ตอนที่ 7 เคียงหมอน (2)
ในเมื่อเอาไม่อยู่ ถ้าเช่นนั้นก็ปล่อยไปสักครั้ง ท่านอ๋องอยู่ในห้องด้านใน อีกประเดี๋ยวบ่าวรับใช้ก็จะมาเทน้ำทิ้ง น่าจะไม่มีใครสังเกตเห็น มู่ชิวยกมุมปากอย่างอ่อนแรง เอนตัวพิงผนังอ่าง ไอเอาก้อนเืที่อุดตันอยู่ในทรวงอกออกมาจนหมดอย่างเต็มที่ หมุนเวียนลมปราณภายในอีกครั้ง ร่างกายเหนื่อยล้าเหลือเกิน เขาหลับตาพักเล็กน้อยแล้วยันตัวลุกขึ้น หยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดคราบน้ำบนตัวให้แห้ง ใส่เสื้อผ้าตัวในที่เตรียมไว้ เรียกบ่าวรับใช้มาเทน้ำทิ้ง จากนั้นถึงตั้งสติแล้วเดินเข้าห้องด้านใน “ท่านอ๋อง...”
“มู่ชิว มาสิ”
ซ่งจื่อเฉินจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว คลุมเสื้อตัวนอกอย่างสบายๆ นั่งพลิกหนังสือเรื่อยเปื่อยอยู่ใต้แสงไฟ พอเห็นมู่ชิวดวงตาก็เปล่งประกาย ยกยิ้มพลางลุกขึ้นไปจูงมือของเขา ทว่าพอััโดนก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ “เหตุใดตัวถึงได้เย็นขนาดนี้ บ่าวรับใช้ขี้คร้านพวกนั้นแค่ต้มน้ำก็ทำได้ไม่ดีรึ”
“แค่ไม่ทันระวังเหม่อลอยไปหน่อยจนน้ำเย็นพ่ะย่ะค่ะ...” มู่ชิวยิ้ม เดินไปนั่งที่เตียงตามแรงดึงของซ่งจื่อเฉิน “ครั้งหน้ากระหม่อมจะระวัง บ่าวรับใช้ไม่รู้เื่ ท่านอ๋องอย่าได้กริ้วพวกเขาเลย”
“ครั้งหน้า ครั้งหน้า เ้าไม่ระวังตัวเองอยู่เรื่อย ครั้งหน้าเกรงว่าข้าต้องจับตาดูเ้าอาบน้ำเสียแล้วกระมัง”
ซ่งจื่อเฉินดันตัวมู่ชิวให้นอนลงด้วยกัน จากนั้นก็ห่มผ้าห่อตัวพวกเขาอย่างแ่า ยังรู้สึกว่าไม่พอ จึงถือโอกาสรวบร่างกายของคนข้างๆ เข้ามากอด “มู่ชิว...เ้าว่าจิตใจมนุษย์เปลี่ยนง่ายหรือไม่”
มู่ชิวรู้ว่าในใจของซ่งจื่อเฉินกำลังคิดอะไรอยู่ แต่กลับไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร แค่ยกมือลูบหลังของเขาเบาๆ เช่นเดียวกับสมัยเด็ก “จิตใจมนุษย์ยากแท้หยั่งถึง ท่านอ๋องอย่าได้เก็บมาคิดให้มากเกินไป ไม่ดีต่อพระวรกาย...”
“สุดท้ายก็ต้องมีสาเหตุ ข้าเพียงยังคงถูกปิดบังไว้ก็เท่านั้น” ซ่งจื่อเฉินหลับตาหัวเราะอย่างขมขื่น เล่นผมยาวที่ยังเปียกชื้นเล็กน้อยของคนในอ้อมกอด พยายามไล่ความคิดอันหนักอึ้งที่อยู่ในใจ ทว่าสุดท้ายแล้วนอนอยู่สักพักก็ยังคงไม่รู้สึกง่วง “มู่ชิว หลับหรือยัง”
“หากท่านอ๋องนอนไม่หลับ กระหม่อมจะคุยเป็เพื่อนท่านอ๋อง” น้ำเสียงของมู่ชิวเจือไปด้วยความนุ่มนวลและรอยยิ้มอันผ่อนคลาย กลัวซ่งจื่อเฉินอยู่ในท่านี้นานจะเมื่อย เขาจึงเป็ฝ่ายลุกขึ้นมานั่งกอดเข่าก่อน ซ่งจื่อเฉินก็ลุกขึ้นมานั่งเลียนแบบมู่ชิว กระเถิบตัวเข้าไปเบียดอยู่ด้วยกัน ดึงผ้าห่มขึ้นมา “จำได้ว่าตอนเด็กๆ เวลาข้านอนไม่หลับเ้าจะคุยเป็เพื่อนข้าทั้งคืน สุดท้ายข้าทนความง่วงไม่ไหว ฟุบหลับบนเข่าของเ้า เ้าก็นั่งอยู่แบบนั้นทั้งคืนจริงๆ...”
“ท่านอ๋องยังจำได้ด้วยหรือพ่ะย่ะค่ะ” มู่ชิวยิ้มด้วยความรู้สึกใ เอื้อมตัวไปหยิบเสื้อคลุมที่อยู่ข้างเตียงมาคลุมให้ซ่งจื่อเฉิน ยิ้มบางๆ พลางพูด “ถ้าเช่นนั้นก็ทำเหมือนตอนนั้นอีกครั้ง ท่านอ๋อง้าให้กระหม่อมไปแอบขโมยขนมมาเป็มื้อดึกหรือไม่”
“เอาสิ...เ้ากล้าหยอกล้อข้า คิดว่าข้าจะยอมอย่างนั้นรึ!” ซ่งจื่อเฉินจงใจถลึงตาใส่ ยิ้มพลางเอามือไปจี้ตรงเอวของมู่ชิว มู่ชิวกลัวการจักจี้มาตลอด หัวเราะพลางอ้อนวอนไม่หยุด ทั้งสองคนหยอกเย้าอยู่สักพักถึงเลิก ซ่งจื่อเฉินเอามือจับเตียง มองคนตรงหน้าที่เช็ดน้ำตาเพราะหัวเราะมากเกินไป เขาผ่อนลมหายใจอย่างสบายใจ ดึงมู่ชิวเข้ามาประทับรอยจูบลงบนหน้าผาก “มู่ชิว หากเ้ากับข้าได้เป็เช่นนี้ตลอดไป คงจะดีไม่น้อย...”
ร่างกายของมู่ชิวชะงักอย่างไม่อาจสังเกตได้ไปชั่วขณะ แววตาเจือไปด้วยรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยน ยกมือวางบนขาของซ่งจื่อเฉินแล้วตบเบาๆ เป็การปลอบโยน “เื่ในอนาคตจะกะเกณฑ์อย่างแม่นยำได้อย่างไร...อันที่จริงท่านอ๋องไม่จำเป็ต้องคอยวางแผนเื่ในวันข้างหน้าอยู่ตลอด แค่ใช้ชีวิตในตอนนี้ให้ดีก็เพียงพอแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ซ่งจื่อเฉินตะลึงไปเล็กน้อย ความหนาวเย็นเริ่มแผ่ซ่านปกคลุมหัวใจ เหมือนคนในอ้อมกอดที่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่อุ่นขึ้น ทำให้เขาตัวสั่นไม่หยุด แขนที่โอบคนข้างกายไว้ก็รัดแน่นยิ่งขึ้น “มู่ชิว เ้าพูดเช่นนี้...หมายความอย่างไร เ้ามักพูดกับข้าเสมอมิใช่หรือว่า ต้องเดินหนึ่งก้าวมองล่วงหน้าสามก้าว ต้องเผื่อทางสำหรับวันข้างหน้าอยู่เสมอ”
มู่ชิวถึงได้ใว่าตัวเองพูดผิดเสียแล้ว แต่กลับไม่รู้ว่าควรแก้ไขอย่างไรไปชั่วขณะ ทำได้เพียงฝืนยิ้มพลางเอ่ย “ท่านอ๋องโตขึ้นมากแล้วจริงๆ...กระหม่อมคิดน้อยเกินไป จะไม่วางแผนวันข้างหน้าได้อย่างไร ก็แค่คิดว่าหากมัวแต่อยู่เพื่อวันข้างหน้า วางแผนทุกฝีก้าว ก็คล้ายจะลำบากเกินไป จึงรู้สึกเห็นใจท่าน...”
“มีเ้าอยู่กับข้าก็ไม่รู้สึกว่าลำบาก” ซ่งจื่อเฉินใช้ปลายจมูกถูจอนผมของมู่ชิว ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล มู่ชิวไม่กล้าพูดส่งเดชอีก เขายิ้มพลางขานรับ ทว่าในใจกลับรู้สึกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก ยกมือกอดตอบคนตรงหน้า ออกแรงที่แขนเล็กน้อยอย่างทะนุถนอม ดวงตาประหนึ่งมีน้ำเอ่อล้น
แต่ว่าเขา...ยังจะอยู่กับท่านอ๋องของเขาไปได้นานสักเท่าใดกัน
1K
