Ethereal เมื่อจอมเวทต้องสู้ระยะประชิด

ด้ายพลังงานค่อยๆหย่อนลงไปในหลุมช้าๆ แอ็กเซลไม่สามารถวัดระยะความสูงได้ด้วยสายตาเนื่องจากว่ารอบๆเต็มไปด้วยหมอกสีขาว เขาเข้าใจความรู้สึกนักศึกษาที่ถูกเวทแสงและเวทความมืดจนไม่สามารถมองเห็นรอบด้านได้ การอยู่ภายในหมอกสีขาวเหล่านี้สถานการณ์ไม่ต่างกันมากนัก เขามองไม่เห็นแม้กระทั่งเท้าของตัวเองเพราะหมอกหนาจัด แขนทั้งสองหากไม่นำเข้ามาใกล้ๆก็ยากจะมองเห็นเช่นกัน 

นับว่าเป็นเรื่องดีที่เขาสัมผัสส่วนต่างๆของร่างกายได้ทั้งหมดเช่นเดิม ต่อให้เขาจะสัมผัสได้ถึงพิษอ่อนๆที่พยายามแทรกตัวเข้ามาในร่าง  มันกลับถูกทักษะดรากอนส์ไวทาลิตี้สลายออกไปร่างกายของเขาจึงไม่มีความผิดปกติเหมือนนักศึกษาคนอื่นๆที่เดินทางลงมาที่นี่

ทันใดนั้นเท้าที่ค่อยๆหย่อนลงมาด้านล่างก็สัมผัสได้ว่ามีพื้นให้เหยียบ แอ็กเซลจึงลองใช้เวทสายลมพัดผ่านพัดหมอกรอบๆ เพียงแต่ว่าหมอกกลับหนาเกินไป ต่อให้เขาจะใช้เวทพัดหมอก สิ่งที่เกิดขึ้นราวกับเขาใช้พัดลมตัวเล็กๆพยายามเป่าฝุ่นออกจากห้อง ทุกอย่างยังคงถูกปกคลุมด้วยหมอกเช่นเดิม

“ อัญเชิญ ”

เวิร์ธรูทจำนวนมากโผล่ออกมาจากสกิลอัญเชิญ ภายในหลุมนี้ไม่ได้มีความกว้างมากนัก แต่ถ้าหากให้เขาค้นหาตำแหน่งของพืชกลายพันธุ์หรือสิ่งที่เกิดขึ้นภายในนี้อาจจะทำให้เสียเวลา แอ็กเซลจึงใช้เวิร์ธรูทในการเดินตามหาสิ่งที่อยู่ที่นี่ เพียงแค่พวกมันเดินเรียงแถวหน้ากระดานกระจายออกไป แอ็กเซลก็เกิดความตกใจเพราะเวิร์ธรูทแต่ละตัวเดินไปชนเข้ากับผนังอีกฝั่งโดยที่พวกมันไม่เจอสิ่งแปลกประหลาดใดเลย แต่แล้วเวิร์ธรูทตัวหนึ่งกลับบอกแอ็กเซลให้รู้ว่ามันเจอรูเล็กๆด้านหน้า แอ็กเซลจึงเดินตามไปดูก่อนจะพบว่ามีรูขนาดพอดีตัวของเขาติดอยู่บนผนัง 

สิ่งที่ทำให้แอ็กเซลรู้สึกสนใจและวิตกไปตามๆกันคือหมอกสีขาวที่พ่นออกมาจากรูราวกับว่าหมอกทั้งหมดที่เกิดขึ้นที่นี่มีต้นเหตุมาจากมัน แอ็กเซลจึงบอกให้กระบองเพชรเข้าไปสำรวจก่อน โดยมัดด้ายพลังงานเอาไว้กับตัวของพวกมัน เจ้าตัวน้อยที่ได้รับคำสั่งให้เข้าไปสำรวจเส้นทางจึงออกวิ่งด้วยท่าทางสนุกสนาน พยายามใช้มือทั้งสองปัดหมอกสีขาวรอบๆด้วยท่าทางมีความสุข

“ เจออะไรหรือยัง ”

มู่มู่

เสียงตอบกลับจากกระบองเพชรทำให้แอ็กเซลรู้ว่าพวกมันยังไม่เจออันตรายใดๆ เขาจึงให้พวกมันวิ่งต่อไป แต่แล้วด้ายในมือของเขากลับไม่ยืดออกไปอีก เขาจึงรู้ว่ากระบองเพชรคงจะหยุดวิ่งเพราะเจอบางสิ่งบางอย่างแน่นอน

มู่มู่

“ โอเค ฉันจะตามเข้าไป รออยู่ตรงนั้นแหละ ”

พิกซี่ที่เกาะอยู่บนหัวกวาดตามองรอบๆ เธอรู้สึกได้ถึงพิษที่พยายามซึมเข้ามาในร่างกายแต่ก็ถูกธาตุไม้ของพวกเธอต้านทานเอาไว้ ภายใต้หมอกสีขาวมองไม่เห็นสิ่งใดพวกเธอจึงพยายามจับผมแอ็กเซลเอาไว้แน่นเพราะกลัวหลงทาง 

แอ็กเซลที่ค่อยๆเดินตามเส้นทางมาเรื่อยๆ เขาก็เจอเข้ากับกระบองเพชรน้อยกำลังยืนรอ อีกฝ่ายที่สัมผัสได้ว่าเขาเข้ามาใกล้จึงลากด้ายพาเขาเดินไปยังตำแหน่งที่พวกมันเจอบางอย่าง แอ็กเซลจึงเดินตามไปเรื่อยๆ 

หมอกสีขาวเริ่มหนามากยิ่งขึ้น นอกจากนั้นแล้วแอ็กเซลยังสัมผัสได้ถึงลมเย็นที่พัดผ่านร่างกาย โดยต้นทางลมน่าจะมาจากปลายทางที่เขากำลังก้าวเท้าไป ทันใดนั้นเขาก็เดินออกมาจากหมอกขาว ด้านหน้าของเขาคือห้องโถงขนาดใหญ่ แอ็กเซลไม่เข้าใจว่าหมอกหายไปได้เช่นไรเขาจึงมองกลับหลังก่อนจะพบว่าหมอกสีขาวก่อนหน้านั้นถูกดูดเข้าไปในทางเดิน โดยต้นเหตุของหมอกมาจากรอยแตกบนผนัง แอ็กเซลไม่รู้ว่าหมอกพวกนี้เกิดจากสิ่งใดแต่จะต้องมีต้นเหตุอยู่ภายในรอยแตกอย่างแน่นอน เขากลับไม่คิดจะเข้าไปในรอยแตกนั่นเพราะสิ่งที่เขาตามหาอยู่ในห้องโถงด้านหน้า

สิ่งที่ตั้งอยู่กลางห้องคือต้นไม้แปลกประหลาด ใบของมันคล้ายกล้วยแต่เต็มไปด้วยหนามแหลมมากมาย ผลของมันที่ยาวออกมาจากต้นมีลักษณะคล้ายกับลำใย เพียงแต่ว่ามันไม่ได้ห้อยเป็นพวง แต่ละผลล้วนแล้วกระจัดกระจายอยู่ตามส่วนต่างๆของต้น นับรวมกันได้ราว 6 ผล

“ กินยังไม่ได้ เก็บเอาไว้ก่อน ”

แอ็กเซลห้ามเจ้าตัวน้อยไม่ให้กินผลไม้ เนื่องจากว่ามันยังมีประโยชน์กับตัวของเขา  ในระหว่างที่เท้าค่อยๆก้าวเข้าไปใกล้ๆต้นไม้กลายพันธุ์ แอ็กเซลกลับพบว่าเวิร์ธรูทของเขาที่อยู่ด้านนอกกำลังถูกสังหารจึงรีบเข้าไปเก็บพืชกลายพันธุ์ทั้ง 6 ผลแล้วหักต้นเก็บไว้ในแหวนมิติ เนื่องจากว่าต้นสามารถทำเป็นขนมขบเคี้ยวให้กับมอนสเตอร์พันธะได้

หลังจากเก็บทุกอย่างออกไปจากห้อง หมอกที่พัดออกไปตามรอยแยกที่เขาเข้ามาก็เริ่มฟุ้งกระจายเข้ามาในห้อง ต้นไม้กลายพันธุ์ที่ได้ปลดปล่อยพลังประหลาดออกมาแหวกหมอกหายไปแล้ว ทำให้หมอกบนเพดานสามารถกระจายไปทั่วห้องได้เช่นเดิม แอ็กเซลจึงเลิกสนใจเพราะพิษที่มากับหมอกทำสิ่งใดเขาไม่ได้ ดังนั้นจึงรีบออกไปดูเวิร์ธรูทเพราะพวกมันกำลังสู้อยู่กับทอม

เขารู้ว่าเป็นทอมก็เพราะว่านกน้อยยังคงบินอยู่ด้านนอก เขาจึงรู้ตั้งแต่แรกว่าตนเองถูกไล่ตามมา

เมื่อกลับออกมายังก้นรูขนาดใหญ่ แอ็กเซลก็พบว่ารอบตัวที่เต็มไปด้วยหมอกมีเสียงระเบิดดังขึ้นติดกัน มันเป็นเสียงที่ส่งออกมาจากทักษะของนักศึกษา นอกจากนั้นยังมีเสียงการทุบพื้นดินจากแขนของเวิร์ธรูท  หลายวันที่ผ่านมาเขาสามารถสร้างระดับ 4 ได้หลายตัว แต่ก็มีระดับ 3 อยู่เยอะ ซึ่งพวกมันถูกกลุ่มของทอมสังหารเรื่อยๆ ต่อให้จะไม่ใช่การสังหารที่รวดเร็วมากก็ตาม การสูญเสียเวิร์ธรูทกลับทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ

“ ฉันขอถามหน่อยเถอะ แกเป็นอะไรถึงได้ตามฉันไม่จบไม่สิ้น ”

แอ็กเซลพูดกับหมอกเบื้องหน้า เขานั้นรู้ดีว่าทอมจะต้องได้ยินเสียงนี้แน่นอน การถูกนักศึกษาไล่ล่านับเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นไม่น้อย แต่สำหรับทอมมันดูต่างออกไปจนเขารู้สึกสงสัยว่ามันมีส่วนเกี่ยวข้องกับคนที่ทำให้ตระกูลของเขาติดเชื้อทางพันธุกรรมหรือเปล่า ถึงได้พยายามไล่ตามเขามาหลายวันขนาดนี้

“ มันออกมาแล้วทอม! ”

หนึ่งในทีมที่มาด้วยกันร้องตะโกนเสียงดัง ทันใดนั้นหมอกจำนวนมากที่อยู่บนพื้นก็หายไปจากผลของอุปกรณ์บางอย่าง แอ็กเซลจึงมองไปยังชายร่างอ้วนที่ถือสิ่งที่เหมือนตะเกียงเอาไว้ในมือ ตะเกียงที่กำลังเรืองแสงได้ดูดหมอกเข้าไปด้านในจนทำให้เขามองเห็นรอบตัวได้

ทันใดนั้นทอมก็ได้พุ่งออกมาจากหมอกใกล้ๆกับจุดที่แอ็กเซลยืนอยู่ การพุ่งในครั้งนี้มันใช้ออกด้วยความเร็วที่มาพร้อมสกิลอาชีพและทักษะดาบ เพียงแต่ว่าชายที่มันลอบโจมตีกลับสะบัดนิ้วเล็กน้อย ด้ายเล็กๆในมือของเขาก็พุ่งตัดไปยังหัวเข่าซ้าย ส่งผลให้มันทรุดตัวลงไปกลิ้งบนพื้นดิน 

ทอมพยายามพลิกตัวเพื่อหยุดกลิ้งเพียงแต่ว่าการพุ่งของมันกลับใช้ออกด้วยแรงทั้งหมดกว่าจะหยุดตนเองไม่ให้กลิ้งต่อไปได้มันก็กลิ้งมาใกล้จุดที่แอ็กเซลยืนแล้ว เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง สิ่งต่อไปที่มันเห็นคือเท้าที่พุ่งเข้ากระแทกหน้า ต่อให้จะพยายามยกดาบขึ้นมาป้องกันก็ตาม ด้ายเล็กๆในมือของแอ็กเซลได้พุ่งเข้ามาพันแขนของมันก่อนหน้าทำให้แขนถูกตรึงเอาไว้ ส่งผลให้เท้าของแอ็กเซลกระแทกเข้าที่กรามด้านซ้ายจนมันสลบไปโดยที่ไม่ได้ต่อสู้

“ ฉันขอถามหน่อยเถอะ พวกแกว่างมากหรือไงที่คอยวิ่งไล่ล่าฉันแบบนี้ ”

แอ็กเซลสอบถามเพื่อนในกลุ่มของทอมอีก 9 คน ไม่ใช่พวกมันที่ลอบตามเขาเพื่อสำรวจ เป็นฝ่ายเขาที่ลอบสำรวจพวกมันเช่นเดียวกัน ทุกการเคลื่อนไหวรอบๆในพื้นที่ที่เขาออกล่านั้น ล้วนอยู่ในการมองเห็นทั้งหมด นับว่าเป็นเรื่องดีไม่น้อยที่เขาปล่อยให้นกทั้ง 2 ตัวบินวนอยู่รอบๆ จึงทำให้เขาเห็นทุกอย่าง และรู้ด้วยว่าตนเองถูกใครตาม

คำพูดของแอ็กเซลไม่มีใครกล้าตอบคำถาม แต่ละคนล้วนแล้วจับอาวุธในมือให้มั่นแล้วปลดปล่อยพลังงานระดับ 4 ดาวออกมาข่มขู่ แอ็กเซลจึงเก็บเวิร์ธรูทกลับเข้าไปในสกิล ต่อให้พวกมันจะอยู่ที่นี่ต่อไป สุดท้ายพวกมันก็ทำอะไรไม่ได้มากเพราะเขาไม่สามารถฆ่านักศึกษาได้ การมาของพวกมันน่าจะเตรียมการป้องกันเพื่อไม่ให้ตนเองถูกฆ่าตาย ก่อนจะลงมาที่หลุมคงจะอัดวีดีโอเอาไว้แล้วส่งกลับต้นสังกัดเพื่อบอกว่าพวกมันกำลังจะเข้าไปล่าอะไรและมีใครอยู่บ้าง ถ้าหากตายลงไปคนที่ทำให้พวกมันตายคงหนีไม่พ้นเขาอย่างแน่นอน

“ โอเค ถ้าพวกแกคิดว่ามันสนุกก็ล่าต่อไปเลยก็แล้วกัน แต่ก็อย่างที่ฉันได้พูดไป พวกแกต้องรับความเสี่ยงที่จะสูญเสียของสำคัญไปให้ได้ ”

เสียงไอส่งออกมาจากทอม มันที่กลับมาได้สติอีกครั้งรีบดีดตัวถอยออกไปให้ห่างพลางจับไปยังคางด้วยความเจ็บปวด  มันไม่รู้ว่าตนเองสลบไปนานแค่ไหน แต่เมื่อเห็นว่าเพื่อนทั้ง 9 ยังคงอยู่ในสภาพปกติมันจึงรู้ว่าตนเองไม่ได้สลบนาน

“ ทอม วันนี้แกวางแผนจะทำอะไร ครั้งก่อนแกต้องการแสดงให้เพื่อนเห็นว่าตัวเองเก่งก็เลยลงมาแกล้งฉันที่เดินอยู่ข้างทาง ตอนนี้แกอยากทำอะไร.. แก้แค้นเพื่อลบคำสบประมาทของเพื่อนๆในอินเทอร์เน็ตงั้นเหรอ ”

คำพูดของแอ็กเซลตอกย้ำให้ทอมรู้สึกโกรธมากยิ่งขึ้น อีกฝ่ายทำราวกับว่าเรื่องที่มันลงมือทำ เป็นเรื่องเล็ก ทั้งที่มันเสียทั้งหน้า เสียทั้งชื่อเสียง

“ โอเค แกยังไม่โตพอ ฉันจะสอนบางอย่างให้แกก็แล้วกันว่าชีวิตผู้ใหญ่มันต้องเจอกับอะไรบ้าง ”

หน้ากากใต้คางที่ถูกเตะเริ่มมีหมอกซึมเข้าไป ทอมรู้สึกได้ว่าแขนขาของมันอ่อนแรงเป็นอย่างมาก ต่อให้มันจะพยายามโคจรพลังเข้าต้าน หมอกสีขาวที่กระจายอยู่รอบๆยังสามารถซึมผ่านรอยแตกบริเวณหมวกเกราะได้เช่นเดิม มันจึงพยายามถอดหมวกเกราะออกแล้วเปลี่ยนชิ้นใหม่ เพียงแต่ว่าหมวกที่พึ่งเปลี่ยนกลับถูกด้ายเล็กๆในมือของแอ็กเซลตวัดผ่าน เกิดรอยตัดใกล้บริเวณดวงตา ทันใดนั้นหมอกก็ลอยเข้าไปด้านในทำให้มันติดพิษเช่นเดิม

เพล้ง!

หมวกของนักศึกษาคนอื่นๆที่อยู่ใกล้ถูกทำลายจากด้ายพลังงาน แต่ละคนทำได้เพียงร้องด้วยท่าทางทรมาน เนื่องจากว่าพิษที่ได้รับกำลังเล่นงานพวกเขา บางคนรู้สึกปวดแสบปวดร้อนไปทั่วร่าง บางคนเริ่มตาฟ่าฟาง แต่ละคนแสดงอาการต่างกัน แอ็กเซลจึงสะบัดนิ้วส่งด้ายพลังเข้าไปกระแทกร่างอีกฝ่ายซ้ำๆจนทีมของทอมล้มตัวลงไปนอนบนพื้นดิน

“ ฉันบอกแล้ว การไล่ล่าฉันมีราคาที่ต้องจ่าย พวกแกคงจะเตรียมมันเอาไว้แล้ว ”

แอ็กเซลเดินเข้าไปใกล้ทอม จากนั้นก็เริ่มรูดแหวนเก็บของออกจากนิ้วอีกฝ่าย ถึงแม้ว่ามันจะกำนิ้วทั้ง 5 เอาไว้แน่น เขากลับเตะท้องของมันจนนิ้วคลายออกได้ง่ายดาย สุดท้ายแหวนเก็บของก็ตกมาอยู่ภายในมือของเขา ในระหว่างนี้เองเขาก็ให้พิกซี่และกระบองเพชรช่วยค้นตัวของทอมจนกว่าจะไม่มีของล้ำค่าเหลืออยู่

“ ฉันได้ยินมาว่าที่นี่ไม่เคยมีหมอกมาก่อน งั้นก็หมายความว่าอีกไม่นานหมอกก็จะหายไป หวังว่าพวกแกจะรีบกลับฐานนะเพราะไม่งั้นเผ่าเดม่อนอาจจะมาเจอพวกแก ”

แอ็กเซลปล้นทุกอย่างจากทีมของทอม จากนั้นก็เริ่มปีนป่ายกลับขึ้นไปด้านบนด้วยด้ายพลังงาน แต่แล้วเขากลับขมวดคิ้วเมื่อพบว่าทางทิศเหนือมียานอวกาศหนึ่งลำขนาดไม่ใหญ่มาก มันคือยานส่วนบุคคลที่เหล่าคนมีอำนาจใช้งานกัน ทันใดนั้นยานที่บินด้วยความเร็วก็พุ่งมาหยุดอยู่เหนือปากหลุม ก่อนที่ด้านข้างยานจะเปิดอ้าเผยให้เห็นระดับ 5 คนหนึ่งมองจ้องมาที่เขาด้วยสายตาเรียบนิ่ง

“ แกใช่ไหมแอ็กเซล ”..