได้ แต่นางพยายามนำผู้อื่นมาเกี่ยวโยง ไม่คิดจะระบุถึงเขาตรงๆ
“พวกข้าเคยพบรัชทายาทและองค์ชายอีกสามองค์ พวกเขาเคยไปแวะเยี่ยมจวนพวกเรายามผ่านทาง” เถียนปิงกล่าวขึ้น
“แล้วผู้ใดเป็รัชทายาทเล่า” นางเลิกคิ้วสูงอย่างห้ามไม่อยู่
“องค์รัชทายาทก็ที่นั่งด่านล่างติดกับฮ่องเต้องค์แรกอย่างไรล่ะ” นางได้ยินเสียงจ้าวหนิงตอบมาอย่างแ่เบา เสวี่ยเหมยอดหันกลับไปมองนางไม่ได้ แต่ก็พบว่าใบหน้าน้อยของหญิงสาวแดงเปล่งทั้งสองข้าง นั่นยอมแปลว่า ชายหนุ่มในใจนางถึงกับเป็องค์รัชทายาท!
เสวี่ยเหมยเก็บความลับที่เพิ่งรู้ไว้ในใจอย่างเงียบๆ นางหันไปมองบุรุษดังกล่าวแต่ก็ไม่ใช่คนที่นาง้าทราบ สายตาสาวน้อยมองไปที่ว่างโล่งๆ ข้างรัชทายาท องค์ชายที่หายไปผู้นั้นเขาใช่มีความแค้นใดกับนางหรือไม่ จ้องนางเหมือนกับจะกินเืกินเนื้อนางให้หมดตัวเสียอย่างนั้น!
ทางด้านเหล่าบุรุษ เสวี่ยเจี้ยนสนทนากับเหล่าคุณชายเถียนอย่างถูกปากถูกคอไม่น้อย อาจเป็เพราะมาจากจวนแม่ทัพเหมือนกันก็เป็ไปได้
“อ๊ะ! องค์ชายสามพ่ะย่ะค่ะ” ยามเถียนคังเห็นหรงจวิ้นก็กล่าวทักอย่างเคารพ
“ไม่เจอกันนานเถียนคัง แล้วนี่บุตรชายบ้านใดกันเล่า” ไม่รู้เสวี่ยเจี้ยนคิดไปเองหรือไม่ ยามองค์ชายสามผู้นี้ทักทายเขา สายตาที่มองมาเหมือนมีประกายเคียดแค้นแฝงอยู่น้อยๆ
“องค์ชายสาม บุรุษผู้นี้นามเสวี่ยเจี้ยน เป็แม่ทัพน้อยจากจวนแม่ทัพเสวี่ยทิศทักษิณพ่ะย่ะค่ะ” เถียนเค่อต้าเอ่ยตอบอย่างนอบน้อม
เมื่อได้ฟังคำตอบเช่นนั้นก็พลันตวัดสายตากลับมามองเสวี่ยเจี้ยนอีกครั้ง ตอนนั้นเขาคิดสิ่งใดอยู่ เห็นชัดว่าดวงตาของเด็กชายเหมือนนางไม่มีผิดเพี้ยน รูปหน้าก็คล้ายกันหลายส่วนผู้ใดจะไปรู้ว่าเขาจะหึงไม่ลืมหูลืมตาเช่นนี้กันเล่า
“เ้าเป็บุตรชายคนโตหรือ” หรงจวิ้นจากที่ใบหน้ามีโทสะน้อยๆ กลับฉีกยิ้มกว้างถามเสวี่ยเจี้ยนอย่างกับหลังมือไปเป็หน้ามือเสียอย่างงั้น
แม้เสวี่ยเจี้ยนจะสงสัยเพียงใดว่าเหตุใดตอนแรกที่องค์ชายผู้นี้เหมือนไม่พอใจเขากลับเปลี่ยนท่าทีรวดเร็วเช่นนี้ แต่ก็ยอมตอบกลับไปอย่างใสซื่อ “กระหม่อมเป็บุตรคนรอง พี่สาวกระหม่อมคือบุตรคนโตขอรับ”
“พี่สาวรึ นางคงพอจะมีฝีมือเทียบแม่ทัพน้อยได้กระมัง”
“หากองค์ชายจะกล่าวเช่นนั้นนับว่าไม่เกินจริง นางนับเป็ยอดฝีมือผู้หนึ่งจริงๆ ขอรับ” แม้คำตอบที่ได้รับมาจะเหนือความคาดหมาย ตอนแรกนึกว่าน้องชายนางจะแก้ต่างนำเสนอศาสตร์ศิลป์ของสตรีที่เพียบพร้อมของนางออกมา แต่กลายเป็ว่ามาทำพี่สาวขายหน้า ประกาศต่อหน้าชายหนุ่มหลายคนว่านางเชี่ยวชาญฝีมือเทียบเท่าบุรุษแทน
“ยอดฝีมือเชียวรึ พี่สาวเ้าคงไม่ได้มีนามเยี่ยงบุรุษกระมัง” ยามเอ่ยออกไปเขาก็แทบจะเก็บใจที่เต้นไม่เป็จังหวะเอาไว้ไม่ไหว กลัวว่าจะมีผู้ใดจับพิรุธได้
“นางมีนามตัวเดียวว่าเหมย กระหม่อมได้ยินมาจากท่านแม่ว่ายามนางคลอดนั้นเป็ต้นเหมันตฤดู หิมะแรกพลันร่วงโรยและดอกเหมยทั่วจวนผลิดอกแดงสะพรั่งพอดีขอรับ” เหมันตฤดูรึ ทว่า ยามนี้กลางเหมันต์แล้ว ปีก่อนที่เจอนาง นางบอกว่าอายุเพิ่งจะสิบสี่
นางปักปิ่นแล้ว...
หรงจวิ้นคิดเพียงเท่านั้นก็เพียงยิ้มตอบไม่กล่าวอะไรอีก หางตาเหลือบไปเห็นเงาร่างอรชรคุ้นเคยกำลังจะเดินออกไปนอกตำหนัก เขาพูดคุยต่อสองสามประโยคก่อนจะขอตัวจากมา
“แม่นางเหมย”
ขณะที่นางกำลังจะออกไปข้างนอกตำหนักงานเลี้ยงนั้นพลันมีเสียงบุรุษร้องเรียกขึ้น นางกำลังจะเหลียวไปมองแต่กลับไปชนกับสตรีนางหนึ่งที่กำลังจะเดินเข้ามาจนอีกฝั่งเกือบล้ม
“ขออภัยแม่นาง” เสวี่ยเหมยกล่าวขอโทษหญิงสาวตรงหน้าด้วยท่าทางจริงจัง
“เ้าเดินยังไงขอ...!” สตรีตรงหน้านางตอกกลับนางเสียงดังก่อนที่น้ำเสียงนั้นจะขาดหายไปกะทันหัน เห็นดวงหน้าหญิงสาวแข็งค้างไป นางจึงหันไปมองด้านหลังตามสายตาแม่นางตรงหน้า
องค์ชายผู้นั้น? เมื่อครู่เขาเรียกนางนั้นหรือ แล้วรู้นามของนางเช่นนี้ ไม่ใช่ว่านางไปสร้างศัตรูไว้ที่ไหนอีกจริงๆ นะ
“องค์ชายสาม” หญิงสาวตรงหน้ากล่าวทักชายหนุ่มเสียงแ่ นางหน้าตาสง่า ผิวพรรณเนียนขาวดุจเนื้อหยก นับเป็ยอดโฉมงามผู้หนึ่งก็ว่าได้
องค์ชายสาม? เป็ผู้ใดกันเล่า นางไม่เคยมีความแค้นด้วยเสียหน่อย
“แม่นางเมิ่ง”
หรงจวิ้นเพียงพยักหน้าตอบกลับคำเดียว ‘เมิ่งชีหร่าน’ เป็บุตรสาวของอัครเสนาบดีเมิ่งประจำในเมืองหลวง มีผู้คนกล่าวขานยกตำแหน่งหญิงงามแห่งฟาไฉ่ให้นางไม่น้อย ยามนางพูดล้วนทำให้ผู้คนรักเอ็นดู กริยาท่าทางและบุคลิกของนางหญิงบ้านใดก็ล้วนเทียบไม่ติด
เสวี่ยเหมยเห็นบุรุษสตรีเอ่ยทักทายกันเช่นคนรู้จัก นางก็ไม่ขอยุ่ง รีบเร่งฝีเท้าของตนออกไปเสีย ถึงจะไม่รู้ความแค้นขององค์ชายสามท่านนั้นก็ขอให้เขาอย่ารื้อฟื้นและปล่อยนางไปซะ
พอนางออกมาได้ก็รู้สึกโล่งใจขึ้น อยู่ด้านในนางไม่เป็ตัวของตัวเอง จึงเพียงบอกกล่าวพวกจ้าวหนิงว่าจะออกมาห้องน้ำสักครู่ ร่างเล็กนั่งอยู่ตรงตั่งไม้ในศาลาที่ข้างกำแพงด้านข้างตำหนักพลางแหงนมองดวงจันทร์ที่ถูกเมฆหมอกปกคลุมบนท้องนภาด้านนอก นางมองหิมะบางเบาที่แทบจะไม่มีแล้ว ก็พลันถอนใจ อยากนั่งอยู่ตรงนี้จนสิ้นสุดงานเลี้ยงเสียจริง แต่นางไม่ได้หยิบเตาผิงน้อยมาจากเรือนรับรอง จึงรั้งอยู่นานไม่ได้
“น้องสาว” นางได้ยินเสียงบุรุษดังขึ้นตัวพลันสั่นสะท้านไม่ทันตั้งตัว นางจำได้...เป็เสียงองค์ชายผู้นั้น!
เสวี่ยเหมยหันไปตามเสียงเรียก บุรุษหนุ่มเยื้องเท้ามาอย่างไม่รีบร้อน ยามได้มองใบหน้านี้ใกล้ๆ กลับเห็นถึงเค้าโครงที่เด่นชัดขับเน้นความหล่อเหลาออกมาอย่างไม่มีตำหนิ จนในที่สุดร่างสูงมาหยุดตระหง่านยืนฉีกยิ้มอยู่เบื้องหน้านาง
“น้องสาว” เขาเอ่ยเรียกอีกครั้ง ด้วยเกรงว่าเมื่อครู่นางจะได้ยินไม่ชัด
เห็นนางยังงวยงงไม่ตอบกลับมา สีหน้าก็สอดแทรกไปด้วยอาการหวาดหวั่น เขาฉุกคิดสักพักก่อนจะล้วงหยิบกำไลที่คุ้นเคยปรากฏแก่สายตาคนงาม
“น้องสาวหออิงถง” เขาพูดด้วยใบหน้าทะเล้นก่อนจะหยิบกำไลนางพัดผ่านหน้านางไปมา ก่อนจะยกค้างไว้บนเหนือศีรษะ
“เป็ท่าน!” ในที่สุดเสวี่ยเหมยก็จำได้ ยามนั้นกำไลที่ติดกายนางมาั้แ่เล็กหายไป ยังไม่กล้าไปแจ้งต่อท่านพ่อและท่านแม่ นางลืมตัวว่าฐานะศักดิ์ของเขาไม่ธรรมดาเผลอยกนิ้วเรียวชี้ไปตรงหน้าชายหนุ่มอย่างโกรธขึ้ง
“จำพี่ชายได้เสียที”
“คืนให้ข้า” เสวี่ยเหมยพูดเสร็จก็พยายามเขย่งปลายเท้าพาร่างสั้นๆ ของนางขึ้นไปหวังจะเอาของของตนคืน แต่กลับคว้าได้เพียงอากาศ เขาแกล้งนางชัดๆ นางตัวแค่นี้แล้วหันไปดูตัวเขาสิ ช่างไม่ยุติธรรมต่อนางเสียเลย
เสวี่ยเหมยทนไม่ไหวดีดตัวกระโจนเข้าหามือใหญ่ที่จับกำไลของนางเล่นอยู่ พริบตาเดียวเท่านั้น กลายเป็ว่านางคิดผิดมหันต์! ไฉนจึงกลายเป็ว่าร่างทั้งสองล้มหงายลงไปบนตั่งไม้ในศาลาแทนเล่า นางตอนนี้ทั้งโกรธทั้งอาย แก้มนวลฉายสีระเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ อีกอย่างร่างเล็กก็ล้มทับอยู่บนตัวของเขาเต็มๆ!
สาวน้อยใรีบชันตัวเองให้ลุกขึ้น แต่ว่าเ้ามือน้อยทำเื่อีกแล้ว! ก่อนหน้านี้มือของนางไปเกาะที่ใดไม่เกาะ ไปวางเกาะอยู่ตรงหน้าอกของชายหนุ่ม พอนางดุนดันตัวนางเมื่อกี้กลับกลายเป็ว่ามือไปไถลลูบคลำหน้าท้องเขาแทน ใบหน้างามร้อนผ่าวโดยฉับพลัน เสวี่ยเหมยััได้ถึงกลิ่นกายของบุรุษอย่างชัดมากขึ้นกว่าครั้งเมื่อหออิงถง ท้องน้อยของเขาหดเกร็งขึ้นลงอย่างบังคับไม่ได้ นางได้ยินเสียงบุรุษทุ้มเข้ามาในหูครวญครางเบาๆ ใต้นิ้วบางปรากฏกล้ามเนื้อหลายก้อนอย่างแน่นขนัด
ขวับ
เสวี่ยเหมยที่ยังไม่หายใ จู่ๆ ก็ถูกเหวี่ยงร่างน้อยอรชรให้ไปอยู่ใต้ร่างเขาแทน ใบหน้างามร้อนจวนจะปริแตกอย่างทนไม่ไหว ข้อแขนเรียวขาวถูกรวบตรึงขึ้นััถูกผ้าปักที่ปูทับบนตั่งจึงอดคันยิบในใจไม่ได้
“ปล่อยข้า!” นางตวาดออกไปอย่างโมโห ไม่ได้สนว่าชายหนุ่มจะเป็องค์ชายลำดับสูง เขาเป็บุรุษตัวโตแล้วอย่างไร จะมาเที่ยวทับสตรีน้อยเช่นนางได้หรือ!
“หากไม่ปล่อยเล่า” หรงจวิ้นอดทำหน้าหยอกเย้าสตรีน้อยไม่ได้
ยามนั้นสายลมลูกหนึ่งหอบพัดผ่านมาลูกใหญ่ ลอยผ่านโดนกลุ่มโคมไฟที่แขวนทางเข้าศาลาเหนือศีรษะของทั้งสองให้กวัดแกว่งไปมาช้าๆ ยามลำแสงจากโคมส่องกระทบลงมาบนใบหน้างาม ราวกับว่าโลกของหรงจวิ้นได้หยุดลงไปชั่วขณะ ลมเหมันต์พาสายลมหนาวปัดปลิวใส่ผ้าปิดปากสีชมพูอ่อนให้เปิดขึ้น เผยใบหน้านวลขาวที่แปรเปลี่ยนเป็สีชาดแดงเข้ม
ใบหน้าเช่นนี้... ใช่กำลังเชิญชวนเขาหรือไม่
เสวี่ยเหมยใจเต้นไม่เป็ส่ำ อดดิ้นขัดขืนไม่ได้ นางไม่เคยชิดใกล้บุรุษแบบ ‘แนบเนื้อ’ เช่นนี้มาก่อน เว้นเสียว่าเป็คนในครอบครัวนาง กับบุรุษอื่นล้วนไม่เคย เห็นจะมีเขาเป็คนแรก
เขามันโจรจริงๆ โจรบ้ากามจริงๆ!
เมื่อเห็นนางที่กำลังดิ้นรนอยู่ใต้ร่างยามนี้ หรงจวิ้นก็เกิดร่างกายทั้งร่างสูบฉีด ก่อให้เกิดอารมณ์แผดร้อนอยู่ภายใน ลามลงไปถึง่ล่าง เขานับว่าทนไม่ไหวแล้ว!
วินาทีนั้นทั้งโลกของเขากับนางเหมือนไม่มีผู้ใดอยู่ร่วมด้วย มีแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น ริมฝีปากเย็นจากลมหนาวประกบทาบลงมาครองริมฝีปากที่กำลังแผ่ความร้อนอยู่เลือนรางจากนางอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่
“อือ...” เสียงครางเล็กใสส่งเสียงลอดออกมาจากลำคอหญิงสาว
หรงจวิ้นได้ยินเช่นนั้นยิ่งบังคับร่างกายไม่อยู่หนักกว่าเดิม เสียงหายใจติดขัดของเขาเปล่งออกมาไม่หยุด สองมือที่กักขังนางไว้ พลันเลื่อนลงมาจับสองข้างแก้มของโฉมงามแทน ดันใบหน้านางให้ตอบรับริมฝีปากเขาแแ่ยิ่งไปอีก ลิ้นเรียวใหญ่เผยอปากหญิงสาวให้อ้าเปิดรับเขาเพื่อส่งลิ้นบุรุษสอดเข้าไปรัดเกี่ยวกระหวัดพัวพันลิ้นน้อยของนางอย่างไม่ยอมละถอย โพรงปากของนางช่างหอมหวานเย้ายวนหรงจวิ้นยิ่งนัก เป็ผลทำให้เขาไม่สามารถผละออกจากนางได้เช่นนี้
ดวงใจเสวี่ยเหมยเต้นระรัว คอยร่ำร้องในใจว่าแย่แล้ว นางยอมปล่อยให้บุรุษเช่นเขารังแกได้อย่างไร ถึงนางจะมี
วรยุทธ์แต่ก็ยอมรับว่าเทียบแรงเขาไม่ได้ นิ้วมือทั้งสองข้างของนางตบแผงไหล่กว้างของเขาอย่างสะเปะสะปะ จนนางกางนิ้วมือประดุจกรงเล็บสัตว์ร้ายข่วนลึกลงไปทั้งหลังบนเสื้อผ้าอาภรณ์ของเขาแทน
เสียงชายหนุ่มครางกระเส่า หายใจถี่อย่างลืมตัว ก่อนจะยอมปลดริมฝีปากที่ตั้งตัวเป็เ้าของปากนุ่มออกอย่างอาวรณ์
“เหมยเอ๋อร์” เขาร้องเรียกนางอย่างแ่เบา น้ำเสียงแฝงความรักใคร่ โคมไฟสาดกระทบใบหน้าทั้งสองอีกครั้ง เผยให้เห็นว่าทั้งชายหนุ่มหญิงสาวยามนี้ใบหน้าแดงฉานไปด้วยกันทั้งคู่ สายตาของหรงจวิ้นหรี่ลงอย่างหลงใหล เสวี่ยเหมยเห็นเขาก้มลงมาอีกครั้ง นางพลันหันหน้าหลบหนีอย่างเขินอายทันที
“เหมยเอ๋อร์...เด็กดี อย่าดื้อ” มือใหญ่หันหน้านางกลับมาอย่างรอไม่ไหว ก้มหน้าประทับจูบขบเม้มกระหายลงไปต่อ ลมหายใจทั้งคู่เป่ารดใส่กันอย่างไม่มีผู้ใดยอมผู้ใด เสียงครวญครางบุรุษสตรีดังลอดออกมาเบาๆ บางแ่จนกระทั่งผู้ใดเดินผ่านไปมาล้วนไม่ได้ยิน
มือหนาดึงดันอย่างเอาแต่ใจ ล้วงเข้าไปใต้อาภรณ์ของนาง พลันหรงจวิ้นััเข้าไปด้านในอก ปทุมน้อยย่อมยังผลิบานไม่เต็มวัย หญิงสาวส่ายหน้ารุนแรงจนหลุดจากการจองจำจากริมฝีปากของเขาได้
“มะ ไม่ได้นะ” นางส่งเสียงห้าม พยายามคุมน้ำเสียงกระเส่าอย่างเก้อเขิน
ยามนี้เขาล้วนไม่ฟังผู้ใดทั้งสิ้น ไม่เว้นแม้แต่แม่นางน้อยในดวงใจ อุ้งมือร้อนระอุขย้ำเค้นคลึงหน้าอกเสวี่ยเหมย อย่างห้ามใจไม่อยู่ ก้มหน้าพาปากเรียวบางไปขบเม้มแลกเปลี่ยนกับหญิงสาวอย่างเสน่หา สติเขาหลุดกระเจิงในหัวเขาล้วนขาวโพลนไปหมด จนไม่อยากนึกคิดสิ่งใดอีก ผ่านไปนานเข้าเขาก็ยอมถอนริมฝีปากออกจากนาง ทั้งคู่หายใจถี่อย่างเร่าร้อนไปทั่วทั้งร่าง แม้แต่ลมหนาวก็มากระทบโดนเนื้อกายที่ร้อนผ่าวของทั้งคู่ไม่ได้ หรงจวิ้นก้มหน้าซุกไซ้ไปตามซอกคอที่หอมกลิ่นดอกไม้อ่อนๆ ของคนงามอย่างติดใจ เสวี่ยเหมยเองตอนนี้สติก็นับว่าขาดหายไป แอ่นซอกคอขาวตอบรับเขาอย่างลืมตัว มือน้อยที่ตะปบไหล่แกร่งเมื่อครู่ พลันกอดรัดชายหนุ่มอย่างอ่อนโยนแทนทำเอาอารมณ์หรงจวิ้นแตกพล่านเผลอขบกัดลงไป่ไหล่บางอย่างห้ามใจไม่อยู่
ดูเหมือนจะเป็โชคดีของนาง เมื่อมีฝีเท้าหนักหลายคู่เดินย่ำหิมะก้าวเข้ามาใกล้ศาลาเข้าทุกที สติของทั้งคู่พลันคืนกลับมา สภาพของพวกเขาล้วนดูไม่ได้ อาภรณ์ที่สวมใส่อย่างเรียบร้อยในตอนแรก เวลานี้คล้ายจะหลุดลุ่ยไม่เป็ระเบียบ เสวี่ยเหมยหน้าร้อนดังไฟที่ลุกโชนโอดครวญในใจว่านางทำอะไรลงไป แต่หรงจวิ้นกลับชอบใจนัก ถ้าไม่ติดว่ายามนี้ต้องจำใจปล่อยนางไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาไม่ยอมหยุดแค่นี้แน่
องค์ชายสามผู้เกรียงไกร ยามเมื่อได้ปรากฏต่อหน้าผู้อื่น พวกเขาล้วนพูดกันว่า เขาพูดน้อยและเ็าดูเหมือนไร้ใจ และเขาผู้ไม่เคยสนใจเื่สตรีนางใดดูเหมือนไร้รัก แต่ยามนี้กลับหวงแหนและหลงใหลสาวน้อยตรงหน้าอย่างไม่ลืมหูไม่ลืมตา จนยอมสยบแก่นางพร้อมกับถอดคราบพยัคฆ์ภายนอกทิ้ง ยินดีมอบให้เห็นตัวตนจริงที่ซ่อนอยู่ด้านในแก่คนงามของเขาแต่เพียงผู้เดียวแทนว่า...
แท้จริงแล้ว ‘เขาก็มีหัวใจ’
11K
