อาณาจักรนิรันต์

ณ ลานสวนหลังบ้านของราเมซในยามเย็น

แสงทองของดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าทอดเงายาวลงบนพื้นดินที่แห้งผาก ในสวนหลังคฤหาสน์ของราเมซ อาเธอร์และเดวิดยืนประจันหน้ากันในลานฝึกซ้อมที่ปูด้วยทราย ดาบในมือทั้งคู่สะท้อนแสงแดดเป็นเงาวาว อาเธอร์หมุนข้อมือ ใบหน้าฉายรอยยิ้ม ขณะที่เดวิดยืนนิ่ง สายตาสีเงินเย็นเฉียบไร้อารมณ์ 

อาเธอร์พุ่งเข้าใส่ทันที ดาบในมือฟาดฟันด้วยความเร็วและพลังราวพายุทะเลทราย เสียงดาบกระทบกันดัง เมื่อเดวิดยกดาบตั้งรับได้ทัน ร่างของหุ่นยนต์ของเขามั่นคงราวหินผา ขยับเพียงเล็กน้อยเพื่อปัดป้องการโจมตีแต่ละครั้ง อาเธอร์ไม่ยอมหยุด หมุนตัวตวัดดาบจากมุมต่ำ พยายามเจาะช่องว่างในท่าป้องกันของเดวิด แต่เดวิดเคลื่อนไหวด้วยความแม่นยำ ใช้ปลายดาบสะกิดเปลี่ยนทิศการโจมตีของอาเธอร์ให้เสียจังหวะ เสียงหายใจหนักของอาเธอร์ดังสลับกับเหล็กกระทบกัน ทรายฟุ้งกระจายใต้ฝีเท้าเขา

เดวิดเปลี่ยนจังหวะกะทันหัน จากตั้งรับเป็นรุกในเสี้ยววินาที เขาก้าวถอยหลังหลอกให้อาเธอร์พุ่งตามมา ก่อนหมุนตัวใช้ดาบตีที่ข้อมือของอาเธอร์ ดาบในมืออาเธอร์หลุดกระเด็นลงพื้นทราย เสียงดังตุบ อาเธอร์ชะงักเพียงครู่ แต่เดวิดไม่ให้โอกาส เขาเหวี่ยงแขนจับแขนขวาของอาเธอร์ บิดล็อคข้อต่อ ขณะที่ขาเตะช้อนหลังเข่าอาเธอร์ให้ทรุดลง อาเธอร์พยายามดิ้น แต่เดวิดกดแขนอีกข้างลง ล็อคทั้งแขนและขาไว้แน่น อาเธอร์กัดฟัน สายตายังฉายแววไม่ยอมแพ้ แต่ร่างกายถูกตรึงจนขยับไม่ได้ เสียงลมหายใจของเขาดังหนักในความเงียบของลานฝึก

“โอ็ยๆ ยอมๆ ฉันยอมแล้วๆ” อาเธอร์ร้องดังด้วยความเจ็บปวด พร้อมตบพื้นทรายเสียงดังปักๆ เดวิดปล่อยทันที ถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วยื่นมือช่วยพยุงอาเธอร์ขึ้น อาเธอร์ลุกขึ้น ปัดทรายออกจากชุด สีหน้าเจ็บใจ 

เดวิดมองเขาด้วยสายตานิ่ง “นายอ่านจังหวะศัตรูช้าเกินไป” เขากล่าว น้ำเสียงเย็นแต่หนักแน่น “การโจมตีของนายเดาได้ง่ายเกินไป โดยเฉพาะในช่วงท้าย เพราะนายเน้นพลังมากกว่าความหลากหลาย จุดแข็งคือความดุดัน แต่จุดอ่อนคือขาดการควบคุมที่ดี”

อาเธอร์ฟังพลางลูบแขนที่ยังชา เขาครุ่นคิด วิเคราะห์คำพูดของเดวิดในหัว “พอไม่มีอุปกรณ์ไฮเทคแล้ว มันยากกว่าที่คิดจริงๆ” เขาพูดพึมพำ สายตามองดาบที่ตกอยู่บนพื้น เขาหยิบดาบขึ้น ปัดฝุ่นออก “ต้องฝึกเยอะกว่านี้”

“ตราบใดที่เรายังไม่รู้ความสามารถที่แท้จริงของโลกแห่งที่นี่ รวมถึงเรื่องของเวทมนตร์ พวกเราก็ควรเตรียมพร้อมให้ได้มากที่สุด” เดวิดกล่าว สายตากวาดมองรอบลานฝึก ราวกำลังสแกนภัยที่อาจซ่อนอยู่ “หวังว่าตลาดมืดอาจมีคำตอบเกี่ยวกับอัญมณีเวท หรืออย่างน้อยก็ข้อมูลที่เราต้องการ”

“ก็จริง” อาเธอร์พยักหน้าเห็นด้วย เขาเดินไปหยิบเหยือกน้ำที่วางไว้บนม้านั่งหิน เทน้ำใส่แก้วดินเผา ดื่มจนหมดในอึกเดียว น้ำเย็นฉ่ำช่วยให้เขาสดชื่นขึ้น ดวงอาทิตย์ลับฟ้าไปแล้ว ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้ม ความมืดคืบคลานเข้ามา พร้อมลมเย็นที่พัดกลิ่นทรายและควันจากตะเกียงน้ำมันในคฤหาสน์

วาอิน ลูกน้องของราเมซ เดินเข้ามาในลานฝึก ชุดคลุมสีน้ำตาลของเขาปลิวเล็กน้อยตามลม “ท่านอาเธอร์ ท่านเดวิด ขอรับ ใกล้ถึงเวลาที่จะไปตลาดมืดแล้วขอรับ” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ ปนความตื่นตัว “ไม่ทราบว่าพวกท่านจะรับประทานอาหารก่อนไปหรือไม่ขอรับ”

“โอ้ วาอินเองงั้นรึ” อาเธอร์ยิ้มทักทาย วางแก้วลง “ไม่ละ ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ก็ไปกันเลย แล้วราเมซล่ะ?”

“ท่านราเมซเดินทางไปที่สภาขอรับ” วาอินตอบ “ถ้าท่านทั้งสองพร้อม ข้าจะรออยู่ที่หน้าคฤหาสน์นะขอรับ” เขาคำนับแล้วเดินจากไปด้วยฝีเท้าคล่องแคล่ว

เดวิดเดินเข้าไปหาอาเธอร์ “พวกเราจะไปกันเลยรึ?” เขาถาม สายตาจับจ้องอาเธอร์ที่ยังมีเหงื่อเกาะใบหน้า

“ขอเวลาฉันอาบน้ำแต่งตัวก่อนแล้วกัน กลิ่นเหงื่อเต็มตัวฉันไปหมดแล้ว” อาเธอร์ส่ายหัว หัวเราะเบาๆ แล้วเดินเข้าคฤหาสน์ เดวิดมองตามแผ่นหลังของอาเธอร์ที่ค่อยๆ จางหายไป

ณ หน้าคฤหาสน์ของราเมซ

แสงจันทร์สีเงินสาดลงบนถนนหน้าคฤหาสน์ วาอินยืนรอพร้อมลูกน้องอีกสามคน ชุดเกราะหนังและผ้าคลุมสีเข้มทำให้พวกเขาดูกลมกลืนกับเงามืด ทั้งสี่มีดาบสั้นเหน็บข้างเอว และสายตาคมกริบราวนักล่ากลางคืน เมื่ออาเธอร์และเดวิดเดินออกจากประตู ทั้งสี่คำนับพร้อมกัน “ท่านทั้งสองพร้อมแล้วใช่ไหมขอรับ” วาอินถาม

“แน่นอน นำทางไปเลยวาอิน” อาเธอร์ตอบ น้ำเสียงตื่นเต้น 

วาอินยื่นเสื้อคลุมมีฮู้ดสีเทาเข้มให้ทั้งคู่ “สวมไว้ขอรับ จะได้ไม่สะดุดตา” อาเธอร์และเดวิดรับมาใส่โดยไม่ถามอะไร วาอินพยักหน้า หันหลังนำขบวนทั้งหกเริ่มเคลื่อนไปสู่เขตทิศใต้ของทารอน

ณ เขตทิศใต้ของเมืองทารอน 

เป็นที่อยู่ของชุมชนพลเมืองหลักของทารอน แต่ยิ่งดำดิ่งเข้าไปเรื่อยๆ สภาพบ้านเรือนก็ยิ่งทรุดโทรมมากขึ้น ถนนแคบๆ เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าจากขยะและน้ำเสีย บ้านเรือนที่ทำจากดินเผาและไม้เก่าทรุดโทรม บางหลังพังทลายจนเหลือแต่กำแพงครึ่งเดียว แสงตะเกียงน้ำมันจากหน้าต่างสลัวๆ ส่องเงาคนเร่ร่อนที่นอนขดตัวข้างถนน วาอินหยุดชะงัก หันมามองอาเธอร์และเดวิด “ท่านอาเธอร์ ท่านเดวิด ขอรับ ตอนนี้เรากำลังเข้าเขตสลัม รักษาตัวด้วยนะขอรับ พยายามอย่าพูดคุยกับใคร และอย่าห่างจากพวกข้า”

อาเธอร์พยักหน้า สายตากวาดมองสภาพรอบตัว เดวิดเดินเคียงข้าง สแกนทุกมุมด้วยสายตา ลูกน้องของวาอินประกบทั้งคู่แน่น หนึ่งคนเดินซ้าย อีกคนขวา และคนสุดท้ายปิดท้าย ขบวนเดินต่อไป เงาของทั้งหกยืดยาวบนพื้นถนน ท่ามกลางเสียงลมและคำรามแผ่วๆ จากคนเร่ร่อน

อาเธอร์กระซิบกับเดวิด “พวกเขาต้องทำขนาดนี้เลยรึ? ดูเหมือนคุ้มกันนักโทษมากกว่านะ”

“ถ้าพวกเขาไม่ปกป้องเราจากอันตราย ก็คงปกป้องคนอื่นจากอันตรายของเราล่ะมั้ง” เดวิดตอบ น้ำเสียงนิ่งแต่แฝงความยียวน สายตายังจับจ้องทางข้างหน้า

“ชิ!” อาเธอร์หงุดหงิดเล็กน้อย แต่ยิ้มมุมปาก

ทั้งหกเดินลึกเข้าไปในเขตสลัม บ้านเรือนยิ่งโทรมลง กลิ่นเหม็นรุนแรงจนแสบจมูก คนเร่ร่อนนอนเกลื่อนสองข้างทาง บางคนผอมแห้งจนเห็นกระดูก แววตาว่างเปล่าราวไร้วิญญาณ บางคนพยายามคลานเข้ามา จับขาของเดวิดด้วยมือสกปรก ลูกน้องของวาอินผลักออกทันที เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังแผ่วๆ ท่ามกลางความเงียบของยามค่ำ

อาเธอร์กำหมัดแน่น ถึงแม้เขาจะเป็นทหารที่เคยผ่านสนามรบ ผ่านสมรภูมิ ผ่านการฆ่าฟันมามากมาย แต่ตัวเขาเองก็ไม่ใช่คนหัวใจหินขนาดนั้น เขาก็อดสะเทือนใจไม่ได้ 

“ทางสภาไม่จัดการกับเรื่องคนพวกนี้หน่อยรึ?” เขาถามวาอิน

วาอินหันมองขณะเดิน “พวกเขาพยายามแล้วขอรับ แต่มันทำให้พวกเขาเสียเงินมหาศาลเกินไป สุดท้ายก็ต้องปล่อยให้คนเหล่านี้เผชิญชะตากรรมของพวกเขาเอง” เขาถอนหายใจ สายตาเศร้าลงเล็กน้อย

อาเธอร์กัดฟัน เขาเข้าใจตรรกะของการเมือง ทรัพยากรมีจำกัด และสงครามกำลังกินทุกอย่าง แต่ความรู้สึกผิดยังกัดกินใจ เขารู้ดีว่าถ้าเขาเป็นพวกของสภา การแก้ปัญหาพวกนี้ก็เป็นไปได้ยากยิ่ง 

‘มีแต่ต้องรื้อระบบใหม่ นำความรู้และเทคโนยีต่างๆ มา ถึงจะพอช่วยพวกเขาได้บ้าง’ ‘ถ้ามีเทคโนโลยีของสหพันธรัฐ...’ เขาคิด ก่อนหันไปมองเดวิด เดวิดสบตากลับ พยักหน้าเล็กน้อย ราวจะบอกว่า ‘ผมเข้าใจ’ อาเธอร์ขมวดคิ้ว ไม่แน่ใจว่าเดวิดหมายถึงอะไร แต่สลัดความคิดออก แล้วเดินต่อ

ทั้งหกมาถึงอาคารขนาดใหญ่ท่ามกลางเขตสลัม ตัวตึกทำจากหินและดินเผา ดูแข็งแรงผิดกับบ้านเรือนรอบๆ แสงตะเกียงน้ำมันสว่างไสวจากหน้าต่าง ไม่มีคนเร่ร่อนกล้าเข้าใกล้ หน้าประตูมีผู้คุ้มกันร่างใหญ่สองคนยืนเฝ้า ชุดเกราะหนังและหอกยาวในมือฉายแววคุกคาม วาอินก้าวไปข้างหน้า ยื่นตราสัญลักษณ์ให้ดู พร้อมมอบเหรียญทองสองเหรียญ ผู้คุ้มกันพยักหน้า ผลักประตูไม้หนาให้เปิดออก เสียงดังครืดผสมกลิ่นควันและเหล้าโชยมา

เมื่อเดินเข้าไป เสียงโห่ร้องดังกระหึ่มยิ่งขึ้น กลิ่นเหงื่อ ควันจากคบเพลิง และเครื่องเทศแปลกๆ ลอยคลุ้ง อาเธอร์และเดวิดตามวาอินผ่านโถงแคบๆ ออกสู่ลานกว้างที่เต็มไปด้วยผู้คน ตรงกลางเป็นเวทีวงกลมขนาดใหญ่ ทำจากหินขัดมัน สองนักสู้กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ชายร่างยักษ์ถือขวานปะทะหญิงร่างบางที่ใช้หอกสั้น เสียงโลหะกระทบดังก้อง ฝูงชนโห่ร้องทุกครั้งที่เลือดกระเซ็นลงบนพื้นทราย

วาอินหันมองอาเธอร์และเดวิด “ท่านอาเธอร์ ท่านเดวิด ขอรับ ขอต้อนรับสู่ ‘อารีน่า’ ” เขากล่าว น้ำเสียงปนความตื่นเต้น “ที่นี่คือหัวใจของตลาดมืดทารอน สถานที่ที่ทุกอย่างซื้อขายได้ ตั้งแต่ข้อมูล อาวุธ ไปจนถึงชีวิต”