ผมนี่แหละ มะนาวต่างนุด

ตอนที่57 ย้ายบ้านใหม่

ธุรกิจส่วนตัว     หุ้นของมิราเคิลกรุป จำนวนหกสิบเปอร์เซ็นต์(ผู้ถือหุ้นอันดับหนึ่ง)

                   หุ้นของธนาคารกลางแห่งสวิส จำนวนสี่สิบเปอร์เซ็นต์ (ผู้ถือหุ้นอันดับสอง)

                   หุ้นบริษัทไมโครซอฟท์ สิบเปอร์เซ็นต์ (ผู้ถือหุ้นอันดับเก้า)

                   หุ้นเฟซบุ๊กยี่สิบเปอร์เซ็นต์ (ผู้ถือหุ้นอันดับห้า)

                   โรงเรียนแห่งความสุขมูลค่าหนึ่งร้อยล้านหยวน

ทักษะพิเศษ  ทักษะเรียนรู้ฉับไว ทักษะต่อสู้ ทักษะปรุงอาหารทักษะวิศวกรและสถาปนิก ทักษะภาษาจักรวาล และทักษะ

หายใจใต้น้ำ

“ไม่เลวเลยแฮะได้ทักษะพิเศษมาเพียบเลย ต่อไปฉันควรทำอะไรดี?หรือว่าจะรอภารกิจจากระบบเสียก่อน”

เสิ่นอี้พึมพำอย่างพึงพอใจที่ตนมีทักษะพิเศษซึ่งกลายเป็นไพ่ลับชั้นดีในมือเพื่อเอาไว้ใช้ยามฉุกเฉินเขาคิดวางแผนที่จะ

ใช้ทักษะเหล่านี้ให้เกิดประโยชน์ทว่าต้องชะลอแผนไว้เพราะไม่แน่ใจในภารกิจจากระบบโกลาหล

เสิ่นอี้ประสบปัญหาอย่างหนึ่งในการที่จะออกไปจากห้องสุขาเขาพบว่าประตูถูกล็อกไว้แน่นหนาจากภายนอกเขาไม่

ต้องการทำลายทรัพย์สินของโรงเรียนแห่งความสุขจึงส่งเสียงร้องตะโกนออกไปเพื่อหวังให้มีคนผ่านไปมาได้ยิน

“ช่วยด้วย! ช่วยฉันที!ใครอยู่ข้างนอก?! มาเปิดกุญแจให้ที! ได้ยินไหม?!วู้!”

เหอต้าเดินตรวจตรารอบโรงเรียนแห่งความสุขเพื่อเฝ้าระวังความปลอดภัยอยู่พอดีเขาได้ยินเสียงเรียกของคนจากในห้อง

สุขาชาย ทั้งที่เขาเป็นคนล็อกประตูเองกับมือเพราะตรวจสอบแล้วไม่พบใครอยู่ในนั้น

พอได้ยินเสียงเรียกของคนจึงรีบเดินเข้าไปตรวจสอบอย่างงุนงง พลางพูดขึ้นมาด้วยความสงสัยว่า

“เอ! ฉันตรวจสอบดีแล้วนี่นา ก่อนล็อกห้องสุขาไม่มีใครอยู่ในนั้นนี่ จะเป็นไปได้ยังไง?!”

เสิ่นอี้ได้ยินเสียงพูดอันคุ้นเคยเขารีบส่งเสียงร้องถามออกไปอย่างมีความหวังว่า

“เหอต้า! นั่นเหอต้าใช่ไหม? รีบไขกุญแจให้ฉันออกไป.....เร็วเข้า!”

เหอต้ายืนนิ่งตกตะลึงทันใดเขาจดจำเสียงผู้มีพระคุณที่ให้งานและอาหารแก่ตนได้เขาถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่า “เจ้านายเสิ่นอี้ นั่นเจ้านายใช่ไหมครับ?”

“ก็ฉันนี่แหละ! เร็วเข้า!รีบประตูให้เสียที!”เสิ่นอี้ร้องตะโกนตอบกลับอย่างมีความหวัง

เหอต้ารีบหยิบพวงกุญแจที่ห้อยโตงเตงอยู่เอวขึ้นมาไขเปิดประตูทางเข้าห้องสุขาอย่างรวดเร็วพอเห็นร่างเจ้านายในชุดกีฬารองเท้าผ้าใบเดินออกมา เขาสอบถามด้วยความสงสัยใคร่รู้ว่า

“เจ้านายเจ้านายเข้าไปอยู่ในนั้นได้ยังไง?ผมตรวจสอบทุกวันก่อนล็อกประตู แต่ไม่เห็นเจ้านายตั้งแต่วันงานแล้ว เจ้านายมายังไงครับเนี่ย?”

เขารู้สึกประหลาดใจที่เจ้านายหายตัวไปตั้งแต่วันทำพิธีเปิดโรงเรียนแห่งความสุขจนเขาและเพื่อนร่วมงานหลายคนต้องช่วยกันออกตามหาเป็นเวลานาน

กระทั่งซินดี้แจ้งทุกคนให้กลับเข้ามาดูแลพิธีเปิดต่อจนเสร็จสิ้นโดยซินดี้บอกเพียงว่าเสิ่นอี้ไปทำภารกิจเร่งด่วน แล้วไม่มีใครเอ่ยถึงเสิ่นอี้อีกเลย

เมื่อเสิ่นอี้เดินออกมาจากห้องสุขาเขาชูแขนขึ้นเหนือหัวทั้งสองข้างแล้วสูดเอาอากาศบริสุทธิ์อย่างเต็มกำลังพลางพึมพำขึ้นมาอย่างมีความสุขว่า

“เฮอ! ไม่มีที่ไหนน่าอยู่เท่ากับโลกนี้อีกแล้วแม้แต่ดาวเอวาก็คงวุ่นวายแน่เลย ที่นี่แหละคือบ้านของฉัน”

เขาเดินทางไปมาหลายดวงดาวจนทำให้ตระหนักได้ว่าบนโลกนี้เป็นสถานที่ที่เขารู้สึกได้อย่างอบอุ่นใจว่าเป็นบ้านของ

ตนเองอย่างแท้จริง

เหอต้ากวาดตามองสำรวจเจ้านายด้วยความงุนงงเขาสอบถามเรื่องที่ยังไม่ได้รับคำตอบจากเจ้านายด้วยความอยากรู้อย่างถึงที่สุดว่า

“เจ้านายครับตกลงเจ้านายหายไปไหนมาหรือครับ?แล้วมาอยู่ในห้องสุขาได้ยังไง?”

เสิ่นอี้หันมายิ้มน้อยๆ ให้กับลูกน้อง เขาตบบ่าพลางเอ่ยชมให้กำลังใจอีกฝ่ายโดยไม่คิดที่จะตอบคำถามแต่อย่างใดแล้ว

สั่งการด้วยน้ำเสียงลึกลับทันทีว่า

“เหอต้านายจงตั้งใจทำงานให้ดี แล้วชีวิตนายจะมีความสุขเอง ตอนนี้ไปแจ้งหวงฟาหลงให้ทีฉันต้องการให้รถไปส่งที่สนามบินที มีงานด่วนที่ฉันต้องกลับไปทำต่อที่เมืองหลวง”

“ได้ครับ เจ้านายไปรอที่หน้าโรงเรียนดีไหม?เดี๋ยวผมไปแจ้งผอออที่อะพาร์ตเมนต์ให้ครับ”

เหอต้ารู้แล้วว่าเจ้านายไม่ต้องการเอ่ยถึงเรื่องการหายตัวไปอีกเขารู้หน้าที่จึงไม่ซักไซ้เจ้านายเพราะไม่เป็นการสมควร

แล้วรีบไปทำงานตามคำสั่งของเจ้านายทันที

เสิ่นอี้พยักหน้ารับอย่างเข้าใจเขาปล่อยให้เหอต้าไปตามหวงฟาหลงที่อะพาร์ตเมนต์ สถานที่พักอาศัยซึ่งเขาเคยออกแบบไว้ให้ผู้บริหารโรงเรียนและครูที่มีครอบครัวเป็นการเฉพาะ

เขาเดินทอดน่องพลางกวาดตาสำรวจสิ่งแวดล้อมภายในโรงเรียนอย่างชื่นชมก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า

ล่องหนเพื่อสั่งงานซินดี้และพรรคพวกให้เตรียมตัวไว้เนื่องจากไม่แน่ใจว่าภารกิจต่อไปจะเริ่มต้นขึ้นในวันใด

“หวังว่าคราวนี้ระบบจะให้ฉันได้มีเวลาพักผ่อนบ้างนะทำภารกิจติดต่อกันมาหลายอย่างแล้ว ยังไม่มีโอกาสได้ใช้ชีวิต

เหมือนพวกคนรวยเสียที”

เสิ่นอี้กำลังฝันหวานถึงวันเวลาว่างของตนในการเดินทางท่องเที่ยวไปทั่วโลกพร้อมกับมีสาวสวยนุ่งห่มน้อยชิ้นนั่งอยู่ข้างกายซึ่งเขาอยากมีช่วงเวลาแห่งความสุขแบบนั้นสักหลายวันหรือหลายเดือนก็ยิ่งดี

เขาพบว่าสภาพแวดล้อมของโรงเรียนแห่งความสุขเป็นไปตามที่เคยวาดฝันไว้ไม่ว่าจะเป็นบรรยากาศร่มรื่นของสวนหย่อม

และต้นไม้ที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบและสวยงาม

เขาเพลิดเพลินกับการเดินชมพื้นที่รอบโรงเรียนอย่างใจเย็นสักพักหนึ่งได้ยินเสียงทักทายอย่างนอบน้อมมาจากหวงฟาหลงซึ่งมาพร้อมกับภรรยาวัยไล่เลี่ยกัน

“เจ้านายครับเจ้านายมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย?ผมขอโทษที่ออกมาต้อนรับช้าไปหน่อย”

หวงฟาหลงไม่กล้าเอ่ยถามถึงการมาปุบปับและการพบเสิ่นอี้ในห้องสุขาเพราะได้รับคำแนะนำจากเหอต้ามาก่อนซึ่งเหอต้า

แจ้งว่าเสิ่นอี้ไม่ต้องการเอ่ยถึงเรื่องประหลาดที่เกิดขึ้นแต่อย่างใด

“ไม่เป็นไรหรอกฉันนึกอยากมาก็มา นึกอยากไปก็ไปแบบนี้แหละ อย่าสนใจเลย ว่าแต่นี่ใช่ภรรยาของคุณหวงไหม?”

เสิ่นอี้เหลือบมองเห็นหญิงวัยกลางคนผมยาวหน้าตาสะสวยสมวัยจึงเอ่ยทักขึ้นมาอย่างคาดเดา

“ใช่แล้วครับนี่คือถังซินหยู เธอเป็นภรรยาผมเองครับ พวกเราไม่มีลูกด้วยกัน ก็เลยมาอยู่ที่นี่ผมให้เธอช่วยดูแลงานในโรง

อาหารด้วยครับ”

หวงฟาหลงเอ่ยแนะนำภรรยาให้เสิ่นอี้รู้จักพลางบอกถึงหน้าที่ของภรรยาที่เข้ามาช่วยเหลืองานของโรงเรียนด้วยน้ำเสียงแสดงความภาคภูมิใจ

“สวัสดีค่ะเจ้านาย”ถังซินหยูจ้องมองเสิ่นอี้พร้อมเอ่ยทักทายด้วยความซาบซึ้งใจ

เธอรับรู้แนวความคิดและการช่วยเหลือผู้คนของชายหนุ่มหล่อเหลาตรงหน้าจากสามีและผู้คนทั้งหลายจึงเกิดความรู้สึกที่

ดีและเคารพชายหนุ่มผู้เป็นเจ้านายของสามีโดยตรง

“สวัสดีครับยินดีที่ได้รู้จัก ยังไงก็ฝากดูแลโรงเรียนนี้หน่อยนะ ผมอาจจะไม่ได้เข้ามาบ่อยนักถ้ามีอะไรก็ประสานกับซินดี้

โดยตรงเลย”

เสิ่นอี้กล่าวทักทายตอบกลับถังซินหยูด้วยความรู้สึกที่ดีพร้อมกล่าวสั่งงานกับหวงฟาหลงโดยตรงซึ่งเขากำชับที่จะให้หวงฟาหลงติดต่องานกับซินดี้เหมือนเดิม

“เข้าใจแล้วครับพวกเราคุยกันบ่อยครั้งอยู่ ซินดี้ทำงานคล่องและเก่งทีเดียวครับ”

หวงฟาหลงพยักหน้าเข้าใจพร้อมเอ่ยถึงซินดี้ด้วยความเป็นกันเองเขารู้สึกยินดีไปกับชายหนุ่มที่มีลูกน้องที่ดีคอยช่วยเหลือ ซึ่งคู่ควรกับความดีที่ชายหนุ่มได้ลงมือทำไปหลายอย่างเช่นกัน

สักพักหนึ่งเหอต้าทำหน้าที่เป็นคนขับรถตู้ประจำของโรงเรียนไปส่งเสิ่นอี้ที่สนามบินโดยมีเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวจอดรอรับเสิ่นอี้ที่สนามบินพอดี

เหอต้าอุทานด้วยความตื่นเต้นยินดีที่มีโอกาสได้รับใช้เจ้านายหนุ่มร่ำรวยมหาศาลขนาดนี้

“โอ้โฮ! เจ้านายครับเครื่องบินของเจ้านายลำใหญ่และเท่มากเลยครับ”

เหอต้าเดินวนรอบตัวเครื่องบินเจ็ตด้วยความตื่นตาตื่นใจเพราะไม่คิดว่าในชีวิตจะมีโอกาสได้สัมผัสเครื่องบินส่วนตัวใกล้ชิด

ขนาดนี้มาก่อน

“เอาไว้ถ้ามีโอกาสให้นายช่วยงานฉันจะให้นายได้นั่งเป็นประสบการณ์ชีวิตละกัน”

เสิ่นอี้เหลือบมองท่าทางตื่นเต้นยินดีคล้ายเด็กของเหอต้าเขาเอ่ยขึ้นมาอย่างเข้าใจ พลางกล่าวให้ความหวังกับชายหนุ่ม

ลูกน้องโดยตรง

“ขอบคุณครับเจ้านาย”เหอต้ารีบกล่าวขอบคุณเสิ่นอี้อย่างรู้งานทันที

“พวกเราไปกันเถอะไปที่สนามบินเมืองหลวงเลย ฉันอยากไปนอนพักเต็มทีแล้ว”

เสิ่นอี้หันหน้ามาสั่งการนักบินและผู้ช่วยนักบินโดยตรงซึ่งการที่นักบินมีผู้ช่วยมาช่วยขับเครื่องบินร่วมกันย่อมเกิดจากฝีมือ

ของซินดี้แน่นอนเนื่องจากระบบโกลาหลมอบนักบินให้กับเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น

“ครับเจ้านาย”นักบินและผู้ช่วยนักบินที่ยืนรอรับเสิ่นอี้ก่อนขึ้นเครื่องต่างขานรับคำสั่งอย่างรู้หน้าที่

จากนั้นเสิ่นอี้เดินทางกลับถึงเมืองหลวงในเวลาไม่นานนักโดยมีเทาเซียวเป็นคนขับรถมารับเจ้านายที่สนามบินนานาชาติ

เมืองหลวง

เทาเซียวเห็นหน้าเจ้านายเขารีบทักทายอย่างมีความสุขว่า “สวัสดีครับเจ้านาย ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”

เสิ่นอี้ยิ้มอย่างพอใจเขาพยักหน้ารับแล้วกล่าวสั่งการเตรียมไว้ว่า “โอเค พวกเราเตรียมตัวย้ายบ้านกันได้แล้ว”