เช้าวันใหม่ในโลกของเกมGuardian andDemon เคนจิตื่นนอนบิดไปมาอย่างี้เีแล้วออกไปเตรียมอาหารมื้อเช้าก่อนเดินทางกลับเมืองอาหารเช้านี้ก็ยังเป็กระต่ายกวางย่างเช่นเคย แต่ไม่มีเสียงจากระบบคงเพราะระดับต่ำเกินไป เมื่อกินข้าวเช้าและเก็บเต็นท์เรียบร้อยก็เตรียมหาทางกลับเมืองทันที จึงออกสำรวจหน้าผาโดยทั่วเผื่อเจอทางขึ้นกลับไปผ่านไปครึ่งชั่วโมงเคนจิก็กลับมาที่เดิม
“จะกลับยังไงหว่า? ไม่มีทางขึ้นเลยหรือต้องปีนหน้าผาขึ้นไปเอง จริงซิ!! เราใช้สกิลเคลื่อนที่พริบตา ไต่ขึ้นไปเรื่อยๆ ก็ได้นิจะปีนทำไมให้เหนื่อย ฉลาดจริงๆ เรา”
ไม่รีรอเคนจิใช้ทักษะทันทีแต่ด้วยความที่ไม่เคยใช้เลย จึงดีดตัวเองไปชนเข้ากับหน้าผาอีกฝั่งนึง
“ตูม!!! เจี๊ยก!!! เจ็บๆๆๆๆ อูย..ยฝึกให้ชินก่อนดีกว่าไหมเรา โอยยย.”
เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกเคนจิสามารถฝึกทักษะได้จนชิน จึงกลับมาที่หน้าผาอีกครั้งไม่รอช้าเคนจิก็ใช้ทักษะทันที ซึ่งครั้งนี้ก็ผ่านไปด้วยดี อีกไม่กี่อึดใจเคนจิจะถึงที่หมายและการเหยียบครั้งสุดท้ายนี้เขาต้องถึงขอบหน้าผาแน่นอน แต่เมื่อะโออกไปทักษะกลับไม่ทำงาน ดีที่มีขอบหินผาให้เกาะใกล้ๆ ไม่อย่างนั้นได้ล่วงลงไปตายแน่นอน
เหมือนบุญมีแต่กำบังขอบผาที่เคนจิเกาะอยู่นั้นเองกำลังจะพังลงมาใน่ที่พังลงมานั้นเอง ก็มีมือข้างนึงยื่นมาจับไว้ทันแล้วดึงเคนจิขึ้นมา
“ขอบคุณครับเอ้า!! มาคัส”
“ไงเคนจิไม่เจอกันแปปเดียว จะฆ่าตัวตายแล้วหรอ?”
“เปล่าซะหน่อยฉันปีนขึ้นมาตั้งหาก เกือบตาย แฮะๆๆ”
“เคนจินายมาทำอะไรแถวนี้เนี้ย?”
“คือ....”
ไม่ทันที่เคนจิจะพูดจบบุรุษในชุดคลุมสีขาวก็ปรากฏตัวขึ้นใช่แล้วเขาคือ Gm นั้นเอง และยังมีอีกหลายคนกำลังตรวจสอบพื้นที่ที่เกิดมหาวิบัติ
“นายอยู่ที่นี้หรอ?นายเห็นอะไรไหม เห็นจอมปีศาจริชเตอร์หรือเปล่า นายมาที่นี้ได้ยังไง”
“ไม่เห็นค..ครับ ผมล่ากระต่ายกวางอยู่ดีๆ ก็โดนลมอะไรไม่รู้หอบมาที่นี้ นึกว่าจะตายซะแล้วโชคดีรอดมาได้”
“อย่างนั้นหรอ?รีบๆ กลับเมืองกันได้แล้วเดียวหมดเวลาเปลี่ยนอาชีพนะ”
เมื่อพูดจบGm ก็เดินจากไป เคนจิเหงื่อซึมออกทั่วหลัง โกหกออกไปเพราะนึกว่าเขาต้องหาคนรับผิดชอบสบถในใจ “ดีนะที่ใช้ชื่อปลอม” เคนจิจึงหันไปถามมาคัส เื่เปลี่ยนอาชีพฟรี
“เื่ที่ฉันมาที่นี้ก็ตามที่บอกGm นั้นแหละ แล้วหมายความว่ายังไงหรอ เื่เปลี่ยนอาชีพน่ะ”
“มันต่อเนื่องมาจากการต่อสู้ของจอมปีศาจกับบอสัน่ะซิทำให้ฝูงกระต่ายกวางตายเกือบหมด จนไม่พอให้ผู้เล่นล่าทางระบบจึงให้เปลี่ยนอาชีพได้โดยไม่ต้องเก็บ Lv.ถึง 10 ให้ไปที่เปลี่ยนอาชีพได้เลย คุยกับพนักงานก็จะได้ Lv.10ทันที นี้ฉันว่าจะไปเหมือนกัน แต่แวะมาดูที่เกิดเหตุหน่อยก็เจอนายพอดีนี้แหละ ไปด้วยกันเลยไหม”
“ไปดิแต่ฉันยังไม่เปลี่ยนหรอกนะ รอดูคนก่อนน้อยๆก่อน งั้นเรามาเดินกลับด้วยกันเถอะเผื่อเจอสักตัวสองตัว”
ทั้ง2 คน เดินกลับเมืองด้วยกันพูดคุยกันตลอดทางทำให้ทั้งสองคนสนิทกันมากขึ้นในระหว่างทางนั้นไม่พบเจอมอนเตอร์สักตัว จนมาถึงตัวเมือง เมื่อเข้าตัวเมืองมาก็เจอกลุ่มคนเข้าแถวหน้าตึกเปลี่ยนอาชีพยาวจนมาถึงประตูเข้าเมือง
“จะทันได้เปลี่ยนอาชีพไหมน่ะมาคัส แถวยาวเชียว”
“ฉันไม่ห่วงหรอกLv. ฉัน 10 แล้ว ว่าแต่นายเถอะเคนจิ”
“ก็บอกแล้วไงนายนี้ขี้ลืมจริงๆฉันยังไม่รีบเปลี่ยน อีกอย่าง Lv.ฉันก็ 10 เหมือนกัน”
“นายนี้เจ๊งว่ะถ้างั้นพรุ่งเรามาตี้กันไปตีบอสกระต่ายกวางดีกว่า เห็นว่าจะเกิดพรุ่งนี้แล้ว”
“ได้เลยเดียวฉันไปซื้อาวุธก่อน มีดสั้นฉันหักน่ะ แล้วพรุ่งนี้เจอกัน บาย”
“โอเคบาย แล้วเจอกันเพื่อน”
มาคัสเดินจากไปแล้วแต่เคนจิยังยืนทบทวนคำพูดอยู่กับที่ไม่ไปไหน “เพื่อน!” ั้แ่เกิดมานี้เป็ครั้งแรกของเคนจิกับคำว่าเพื่อนเขายิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนเดินไปธุระของตน เริ่มจากการซื้ออาวุธ ชุดเกาะ ที่ Lv.10ใช้ได้ ตามด้วยเอาของที่พังไปหลอมเป็แร่เหล็ก และค่อยๆแบ่งขายหนังกระต่ายกวางเขากระต่ายกวางหลายร้าน เพื่อไม่ให้สงสัย จนหมด เหลือไว้แต่ของชั้นสูง ซึ่งทำให้เขามีเงิน3แสนกว่าทอง
“โห!! เล่นเกมไม่กี่วันในโลกเกมได้เงิน 3หมื่นกว่าบาท ในโลกจริง รวยๆๆๆ ฮ่าๆๆขืนไปแลกเงินตอนนี้ต้องโดนจับได้แน่ๆ เก็บไว้ก่อนดีกว่า แล้วจะทำอะไรดีล่ะที่นี้มอนก็ไม่มีให้ล่าด้วยต้องรอพรุ่งนี้ จริงซิ!! เราซื้อท่อนไม้กลับไปทำลูกธนูเพิ่มทักษะดีกว่าจัดอาหารชุดพิเศษที่โรงแรมสักชุดนึง แต่แปลกจริงทั้งเมืองมีอยู่แค่โรงแรมเดียวเนี้ยนะ”
เคนจิไปซื้อท่อนไม้ทันทีจำนวน100 ท่อน ก่อนกลับโรงแรม เมื่อมาถึงก็เจอมาสเตอร์ทันที เขายื่นการ์ดให้เช่นเคย
“ห้องเดิมนะครับ007 รับอาหารด้วยไหมครับ”
“รับครับแต่ขอเป็ชุดพิเศษของร้านเลยนะครับ”
“ได้ครับแต่ว่าชุดพิเศษ ลูกค้าต้องเพิ่มเงินนะครับ 100 ทอง”
“ห่ะ!!! 100 ทอง อืมมม..มม. ก็ได้ครับช่วยไปส่งที่ห้องด้วย”
เคนจิ จ่ายเงินแล้วเดินขึ้นห้องไปสบถในใจ “เอาว่ะ 100 ก็ 100 อยากรู้จริงมันจะพิเศษขนาดไหน”ขณะกำลังสบถในใจนั้นเองเขาก็เดินผ่านห้อง 006
“เอ๊ะ!!ใช่มาคัสหรือเปล่านะที่พักห้องนี้ ลองเคาะดูละกัน”
“ก๊อกๆๆมาคัส”
“ครับรอสักครู่นะครับ แอ๊ดด!! อ้าว! เคนจิ มีเื่อะไรหรอ?”
“เปล่าไม่มีอะไร แค่อยากรู้ว่าเป็นายหรือเปล่า เหมือนนายจะเคยบอกว่าพักห้อง 006”
“อืมใช่แล้วล่ะ มาแอบดูฉันหรอแกน่ะ ชอบไม้ป่าเดียวกันซินะ ฮ่าๆๆ”
“เ้าบ้า!! ฉันชอบผู้หญิงโว้ย ฉันพักห้อง007 ตอนเช้าจะไปก็มาเรียกล่ะ เ้าบ้า”
“ได้เดียวดึกๆ หนูไปหานะค่ะพี่ ฮ่าๆๆ”
“ไม่ต้องเลยฉันจะนอนไปล่ะ”
เคนจิเดินจากไปอย่างรวดเร็วโดยที่มีเสียงหัวเราะมาคัสตามหลังมาเมื่อถึงห้องเคนจิก็เอาท่อนไม้ออกมากองรวมกันไว้ เตรียมจะทำลูกธนู ไม่ทันจะลงมือทำก็มีเสียงเคาะประตู
“ก๊อกๆๆอาหารมาส่งแล้วครับ”
เคนจิเปิดประตูออกก็พบมาสเตอร์ในผ้ากันเปื้อนสีชมพูเคนจิรับอาหารมาแล้วจะปิดประตูมาสเตอร์ก็ดึงประตูไว้ก่อน
“ครับมีอะไรครับมาสเตอร์”
“เนื่องจากเป็อาหารชุดพิเศษผมต้องขอแนะนำเมนูก่อนครับ”
“อ้อได้ครับเชิญเลย”
“จานแรกเนื้อกระต่างกวางชั้นสูงย่าง โรยด้วยผงที่ทำจากเขากระต่ายกวางชั้นสูง”
“จานสองซุปเนื้อกระต่ายกวางตุ๋นยาจีนสูตรพิเศษ”
“สุดท้ายเหล้าที่หมักบ่มด้วยผลไม้นาๆ ชนิด ผสมกับน้ำผึ้งสุดพิเศษ”
“แล้วท้ายที่สุดเนื่องจากเป็อาหารชุดพิเศษ ผมจะป้อนคุณ....”
“ปัง!!!!”
เคนจิปิดประตูทันทีเขาจินตนาการ เป็ภาพมาสเตอร์ป้อนอาหาร เขาสะบัดหัวไล่ความคิดออกไปทันที แล้วจะเริ่มกินอาหารชุดพิเศษ
“มาลองจานแรกกันเลย”เมื่ออาหารเข้าปาก มันทำให้สติของเขาร่องลอย “บ้าไปแล้ว ทำไมมันอร่อยขนาดนี้อร่อยกว่าเราทำซะอีก หรือเป็เพราะโรยผงเขากระต่ายกวางชั้นสูง” เขากินอย่าง มูมมามจนหมดแล้วมาต่อที่ ชามที่ 2 เขาซดไป 1 คำใหญ่ “ซู้ดดดดด!!! สุดยอดไปแล้ว โอ้นี้มันสุดยอดไปเลย มันลื่นลงคอไปเลยทีเดียว” ตบท้ายด้วยเหล้า ทำให้เคนจิยิ้มหวานเยิ้ม
“ติ้ง! สกิลเคลื่อนที่พริบตา ระดับเงิน เพิ่มขึ้น เป็ขั้น 3 MP ในการใช้ครั้งละ 7 แต้ม”
“ทักษะสกิลขึ้นซะด้วยเยี่ยมจริงๆ”
เมื่อทานอาหารเสร็จเคนจิก็เริ่มทำลูกธนูทันที
“คุณได้รับทักษะการสร้างอาวุธระดับฝึกหัด เพิ่มขึ้นเป็ 10”
“คุณได้รับทักษะการสร้างอาวุธระดับฝึกหัด เพิ่มขึ้นเป็ 15”
“คุณได้รับทักษะการสร้างอาวุธระดับฝึกหัด เพิ่มขึ้นเป็ 20”
“คุณได้รับทักษะการสร้างอาวุธระดับฝึกหัด เพิ่มขึ้นเป็ 25”
ในเวลาเดียวกันที่นอกห้องผู้หญิงคนนึงก็เดินผ่านห้องเคนจิไป บ่นพึมพำๆ เป็หมีกินผึ้ง หน้าตาอิโรย เธอคือยูริ นั้นเอง
“เห้อ!! กว่าจะทำงานเสร็จเราก็ไม่มีเวลาเปลี่ยนอาชีพอยู่ดี ทำให้แต่พวกเพลเยอร์ เราพนักงานก็เสียเปรียบซิไม่ยุติธรรมเลย พึ่งจะ Lv.5 เองแล้วพรุ่งนี้ใครจะช่วยฉันเก็บ Lv. เนี้ยเขาเปลี่ยนอาชีพกันหมดแล้ว ฮือๆๆ”