รักมั่น นิรันดร์เดียวของท่านแม่ทัพ (จบ) มี E-book

ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงจักจั่นร้องอยู่ไม่ไกล เหล่าทหารที่มุงดูมองตามทิศทางนิ้วของสหายที่เพิ่งพูดเสร็จ แล้วมองหน้าเจียวอวี๋ที่กำลังมองเป้าของคนป่วยอยู่ เฉินชิงอวิ้นกระแอมไอทีหนึ่งเพื่อขจัดบรรยากาศชวนอึดอัดระหว่างชายหญิง

เมื่อครู่เขาเห็นนายทหารที่แจ้งว่าน้องสาวตนรักษาคนได้ จับจูงมือเจียวอวี๋เข้ามา ดวงตาเขาเบิกโพลงทั้งตกใจที่เป็นนาง ทั้งดีใจที่ได้เจอนางอีกครั้ง หัวใจพลันเต้นระรัวราวกับตีกลองหนังเสียงดังอยู่ในอก แต่ทว่าตอนนี้เฉินชิงอวิ้นกลับมีอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่เจอนางในสถานการณ์กระอักกระอ่วนเช่นนี้

“เขาชักนานเท่าไหร่แล้ว” เจียวอวี๋เอ่ยถามอีกครั้ง ทำลายความเงียบแล้วเบนสายตาออกจากเป้ากางเกง มองหน้าทหารที่อยู่ด้านหน้า คล้ายไม่ใส่ใจเรื่องที่พวกเขากังวล

“ไม่ถึงหนึ่งจิบชาขอรับ” ขณะที่เขาพูดจบสหายก็ได้หยุดชักไปแล้ว

“ยกเขาเข้าไปในกระโจม” ว่าแล้วเจียวอวี๋ก็เดินตามทหารป่วยที่ถูกหามเข้ากระโจมไป ในกระโจมนอกจากนายทหารที่ป่วยกับเจียวอวี๋แล้วยังมีเฉินชิงอวิ้น จื่อจางหมิ่นและสหายทหารผู้เห็นเหตุการณ์เท่านั้น หลังนางคลำชีพจรที่ข้อมือและตรวจร่างกายแล้ว เจียวอวี๋จึงกล่าวขึ้นว่า

“ข้าไม่ทราบว่าสาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้เขาป่วยคืออะไร แต่สาเหตุนั้นทำให้หัวใจ ตับ ม้าม และไต ของเขาล้วนทำงานผิดปกติ ส่งผลไปถึงสมองทำให้เขาเกิดชักกระตุก ข้าจะลองฝังเข็มให้เขาก่อน”

เจียวอวี๋พลางหยิบถุงหนังขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าในแขนเสื้อ แม้ด้านนอกกระโจมจะมีหิมะโปรยปรายและลมหนาวพัดกระหน่ำอยู่เนืองๆ แต่ในกระโจมกลับอบอุ่นจนกลายเป็นร้อนขึ้นมา อาจเป็นเพราะกระโจมมีขนาดเล็กแต่กลับมีคนถึงห้าคนอยู่ในกระโจม เม็ดเหงื่อใสของเจียวอวี๋ผุดขึ้นบนหน้าผากตามไรผม

ในขณะที่มือเรียวขาวยังง่วนอยู่กับการฝังเข็มบนร่างของนายทหารที่ป่วย เฉินชิงอวิ้นดึงผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าอ่อนออกจากอกเสื้อกำลังเอื้อมมือไปหมายจะซับเหงื่อให้นาง แต่เขาช้าไปเพียงเสี้ยวกะพริบตา เหงื่อเม็ดเล็กประปรายของเจียวอวี๋กลับถูกแขนเสื้อสีดำของบุรุษชุดทหารดูดซับไปอย่างรวดเร็ว เมื่อครู่จื่อจางหมิ่นเห็นเหงื่อบนหน้าผากขาวมนของน้องสาว หางตาพลันเหลือบเห็นผ้าเช็ดหน้าของเฉินชิงอวิ้นกำลังเอื้อมเข้ามาช้าๆ เขาจึงรีบใช้ปลายแขนเสื้อตัดด้ายแดง [1] ของรองแม่ทัพแดนบูรพากับน้องสาวของตนอย่างฉับพลัน

เจียวอวี๋หยุดชะงักเข็มบนปลายนิ้วมือทันที นางเงยหน้ามองพี่ชายแสนดีที่ใบหน้าหล่อเหลาแต่ทว่าดำคล้ำด้วยแววตาไม่สบอารมณ์ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเจือความรำคาญ

“พี่ใหญ่ อย่ารบกวนข้าตอนรักษาคนได้หรือไม่ อีกอย่างเสื้อท่านก็สกปรกยิ่งนัก ไม่รู้จักรักษาความสะอาด ซ้ำยังเหม็นเหงื่อไคลอีก ข้าจะฟ้องท่านแม่” 

จื่อจางหมิ่นรีบดึงแขนเสื้อตนกลับมาอย่างรวดเร็ว ดวงหน้าของท่านแม่ที่มักพร่ำบ่นเขาเรื่องความสะอาดปรากฏขึ้นในความทรงจำ เขาหาใช่คนไม่รักษาความสะอาดเพียงแต่อยู่ในค่ายทหารจะพิถีพิถันเรื่องความสะอาดเช่นบัณฑิตหน้าขาวได้อย่างไร ใบหน้าหล่อเหลาถลึงตาใส่น้องสาว ที่เขาใช้แขนเสื้อสกปรกซับเหงื่อนางเพราะหวังดีหาได้ประสงค์ร้าย เกรงว่าการเคลื่อนไหวจะไม่ทันผ้าเช็ดหน้าที่สะอาดสะอ้านดุจใยฝ้ายสำลีนั่น รองแม่ทัพบูรพาผู้นี้แม้จะดูสง่าผ่าเผยแต่ทำตัวน่าสงสัยยิ่งนัก มีสุภาพชนคนใดกันที่แตะเนื้อต้องตัวสตรีที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกไม่ถึงหนึ่งเค่อ [2] เขาก็เป็นบุรุษเช่นกันมีหรือที่จะมองไม่ออก ยิ่งสายตาคู่นั้นจ้องมองมาที่น้องสาวตนช่างมีพิรุธราวกับมีสิ่งใดแอบแฝง เฉินชิงอวิ้นเก็บผ้าเช็ดหน้ากลับสู่กระเป๋าเสื้อบนหน้าอก มุมปากวาดขึ้นเล็กน้อย โชคดีที่เขาไม่ได้ขัดจังหวะการรักษาของนาง

“เขาฟื้นแล้ว! เขาฟื้นแล้ว!” ทหารที่เห็นเหตุการณ์ตะโกนขึ้นอย่างดีใจที่เห็นสหายของตนปลอดภัย เจียวอวี๋ขอกระดาษและพู่กัน มือขาวเรียวยาวปลายเล็บสีชมพูสะอาดหมดจดตวัดพู่กันลงไป จรดเขียน ตะเทียงมั้ว กันเฉ่า และสือชางผูลงไป สมุนไพรพวกนี้ล้วนเป็นยาที่รักษาโรคชักและฟื้นฟูร่างกายทั้งสิ้น แล้วจึงยื่นกระดาษให้สหายของทหารผู้นั้นรับไป

“เจ้าไปโรงหมอในเซิ่งโจว ขอซื้อยาตามนี้ แล้วต้มยาให้เขากินเช้าเย็นเป็นเวลาห้าวัน”

“ขอบคุณท่านหมอมากขอรับ” เขารับใบสั่งยามา แล้วก้าววิ่งอย่างรวดเร็วไปที่คอกเก็บม้าทันที

“ขอบคุณเจ้ามาก” เฉินชิงอวิ้นเดินมาส่งนางที่หน้ากระโจม เจียวอวี๋หันดวงหน้าสะคราญโฉมไปทางเสียงนั้นแล้วพลันประหลาดใจเล็กน้อย

“ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่” ตั้งแต่นางถูกพี่ชายลากมา นางไม่ทันสังเกตใบหน้าผู้ใดเลยเพียงจดจ่อกับทหารป่วยนายนั้น โดยไม่ได้สนใจผู้คนรอบข้าง

เฉินชิงอวิ้นรู้สึกขบขันที่นางเพิ่งรู้ตัวว่าเขาอยู่ที่นี่ ทั้งที่เขาอยู่ข้างกายนางตลอดเวลา

“ข้าเป็นทหารกองทัพแดนบูรพา ติดตามมาอารักขาฮ่องเต้และขุนนาง แล้วเจ้าเล่าเหตุใดถึงอยู่ที่นี่”

เฉินชิงอวิ้นย้อนถามนางพลางจ้องดวงหน้าที่ไม่อาจละสายตาได้

“ข้าติดตามท่านพ่อมาร่วมพิธีล่าสัตว์”

“เช่นนั้นให้ข้าเดินไปส่งเจ้าที่กระโจมเถิด ถือเป็นการขอบคุณที่เจ้าได้ช่วยเหลือทหารในสังกัดของข้า” เจียวอวี๋กำลังจะอ้าปากเอ่ยตอบเฉินชิงอวิ้น ทันใดนั้นเสียงกระแอมไอจึงดังขึ้นตัดบทสนทนาของพวกเขา จื่อจางหมิ่นรีบเอ่ยแทรก

“ข้าผู้น้อยขอรับคำขอบคุณด้วยใจแทนน้องสาว พวกเราพี่น้องมิอาจรบกวนท่านรองแม่ทัพบูรพา ขอลาตรงนี้”

กล่าวเสร็จจื่อจางหมิ่นสอดมือประสานโน้มตัวคาราวะเฉินชิงอวิ้นแล้วจูงมือเจียวอวี๋กลับกระโจม เฉินชิงอวิ้นยืนมองนางที่ถูกพี่ชายจูงมือเหมือนเด็กน้อยหายลับไปหลังกระโจม

ระหว่างทางจื่อจางหมิ่นถามเจียวอวี๋ด้วยความสงสัย

“เจ้ารู้จักรองแม่ทัพแดนบูรพารึ หรือว่าเจ้ากับเขากำลังคบหากัน”

“พี่ใหญ่พูดจาเพ้อเจ้ออันใดกัน ข้าเคยช่วยเหลือเขาเอาไว้ครั้งหนึ่งก็เท่านั้น ไฉนถึงคิดว่าข้าคบหากับเขา สมองท่านเลอะเลือนไปแล้วรึ ให้ข้าฝังเข็มให้ดีหรือไม่” เจียวอวี๋ดึงกระเป๋าเข็มออกมาขู่พี่ชาย

“ไม่ต้อง! ข้าสบายดี ข้าขอเตือนเจ้า รองแม่ทัพบูรพาผู้นี้หาใช่บุรุษธรรมดาทั่วไปไม่ สายตาดุดันนั่นกลับมองเจ้าด้วยแววตาแปลกพิกล เจ้าอย่าเข้าใกล้เขาเป็นดีที่สุด” จื่อจางหมิ่นพร่ำสอนน้องสาวเพียงคนเดียวของเขาด้วยความห่วงใย บุรุษทุกคนล้วนอันตรายทั้งสิ้น เขาไม่อยากเห็นนางร้องไห้เสียใจเพียงเพราะบุรุษผู้หนึ่ง

“เจ้าค่ะ น้องสาวผู้นี้จะเชื่อฟังพี่ใหญ่ แต่ถึงอย่างไรข้าก็จะไปฟ้องท่านแม่ที่ท่านเสื้อผ้าสกปรก ไม่ดูแลตนเองให้ดี ท่านเตรียมลับหูไว้ได้เลย” พูดเสร็จเจียวอวี๋วิ่งเข้ากระโจมของนางไปอย่างรวดเร็วโดยมีอาฟู่สาวใช้เดินออกมารับ

“เจ้ากล้า!” จื่อจางหมิ่นได้แต่ยืนชี้มือโมโหน้องสาวขี้ฟ้อง แต่กระนั้นน้องสาวก็ยังเชื่อฟังคำตักเตือนของเขา หัวใจที่กังวลก็คลายลงทันที

เชิงอรรถ^ด้ายแดง เป็นสัญลักษณ์ของ พรหมลิขิต หรือ ความรักที่ฟ้าลิขิตไว้แล้ว โดยมีที่มาจากตำนานจีนโบราณที่เล่าถึงเทพผู้หนึ่งชื่อว่า เยว่เหล่าหรือเยว่เซี่ยเหล่าจวิน (月下老人) หรือที่รู้จักในชื่อ เฒ่าจันทรา ซึ่งทำหน้าที่ผูกด้ายแดงเชื่อมโยงชายหญิงที่เป็นเนื้อคู่กันไว้ตั้งแต่เกิด^1 เค่อเทียบเวลาประมาณ 15 นาที