ตอนที่ 6 ใครจะอดใจไหว
บรรยากาศในห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบา ๆ และเสียงลมหายใจที่เริ่มไม่เป็จังหวะของทั้งสองคน
จูนขยับตัวเข้ามานั่งชิดตั้มบนโซฟา กลิ่นหอมละมุนจากตัวเธอลอยมาแตะจมูกเขา เธอใช้สำลีที่ชุบยา ค่อย ๆ ซับที่มุมปากของเขาอย่างเบามือ ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากเขาเพียงคืบ ดวงตาคู่สวยจ้องมองแผลอย่างตั้งใจก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตาเขา
“พี่ตั้มเนี่ย...มองใกล้ ๆ แล้วก็หล่อเหมือนกันนะ”
จูนเอ่ยชมพร้อมรอยยิ้มหวาน ๆ
“ดูดีกว่าพวกดาราหนุ่ม ๆ ที่ชอบมาเที่ยวที่ร้านอีกนะ”
ตั้มจ้องมองใบหน้าสวย ๆ ของเธอ ผิวแก้มใส ๆ และริมฝีปากสีชมพูทำให้เขาเผลอยิ้มตาม
“ขอบคุณครับ…จูนเองก็สวยมากเหมือนกัน สวยจนพี่ไม่กล้ามองนาน ๆ เลย”
จูนหัวเราะคิกคักแก้เขิน ก่อนจะพูดต่อ
“ตรงท้องก็โดนต่อยนี่...ถอดเสื้อออกสิพี่ตั้ม เดี๋ยวหนูทายาให้”
ตั้มทำตามคำขอ เขาถอดเสื้อยืดสีดำออก เผยให้เห็นร่างกายกำยำที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ผิวสีแทนตัดกับรอยสักที่ดูดุดัน และรอยแผลเป็จาง ๆ ตามตัวที่บ่งบอกถึงการผ่านสมรภูมิมามากมายในคุก หน้าท้องของเขาดูแข็งแกร่งราวกับหินผา
จูนมองภาพตรงหน้าจนตาค้าง เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว
ความคิดในใจจูนคือ
“ตายแล้วจูน…ใจเต้นแรงจนจะหลุดออกมาแล้ว ทำไมหุ่นพี่เขาถึงได้แซ่บขนาดนี้? กล้ามแน่นไปหมด ดูแข็งแรง น่ากอดชะมัด อยากจะลองจับดูจัง…”
มือเรียวนุ่มของจูนเผลอเอื้อมไปลูบไล้เบา ๆ ที่กล้ามหน้าท้องของเขาอย่างลืมตัว ััที่ปลายนิ้วทำให้เธอรู้ว่ามันแข็งแกร่งแค่ไหน
“หุ่นพี่...ดีมากเลย”
จูนพึมพำเสียงแ่
“ดูแข็งแรงจัง…”
ััจากมือที่นุ่มนิ่มและอบอุ่นของจูนทำเอาตั้มสะดุ้งเล็กน้อย ไฟราคะในตัวเขาเริ่มปะทุขึ้นมา เืในกายสูบฉีดพล่านจนแท่งเนื้อความเป็ชายภายใต้กางเกงยีนส์เริ่มขยายตัวขึ้นจนแน่นคับที่เป้ากางเกง
ความคิดในใจตั้ม
“อึก...มือเธอนุ่มมากเลย...กลิ่นตัวก็หอมไปหมด ให้ตายเถอะ เจอแบบนี้แล้วทนไหวได้ยังไง...ควยมันแข็งจนปวดไปหมดแล้วเนี่ย…อ่าา”
จูนขยับตัวเข้ามาใกล้อีกนิดจนหน้าอกอวบอิ่มภายใต้เสื้อยืดตัวโคร่งเกือบจะชนกับท่อนแขนของเขา เธอป้ายยาแก้ฟกช้ำลงบนหน้าท้องบริเวณที่เขียวช้ำ แล้วใช้นิ้วนวดคลึงเบา ๆ วนไปมา
“อื้มมม…”
ตั้มเผลอครางเสียงต่ำ ๆ ในลำคอออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยอารมณ์ความใคร่
จูนหยุดชะงัก เงยหน้าขึ้นมองเขาตาแป๋ว
“เจ็บเหรอคะพี่ตั้ม? หนูทำแรงไปเหรอ?”
ตั้มกัดฟันแน่น พยายามข่มเสียงไม่ให้สั่น
“ครับ...เจ็บแผลนิดหน่อยครับ”
เขาโกหกคำโต ทั้งที่จริง ๆ แล้วเขากำลังเสียวซ่านจนครางออกมาต่างหาก
จูนสังเกตเห็นอาการเกร็งและตัวสั่นเทาเล็กน้อยของตั้ม และเธอก็เหลือบตามองต่ำลงไปเห็นเป้ากางเกงที่เริ่มตุงออกมาอย่างชัดเจนของเขา เธอยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน
“แหม...นักสู้ผู้เก่งกาจ ล้มั์มาตั้งสองคน ทำไมตอนนี้มานั่งตัวสั่นแบบนี้ล่ะคะ?”
เธอแกล้งเย้าแหย่พร้อมกับโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจรดต้นคอเขา
ตั้มหันมาสบตาเธอ แววตาของเขาตอนนี้ไม่ได้มีความดุดันหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความปรารถนาในกามที่ลุกโชน
“ก็เพราะมีคนสวย ๆ แบบจูนอยู่ใกล้พี่...ยังไงล่ะครับ”
คำตอบนั้นทำให้แก้มของจูนแดงขึ้นมาทันที บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะหยุดไปชั่วขณะ เหลือเพียงแรงดึงดูดมหาศาลระหว่างคนสองคน
ความอดทนของจูนหมดลงทันทีเมื่อได้ยินคำตอบของตั้ม เธอไม่รอช้า โน้มใบหน้าลงไปหาเขา ริมฝีปากนุ่มชื้นของเธอประกบเข้ากับริมฝีปากหนา ๆ ของตั้มอย่างดูดดื่ม
ตั้มตัวเกร็ง ััจากปากของจูนหวานละมุนและร้อนแรงจนเขาเผลอจูบตอบไปตามสัญชาตญาณ ลิ้นเล็ก ๆ ของเธอแทรกเข้ามาหยอกล้อกับลิ้นเขาอย่างช่ำชอง มือหนาใหญ่ของตั้มเลื่อนขึ้นมาประคองเอวของเธอโดยอัตโนมัติ
ความคิดในใจตั้ม
“ให้ตายเถอะ...ปากเธอหวานโครตเลย กลิ่นตัวเธอก็ยั่วอารมณ์จนสติจะแตกอยู่แล้ว ร่างกายนี้มันเรียกร้องหาเธอจนทนไม่ไหวแล้ว...แต่ไม่ได้มันมีเื่ที่เราต้องทำอยู่”
ตั้มตัดสินใจค่อย ๆ ดันไหล่จูนออกอย่างเบามือ แล้วผละริมฝีปากออกมาอย่างเสียดาย ทั้งคู่หอบหายใจประสานกัน
“เดี๋ยวก่อน...เดี๋ยวก่อนจูน”
ตั้มพูดขึ้น พยายามดึงสติกลับมา
จูนมองหน้าเขาด้วยสายตาสงสัย
“ทำไมคะพี่ตั้ม? พี่รังเกียจหนูเหรอ?”
เธอถาม
“ไม่ใช่…ไม่ใช่เลย”
ตั้มรีบปฏิเสธ
“คือ...ตอนนี้พี่ยังไม่พร้อมจะคบใครจริงจัง พี่ต้อง...เอ่อ พี่มีเื่สำคัญที่ต้องไปจัดการให้จบก่อน”
จูนจ้องตาเขาครู่หนึ่งก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ รอยยิ้มของเธอดูเอ็นดูชายร่างั์ตรงหน้าเหลือเกิน
“พี่ตั้มนี่...น่ารักจังเลยนะ”
จูนใช้นิ้วชี้เกลี่ยเบา ๆ ที่หน้าอกของเขา
“จูนไม่ได้จะขอพี่แต่งงานซะหน่อย พี่ไม่ต้องคิดมากเื่คบหากันหรอก”
เธอพูดพลางส่งสายตายั่วยวน
“จูนแค่อยากมีความสุข...จูนแค่อยากมีเซ็กซ์กับพี่…ไม่มีเื่ผูกมัด”
เธอขยับตัวขึ้นมานั่งคร่อมบนตักของเขาอย่างถือวิสาสะ บดเบียดจุดอ่อนไหวเข้าหากัน
“หรือว่า...พี่ไม่อยากมีเซ็กซ์กับหนูเหรอคะ?”
เธอถามเสียงอ้อน ก้มหน้าลงมาจนจมูกของทั้งคู่ชนกัน
ตั้มกลืนน้ำลาย เขาจ้องมองเธออย่างเสน่หา
“อยากสิ...พี่อยากมากเลยจูน”
คำตอบตรงไปตรงมาของตั้มทำให้จูนยิ้มกว้างอย่างพอใจ
“งั้นเราก็...มาเริ่มกันเลยเถอะ”