หลังจากที่ผมได้รู้เื่ราวลับ ๆ ต้องห้ามผิดศีลธรรมของสองพ่อลูกคู่นั้น วันเวลาก็ผ่านมาอีกหลายอาทิตย์ ลูกปุ้ยของผมก็ยังไม่ติดต่ออะไรกลับมาเหมือนเดิม สองแม่ลูกข้างบ้านก็ยุ่ง ๆ น้องลินลี่ใกล้จะสอบ และน้องนุ่นเองก็ไปทำธุรกิจที่ต่างจังหวัด ส่วนลูกเหม่ยก็เงียบหายไปเช่นกัน (เดาว่าคนหลังคงจะจัดหนัก จัดเต็มกับคุณสมชาย บิดาบังเกิดเกล้าของเธออยู่ เอ๊ะ!? แต่ตอนนี้คงเปลี่ยนจากพ่อเป็ผัวไปแล้ว) ช่างเธอเถอะ ถ้ามันเป็ความสมัครใจของทั้งสองคนก็ไม่เป็ไร แม้มันจะดูวิปริตผิดมนุษย์ในสายตาคนอื่นก็ตาม ไม่ใช่การบังคับขืนใจสักหน่อย…
"แต่ว่า…ยินยอมพร้อมใจกันทั้งคู่งั้นเหรอ.? " ผมเริ่มทบทวนคำพูดในใจก่อนจะหวนคิดถึงเื่ ของตนเองกับลูกสาว บางทีผมกับเธอเองก็น่าจะทำแบบนั้นได้เหมือนกันสินะ…
ความคิดอุบาทว์ กับอัปรีย์ระหว่างผมกับลูกสาวที่กำลังร่วมรักกันอย่างเร่าร้อนบนเตียงปรากฏขึ้นในหัว หัวใจของผมในเวลานั้นเต้นระส่ำไม่เป็จังหวะ เหงื่อกาฬแตกเต็มหน้า แถมเ้าอนาคอนดาั์ในกางเกงก็เหมือนจะมีปฏิกิริยาตอบสนองเสียด้วย
"ฮึก..! บะ บ้าจริง นี่เรากำลังคิดระยำอะไรอยู่วะ เื่ในคืนนั้นยังไม่สาแก่ใจมึงอีกเหรอ แค่นี้ลูกสาวมึงก็หนีไปไหนต่อไหนจนจะไม่กลับมาอยู่แล้ว ยังจะคิดแบบนั้นอีก" ผมส่ายหน้าก่อนจะพ่นลมหายใจออกมายาว ๆ พร้อมกับพึมพำเบา ๆ และ ค่อย ๆ สลัดความคิดอุบาทว์แบบนั้นให้หายไปจากสมอง
เอี๊ยด..ดด…
ในเวลานั้นเองผมก็ได้ยินเสียงรถคันหนึ่งมาจอดช้า ๆ ที่หน้าบ้าน และพอชะโงกหน้าออกไปมองก็พบว่ามันเป็รถแท็กซี่เขียวเหลืองคนหนึ่ง ตอนแรกก็ประหลาดใจนิดหน่อย ไม่รู้ว่าใครมาหา แต่พอเห็นใครคนนั้นลงมาจากรถ ดวงตาของผมก็พลันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงทันที
"ปะ เป็ไปไม่ได้..นั้นมัน…ลูกปุ้ยนี่.!"
ในตอนนั้นผมรู้สึกว่าทุกสิ่งที่อยู่รอบตัวหยุดนิ่งไปชั่วขณะ หญิงสาวผมยาว ใบหน้าสวยคม ในเครื่องแบบแอร์โฮสเตสสีแดงสดหน้าบ้านคือ ลูกสาวของผมไม่ผิดแน่ ตาผมไม่ได้ฝาด และนี่ก็ไม่ใช่ความฝัน เธอกลับมาหาจริง ๆ
แต่กว่าที่ผมจะดึงสติกลับมา และ เข้าไปหาเธอ ลูกปุ้ยก็เปิดประตูเข้ามาในบ้านเรียบร้อย
"สวัสดีค่ะ คุณพ่อ.." ลูกปุ้ยส่งยิ้มสดใส และเอ่ยทักทายผม
"ฮะ.! หา เออ อา ยะ..ยะ..ยินดี สะ สวัด ละ ลูก…กะ กลับมาแล้วเหรอ…" ตอนนั้นผมทั้งใ และดีใจมาก จนพูดจาตะกุกตะกักออกมา ลูกปุ้ยเองก็ยิ้ม ๆ
"ค่าาาาา หนูกลับมาแล้ว คุณพ่อเป็ไงบ้างคะเนี่ย ดูผอมไปนะ งั้นรอหนูเก็บของ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บนึง แล้วเดี๋ยวหนูลงมาทำอะไรให้ทาน" ลูกปุ้ยกล่าวขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก่อนที่เธอจะเดินลากกระเป๋า ขึ้นไปเก็บในห้องของตัวเองที่ชั้นสองของบ้าน
ผมก็ยังมึน ๆ งง ๆ ตัวแข็งค้างอยู่อยู่ที่เดิม เกิดอะไรขึ้น? เธอลืมเื่ในคืนนั้นได้แล้วงั้นเหรอ? แล้ว..ไอ้หนุ่มหน้าจืดแฟนเธอไปไหนแล้วทำไมไม่พามันกลับมาด้วย? คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวของผม แต่ก็ช่างมันเถอะ แค่เธอกลับมาหาผมก็ดีใจมากแล้ว เื่อื่นจะเป็ยังไงก็ช่างมัน เพราะผมได้ลูกสาวคืนมาแล้ว..!
และหลังจากนั้นไม่นานลูกปุ้ยก็อาบน้ำเปลี่ยนชุดลงมาเพื่อทำอาหารให้ผมทาน
มันช่างเป็ความสุขที่ผมไม่สามารถอธิบายเป็คำพูดได้ ดียิ่งกว่าถูกหวยรางวัลที่ 1 สิบใบติดกันเสียอีก
ตอนนั้นผมนั่งอยู่บนโต๊ะกินข้าวด้วยหัวใจที่พองโต และ ดูลูกสาวคนสวยที่กำลังง่วนกับการทำอาหารอย่างมีความสุขอยู่ ลูกปุ้ยใส่กล้ามสีขาว กับกระโปรงยีนสีน้ำเงิน และสวมผ้ากันเปื้อนสีฟ้าอยู่ ตอนแรก ๆ ผมก็เฝ้ามองด้วยจิตใจอันขาวสะอาด ก่อนที่สักพัก เ้าความคิดอุบาทว์อัปรีย์ในจิตใจจะเริ่มคืบคลานเข้ามาแทนที่ รูปร่างทางด้านหลังของลูกสาวผมมันช่างงดงาม อวบอั๋นน่ากินเสียเหลือเกิน โดยเฉพาะ่สะโพกอันกลมกลึงภายใต้กระโปรงยีนที่รัดรูป
แค่เห็นก็อยากจะพุ่งเข้าไปโอบกอดลูกปุ้ยคนจากทางข้างหลัง แบบที่ตาสมชายทำกับลูกเหม่ย อยากเอาเ้าท่อนเนื้อขนาดมหึมาตรงหว่างขาของผมถูไถบดบี้ไปมาตรงก้น จากนั้นก็จับเธอให้โก้งโค้งก่อนที่จะ…
ฮึก.!
ไอ้ระยะเอ๊ย มึงคิดอะไรอยู่วะ นั้นลูกสาวมึงนะว้อย ยังไม่เข็ดอีกเหรอ อุตส่าห์มีโอกาสครั้งที่สองในการแก้ไขเื่ที่เกิด ก็ยังไม่วายที่จะทำพัง ไม่รู้จะด่าตัวเองยังไงดี..
"คุณพ่อ คุณพ่อคะ.? เป็อะไรไปคะ ไม่สบายรึเปล่า.? เหงื่อแตกเต็มเลย.."
ในเวลานั้นที่ผมกำลังก้มหน้า คิดอะไรระยำตำบอนกับลูกสาวตัวเอง เสียงของลูกปุ้ยก็ได้ร้องทักขึ้นผมจึงได้สติกลับมาก่อนจะเงยหน้ามองเธอ
"พะ พ่อไม่ได้เป็อะไรหรอกลูกไม่ต้อง…ฮึก.!"
ผมกำลังจะยิ้ม และบอกกับลูกปุ้ยว่าไม่มีอะไร แต่ทว่า…ยังพูดไม่ทันจบ ดวงตาก็ต้องพลันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงกับภาพตรงหน้าเสียก่อน..
ภาพของร่องอก สองเต้าสีแทนขนาดใหญ่โตมโหฬาร ที่เบียดกันอยู่ภายในเสื้อกล้ามสีขาวของลูกปุ้ย มันหกล้นทะลักอยู่ตรงหน้าผมในระยะประชิด เพราะเธอก้มตัวลงมาดูว่าผมเป็อะไรไป
ไม่นะ ไม่ ไม่..! ไม่ไหวแล้วว้อยยยยยย…..!!
"ว้าย..! คุณพ่อจะทำอะไรปุ้ยคะ หยุดนะ.! ปุ้ยเป็ลูกของคุณพ่อนะ อ๊ายย.ยยยย…"
ตอนนั้นผมไม่สนอะไรอีกแล้ว ลูกเต้างั้นเหรอ ตัดคำว่าลูกออก ก็เหลือแต่เต้า ฮ่าๆๆๆ เต้าคู่ใหญ่ที่น่ากินสุดๆๆ มือผมพุ่งตรงเข้าไปล้วงบีบนมของลูกสาวที่หกท้าทายสายตาอยู่ตรงหน้าทันที ลูกปุ้ยถึงกับดิ้นพล่าน และร้องลั่นบ้าน
อูวว…วววว โอววว…ววว เต็มไม้เต็มมือเป็บ้า ทั้งนิ่มทั้งเด้งสู้มือสุดๆ ขอพ่อจับบ้างนะปุ้ยลูกรัก ที่ไอ้หน้าจืดนั้น ยังจับได้เลย พ่อเป็พ่อก็ต้องจับได้เหมือนกัน
ผมเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าน่าเกลียดโรคจิตสุด ๆ ส่วนสองมือทั้งบีบ ทั้งเคล้นสองเต้าคู่งามในเสื้อของลูกสาวนางฟ้าคนสวยของตัวเองอย่างเมามัน
ลูกปุ้ยเหมือนจะมีน้ำตาซึม ๆ แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอีกแล้ว แถมยังครางออกมาเบา ๆ อีก ผมได้ยินก็ยิ่งได้อารมณ์มากขึ้น บีบนมภายนอกยกทรงของลูกสาวจนเนื้อปลิ้นง่ามนิ้ว
"อืมม.มมมม อ๊าาา…าาา เบา ๆ ค่ะ คุณพ่อ ปะ ปุ้ย จะ เจ็บ…."
พอได้ยินลูกสาวบอกแบบนั้นผมจึงผ่อนแรงมือลง แหม ๆ ของสวย ๆ งาม ๆ ขนาดนี้ จะทำแรง ๆ ได้ยังไง บ้าจริง พอผมบีบนมเธอจนย่ามใจได้สักพักแล้ว ตอนนั้นผมชักคอแห้งอยากหาอะไรดื่มขึ้นมาซะแล้ว แต่แค่น้ำเปล่าธรรมดาคงดับกระหายกามราคะของผมไม่ได้ ถ้าจะมีอะไรสักอย่างที่ช่วยได้ก็คงเป็…
สองเต้าของลูกสาวคนสวยตรงหน้าผมนี่แหละฮ่าๆๆๆๆ
"พ่อคอแห้งเป็ผงเลยปุ้ย ขอพ่อกินนมลูกหน่อยนะจ๊ะ" ผมเอ่ยปากออกมาพร้อม ใบหน้าลามกหื่นกามสุด ๆ พร้อมกับมองจ้องเ้าสองเต้าั์ไซซ์ตรงหน้าตาไม่กะพริบ
"ว้าย..! อย่านะคะคุณพ่อ อย่าทำนะคะปุ้ยอาย ปุ้ยไม่มีน้ำนมหรอก ไม่มีลูก ไม่มีผัวจะมีได้ยังไง" ลูกปุ้ยใมากก่อนที่เธอจะส่ายหน้า และปฏิเสธผมเป็พัลวัน
"งั้นอยากมีไหมล่ะจ๊ะ เดี๋ยวพ่อจะเป็ให้เอง…ผัวนะ แล้วอีกแปดเก้าเดือนหนูก็จะมีลูกสมใจ ถึงตอนนั้นก็มีน้ำนมแน่ ๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ "
ผมหัวเราะอย่างกับคนโรคจิต ก่อนจะกดร่างอวบอั๋นของลูกสาวลงกับพื้นห้องครัว และขึ้นไปคร่อมบนตัว
"อย่านะคะคุณพ่อ นี่ปุ้ยไง ปุ้ยลูกสาวคุณพ่อไง อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ คุณพ่อ…คุณพ่อ…คุณพ่อ..!!"
"หา..!! ฮะ ว่าไงลูก ระ เรียกพ่อทำไมเหรอ.? "
"คุณพ่อเป็อะไรไปคะ ปุ้ยเรียกตั้งหลายครั้ง คุณพ่อก็นั่งนิ่งไม่ตอบ แถมยิ้มแบบ…น่าขนลุกด้วย ไปหาหมอมั้ย เดี๋ยวปุ้ยขับรถไปให้" ลูกปุ้ยเอ่ยขึ้นในขณะที่เธอยืนตัวตรงมองผมด้วยสีหน้างุนงงสงสัย และในตอนนั้นเองผมจึงได้รู้ เหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็เพียงจินตนาการบ้า ๆ ของตนเองเท่านั้น
ฟู่….ใหมด นึกว่าตัวเองเห็นนมลูกปุ้ย แล้วเงี่ยนจนตบะแตกจนเผลอทำระยำลงไปซะแล้ว..
ผมพ่นลมหายใจออกมา แล้วพึมพำเล็กน้อย จากนั้นจึงแหงนหน้ามองลูกสาวพร้อมกับรอยยิ้มเจื่อน ๆ
"พ่อขอโทษนะลูก ที่ทำให้ใ สงสัยพ่อจะ…ตื่นเต้นไปหน่อยที่ลูกกลับมาก็เลยเผลอทำอะไรเพี้ยน ๆ ไป อย่าถือสาพ่อเลยนะ"
พอลูกปุ้ยได้ยินแบบนั้นเธอก็อมยิ้มออกมาก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ และเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้อีกด้าน แต่ในตอนนั้นเธอก็พูดบางอย่างออกมา
"หนูก็ตกอกใหมดเลยคิดว่าคุณพ่อป่วยซะอีก เอ๊ะ...!? หรือว่า…คุณพ่อแอบคิดอะไรไม่ดีกับหนูอีกแล้วกันนะ…"
แค่ประโยคทิ้งท้ายประโยคนั้นของลูกปุ้ยก็ทำให้ผมสะดุ้งเฮือกด้วยความใ
"เวรแล้ว..!! ลูกปุ้ยรู้ตัวนี่หว่า ว่าผมแอบมองนมเธอ ซวยแล้ว ซวยแล้ว…"
ผมก็เหมือนคนมีชนักติดหลังแหละครับ โดนจี้จุดนิดเดียวก็ลนลานเสียอาการแล้ว เลยต้องหาขอแก้ตัวทันทีแต่ทว่า…ลูกสาวผมก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดี และพูดขึ้นมาเสียก่อน
"ฮ่าๆๆ ปุ้ยล้อคุณพ่อเล่นน่ะ ค่ะ อย่าใขนาดนั้นสิคะ มา ๆ มาทานอาหารกันดีกว่า เดี๋ยวจะเย็นซะหมด"
อ้าว แค่แกล้งผมเล่นเหรอเนี่ย ใแทบแย่ เฮ้ออออ…. แต่แบบนี้ก็รู้สึกดีเหมือนกันนะ ราวกับว่าลูกปุ้ยลืมเื่บ้า ๆ ในคืนนั้นไปหมดแล้ว ส่วนผมเองก็ไม่สามารถแก้ไขเื่ที่ที่ผ่านมาได้ สิ่งที่พอจะทำได้คือ การเป็พ่อที่ดี คนใหม่ของเธอเท่านั้น…
แต่ผมรู้สึกว่ามันก็มีบางอย่างแปลก ๆ ในระหว่างที่เรากำลังทานอาหาร และสนทนากัน ผมพบว่าลูกปุ้ยไม่เอ่ยถึงไอ้หน้าจืดแฟนเธอเลย แถมพอผมถามถึงมันเธอก็มีท่าทางเศร้า ๆ และรีบเปลี่ยนเื่ทันที แค่นี้ก็พอจะเดาได้ไม่ยาก ว่าต้องเกิดเื่บางอย่างขึ้นระหว่าง เธอ และมันแน่ ๆ
จบตอน…
168
