หลังจากหลงเทียนกลับมาได้ไม่นาน เหล่าผู้คนในหมู่บ้านก็ได้รับข่าวนี้ พวกเขาต่างรีบวิ่งมายังสำนักด้วยความตื่นเต้น
ใน่วันที่ผ่านมา พวกเขาไม่สามารถััถึงพวกสัตว์อสูรรอบๆหมู่บ้านได้เลย ทั้งที่ตามปกติแล้วจะมีพวกสัตว์อสูรออกมาเดินเวียนอยู่รอบๆเป็ประจำ
แต่ตอนนี้พวกมันได้หายไปกันหมดแล้ว ไม่มีร่องรอยของสัตว์อสูรสักตัวเลยโผล่ออกมา
เพียงไม่นานชายชราจางอี้ได้นำเหล่าชาวบ้านมายืนรอหลงเทียนหน้าสำนัก
แต่ทว่าคนที่เปิดประตูออกมากลับไม่ใช่ชายหนุ่มที่พวกเขารู้จัก แต่เป็หมาน้อยสีขาวที่มีกลิ่นอายคุ้นเคย
"กะ-กลิ่นอายนี้มันจักรพรรดิหมาป่า!!"ชายชราจางอี้ก้าวถอยหลังด้วยใบหน้าใ"หึ!.อสูรเทวะเรอะ!!"
เหล่าชาวบ้านที่เหลือต่างเตรียมท่าโจมตีขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แม้รูปลักษณ์ของมันจะเปลี่ยนไป แต่พวกเขาก็ไม่มีทางลืมกลิ่นอายของสามจักรพรรดิอสูรที่เป็ศัตรูกับพวกเขามานานหลายปี!!
"นี่ทุกคนอย่าทำหน้าเหมือนเห็นผีอย่างนั้นสิ ตอนนี้เราเป็พวกเดียวกันแล้วนะ เื่ที่ผ่านมาก็ลืมมันไปซะเถอะ ตอนนี้ข้าเหลือเพียงตัวคนเดียวเท่านั้น"
เจียงไป่หรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วยืดอกด้วยความภูมิใจว่า"ข้านะถูกท่านผู้าุโรับเลือกให้มาอยู่กับท่านด้วยนะ พวกเ้าคงคิดได้นะว่ามันหมายความว่าอย่างไร?"
"หึหึ..อีกอย่างตอนนี้ข้ามีตำแหน่งอันทรงเกียรติจากนายท่านให้เฝ้าประตูเอาไว้ ข้าสามารถเปิดปิดประตูได้ทุกเมื่อ"
แม้เจียงไป่พยายามทำตัวให้ปกติ แต่ในหัวของมันก็อดไม่ได้ที่จะใกับพลังบ่มเพาะที่เปลี่ยนไปของเหล่าชาวบ้าน“เ้านี้บรรลุกึ่งจักรพรรดิแล้วเรอะ!! พวกชาวบ้านที่เหลือก็พัฒนาเหมือนกันหมดเลย”
“ด้วยความสามารถของพวกมันเป็ไปไม่ได้เลยที่จะบ่มเพาะได้เร็วขนาดนี้ พวกมันคงได้รับพรจากท่านผู้าุโเหมือนกับเราสินะ ข้าไม่คิดเลยว่าจะมีคู่แข่งเยอะมากขนาดนี้!!”
เหล่าชาวบ้านที่เหลือต่างใกับท่าทางของเจียงไป่เหมือนกัน มันทำให้พวกเขาต่างคิดกันไปต่างๆนาๆ
“ท่านกำลังวางแผนอะไรกันแน่ ทำไมเลือกอดีตจักรพรรดิหมาป่ามาเป็หมากอีกตัว”
“น่าอิจฉาจริงๆ เ้านี้คงได้รับของดีมาไม่น้อยถึงทำให้เลื่อนระดับเทวะได้”
“ท่าน้าวางหมากในโลกอสูรเหมือนกันสินะ”
“พวกเราต้องสนิทกับเ้านี้เอาไว้ ตอนนี้มันได้รับหน้าที่สำคัญจากนายท่านแล้ว”
เพียงพริบตาจากท่าทางพร้อมต่อสู้ของชายชราจางอี้กับเหล่าชาวบ้านได้แปรเปลี่ยนเป็เสียงหัวเราะสนิทสนมทันที
"พี่ใหญ่เจียงไป่..ตอนนี้พวกเราเป็พวกเดียวกันแล้ว เื่ในอดีตก็ปล่อยๆมันเถอะ ต่อไปนี้ข้าต้องขอรบกวนพี่ใหญ่ด้วยนะ"
"ใช่ๆ..ชายชราจางพูดถูกแล้ว ต่อไปนี้พี่ใหญ่เจียงไป่โปรดช่วยดูแลพวกเราด้วยขอรับ"
"ว่าแต่ตอนนี้นายท่านอยู่ไหนเหรอพี่ใหญ่"
..
“ฮ่าๆ..พวกเ้ามาก่อนแล้วไง? แต่พวกเ้าก็ไม่มีตำแหน่งเหมือนกับข้า”เจียงไป่กระดิกห่างด้วยรอยยิ้มมุมปาก"ตอนนี้นายท่านนั่งอยู่ด้านใน อีกไม่นานนายท่านคงจะออกมาแล้ว พวกเ้าสามารถเข้ามานั่งรอที่ลานฝึกก่อนได้เลย"
"ขอบคุณพี่ใหญ่เจียงไป่"
ขณะที่เหล่าชาวบ้านเดินผ่านเจียงไป่ด้วยความเคราพนอบน้อม บรรยากาศในลานฝึกพลันแตกต่างจากที่พวกเขาเข้ามาในครั้งก่อนอย่างสิ้นเชิง
ตอนนี้บริเวณลานฝึกได้มีต้นมะม่วงขนาดใหญ่ถูกปลูกขึ้นมา ลูกมะม่วงแต่ละลูกต่างปลดปล่อยกลิ่นอายศักสิทธิ์ออกมา
ซึ่งต้นมะม่วงนี้หลงเทียนพึ่งซื้อมันมาปลูกจากร้านค้าด้วยจำนวน1พันแต้ม!!
นอกจากนี้แล้วต้นมะม่วงยังปล่อยพลังปราณบริสุทธิ์หนาแน่นออกมาเหมือนกัน เพียงได้นั่งเฉยๆอยู่ในลานฝึก พวกเขาก็สามารถบ่มเพาะได้รวดเร็วกว่าด้านนอกไม่ต่ำกว่า10เท่า!!
ตามปกติแล้วพลังปราณที่เหล่าผู้ฝึกตนส่วนใหญ่ด้านนอกดูดซับอยู่นั้น มันมีสิ่งสกปรกเจือปนอยู่ประมาณ60% พวกเขาต้องชำระสิ่งสกปรกออกมาจากร่างกายทุกครั้งเมื่อถึงระยะหนึ่ง
ไม่อย่างนั้นมันอาจทำให้เส้นลมปราณในร่างกายของพวกเขาเกิดการอุดตัน
ซึ่งการอุดตันของเส้นลมปราณ มันสามารถส่งผลให้ผู้ฝึกตนดูดซับพลังปราณช้าลง บางครั้งมันอาจทำให้เส้นลมปราณของพวกเขาะเิได้เลย!!
ด้วยเหตุนี้การดูดซับพลังปราณบริสุทธิ์ถือว่าเป็ความฝันของเหล่าผู้ฝึกตนทุกคน แม้แต่ในนิกายใหญ่ที่มีบ่อพลังปราณบริสุทธิ์ พวกเขาสามารถปล่อยให้สาวกเข้าไปบ่มเพาะ100ปีต่อครั้งเท่านั้น แถมมันยังบริสุทธิ์น้อยกว่าต้นมะม่วงนี้ด้วยซ้ำ!!!
"อ๊าห์..รู้สึกฟินอะไรอย่างนี้"
"เพียงเดินผ่านประตูเข้ามา…ก็เหมือนอยู่คนละโลก"
"ถ้าได้อยู่ในสำนักตลอดเวลา มันคงจะดีไม่น้อยเลย"
"น่าอิจฉาพี่ใหญ่เจียงไป่จริงๆที่ได้รับตำแหน่งในสำนักด้วย"
ขณะที่เหล่าชาวบ้านนั่งสมาธิดูดซับปราณบริสุทธิ์อยู่นั้น เจียงไป่ได้เดินผ่านพวกเขาไปกินอาหารเม็ดในถ้วยศักดิ์สิทธิ์ด้วยความเย่อหยิ่ง
“น่าสงสารพวกบ้านนอกจริงๆ ตัวตนสูงส่งอย่างนายท่านไม่มีทางใช้อากาศสกปรกแบบด้านนอกอยู่แล้ว”
สายตาของมันดูถูกเหล่าชาวบ้านที่ทำเหมือนไม่เคยเห็นพลังปราณบริสุทธิ์ ทั้งที่ความจริงแล้วมันก็พึ่งเห็นก่อนหน้านี้เหมือนกัน แถมยังใมากกว่าเหล่าชาวบ้านด้วยซ้ำ
แต่สิ่งที่ทำให้มันตกตะลึงมากกว่านั้น คือหลงเทียนได้นำไข่นายน้อยของมันมาวางไว้ในตะกร้าพร้อมเปิดโคมไฟให้ความอบอุ่นตลอดเวลา ซึ่งแสงที่ออกมาจากโคมไฟ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันต้องเป็แสงศักดิ์สิทธิ์แน่นอน!!
ในยุทธภพนี้จะมีใครอีกบ้างที่ได้รับการดูแลสูงสุดเช่นนี้? ต่อให้เป็ลูกของเซียนก็ยังไม่มีทางที่จะได้รับการชำระจากแสงศักดิ์สิทธิ์ตลอดเวลา!!!
เพราะเหตุนี้เจียงไป่ยิ่งมั่นใจมากยิ่งขึ้นว่านายน้อยของมันจะได้การสืบทอดจากหลงเทียน
…
ผ่านไปครู่หนึ่ง
หลงเทียนก็ได้เดินออกมานอกลานฝึกพร้อมกับซุปหม้อใหญ่ เนื้อในหม้อก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก5อสูรทรราช ส่วนเนื้อจักรพรรดิกระทิง เขายังเก็บไว้ในช่องเก็บของ
"เอ๊ะ..พวกท่านมาพอดีเลย ข้าพึ่งทำซุปเสร็จเรามากินกันเถอะ"หลงเทียนมองเหล่าชาวบ้านที่กำลังฝึกต่อยหุ่นไม้ด้วยใบหน้ากระตุก“เฮ้อ..พวกเขายังไม่มีแรงต่อยหุ่นไม้ให้สั่นได้เลย ยังอยากจะเป็ผู้ฝึกตนอีก”
เมื่อได้ยินเสียงเรียกจากหลงเทียน เหล่าชาวบ้านต่างหยุดฝึกซ้อมทันที มันไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่มีแรงต่อยหุ่นไม้
แต่เป็เพราะหุ่นไม้อยู่ในระดับสูงเกินไปต่างหาก ต่อให้จะเป็เซียน พวกเขาก็ไม่มีทางขยับหุ่นไม้ได้เหมือนกัน!!
"คาราวะท่านผู้าุโ"เหล่าชาวบ้านโค้งคำนับอย่างพร้อมเพียง แตกต่างจากหมาน้อยสีขาวที่มันกำลังวิ่งไปถูขาของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว
การกระทำของมันตอนนี้ ได้ทำให้เหล่าชาวบ้านอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ในหัวของพวกเขาต่างมีความคิดเหมือนกัน“นี่…มันการประจบสอพลอขั้นสูงสุด!!!!”
"ฉลาดจริงๆเลยเด็กน้อย..นี่อาหารใหม่ที่สามารถช่วยบำรุงกระดูกของเ้าได้"หลงเทียนลูบหัวของมันด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะยื่นซองอาหารแบบใหม่ให้มันคาบไปกิน
ซึ่งสายตาของมันเหลือบมองเหล่าชาวบ้านคล้ายจะบอกว่า"พวกเ้าดูเอาไว้..นี่แหละเส้นทางของผู้เชี่ยวชาญที่แท้จริง!!"
เหล่าชาวบ้านทำได้เพียงก้มหน้าด้วยความอิจฉาเท่านั้น แม้พวกเขาไม่รู้ว่าอาหารนั้นคืออะไร แต่มันต้องเป็ความลับที่ทำให้เจียงไป่เลื่อนระดับเทวะแน่นอน!!
เจียงไป่ยิ้มมุมปากก่อนจะเดินส่ายก้นไปที่ถ้วยอาหารศักดิ์สิทธิ์ของตัวเอง โดยไม่สนใจจะกินซุปในหม้อใหญ่เลย
ในความคิดของมันอาหารแปลกๆเหล่านี้คืออาหารหายากที่ชายหนุ่มนำมาจากดินแดน์ มันจึงไม่สนใจอาหารใดๆเลย นอกจากอาการเม็ดเหล่านี้เท่านั้น!!
หลังจากนั้น เหล่าชาวบ้านต่างมานั่งล้อมกินซุปด้วยความหิวกระหาย แม้จะไม่ได้กินอาหารเหมือนกับเจียงไป่ แต่ซุปในหม้อนี้ก็จัดเป็อาหารศักดิ์สิทธิ์ที่เหล่าผู้ฝึกตนหลายคนอยากลองกินมันสักครั้ง
เพียงพวกเขาได้ตักกินครั้งแรก ทุกเซลล์ในร่างกายของพวกเขาก็สั่นด้วยความตื่นเต้น เส้นลมปราณในร่างกายของพวกเขาได้ขยายใหญ่เพิ่มเป็2เท่า!!
“นะ-นี่เรอะ..อาหารศักดิ์สิทธิ์!!”
“ในที่สุดข้าก้าวผ่านคอขวดแล้ว”
“กินอีกสักคำ..ขะ-ข้าจะบรรลุ”
“ฮ่าๆ..ข้าใกล้ถึงระดับราชันย์แล้ว!!!”
..
เมื่อเหล่าชาวบ้านได้กินซุปหมดแล้ว พวกเขาต่างหันมองกันด้วยใบหน้าแดงก่ำ กลิ่นอายที่พวกเขาปลดปล่อยออกมาตอนนี้แตกต่างจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
มันเป็สิ่งที่พวกเขาไม่เคยฝันว่าจะมาถึงด้วยซ้ำ พวกทั้งหมดตอนนี้ได้ก้าวผ่านระดับราชันย์เป็ที่เรียบร้อยแล้ว
ส่วนชายชราจางอี้ไม่จำเป็ต้องถามเลย กลิ่นอายของเขาตอนนี้ไม่ใช่กึ่งจักรพรรดิแล้ว แต่เป็จักรพรรดิแท้จริงต่างหาก!!
"ความโปรดปรานครั้งนี้..คนไร้ค่าอย่างพวกเราคงไม่สามารถตอบแทนอะไรท่านได้ แต่ข้าอยากให้ท่านจำเอาไว้ว่าชีวิตของพวกเราเป็ของท่านแล้ว"
เหล่าชาวบ้านต่างคุกเข่าลงเบื้องหน้าของหลงเทียนด้วยใบหน้าจริงจัง ถ้าไม่มีชายหนุ่ม บางทีชีวิตนี้พวกเขาคงไม่สามารถมาถึงจุดนี้ได้!
"เอ๊ะ..นี่พวกท่านอย่าทำอย่างนี้เลย มันเป็เื่เล็กน้อยเท่านั้น"หลงเทียนมองเหล่าชาวบ้านด้วยความสงสาร
“ชีวิตพวกเขาต้องลำบากขนาดไหนกัน? เพียงข้าให้กินซุปหม้อเดียว พวกเขาพร้อมจะแลกกับชีวิตแล้ว”
“เฮ้อ..ไม่แปลกเลยทำไมพวกเขาอยากเป็ผู้ฝึกตนมากขนาดนี้ พวกเขาคงอยากหลุดพ้นความลำบากของคนธรรมดาสินะ
“ข้าต้องสร้างความหวังให้พวกเขาอยากมีชีวิตอยู่ต่อ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงคิดสั้นกันแน่ๆ”
หลงเทียนมองเหล่าชาวบ้านครู่หนึ่ง ก่อนจะเอาหนังสือทักษะปลอมๆที่เขาเขียนออกมา"อ่ะแฮ่ม..ชีวิตคนเราต้องเดินหน้าต่อไปไม่ว่ามันจะยากลำบากแสนเข็ญมากขนาดไหนก็ตาม"
"ถ้าพวกเ้าผ่าน่เวลานั้นมาได้ เ้าจะรู้ว่าโลกนี้กว้างใหญ่ยังมีอีกหลายอย่างให้พวกเ้าได้ทำ หนังสือทักษะพวกนี้เป็สิ่งที่ถูกลิขิตให้กับคนที่คู่ควรเท่านั้นถึงจะฝึกฝนมันได้ พวกเ้าเชิญเลือกได้เลย"
“ทะ-ทักษะศักดิ์สิทธิ์!!”
เหล่าชาวบ้านมองหนังสือในมือของหลงเทียนด้วยความตกตะลึง แม้แต่บนท้องฟ้าก็เกิดความปั่นป่วนจากการปรากฏตัวของหนังสือเหล่านี้ที่หลงเทียนเขียนมันขึ้นมามั่วๆเท่านั้น!!
4K
