โหมดความยากระดับนรก: ผมจะอยู่รอดด้วยการอัปเลเวล

บทที่ 66 รางวัล

ทันทีที่หน้าจอแจ้งเตือนถูกเปิดออกข้อความประกาศก็เด้งขึ้นตรงหน้าถล่มทลาย

[ขอแสดงความยินดี! คุณพิชิตชั้นที่ 1ของบทฝึกสอนระดับนรกสำเร็จ]

[คุณได้รับ: โทเคนอัปเกรดทักษะ 1 ชิ้น /แต้มทักษะ 1 แต้ม / แต้มสถานะ 5 แต้ม]

[เปิดใช้งานระบบคอมมูนิตี้(จำกัด 10 นาที/วัน)]

[ยินดีต้อนรับสู่ชั้นที่สอง:อาณาจักรผสานมานา]

[คุณสามารถเลือกอาชีพหลักได้แล้วโดยอ้างอิงจากผลงานที่ผ่านมา]

ผมขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจรางวัลที่ระบบเฮงซวยนี้ประเคนให้มันดูดีเกินจริงจนน่าขนลุกจัดเต็มแบบนี้แสดงว่าชั้นต่อไปคงกะจะเอาชีวิตกันให้ตายแน่ๆ

ในขณะที่ผมกำลังใช้ความคิดเคร่งเครียดแรงสะกิดย้ำๆ ที่หน้าแข้งก็ดึงให้ผมต้องก้มลงมอง

เจ้าหมาน้อย บิสกิต กำลังใช้หัวกลมๆของมันโหม่งขาผมอย่างเอาเป็นเอาตายพลางทำจมูกฟุดฟิดไปตามเนื้อตัวที่เขรอะไปด้วยเขม่าและคราบเลือด

"โทษทีนะบิสกิต..."

ผมถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน

"ดูสารรูปฉันด้วย คนที่มีผ้าปิดตัวไม่ถึงสามชิ้นอย่างฉันจะเอาของกินไปซ่อนไว้ตรงไหนได้อีก ในรูแผลที่หน้าอกนี่เหรอ?"

บิสกิตหยุดโหม่งแล้วเงยหน้าสบตาผมแววตาของมันฉายแววผิดหวังอย่างรุนแรงจนน่าหมั่นไส้

เจ้าหมาตะกละนี่...รู้อย่างนี้โยนให้หมีกินไปเสียแต่ตอนนั้นก็ดีหรอก

ผมได้แต่บ่นในใจพลางมองดูมันสะบัดก้นเดินไปหาของกินที่อื่นอย่างไม่ใยดี

ผมส่ายศีรษะเบาๆก่อนจะดึงสมาธิที่กระจัดกระจายกลับมาจดจ่อที่หน้าจอสถานะอีกครั้ง

ตอนนี้ผมมีแต้มสถานะอยู่ในมือ 5 แต้มแม้จะรู้ดีว่าควรจัดสรรพวกมันยังไงแต่เสียงในหัวกลับตะโกนก้องอย่างบ้าคลั่งราวกับคนเสียสติ

มานา มานา!

พูดไปแล้วผมเริ่มจะเหมือนเจ้าบิสกิตเข้าไปทุกทีแล้วละ

แม้ใจจะอยากทุ่มแต้มทั้งหมดไปที่มานามากแค่ไหนแต่ผมก็ต้องกัดฟันยับยั้งชั่งใจเอาไว้เพราะร่องรอยความเสียหายบนร่างกายที่แทบจะแบกรับมานามหาศาลไม่ไหวในตอนนี้มันชัดเจนเกินไป

หากผมยังดึงดันฝืนลงแต้มแบบเดิมอีกมันคงไม่ใช่แค่การเสี่ยง แต่มันคือการฆ่าตัวตายชัดๆ

ผมขบฟันแน่นจนกรามสั่นเพ่งสมาธิลงแต้มไปที่ ความทนทาน 2 แต้ม ก่อนจะแบ่งอีก 3 แต้มที่เหลือไปที่ มานา

ทันทีที่ทำเสร็จผมถึงกับต้องนั่งกัดเล็บตัวเองด้วยความเสียดายอย่างสุดซึ้งความรู้สึกโหยหาที่ยังไม่ถูกเติมเต็มมันรุนแรงจนผมแทบคลั่ง

สุดท้ายผมจึงต้องรีบกระตุ้นมานาในร่างกายเพื่อเข้าสู่สมาธิที่ลึกยิ่งขึ้นเพื่อสะกดความรู้สึกสูญเสียนั้นไว้

ให้ตายเถอะ!

คราวนี้ผมรู้ซึ้งเลยว่าพวกที่เสพติดอะไรบางอย่างมันรู้สึกยังไงมิน่าล่ะยัยเทสถึงได้ทำหน้าเหมือนปลาตายตอนที่บุหรี่หมด

หลังจากที่ตั้งสติได้ผมก็เริ่มตรวจสอบระดับทักษะของตัวเอง

[สมาธิ - เลเวล 10]

[การควบคุมมานา - เลเวล 10]

[การรับรู้มานา - เลเวล 9]

[การสั่นพ้อง - เลเวล 5]

[การจัดสรรพลังงานจลน์ - เลเวล 8]

[อาวุธมานา - เลเวล 2]

เรื่องสมาธิ และการควบคุมมานาผมรู้อยู่แล้ว เพราะว่ามันคือไม้ตายก้นหีบที่ช่วยกระชากผมกลับมาจากความตายแต่ที่น่าเหลือเชื่อคือการรับรู้มานา และการจัดสรรพลังงานจลน์เองก็พุ่งสูงขึ้นตามมาด้วยเช่นกัน

เมื่อเห็นโทเคนอัปเกรดทักษะที่ได้มาเป็นรางวัลผมก็ต้องขมวดคิ้วอย่างหนักใจการเลือกระหว่างอัปเกรดสมาธิหรือการควบคุมมานาว่ายากแล้ว

แต่ถ้าผมใจเย็นรออีกสักหน่อยจนการรับรู้มานาแตะเลเวล10 ผลลัพธ์ที่ได้อาจจะแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงก็ได้

"เลือกยากชะมัด!"

ผมเก็บความลังเลนั้นไว้ในใจก่อนจะข้ามไปดูหัวข้อถัดไปที่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่า

ผมอยากเห็นแล้วว่าอาชีพที่ระบบปลดล็อกให้จะมีอะไรบ้างจะเป็นอาชีพพื้นฐานดาดๆ อย่างนักดาบหรือนักธนูเหมือนในเกมออนไลน์ทั่วไปหรือจะมีอะไรที่เร้าใจกว่านั้นไหม

หัวใจผมเต้นรัวด้วยความคาดหวังและทันทีที่หน้าต่างอาชีพเด้งขึ้นมา ผมก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ!

[ตอนนี้คุณสามารถเลือกอาชีพได้หนึ่งอาชีพอาชีพเหล่านี้จะอ้างอิงจากการกระทำและผลงานของคุณที่ผ่านมาภายในบทฝึกสอน]

[โปรดเลือกอย่างระมัดระวัง!]

ผู้ปรับแต่งพลัง

(อาชีพระดับต้นที่เน้นการดึงแรงรูปแบบต่างๆมาใช้ควบคุมพลังงานและโมเมนตัมในการต่อสู้มอบความได้เปรียบแก่ผู้ที่มีความเข้ากันได้กับการจัดสรรพลังงาน)

นักฝึกสัตว์มนตรา

(สายอาชีพเบื้องต้นที่ใช้มานาสื่อสารและสร้างพันธะสัญญาเพื่อควบคุมสิ่งมีชีวิตเวทมนตร์สามารถเสริมแกร่งและยกระดับพลังให้แก่พันธมิตร)

นักรบเอเธอร์

(นักสู้ระดับต้นที่ผสมผสานทักษะทางกายภาพเข้ากับเวทมนตร์พื้นฐานสร้างสไตล์การต่อสู้ที่หลากหลายโดยพึ่งพาพละกำลังกายและมานาที่มีอยู่เดิม)

ผู้ถ่ายเทมานา

(ผู้เชี่ยวชาญการหมุนเวียนมานาระดับต้นเพื่อเสริมสถานะทางกายภาพพร้อมขัดเกลาทักษะการบงการเวทมนตร์เบื้องต้นให้เฉียบคมและทรงพลังยิ่งขึ้น)

มานาสไตรเกอร์

(นักสู้ฝึกหัดระดับต้นที่เน้นการถ่ายโอนพลังเวทบริสุทธิ์เข้าสู่การโจมตีทางกายภาพเพิ่มพูนความแข็งแกร่งและความว่องไวในการต่อสู้)

นักธนูพลังงาน

(อาชีพเบื้องต้นที่ยกระดับทักษะการยิงธนูด้วยอำนาจเวทมนตร์เปลี่ยนลูกศรธรรมดาให้กลายเป็นศรพลังงานที่ทรงพลานุภาพ)

ผู้พิทักษ์พลังงานจลน์

(สายป้องกันระดับต้นที่เชี่ยวชาญการลดทอนแรงปะทะมอบการปกป้องด้วยการบงการพลังงานและโมเมนตัมรอบตัวอย่างแยบยล)

ผู้บรรลุสมาธิ

(อาชีพเบื้องต้นที่ให้ความสำคัญกับการรวบรวมจิตเป็นหนึ่งช่วยเพิ่มพูนขีดความสามารถทางเวทมนตร์และรักษาสติเพื่อปรับตัวเข้ากับสถานการณ์)

หน่วยสอดแนมมานา

(ผู้เชี่ยวชาญการรับรู้มานาระดับต้นที่ควบรวมเข้ากับทักษะลอบเร้นสามารถระบุตำแหน่งศัตรูและพื้นที่ที่มีความเข้มข้นของมานาสูงได้)

ช่างศาสตรามนตรา

(สายอาชีพเบื้องต้นที่มุ่งเน้นการสร้างและเสริมความแข็งแกร่งให้อุปกรณ์มีความเชี่ยวชาญในการหลอมอาวุธและชุดเกราะเวทมนตร์)

รายชื่อที่ปรากฏมีมากถึง 10 อาชีพมันเยอะจนผมแทบจะเลือกไม่ถูกไม่รู้เลยว่าคนอื่นจะได้ตัวเลือกมากมายขนาดนี้เหมือนกันไหมหรือจะมีแค่ผมคนเดียวที่ได้รับสิทธิพิเศษที่น่าปวดหัวนี้?

แถมชื่อแต่ละอย่างยังหลุดกรอบความรู้ที่ผมมีไปไกลลิบจนไม่รู้เลยว่าอาชีพไหนดีหรือแย่กว่ากัน

ผมละสายตาจากหน้าต่างระบบเพื่อดึงสมาธิกลับมาดูเหมือนคนอื่นๆ ก็กำลังเลือกอาชีพอยู่เช่นกัน ยกเว้นแค่เทสกับลิลลี่เท่านั้น

จากการสังเกต ดูเหมือนเทสจะเลือกอาชีพเสร็จไปนานแล้วผมเห็นความเปลี่ยนแปลงจากทักษะที่เธอใช้กำราบมายาและแฮดวินกระแสไฟฟ้าที่พุ่งออกมานั้นต่างจากตอนที่อยู่ชั้นแรกอย่างสิ้นเชิง

มันไม่ใช่แค่ไฟฟ้าสถิตที่น่ารำคาญอีกต่อไปแต่ความรุนแรงของมันมากพอจะเผาคนให้ตายได้ในพริบตาผมสันนิษฐานว่านั่นคงเป็นผลจากอาชีพที่เธอเลือก

ผู้หญิงคนนี้จะแน่วแน่เกินไปแล้ว...เธอเลือกอาชีพโดยไม่ลังเลเลยอย่างนั้นเหรอ?

ส่วนลิลลี่นั้นต่างออกไปดูเหมือนเธอยังไม่ได้เลือกอาชีพเลย

ตอนนี้เธอนั่งอยู่ข้างๆ ผม ใช้ทักษะมานาเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บอย่างเงียบเชียบ

ผมลอบมองใบหน้าที่ซูบซีดนั้นรอบดวงตาของเธอยังคงมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่ แววตาคู่นั้นดูล่องลอย และว่างเปล่าจนน่าใจหาย

ผมถอนหายใจออกมาเบาๆเพื่อไม่ให้เธอรู้ตัว สิ่งที่เกิดขึ้นมันคงเกินกว่าที่เด็กสาวคนหนึ่งจะแบกรับไหว

ขนาดผมเองยังแทบตั้งตัวไม่ติดกับเหตุการณ์ในวินาทีนั้นแล้วนับประสาอะไรกับเธอ ที่ต้องกลายเป็นต้นเหตุให้เควินตาย มันคงยากเกินกว่าที่จิตใจเธอจะแบกรับได้จริงๆ

ผมอยากจะเอ่ยปากปลอบใจเธอแต่ก็ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดให้เธอรู้สึกดีขึ้นได้ และที่สำคัญ...ผมต้องยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่า แม้แต่ท่าทีที่ผมมีต่อเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เพราะทักษะของเธอมันน่าสยดสยองเกินไป

ทักษะเลเวล 1ที่เกือบจะสังหารมอนสเตอร์เลเวล 26 ได้ในพริบตามันเป็นพลังที่น่าหวาดกลัวเกินกว่าจะทำใจให้ชินได้

เหตุการณ์นี้ยิ่งตอกย้ำสมมติฐานของผมให้ชัดเจนขึ้นว่าทักษะที่แต่ละคนได้รับมาอาจมีระดับที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง และบางทีทักษะของลิลลี่...

อาจจัดอยู่ในระดับที่สูงล้ำจนสั่นคลอนสามัญสำนึกของพวกเราไปเลยก็ได้

ขณะที่กวาดสายตามองไปรอบๆผมเห็นคิมกำลังจ้องมองลิลลี่อย่างไม่วางตา

ดวงตาสีดำสนิทของเขาอัดแน่นไปด้วยพายุอารมณ์ที่ยากจะแยกแยะทั้งความโกรธแค้น ความสับสน และความโศกเศร้าที่พร้อมจะปะทุออกมาได้ทุกเมื่อ

ผมรู้ดีว่าเควินคือเพื่อนที่เขาสนิทที่สุดทั้งคู่ร่วมหัวจมท้ายกันมานานและเควินเองก็เป็นคนเพียงไม่กี่คนที่คิมยอมเปิดใจเล่าเรื่องราวแสนเจ็บปวดในอดีตให้ฟัง

การสูญเสียครั้งนี้สำหรับเขาคงไม่ต่างจากการเสียพี่ชายแท้ๆไป และมันคงยากเกินไปที่เด็กอายุเพียง 15 ปีจะทำใจยอมรับ และเลิกกล่าวโทษลิลลี่ได้

แรงอาฆาตที่แผ่ออกมาทำให้ผมต้องจ้องลึกเข้าไปในตาของเขาจนกระทั่งเขายอมเลื่อนสายตามาประสานกับผม  แววตาของเขาเต็มไปด้วยความแค้นเคืองอย่างไม่ปิดบัง

ผมจึงจ้องเขากลับด้วยสายตาที่แข็งกร้าว และเย็นเยียบแทนคำเตือน

เขาสะดุ้งพร้อมชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ เบือนหน้าหนีไปทางอื่น

ผมหวังว่าเขาจะไม่ทำอะไรโง่ๆแต่ไม่มีใครรู้หรอกว่าเด็กที่เปราะบางและมีพลังพิเศษอยู่ในมือ จะคุมตัวเองได้นานแค่ไหน

กว่าเราจะฝ่าฟันชั้นแรกของบทฝึกสอนระดับนรกนี้มาได้มันสาหัสเกินพอแล้ว ตราบใดที่ผมยังยืนอยู่ตรงนี้ ผมจะไม่ยอมให้เรื่องน่าเศร้าที่ไร้สาระเกิดขึ้นอย่างแน่นอน...