อสูรสยบสวรรค์

" สามี ท่านไปเอาเรี่ยวแรงจากไหนถึงทำการสยบเราห้าภรรยาได้ " หลางจี้เสวี่ยเอ่ยถามนนท์ในยามเช้าของอีกวัน

" เสวี่ยเอ๋อร์ ข้าหลอมไขกระดูกของราชันย์เทพหงษ์สวรรค์ทอง จึงทำให้พลังในกายสมบรูณ์ขึ้น " นนท์ตอบพลางขยับมังกรน้อยขึ้นลง

" อ๊า ท่านพี่ เสวี่ยเอ๋อร์ต้องการมากกว่านี้ " ร่างบางของนางเริ่มตอบสนอง ชันตัวขึ้นในท่าควบม้าพร้อมบิดสะโพกผายเป็นวงกลมทั้งยังบดขยี้หมายจะสยบมังกรน้อย เพื่อเป็นการแก้แค้น

" อ๊า ท่านพี่ เสวี่ยเอ๋อร์รู้สึกดียิ่งนัก " หลางจี้เสวี่ยครวญครางอย่างสุขสม นนท์นั้นอยากเอื้อมมือไปขยี้ภูเขายักษ์สองลูกของเสวี่ยเอ๋อร์ แต่สองมือยังคงกรีดกรายในรอยแยกของฟางจื่อซินและจูเม่ยเสียน ส่วนหลันอิงเย่นั้นก้าวหน้าอีกขั้นขึ้นมานั่งทับใบหน้าหล่อของนนท์พร้อมทั้งบดขยี้ร่องสวยใส่ใบหน้าหล่อของนนท์อย่างมิปราณี หลิงซือซือมิยอมน้อยหน้ายืนแอ่นร่องสวยให้หลันอิงเย่ใช้ลิ้นพลิกพลิ้ว ห้าภรรยาส่งเสียงครวญครางระงม

สามวันที่ด้านนอกของค่ายกลเร่งเวลาหนึ่งพันเท่า เท่ากับสามพันวันในค่ายกลเร่งเวลา พวกนางห่างจากนนท์และมังกรน้อยถึงแปดปีจึงได้โหยหาบทรักจากนนท์และมังกรน้อย ท่วงท่าที่ใช้ออกต่างรุนแรงและดุดันเพื่อคลายความต้องการของตน ราวสิบชั่วยามในค่ายกลเร่งเวลาที่ทั้งหกเปิดศึกนั้น มิได้ทำให้เวลาภายนอกเสียไปมากนัก จึงออกมาจากค่ายกลเร่งเวลาในยามเช้าได้

ที่ห้องอาหาร สาวๆทั้งเจ็ดเริ่มที่จะรู้จักกันมากขึ้น เริ่มมีการสนทนาของภรรยาทั้งห้ากับเอี้ยอวี้ชิงมากขึ้น นนท์เห็นดังนั้นจึงยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห๋ หลางจี้เสวี่ยได้แต่มองค้อน

" พี่ชิง แล้วเราจะทำเช่นไรต่อ " เอี้ยชิงเอ่ยถาม นนท์จึงบอกเล่าถึงแผนการของตนให้ทุกคนฟัง 

" เอาล่ะ ข้าว่าเวลาเช้าเราฝึกตน ยามค่ำเราค่อยออกโจมตี เริ่มฝึกกันเถิด " 

" ภรรยาข้า เจ้าหยั่งรู้กฎเกณฑ์ถึงไหนแล้ว " ทั้งห้าภรรยาต่างหยั่งรู้กฎเกณฑ์แห่งเต๋าได้เพียงรูปรอย นนท์พยักหน้าแล้วกางค่ายกลเร่งเวลาหนึ่งพันเท่า เมื่อห้าภรรยาเข้ามาในค่ายกลแล้ว นนท์ชี้นิ้วออกไปบังเกิดภาพเต๋า ห้วงมิติพลันกระเพื่อม อากาศรอบตัวพลันบิดเบี้ยว ห้าภรรยาเข้าสู่การหยั่งรู้ทันที

" หลิงเอ๋อร์ หลินเอ๋อร์ นี่คือโอสถกายาหงษ์ทองแดงเจ้าหลอมเถิด " นนท์ยื่นโอสถให้กับสองสาว

" พี่ชิงนี่คือโอสดกายามังกรทองแดง " นนท์ยื่นโอสถให้เอี้ยชิง

" พี่นนท์ข้าอยากไปฝึกกับพี่ชิงได้รึไม่ " ฉีซีหลินเอ่ยถามนนท์ นนท์พยักหน้า ทั้งสองจึงแยกไปฝึกอีกห้อง

นนท์มิได้ฝึก ทำเพียงนั่งมองดูร่างเปลือยของเอี้ยอวี้หลิง ที่ถูกโอสถกายาหงษ์ทองแดงแผดเผาชุดจนมอดไหม้ สองชั่วยามผ่านไปหลังจากที่เอี้ยอวี้หลิงหลอมโอสถเสร็จสิ้น 

" ว้าย " เสียงร้องทำนนท์ตกใจ 

" พี่นนท์ ท่านอย่ามอง " เอี้ยอวี้หลิงใช้มือปิดภูเขาขนาดกลางของตนไว้

" หลิงเอ๋อร์ ข้าจะฝังเข็มทะลวงจุดชีพจรให้เจ้า เจ้านอนลงเถิด " นนท์กล่าวโดยไม่สนใจว่าเอี้ยอวี้หลิงจะคิดเช่นไร

" ข้ามิทำอันใดเจ้าหรอก " นนท์พยายามพูดให้เอี้ยอวี้หลิงคลายกังวล นางได้แต่พยักหน้าแล้วนอนหงาย มือสองข้างปิดบังของสงวนไว้ 

" จะเริ่มแล้ว " นนท์เริ่มฝังเข็นตามร่างกายของเอี้ยอวี้หลิง มือหนึ่งฝังเข็มอีกมือสัมผัสเรือนร่างของเอี้ยอวี้หลิง 

" อึก " นนท์ลอบกลืนน้ำลาย เมื่อฝังเข็มเสร็จ นนท์ได้ถ่ายทอดเคล็ดวิชาดคจรลมปรานในร่างให้กับเอี้ยอวี้หลิง

" ตูม " เสียงดังขั้นที่ตันเถียน พร้อมของเหลวสีดำไหลออกจากร่างกายมากมาย 

" ว้าย พี่นนท์อย่ามอง " นนท์ที่นั่งดูอยู่จึงพาเอี้ยอวี้หลิงไปที่อ่างอาบน้ำ

" หลิงเอ๋อร์ เจ้าชาระร่างกายเสีย ข้าจะเฝ้าให้เจ้า " นนท์บอก เอี้ยอวี้หลิงทำตามอย่างว่าง่าย นางอาบน้ำไปด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ ผิวขาวราวไข่ปอก ภูเขาขนาดกลางยอดเขาสีชมพูจางๆ หน้าท้องที่แบนเรียบ สะโพกผายสมวัย นนท์นั่งจ้องเรือนร่างที่เย้ายวนของเอี้ยอวี้หลิง อย่างไม่กระพริบตา มังกรน้อยคึกคะนองอยากกระโจนเข้าใส่ร่องสวยของเอี้ยอวี้หลิง นนท์ได้แต่กดข่มมังกรน้อยไว้ จนนางอาบน้ำเสร็จ เดินขึ้นมาจากอ่างอาบน้ำพร้อมสวมใส่ชุด ทุกกิริยาที่แช่มช้อยทำเอานนท์แทบคลั่ง 

" หลิงเอ๋อร์ เจ้าทะลวงพลังขั้นราชันย์จักรพรรดิ์เทวะแล้ว ยินดีด้วย " นนท์รู้สึกว่าเอี้ยอวี้หลิงนั้น ทะลวงขั้นพลังได้เร็วมากและใช้ทรัพยากรน้อยมาก 

" ใช้ทรัพยากรน้อยอย่างนี้กายคงไม่แข็งแกร่ง คงต้องเพิ่มความแข็งแกร่งให้มากๆ " นนท์พึมพำ 

" เดี๋ยวข้าจะไปดูพี่ชายเจ้า และทำการฝังเข็มเปิดจุดชีพจรให้ " นนท์กล่าวแล้วเดินไปที่ห้องฝึกบุรุษ เอี้ยอวี้หลิงเดินตามมา

" หลิงเอ๋อร์เจ้ามิโกรธข้ารึ " นนท์แกล้งถาม

" พี่นนท์ หลิงเอ๋อร์มิได้โกรธท่าน " เสียงหวานเอื้อนเอ่ยวาจา

" หลิงเอ๋อร์ มิโกรธพี่นนท์แล้วหลิงเอ๋อร์รักพี่นนท์รึไม่ " นนท์หันหน้าไปมอง เอี้ยอวี้หลิงไม่ตอบ แต่ก้มใบหน้าสีแดงระเรื่อหลบสายตานนท์

" หากหลิงเอ๋อร์ มิตอบพี่นนท์จะเข้าใจว่าหลิงเอ๋อร์รักพี่นนท์นะ " นนท์ยื่นมือไปจับมือเอี้ยอวี้หลิง แล้วเดินไปพร้อมกันที่ห้องฝึกบุรุษ

" พี่ชิง ข้าเข้าไปได้รึไม่ " นนท์ร้องเรียกเพราะฉีซีหลินเป็นคนรักของสหาย

" พี่นนท์เข้ามาได้ " เสียงตอบจากเอี้ยชิง

" พี่ชิงข้าจะฝังเข็มเปิดจุดชีพจรให้ท่านและน้องหลิน แต่ต้องเปลื้องผ้า ท่านมิต้องกังวลข้าจะใช้ผ้าปิดตาและให้ท่านจับมือของข้าไปยังจุดชีพจรของน้องหลิน ท่านว่าเยี่ยงไร " นนท์เสนอความคิด เอี้ยชิงพยักหน้า นนท์จึงพาทั้งสามไปที่อ่างอาบน้ำ แล้วเริ่มฝังเข็มเปิดจุดชีพจรและถ่ายทอดเคล็ดวิชาโคจรลมปรานให้กับทั้งสอง เมื่อเสร็จสิ้นนนท์จึงพาเอี้ยอว้หลิงไปเดินเล่น เมื่อถึงยามพลบค่ำนนท์จึงกลับมาที่บ้านเพื่อปลุกห้าภรรยา

" เอาล่ะได้เวลาแล้ว " นนท์ชักนำจิตเคลื่อนย้ายเจดีย์แปดเหลี่ยมในพริบตา ทุกคนจัดแจงเปลี่ยนชุดเป็นสีดำพร้อมปิดบังใบหน้า

" ลุย " เสียงกระบี่ฟาดฟันกลุ่มคนที่ถูกหมอกมารครอบงำจิต ศพแล้วศพเล่าที่ตายตกไป พร้อมกับจิตใจของทุกคนที่หดหู่ยิ่งขึ้น

" พวกเจ้าเป็นใคร ถึงกล้าสังหารคนของสำนักดาบทมิฬ ช่างรนหาที่ตายนัก " เสียงลึกลับลอยออกมา พร้อมร่างกายชราที่อบอวลไปด้วยโทษะของมารร้าย

" เปรี้ยง " ดาบทมิฬฟาดฟันลงมา นนท์เรียกกระบี่อาญาสวรรค์ออกมา แล้วฟันกระบี่อาญาสวรรค์ป้องกัน

" ตูม " เสียงกึกก้องนนท์ปลิวไปตามแรงปะทะของดาบกับกระบี่ 

" ถุด " นนท์บ้วนเลือดทิ้ง 

" ขั้นปฐพีรึ ตาแก่เจ้าเข้าสู่วิถีแห่งมารร้ายจะต้องถูกกำจัด อย่าได้โกรธกัน " นนท์ฟันกระบี่ปราบมารเข้าใส่มารเฒ่า

" เปรี้ยง " ปรานกระบี่ปราบมารสีทองพุ่งเข้าใส่มารเฒ่า

" ตูม " เสียงกึกก้องจากปรานดาบทมิฬและปรานกระบี่ปราบมารปะทะกัน

" อั่ก " มารเฒ่ากรอักเลือดคำโต 

" ตาย " มารเฒ่าโทษะพวยพุ่งระเบิดปรานมาร

" ครืน " แสงสีดำของปรานมารแผ่กระจาย 

" อั่ก " นนท์กระอักเลือดพร้อมร่างกายที่ปลิวลอยออกไป 

" สามี ,ท่านพี่ " ห้าภรรยาตกใจจนหน้าซีด ทุกคนพร้อมใจทะยานร่างไปที่นนท์ นนท์เห็นท่าไม่ดีจึงนำทุกคนเข้าไปในเจดีย์แปดเหลี่ยม

" ผู้อาวุโส เหตุใดข้าเข้ามิได้ " นนท์สงสัยเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ใยเข้าไปในเจดีย์แปดเหลี่ยมมิได้

" เจ้าหนุ่ม ไอมารแทรกซึมในร่างของเจ้า เจ้าจึงเข้ามาภายในมิได้ เพราะเจดีย์แปดเหลี่ยมเป็นปฏิปักษ์กับมาร จงเร่งสลายไอมารในร่างเสีย " จิตทัศนะกล่าว นนท์เช็ดเลือดที่มุมปาก แล้วกลืนโอสถเหลวทิพย์ปฐพี 

นนท์เปิดใช้กฎเกณฑ์แห่งดาราจักรวาลมังกรทองผสานฝ่ามือสยบมาร บังเกิดห้วงจักรวาลมืดมิด แสงสีทองสาดส่องจากดวงดาราน้อยใหญ่ 

" โฮก " มังกรทองลอยเวียนวนอยู่กลางห้วงจักรวาลกลับกลายเป็นฝ่ามือใหญ่ยักษ์สีทองของฝ่ามือสยบมาร บดบังห้วงจักรวาลและดวงดาราฟาดลงมาที่มารเฒ่า 

" อ้าก " เหล่ามารมากมายตกตายในทันทีที่อานุภาพของฝ่ามือสยบมารร่วงลงมา มารขั้นฝึกต่ำมากมายกลายเป็นละอองเลือด

" ไอ้สาระเลว วันนี้เป็นวันตายของเจ้า " ภาพเต๋ามารบังเกิด ห้วงมิติพลันบิดเบี้ยว ปฐพีสั่นไหว แรงกดดันแผ่ออกรอบทิศ ภาพเต๋ามารแปรเปลี่ยนเป็นฝ่ามือมารสีดำใหญ่ยักษ์ เข้าปะทะกับฝ่ามือสยบมารสีทอง

" ตูม " เสียงดังกีกก้อง ทุกสิ่งพลันวินาศสันตะโร ฝุ่นควันคละคลุ้ง

" อั่ก " ร่างของนนท์ปลิวลอยไปไกลนับสิบลี้ มารเฒ่าเร่งรุดตามมา 

" ตึง " นนท์กระแทกเข้ากับภูเขา กระดูกทั้งร่างแทบสลาย

" พลังขั้นปฐพีช่างแข็งแกร่งนัก " นนท์พึมพำพร้อมกรอกโอสถเหลวทิพย์ปฐพี

" กายามังกรเงินเปิด " นนท์เปิดใช้งานกายามังกรเงิน กายาสีเงินถือประจักษ์ พลังปรานพุ่งทะยานเกินขีดจำกัดของร่างกาย นนท์เหวี่ยงหมัดแปดอัสนีผสานกฎเกณฑ์แห่งมักรทองและผสานฝ่ามือสยบมาร

" เปรี้ยงๆๆๆๆๆ ๆ  ๆ " สายอัสนีแปดเส้นพวยพุ่งออกจากหมัดของนนท์ พลันกลับกลายแปรเปลี่ยนเป็นมังกรอัสนีทองม่วงแปดตนทะยานเข้าใส่มารเฒ่า

" ตูม เปรี้ยะ เปรี้ยง " เสียงมังกรอัสนีทองม่วงผสามฝ่ามือสยบมารแปดตนปะทะกับฝ่ามือมาร

" อั่ก " มังกรอัสนีทองม่วงผสานฝ่ามือสยบมารทะลวงหน้าอกของมารเฒ่าจนทะลุ มารเฒ่าเหยียดกายถอยไปหลายก้าว โทษะของมารเฒ่าพวยพุ่งถึงขีดสุด มารเฒ่าหายใจเข้าออกพลันพสุธาสะเทือน แรงกดดันถาโถมเข้าใส่นนท์ กายามังกรเงินของนนท์แทบแตกสลาย

" อั่ก " เลือดรินไหลออกเจ็ดทวาร 

" ทำยังไงดี " นนท์สะบัดมือกระบี่เต๋าปรากฎขึ้นในมือ ฟาดฟันกระบี่เต๋าผสานกฎเกณฑ์แห่งเต๋าขั้นที่สองและผสานกระบี่ปราบมาร 

" เปรี้ยง " ปรานอักขระเต๋าผสานอานุภาพของเพลงกระบี่ปราบมาร พุ่งทะยานเข้าใส่มารเฒ่า มารเฒ่าเรียกดาบทมิฬออกมาพร้อมฟันดาบทมิฬผสานกฎเกณฑ์แห่งเต๋า 

" ตูม เสียงดังสนั่นป่า แรงปะทะของทั้งสองปรานทำลายทุกสิ่ง

" อั่ก " ร่างของทั้งสองปลิวออกไปราวห้าลี้ 

" ถุด " นนท์บ้วนเลือดทิ้งพร้อมกรอกโอสถเหลวทิพย์ปฐพีเข้าไป

" สู้ต่อไปสงสัยต้องตายแน่หนีดีกว่า " ว่าแล้วจึงใช้เคลื่อนย้ายเมฆาหลบหนีมารเฒ่า เสียงของมารเฒ่าร้องไล่มา

" ขั้นปฐพีจัดการยากจริงๆ ต้องเร่งทะลวงพลังให้เร็วที่สุด " นนท์พึมพำ ความเร็วของเคลื่อนย้ายเมฆาของนนท์เวลานี้ไม่ต่างจากความเร็วของระดับปฐพีมากนัก เพียงไม่นานนนท์ก็หนีมารเฒ่าพ้น

" ต้องหาถ้ำเพื่อสลายไอมารร้าย "