ลุ่มหลงด้วยแรงปรารถนา (จบ)

หมาป่าและเหยื่อ

        ฮั่วเฉิงโจวไม่ค่อยชอบวิสกี้เพราะแรงเกินไป เขาจึงสั่งค็อกเทลมาแทน

        บาร์เทนเดอร์เทวิสกี้ห้าสิบมิลลิลิตรลงในแก้วจากนั้นก็เติมน้ำมะนาวคั้นพร้อมมะนาวฝาน เติมน้ำผึ้งลงไปหนึ่งช้อนสุดท้ายก็เติมน้ำเปล่าและใส่น้ำแข็งก้อนลงไป

        “ฉันว่านะ” ฉินเซ่อกลอกตาและอดไม่ได้ที่จะบ่น “มันก็แค่เครื่องดื่มนายจำเป็๞ต้องพิถีพิถันขนาดนั้นเลยเหรอ?”

        “ทำไงได้ ก็ดื่มเหล้าแรงๆ แล้วฉันเมาง่ายนี่”

        ฮั่วเฉิงโจวกล่าวด้วยรอยยิ้มจางๆท่าทางของเขาเ๶็๞๰าและสูงส่งราวกับหิมะสีขาวบน๥ูเ๠าสูง

        บาร์เทนเดอร์ยื่นแก้วเครื่องดื่มให้ เขายื่นมือออกไปรับกระดูกนิ้วที่จับแก้วนั้นเรียวชัดได้รูป ข้อมือของเขาขาวซีด

        ฉินเซ่ออดไม่ได้ที่จะกระตุกแค่นเสียง

        ฮั่วเฉิงโจวเงยหน้าจิบเครื่องดื่มเผยให้เห็นสันกรามคมชัดที่ทำให้เขาดูมีเสน่ห์เพิ่มขึ้นไปอีก

        เมื่อวางแก้วเหล้าลง หางตาเขาก็เหลือบไปมองโต๊ะข้างหน้าอย่างไม่ตั้งใจ

        สายตาของเขาจับจ้องบริเวณนั้นอย่างไม่ขยับไปไหนอยู่สักพัก

        “เฉิงโจว?” ฉินเซ่อเห็นเขานิ่งงันจึงยกมือโบกตรงหน้า“มองอะไรเหรอ?”

        ฮั่วเฉิงโจวที่กำลังล่องลอยก็ได้สติกลับมาเขายกมือลูบระหว่างคิ้วและพูดอย่างเกียจคร้าน “ไม่มีอะไร ฉันเห็นแล้ว”

        “เห็นอะไรล่ะ?”

        ความอยากรู้อยากเห็นของฉินเซ่อนั้นรุนแรงเสมอเมื่อได้ยินฮั่วเฉิงโจวพูดมาแค่ครึ่งเดียวก็คิดอยากจะเตะเขาจริงๆ สักครั้ง

        “ไม่มีอะไร” ฮั่วเฉิงโจวยกยิ้มบางเบา คิ้วและดวงตาไร้การแยแสปราศจากอารมณ์ร่วมใดๆ “ผีเสื้อตัวหนึ่ง”

        เขาคิดว่าผีเสื้อนั้นสื่อถึงความอ่อนช้อย งดงามเช่นเดียวกับความประทับใจแรกที่เขามอบให้เธอ

        งามไร้สิ่งใดเปรียบ

        “ผีเสื้อ?” ฉินเซ่อเริ่มสนใจและยืดคอมองตามสายตาของเขา“ผีเสื้ออยู่ไหน?”

        ฮั่วเฉิงโจวไม่สนใจและพูดว่า “นายดื่มไปนะ ฉันมีธุระนิดหน่อยขอตัวก่อน”

        “เฮ้อ! ไม่น่าชวนนายมาเลย” ฉินเซ่อแสดงความรำคาญอย่างมาก“เพิ่งมาได้เท่าไรเอง? นายยังดื่มไม่หมดแก้วเลยด้วยซ้ำ”

        ฮั่วเฉิงโจวตบไหล่เขาเบาๆ “ครั้งหน้าฉันเลี้ยงนายเอง”

        ...

        เสิ่นอันอันดื่มเหล้าไปหนึ่งขวด ตอนออกจากบาร์เธอก็เริ่มรู้สึกปวดหัวหนักเท้า

        ดื่มไปขนาดนั้นคงขับรถกลับเองไม่ได้แน่ เธอจึงจะโทรศัพท์ให้คนขับรถมารับแต่พอหยิบโทรศัพท์ออกมาก็พบว่าแบตเตอรี่หมด

        เธอลูบขมับด้วยความรู้สึกแย่จากนั้นก็เก็บโทรศัพท์และยืนอยู่ข้างถนนรอรถแท็กซี่

        ผ่านไปห้านาทีก็ยังไม่มีแท็กซี่สักคันแต่กลับมีรถเบนท์ลีย์มาจอดเทียบตรงหน้าเธออย่างสง่างาม

        เลขทะเบียนรถคันนี้มงคลมาก เป็๞เลขหกติดกัน

        เมื่อกระจกรถถูกลดลง เสิ่นอันอันก็มองเห็นใบหน้าของคนที่อยู่ข้างใน

        เขานั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับ ดั้งจมูกตั้งรับกับแว่นตาขอบทองใบหน้าหล่อเหลาดูอ่อนโยนและสูงส่ง หางตายกขึ้นเล็กน้อยคล้ายเจือด้วยรอยยิ้ม

        เธอไม่เคยเห็นความสง่างามสูงส่งเช่นนี้จากใครมาก่อนราวกับเขาได้ละทิ้งเจ็ดอารมณ์หกปรารถนา[1] ไม่เปื้อนฝุ่นใดของธุลีแดง[2]อีกแล้ว

        หลังจากสบตามองหน้ากันไม่กี่วินาที ชายหนุ่มก็ค่อยๆ เปิดปาก“คุณหนูเสิ่น”

        ความโกลาหลที่วิ่งวุ่นในหัวของเสิ่นอันอันหายไปทันทีในที่สุดเธอก็คิดออกว่าคนตรงหน้านี้คือใคร

        “ฮั่ว...” เธอลิ้นพันเล็กน้อยจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ “ศาสตราจารย์ฮั่ว?”

        ฮั่วเฉิงโจวประคองพวงมาลัยรถด้วยมือข้างเดียว พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม“คุณหนูเสิ่นกำลังเรียกแท็กซี่เหรอครับ?”

        “ใช่ค่ะ ฉันดื่มมาเลยขับรถไม่ได้”

        “ตอนนี้ดึกแล้ว ผู้หญิงนั่งแท็กซี่คนเดียวอันตรายเดี๋ยวผมไปส่งเองครับ”

.................................................................................................................................................

ปอกกล้วยเข้าปาก

        ตอนแรกเสิ่นอันอันอยากปฏิเสธเพราะกลางดึกแบบนี้เธอไม่ควรนั่งรถของเพศตรงข้ามสักเท่าไร

        แต่เสียงที่อ่อนโยนนั้นเหมือนมีพลังวิเศษ ในที่สุดเธอก็เปิดประตูรถด้วยความงุนงง

        กลางดึกของต้นฤดูใบไม้ร่วงมีอากาศหนาวเย็นเล็กน้อยฮั่วเฉิงโจวเห็นเธอสวมเสื้อผ้าเนื้อบางจึงเปิดฮีตเตอร์ให้

        เขามองไปข้างหน้าและถามอย่างเฉื่อยชา “บ้านคุณหนูเสิ่นอยู่ที่ไหนครับ?”

        “บ้าน?” เสิ่นอันอันขมวดคิ้วเล็กน้อยหลังจากครุ่นคิดอยู่นานเธอก็ส่ายศีรษะและพูดว่า “ฉันไม่มีบ้านแล้วค่ะ”

        เธอเคยคิดว่าเรือนหอเป็๲บ้านของเธอจนกระทั่งเจียงอี้เฉินพาผู้หญิงคนอื่นเข้ามา

        เมื่อเห็นว่าเธอไม่สามารถบอกที่อยู่ได้เดิมทีฮั่วเฉิงโจวคิดจะส่งเธอไปโรงแรม แต่เขาก็เปลี่ยนความคิด “งั้นคุณพักที่บ้านผมก่อนสักคืนไหมครับ?”

        “ไม่...ไม่ได้นะคะ” แม้เสิ่นอันอันจะพูดอย่างตะกุกตะกักแต่ท่าทีปฏิเสธของเธอนั้นชัดเจนมาก “ฉันแต่งงานแล้วค่ะจะไป...ไปนอนบ้านคนอื่นไม่ได้”

        รอยยิ้มในดวงตาของฮั่วเฉิงโจวแข็งกร้าวขึ้น

        เธอเมาขนาดนี้ ต่อให้เขาพาเธอกลับบ้านจริงๆก็ง่ายราวกับปอกกล้วยเข้าปาก

        แต่การฉวยประโยชน์จากผู้ทุกข์ยากเป็๞พฤติกรรมของคนชั่วและเขาไม่ใช่คนเช่นนั้น

        เขาจับพวงมาลัยด้วยมือซ้าย แล้วพูดอย่างนุ่มนวลว่า“งั้นผมจะไปส่งที่โรงแรมนะครับ”

        ผ่านไปสักพัก สารถีก็ยังไม่ได้คำตอบจากผู้ร่วมเดินทาง

        เมื่อเขาหันไปมองด้านข้างก็พบว่าเธอหลับพิงกระจกรถไปเสียแล้ว

        ทางข้างหน้าคือแยกไฟจราจร ฮั่วเฉิงโจวเหยียบเบรกช้าๆแล้วจับจ้องใบหน้าของเธอ

        เนื่องจากเธอพิงอยู่กับกระจก ใบหน้าเล็กๆ ครึ่งหนึ่งจึงตกลงไปในเงามืดถ้ามองจากตำแหน่งของเขา ใบหน้าของเธอก็มืดครึ่งสว่างครึ่ง

        ผู้อำนวยการชมเธอว่าเป็๞เด็กสาวอัจฉริยะเป็๞ผู้หญิงที่ไม่ด้อยไปกว่าผู้ชาย

        เขาคิดว่าผู้หญิงที่บริหารห้างสรรพสินค้าอาจพูดไม่ได้ว่ามีนิสัยแข็งกระด้าง แต่อย่างน้อยก็คงไม่อ่อนโยนเช่นนี้

        เสิ่นอันอันช่างเหนือความคาดหมายของเขาจริงๆ

        ฮั่วเฉิงโจวจอดรถตรงทางเข้าโรงแรมห้าดาวที่หรูที่สุดในเมืองอวิ๋นเฉิงเขาไม่ได้ปลุกเธอตอนลงจากรถ และเดินเข้าข้างในพร้อมกับเธอที่อยู่ในอ้อมแขน

        เขามีห้องเช่าระยะยาวที่นี่ จึงไม่ต้องลงทะเบียนที่แผนกต้อนรับ

        ในห้องของเขาจุดเครื่องหอมไว้อยู่ตลอดกลิ่นไม้จันทน์ทำให้บรรยากาศสงบและสดชื่น

        ฮั่วเฉิงโจววางเสิ่นอันอันลงบนเตียงเบาๆผ้าปูที่นอนสีเข้มตัดกับผิวขาวราวหิมะของเธอ

        เขายืนอยู่ข้างเตียง สายตาจับจ้องร่างบาง กระโปรงยาวที่โอบรัดเอวคอดและหน้าอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ

        ขาเรียวยาวคู่นั้น ถ้ามาพาดอยู่ที่เอว...

        ดวงตาของฮั่วเฉิงโจวมืดลงความคิดชั่วร้ายกำลังพุ่งออกมาอย่างอัตโนมัติ

        เมื่อความคิดเกิดขึ้นมา ร่างกายของเขาก็มีการตอบสนองเช่นกันเขาก้มมองที่ระหว่างขาของตัวเอง

        มันแข็งแล้ว...

        เขายื่นมือออกไปค้างอยู่กลางอากาศ ถ้ามันตกลงมาก็คือหน้าอกของเธอ

        แต่สุดท้ายเขาก็ควบคุมความคิดชั่วร้ายในใจของตัวเองได้และ๼ั๬๶ั๼ใบหน้าเล็กๆ ของเธออย่างอ่อนโยนจากนั้นก็หันหลังเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง  ...

        เช้าวันถัดมาเสิ่นอันอันบอกไม่ถูกว่าเธอรู้สึกอย่างไรเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วเห็นสภาพแวดล้อมแปลกๆเธอจำได้เพียงว่าเธอรีบหนีไปอย่างลุกลี้ลุกลน

        แค่ดื่มไปไม่กี่แก้วก็จำอะไรไม่ได้แล้วยังจะมานอนโรงแรมแบบไม่รู้เ๱ื่๵๹อะไรอีก

        ไม่ว่าจะพยายามมากเท่าไรเธอก็นึกเ๹ื่๪๫ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ออกโชคดีที่เสื้อผ้าของเธอยังอยู่ครบและไม่ได้รู้สึกแปลกๆ กับร่างกายมีเพียงอาการเมื่อยล้าเล็กน้อยเท่านั้น

        บางทีอาจมีคนเจตนาดีพาเธอมาส่งที่โรงแรมก็ได้?

        เธอนั่งแท็กซี่กลับไปที่บาร์ แล้วขับรถตรงไปที่สำนักกิจการพลเรือน

        ทว่า เธอรอจนสิบโมงก็ยังไม่มีวี่แววของเจียงอี้เฉิน

        -----------------------------

        [1] เจ็ดอารมณ์ได้แก่ ยินดี โกรธ เศร้า กลัว รัก เกลียด และใคร่ ส่วนหกปรารถนา ได้แก่ ความปรารถนาทางตาหู จมูก ลิ้น กาย และใจ

        [2] โลก