คุณชายมากรัก

        ณ เมืองฉางอาน เมืองหลวงของแคว้น ได้มีข่าวใหญ่เกิดขึ้นภายในเมือง ซึ่งคือข่าวของหอไชน่าทาวน์ คนที่เคยไปกินอาหารและสุราของที่นั่นต่างก็บอกเป็นเสียงเดียวกัน เปรียบเสมือนการกินอาหารบนสวรรค์เพราะรสชาติของอาหารและสุรา ไม่มีที่ไหนจะเทียบได้ ข่าวได้แพร่ สะพัดไปอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็นพ่อค้า หรือว่าตระกูลเศรษฐี แต่ละคนล้วนอยากจะไปลองชิมอาหารและสุราของที่นั้น มีพ่อค้าที่ไปที่ไชน่าทาวน์ได้ซื้อสุราติดมาด้วย ได้นำมาแบ่งให้เพื่อนๆของเขากิน

        “ทำไมเจ้าไม่ซื้อสุราที่นั้นมาขายที่เมืองหลวง”

        “เจ้าคิดว่าจะทำได้หรือ เพราะการขายสุราของที่นั้นมีกฎว่า หนึ่งคนต่อหนึ่งไห”

        พอทุกคนได้ฟังก็เขาใจว่าทำไมถึงไม่มีมาขายในเมืองหลวง

        “แต่ข้าได้ยินมาว่า กลางเดือนนี้จะมีการเปิดขายอาหารที่ยังไม่เคยมีในแคว้นของเรามาก่อน มันเรียกว่าหม้อไฟ เพียงแค่ข้าได้เห็นรูปภาพที่เอามาติดโฆษณา ถึงกับทำให้ข้าเกือบจะน้ำลาย” 

        “พวกเราไปที่ลั่วหยางกันเถอะ ข้าเริ่มจะทนหิวไม่ไหวแล้ว”

        เป็นการคุยกันของพวกพ่อค้าต่างๆภายในเมืองหลวง

อีกหนึ่งกลุ่มคือกลุ่มบัณทิต ก็พูดคุยในทำนองเดียวกันว่าต้องการไปลองกินอาหารที่ไชน่าทาวน์ บางคนก็อยากจะไปลองตกกุ้ง ตกปลา แต่ละกลุ่มล้วนนัดแนะกันไป

        แม้แต่ภายในหอเดียวดายที่ตั้งอยู่เมืองหลวง สาวงามทั้งหลายต่างก็อยากจะไปทำงานที่ไชน่าทาวน์ เพราะได้ยินข่าวจากเพื่อนๆที่ไปทำงานที่ไชน่าทาวน์ ว่าเจ้าของหอใจดีแถมยังให้เงินเยอะอีก แถมตอนนี้ยังเปิดรับสมัครคนเพิ่มอีกใครมันจะอดใจไหว

ภายในวังหลวง ที่พักขององค์ชายใหญ่

        “ท่านที่ปรึกษา ท่านพอจะได้ยินข่าวที่กำลังถูกพูดถึงภายในเมืองหลวงหรือไม่”

        “เรียนองค์ชายเรื่องอะไรหรือขอรับ”

        “เรื่องที่มีการเปิดหออะไรซักอย่างที่เมืองลั่วหยาง ข้าได้ยินข่าวว่าที่นั่นมีอาหารและสุราเลิศรส ไม่มีหอไหนจะสู้ได้ และข้าสงสัยว่าเจ้าของหอคือใคร”

        “เป็นเรื่องนี้ ส่วนเรื่องที่ใครเป็นเจ้าของหอกระหม่อมไม่ค่อยแนใจแต่สายของกระหม่อมบอกว่า องค์หญิงใหญ่เคยไปที่นั้นขอรับ”

        “องค์หญิงใหญ่อีกแล้ว”

        “ตอนนี้คนที่ดูแลหอ เป็นหญิงสาวขอรับ นางปิดบังหน้าตาตลอดเวลา”

        “ทำยังไงข้าถึงจะสามารถส่งสายสืบเข้าไปได้”

        “ข้าน้อยได้ยินข่าวว่าช่วงนี้หออะไรนั่นกำลังเปิดรับหญิงสาวที่มีความสามารถเกี่ยวกับดนตรี คุณชายสามารถส่งคนเข้าไปภายในหอเพื่อสืบข่าวได้ขอรับ"

        “ข้าควรจะส่งใครไป”

        "คุณชายลืมแม่นางมู่หว่านชิงไปแล้วหรือขอรับ”

        “ท่านหมายความว่า”

        “ถูกต้องเพียงแค่คุณชายเอ่ยปากนางต้องไปแน่นอน”

        องค์ชายใหญ่นั่งคิดซักพักก็ตัดสินใจส่งมู่หว่านชิงไปสืบข่าว มู่หว่านชิงเป็นนางคณิกาอยู่ที่หอเดียวดายภายในเมืองหลวง นางเป็นนางคณิกาที่มีเชื่อเสียงที่สุด นางเป็นสายขององค์ชายใหญ่ ที่นางยอมอยู่ที่หอเดียวดายเพราะว่านางรักองค์ชายใหญ่ ถึงแม้ว่าองค์ชายใหญ่จะไม่เคยรักนาง แต่นางก็ยอมที่จะทำงานให้กับเขา เพราะนางหวังว่าซักวันองค์ชายใหญ่จะหันมารักนาง นางรู้ว่าองค์ชายใหญ่แอบรักองค์หญิงใหญ่ แต่นางก็ยอมรอเขา

        ภายในหอเดียวดาย ห้องที่ดูหรูหราและน่าจะใหญ่ที่สุด

        “พี่สาวหว่านชิง มีจดหมายมาถึงท่าน”

        มู่หว่านชิงนั่งอยู่บนเตียง ตอนแรกนางทำหน้าเศร้าๆ แต่พอได้ยินว่ามีจดหมายมาถึงนาง นางก็ยิ่มออกมา พร้อมทั้งรีบไปเปิดประตู พอนางได้อ่านเนื้อความในจดหมายนางก็กับไปเศร้าเหมือนเดิม ข้อความในจดหมายบอกให้นางย้ายไปอยู่ที่ลั่วหยาง หอเปิดใหม่ชื่อไชน่าทาวน์ และรอจดหมายฉบับต่อไป

        “พี่หว่านชิงทำไมท่านอ่านจดหมายแล้วดูท่านเศร้าจัง”

        “ขนาดอยู่ใกล้แค่นี้ยังไม่มีสิทธิได้พบเจอ ชะตาของข้าช่างอาภัพเหลือเกิน”

        นางพูดจบประโยค น้ำตาของนางก็ไหลออกมา

        “เจ้าไปเตรียมตัวเก็บของ พวกเราจะไปที่เมืองลั่วหยาง”

        “ได้เจ้าค่ะ”

        หลังจากพวกนางเก็บของเสร็จก็ออกเดินทางทันที พวกนางนั่งรถม้าไปถึงท่าเรือและได้นั่งเรือต่อใช้เวลาสามวันจนมาถึงที่ท่าเรือ ระหว่างที่พวกนางนั่งเรือ มู่หว่านชิงออกมาที่ดาดฟ้าเรือเพื่อที่จะรับบรรยากาศ นางได้มองไปที่ริมฝั่งเเม่น้ำเห็นคนงานกำลังก่อสร้างท่าเรือและอีกกลุ่มกำลังก่อสร้างบ้านเหมือนว่าจะเป็นบ้านที่ใหญ่โตพอสมควร แถมนางยังมองเห็นชายหนุ่มที่มีรูปร่างและน่าหน้าหล่อเหลา กำลังนั่งตกปลาอยู่ริมแม่น้ำ ที่ข้างๆเขายังมีหญิงสาวสะพายกระบี่กำลังย่างปลาให้ชายหนุ่ม แต่ที่นางคิดว่าแปลกไปคือ หญิงสาวคนนั้นนางเหมือนจะรู้จักเพราะหญิงสาวคนนี้มีวรยุทธ ขั้นที่ 9 ทั่วแคว้นแทบจะนับนิ้วได้แถมยังเป็นสาวสวย

        “นายเรือทางการกำลังก่อสร้างท่าเรือเพิ่มหรืออย่างไร”

        “แม่นางข้าก็ไม่ทราบเหมือนกัน แต่ไม่น่าจะเป็นทางการ น่าจะเป็นที่ส่วนตัวมากกว่า”

        “ที่ส่วนตัวสามารถสร้างท่าเรือได้ด้วยรึ”

        “สร้างได้ แต่ต้องได้รับหนังสืออนุญาติจากเจ้าเมืองก่อน”

        มู่หว่านชิงได้ยินคนเรือพูดก็ไม่ได้สนใจอะไรมากแต่สิ่งที่นางสนใจคือใครกันนะสามารถทำให้แม่นางเย่หลิงเอ๋อ ยอมติดตามรับใช้ เมื่อเรือเข้าเทียบท่าหญิงสาวทั้งสองคนได้หารถม้าเพื่อที่จะไปหาที่พักในเมืองท่าเรือก่อนเพราะตอนนี้ก็เริ่มที่จะมืดแล้ว วันต่อไปค่อยไปที่ไชน่าทาวน์

ส่วนคนที่อยู่ริมฝั่งแม่น้ำคือหลิวจ้านและเย่หลิงเอ๋อ ทั้งสองกำลังพักผ่อนพร้อมทั้งชมบรรยากาศริมแม่น้ำใหญ่ หลิวจ้านรู้สึกว่าตื่นเช้ามาได้เห็นแม่น้ำเห็นภูเขาช่างสุขใจจริงแถมยังไม่มีเสียงดังวุ่นวายอีก

        “เย่เอ๋อเจ้าว่าข้าโหดร้ายกับหว่านเอ๋อหรือไม่”

        “ไม่เจ้าค่ะ ข้ารู้ว่าหว่านเอ๋อนิสัยเป็นยังไง ที่นางมาเปิดร้านเสื้อผ้าส่วนนึงนางชอบตัดเย็บและอีกส่วนนางต้องการที่จะมีร้านใหญ่เพื่อเอาไว้ขายสิ่งต่างๆที่นางทำขึ้นมา ข้าเชื่อว่านางชอบแบบนี้ที่สุด”

        “แล้วเจ้าชอบแบบไหน ชอบแบบข้าหรือไม่”

        “ชอบเจ้าค่ะ”

        เย่เอ๋อพูดเสร็จได้ดึงหลิวจ้านเข้ามาจูบทันที

        “นี้เจ้าไม่อายคนอื่นบ้างหรือ”

        “ตั้งแต่เย่เอ๋ออยู่กับท่านก็ไม่เคยที่จะอายใคร”

        ได้ยินคำพูดของนางหลิวจ้านดึงนางเข้ามาจูบแก้แค้นที่นางจูบเขาก่อนหน้านี้