ทะลุมิติมาหมอหญิงอย่างข้าจะยิ่งใหญ่ในใต้หล้าให้ดู [นิยายแปล]

ฮวาเจิ้นเซี่ยรู้สึกขายหน้าเป็นอย่างยิ่งจึงพาทุกคนกลับเข้ามาในโถงใหญ่พอพวกอิ่นซื่อเห็นของหมั้นที่วางเรียงรายอยู่ในโถงอีกครั้งก็ตาเป็นประกาย เมื่อมีของเหล่านี้ให้เปรียบเทียบพวกนางก็ยิ่งตระหนักชัด ว่าไม่เคยมีใครในแคว้นหลงลี่ที่ได้รับความใส่ใจเช่นนี้จากอ๋องเจ็ดมาก่อน

        ทว่าพวกนางยังไม่ทันได้มองจนพอใจอ๋องเก้าก็เอ่ยกับฮวาเจิ้นเซี่ยที่เพิ่งเดินเข้ามา “ดูท่าว่าเมื่อครู่นี้ข้าคงเข้าใจผิดไปที่แท้ท่านกับฮวาฮูหยินไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกันมานานกว่าสิบปีเช่นนั้นข้าคงไม่รบกวนแล้ว”

        กล่าวจบก็หันไปสั่ง“พวกเจ้า! มายกของทั้งหมดนี้ตามข้าไปที่เรือนของฮวาฮูหยิน ระวังด้วยล่ะ อ๋องเจ็ดกำชับไว้หากของหมั้นเหล่านี้ตกหล่นหรือหายไปแม้แต่ชิ้นเดียว จะลงโทษอย่างหนักของทั้งหมดนี้ล้วนเป็นน้ำใจที่อ๋องเจ็ดมอบให้คุณหนูฮวาชิงเหยียน หากนางไม่ยินยอมแล้วอ๋องเจ็ดล่วงรู้ว่าผู้ใดบังอาจเก็บไว้เอง คนผู้นั้นจะต้องโดนลงโทษ”

        แม้ดูเหมือนกำลังอบรมเหล่าคนใช้ทว่าแท้จริงแล้วอ๋องเก้าจงใจกล่าวให้ฮวาเจิ้นเซี่ยและคนอื่นๆ ได้ยิน

        เดิมพวกอิ่นซื่อคิดจะฮุบของไว้กับตัวแต่เมื่อได้ยินคำกล่าวของอ๋องเก้า อีกทั้งนึกถึงเล่ห์เหลี่ยมในอดีตของอ๋องเจ็ดแล้วก็อดลังเลไม่ได้

        เหล่าองครักษ์ที่อ๋องเก้านำมาด้วยต่างทำงานว่องไวฮวาเจิ้นเซี่ยยังไม่ทันได้พูดอะไร ของหมั้นทั้งหมดก็ถูกยกออกไปและเคลื่อนย้ายตามซูซื่อและฮวาเฮ่าเย่ว์ไปแล้ว เขาจึงทำได้เพียงสั่งให้พ่อบ้านกำชับเหล่าคนใช้ว่าห้ามแพร่งพรายเรื่องในวันนี้ออกไปเด็ดขาด

อ๋องเก้าที่แลกเปลี่ยนหนังสือหมั้นหมายได้อย่างราบรื่นก็ดีใจจนยิ้มไม่หุบรีบร้อนอยากกลับไปบอกข่าวดีให้อ๋องเจ็ดรู้โดยไว ยิ่งไปกว่านั้นเขายังอยากเล่าเรื่องตลกในวันนี้ให้ฟังด้วย และหากมีเรื่องสนุกเช่นนี้อีกเขาจะขอเป็นคนลงมือจัดการด้วยตัวเองให้ได้

        แม้อ๋องเก้าจะประหลาดใจอยู่บ้างที่เห็นสภาพเรือนของพวกซูซื่อเป็นเช่นนี้  แต่เมื่อนึกถึงท่าทีของฮวาเจิ้นเซี่ยที่มีต่อพวกนางก็ทำให้เขาพอจะเข้าใจสถานการณ์ จึงไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกไป

        ระหว่างนั้นบ่าวตระกูลฉางก็นำตั๋วเงินหนึ่งล้านตำลึงทองมามอบให้สองแม่ลูกคู่นี้เมื่ออ๋องเก้าเห็นซูซื่อกับฮวาเฮ่าเย่ว์รับไว้ด้วยสีหน้าราวกับฝันก็แทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

        แต่เขาเป็นถึงอ๋องเก้าจะเสียมารยาทต่อหน้าคนนอกเช่นนี้ไม่ได้ หลังพูดคุยกับซูซื่อและฮวาเฮ่าเย่ว์พักหนึ่งก็หารือเรื่องที่อ๋องเจ็ดจะสมรสกับฮวาชิงเหยียนในวันที่เก้าเดือนหก

        ซูซื่อกับฮวาเฮ่าเย่ว์ตกใจไม่น้อยคิดไม่ถึงว่าอ๋องเจ็ดจะรักเหยียนเอ๋อร์ของตนถึงเพียงนี้เพิ่งจะหมั้นหมายกันไม่ทันไร ก็รีบร้อนจะแต่งเข้าจวนเสียแล้วทว่าเมื่อได้ยินว่าเป็นความสมัครใจของฮวาชิงเหยียนเองพวกนางก็ไม่มีเหตุผลให้คัดค้าน

        เมื่อเรื่องแต่งงานจัดการเรียบร้อยดีแล้วซูซื่อกับฮวาเฮ่าเย่ว์ที่อารมณ์ดีเป็นพิเศษก็รั้งตัวอ๋องเก้าไว้เพื่อเลี้ยงอาหารมื้อหนึ่ง

        แม้เป็นเพียงอาหารเรียบง่ายแต่บรรยากาศกลับอบอุ่นยิ่งนัก

        หลังอ๋องเก้ากินเสร็จแล้วถึงค่อยเดินนำคนติดตามกลับออกไป

จวนรัชทายาท

        เมื่อผู้ดูแลกลับถึงจวนก็ไม่ได้หยุดพักรีบไปรายงานเรื่องในวันนี้ให้รัชทายาททราบทันที

        หลังจวินอู๋ชิงฟังจบก็ขมวดคิ้วแน่น “เจ้าบอกว่าอ๋องเจ็ดไปสู่ขอฮวาชิงเหยียนหรือ เขาคิดอะไรอยู่กัน”

        ผู้ดูแลซึ่งเม็ดเหงื่อผุดจนเต็มหน้าผากถึงกับชะงักไปชั่วครู่พลางคิดในใจ

        นี่ใช่เวลามางุนงงเรื่องอ๋องเจ็ดไปขอคนอื่นหรือประเด็นควรอยู่ที่คุณหนูฮวาเย่ว์โหรวเพิ่งปฏิเสธการหมั้นหมายสิ!

        จวินอู๋ชิงไม่รอฟังคำตอบเอ่ยต่ออย่างขบขัน “แต่ก็ดียิ่งนัก ต่อให้เขาจะเคยเก่งแค่ไหน ตอนนี้กลับกลายเป็นคนพิการคงมีแต่ฮวาชิงเหยียนผู้นั้นที่ยอมแต่งให้ ยังดีที่เป็นข้าเองที่วางหมากจับคู่อ๋องเจ็ดกับฮวาชิงเหยียนไว้ตั้งแต่แรก!”

        เมื่อนึกถึงฉากที่ตนวางแผนให้อ๋องเจ็ดกับฮวาชิงเหยียนลอบคบชู้กันจวินอู๋ชิงก็รู้สึกภูมิใจอย่างยิ่ง

        ผู้ดูแลที่ยืนฟังเจ้านายพูดคนเดียวเงียบๆเช็ดเหงื่อแล้วเอ่ยเตือน “แล้วเรื่องแต่งงานของท่านกับคุณหนูฮวาเย่ว์โหรว...”

        จวินอู๋ชิงไม่สนใจที่ฮวาเย่ว์โหรวปฏิเสธเลยแม้แต่น้อยเขาโบกมือพลางเอ่ย “หากนางบอกว่าสินสอดน้อยไป เช่นนั้นก็เพิ่มเป็นสองเท่า!”

        เขาหาได้สนใจเรื่องทรัพย์สินเงินทองไม่การได้สมรสกับนักหลอมโอสถผู้อนาคตไกลในแคว้นหลงลี่ก็นับว่าคุ้มค่าแล้วและสิ่งที่ภูมิใจที่สุดคือ นางตั้งครรภ์ลูกของเขาต่อให้นางไม่ยินยอมเพียงใดก็มิอาจปฏิเสธได้

        ผู้ดูแลมองจวินอู๋ชิงอย่างลังเลเห็นชัดว่าเขายังไม่รู้ว่าสมบัติในคลังเหลือน้อยมากหากจะเพิ่มสินสอดเป็นสองหรือสามเท่าก็ไม่ต่างกับยกของในคลังออกไปครึ่งหนึ่ง

        เมื่อคิดถึงของหมั้นที่อ๋องเจ็ดส่งมาผู้ดูแลก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงรับคำสั่งแล้วถอยออกไป

ฮวาชิงเหยียนไม่รู้เลยว่าในช่วงเวลาที่นางไม่อยู่เรือน มารดากับพี่ชายได้ตกลงเรื่องสำคัญแทนนางไปแล้ว

        เพิ่งผ่านยามเว่ย[1]ไปได้ไม่นานอีกทั้งเมื่อฮวาชิงเหยียนเห็นว่าบริเวณแผงของของตนเริ่มมีเงาโรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้ามทอดลงมาบังแดดพอดีจึงหิ้วเก้าอี้ออกไปนั่งที่หน้าแผงอย่างสบายใจ

        วันนี้ฮวาชิงเหยียนกินอาหารกลางวันที่ร้านโอสถเทียนชิงพวกต้าโถวต่างกระตือรือร้นยิ่งนักถึงขั้นขอให้ผู้ดูแลร้านหลินไปสั่งสำรับที่เลื่องชื่อที่สุดจากโรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้ามมาให้นาง

        ผู้ดูแลร้านหลินรู้สึกว่าคนที่ตนจ้างมาเริ่มเข้าข้างคนนอกมากขึ้นทุกทีหากไม่ใช่เพราะทั้งสี่คนคล่องแคล่วว่องไว พูดจาเก่ง เขาคงเปลี่ยนคนใหม่ไปแล้วแต่เมื่อคิดถึงฝีมือปรุงโอสถของฮวาชิงเหยียนเขาจึงจำใจยอมให้ต้าโถวไปสั่งอาหารจากโรงเตี๊ยมมา

        ฮวาชิงเหยียนเพิ่งนั่งลงที่แผงได้ไม่นานบรรยากาศรอบตัวก็ค่อยๆ คึกคักขึ้น

        มองเพียงแวบเดียวนางก็รู้ทันทีว่าคนที่มามุงดูส่วนใหญ่คือกลุ่มเดียวกับเมื่อวานจุดประสงค์ของพวกเขาชัดเจนต่างพากันมารอดูว่าโอสถที่นางให้ไปนั้นจะใช้กับหลัวชิงได้ผลจริงหรือไม่

        ฮวาชิงเหยียนเองก็รอหลัวชิงอยู่เช่นกัน

        ผ่านไปครึ่งก้านธูปชายหนุ่มเครารกรุงรังนามว่าหลัวชิงก็มาถึงเขาเดินพุ่งตรงมายังแผงของฮวาชิงเหยียนด้วยท่าทางหุนหันพลันแล่น

        รูปร่างเขาสูงใหญ่ฝีเท้าหนักแน่น อีกทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธพอเห็นเขามาหยุดอยู่หน้าตรงแผงขายของด้วยสีหน้าดุดันราวพายุ ทุกคนต่างเบิกตากว้าง

        สีหน้าแบบนั้น...มาชำระแค้นชัดๆ!

        บางคนถึงกับรู้สึกผิดหวังอยู่เล็กน้อยดูท่าฮวาชิงเหยียนจะคุยโวเกินจริง ครั้งนี้หลัวชิงคงจะมาลงโทษนางเสียแล้ว

        หลัวชิงเบิกตากว้างตบโต๊ะเสียงดังปังจนแทบพัง ผู้คนรอบข้างสะดุ้งเฮือกพร้อมหัวใจเต้นโครม

        ชายผู้นี้โกรธถึงเพียงนี้ฮวาชิงเหยียนคงถูกสั่งสอนทั้งวันแน่!

        ต้าโถวกับพรรคพวกรีบเบียดตัวเข้ามายืนคุ้มกันรอบตัวฮวาชิงเหยียนก่อนจะตะโกนถามเสียงแข็ง “หลัวชิง เจ้าคิดจะทำอะไร!”

        หลังเห็นการเปลี่ยนแปลงของผู้ดูแลร้านหลินกับต้าโถวแล้วพวกต้าโถวก็ไม่คิดตั้งข้อสงสัยในฝีมือของฮวาชิงเหยียนอีกต่อไปยิ่งเมื่อผู้ดูแลร้านหลินตรวจสอบโอสถน้ำด้วยตนเองก็ยิ่งมั่นใจว่าโอสถของนางดีกว่าโอสถเม็ด ไม่เพียงฤทธิ์เหนือกว่าหากยังมีสิ่งเจือปนน้อยกว่ามาก เพียงแต่ยังต้องรอจดหมายตอบรับจากผู้นำตระกูลก่อนจึงจะสามารถร่วมมือกับนางได้

        เมื่อหลัวชิงเห็นพวกต้าโถวก็ชะงักไปครู่หนึ่งจากนั้นจึงทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้อย่างแรงแววตาดุดันพลันแปรเปลี่ยนเป็นประจบประแจง ถูมือไปมาพลางเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “ท่านหมอฮวา...นี่คือตั๋วเงินหนึ่งพันตำลึงทอง เรื่องที่ท่านเอ่อ...คือว่า...”

        หลิวชิงยังไม่ทันพูดจบก็มีเสียงตะโกนแหวกฝูงชนดั่งสิงโตคำรามจากแม่น้ำเหอเข้ามาอย่างเกรี้ยวกราด “หลัวชิง! เจ้าสามีใจดำ! เจ้าเลี้ยงสตรีอื่นไว้นอกบ้านจริงๆ ด้วย!”

        ฝูงชนพากันยกมือกุมหูแล้วเงยหน้ามองเห็นหญิงสาวรูปร่างอวบอ้วนถือค้อนเดินแหวกฝูงคนเข้ามาด้วยท่าทางเดือดดาลสายตาที่จ้องมองฮวาชิงเหยียนนั้นเต็มไปด้วยความริษยา ราวกับมองจิ้งจอกสาวตัวหนึ่ง

        ทว่าพอเห็นใบหน้าของฮวาชิงเหยียนชัดๆนางก็ร้องลั่น “หลัวชิง! วันนี้ข้าจะจัดการเจ้า! เจ้าเลี้ยงต้นถั่วงอกนี่แต่กลับไม่ยอมแตะต้องข้า! ข้าจะหย่ากับเจ้า! ไม่สิ!ข้าจะขอหย่ากับเจ้าเดี๋ยวนี้เลย!”

        “ฮ่าๆๆ! หลัวชิง ไม่คิดว่าเจ้าจะถึงขั้นทำให้ภรรยาพอใจไม่ได้”

        “โถ่ๆๆ หลัวชิง! เจ้าไร้น้ำยาหรือ ตัวสูงใหญ่แท้ๆเหตุใดถึงใช้ไม่ได้เช่นนี้!”

        หลัวชิงหน้าแดงก่ำถูกถากถางจนแทบจะหายใจไม่ทั่วท้อง แต่พอเห็นสีหน้าภรรยาตัวเองเดือดดาลก็รีบยกมือปิดปากนางแล้วกล่าวอย่างลนลาน “ยอดรักเจ้าเอาอะไรมาพูด! เงียบก่อนๆ ถ้าท่านหมอฮวาไม่พอใจขึ้นมาจะทำอย่างไร!”

        ท่านหมอฮวา?

        ในแคว้นหลงลี่ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นหมอฮวานั้นมีเพียงฮวาเย่ว์โหรวผู้เดียวเท่านั้น

        หญิงสาวจึงผลักหลัวชิงออกแล้วหันมาจ้องมองฮวาชิงเหยียนด้วยสายตาคมกริบก่อนจะกวาดมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แล้วแค่นเสียงเย้ย “หลัวชิง เจ้าจะหลอกข้าหรือ!ว่ากันว่านักหลอมโอสถฮวาคือโฉมงามอันดับหนึ่งในใต้หล้า เก่งกาจเรื่องโอสถเหนือใครเจ้ากล้าพาเจ้าต้นถั่วงอกนี่มาหลอกข้าว่าคือนักหลอมโอสถฮวาหรือ!”

        หลัวชิงตัวสั่นจนเกือบทรุดลงไปนั่งเขารีบหันไปมองฮวาชิงเหยียนอย่างตกใจ ทว่าฮวาชิงเหยียนกลับสงบนิ่งไม่แสดงอาการโกรธเคืองแม้แต่น้อย หลัวชิงถึงกับตะลึงจากนั้นก็ได้ยินนางเอ่ยเสียงเรียบ

        “พี่สะใภ้หลัว พิษไฟในกายเจ้ารุนแรงเกินไป ตอนยังเยาว์คงกินเนื้อสัตว์อสูรธาตุไฟอยู่บ่อยครั้งและที่หลังแต่งงานมากว่าสิบปีแล้วไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ก็เพราะพิษร้อนสะสมอยู่ภายในจนไม่อาจอุ้มท้องได้นานนักเจ้าแท้งบุตรหลายครั้งแต่ไม่เคยได้พักฟื้นจนสมบูรณ์ ร่างกายไม่เพียงเสื่อมโทรมเร็วใบหน้ายังมีทั้งกระและรอยย่น แม้จะใช้โอสถบำรุงผิวก็ไม่เห็นผลนักอย่างมากก็แค่ยืดเวลาได้เพียงสองเดือนเท่านั้น”

        ค้อนในมือของนางพลันหล่นลงกระแทกพื้นเสียงดัง

        อันเหนียงเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อว่าฮวาชิงเหยียนจะเอ่ยเรื่องราวในอดีตของนางได้ถูกต้องแทบทุกถ้อยคำ จึงเอ่ยว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไร หลัวชิงเป็นคนบอกเจ้าหรือ!”

        หลัวชิงเห็นภรรยายังเข้าใจผิดก็แทบจะอยากสาบานแสดงความบริสุทธิ์ใจรีบโผเข้ากอดนางแล้วรีบร้อนอธิบาย “ยอดรักเจ้าเข้าใจข้าผิดแล้ว ข้าเพิ่งรู้จักนักหลอมโอสถฮวาเมื่อวานนี้เองข้ามาที่นี่เพื่อซื้อโอสถเท่านั้น”

        จากนั้นเขาก็หันไปทางฮวาชิงเหยียนพลางทำหน้าสำนึกผิด “นักหลอมโอสถฮวา ข้าขออภัยแทนภรรยาข้าด้วย นางเพียงอารมณ์ร้อนไปหน่อยแต่ไม่มีเจตนาร้าย ท่านบอกว่าร่างกายนางมีพิษร้อนสะสม ท่านพอจะช่วยรักษาได้หรือไม่”

        ต้าโถวกล่าวเสริม “จริงด้วยพี่สะใภ้หลัว หลัวชิงเขามาที่นี่เพื่อซื้อโอสถจริงๆข้ากับพวกไอ่ซานก็อยู่ด้วย พยานมีเยอะขนาดนี้แล้ว”

        อีกคนก็ช่วยเสริมเสียงดัง “ใช่ๆข้ามาวันนี้ก็เพราะอยากรู้ว่าแม่นางฮวาชิงเหยียนจะรักษาหลัวชิงได้จริงหรือไม่...ว่าแต่พี่สะใภ้หลัว หลัวชิงใช้การไม่ได้จริงหรือ”

        อันเหนียงที่ถูกถามตรงๆก็หน้าแดงขึ้นมาทันที ก่อนจะเบิกตากว้างจ้องหน้าหลัวชิงแล้วถามกลับเสียงดัง “ที่เจ้าไม่แตะต้องข้า เป็นเพราะตรงนั้นของเจ้ามีปัญหาอย่างนั้นหรือ!เหตุใดเจ้าถึงไม่บอกข้า! อีกทั้งมีปัญหานั้นมาหลายปีแล้วจริงหรือ!”

        “แค่ก! ยอดรัก เบาหน่อย เบาๆ หน่อย...”หลัวชิงรีบเหลียวซ้ายแลขวา ก็เห็นสายตาผู้คนรอบตัวจ้องมาทางตนพร้อมยิ้มขำขันเขาแทบอยากมุดแผ่นดินหนี เรื่องเช่นนี้จะให้เอามาพูดกลางตลาดได้อย่างไรกัน!

[1] ยามเว่ยช่วงเวลาประมาณ 13.00 – 15.00 น.