ทะลุมิตินำความโชคดีมาสู่ตระกูลหยาง (จบแล้ว)

48.ราชโองการ

ไม่นานราชโองการสมรสพระราชทานก็ออกมาเรียบร้อยโดยฮ่องเต้เสวี่ยหย่งฉีมีรับสั่งให้ประกาศราชโองการที่บ้านสกุลของฝ่ายสตรีส่วนซื่อจื่อเสวี่ยซีชางเมื่อทราบเรื่องก็เร่งขอเข้าเฝ้าทันทีหลังจากที่ฝ่าบาทส่งคนออกไปประกาศราชโองการแล้วทำให้เสวี่ยซีชางหงุดหงิดมากดังนั้นอารมณ์ตอนที่เดินทางมาเข้าเฝ้าจึงฉุนเฉียวจนแทบเก็บไม่อยู่ถ้าหากไม่ติดว่าอีกฝ่ายเป็นฮ่องเต้เขาคงตีคนไปแล้ว

“เจ้าทำหน้าอะไรเช่นนั้นเล่าเสี่ยวชาร์ล”เสียงทุ้มของฮ่องเต้หนุ่มเอ่ยเย้าขึ้นเมื่อเห็นหน้าญาติผู้น้องที่พึ่งมาขอเข้าเฝ้าถึงห้องทรงอักษรช่างบูดบึ้งยิ่งนัก

“ฝ่าบาทเหตุใดจึงให้สมรสพระราชทานโดยไม่ถามกระหม่อมก่อน”

“ทำไมเล่าก็ข้าเห็นว่าเจ้าช่างเหมาะสมกับนางยิ่งนัก เอาน่าข้าย่อมเลือกสตรีที่ดีพร้อมให้เจ้าอยู่แล้ว”

“แต่กระหม่อมมีสตรีที่พึ่งใจอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“หื้ม! เจ้ามีสตรีที่พึ่งใจอยู่แล้วเช่นนั้นรึ เหตุใดข้าไม่รู้เล่า”เสวี่ยหย่งฉีเอ่ยถามเหมือนไม่เคยรู้มาก่อนพร้อมยังแกล้งทำเสียงเหมือนแปลกใจอย่างมาก

“มีแล้วพ่ะย่ะค่ะ หากมิใช่นางกระหม่อมไม่คิดจะแต่งกับสตรีใดอีก”เสียงเคร่งขรึมเอยขึ้นอย่างจริงๆ แววตานิ่งสงบเอาจริง จนคนมองนึกกลัวใจ

“เฮ้อ เอาล่ะๆๆ มานั่งนี้ก่อน”ร่างสูงโปร่งของเสวี่ยซีชางยังคงนิ่งเฉยไม่ยอมขยับ

“ฮ่ายยย ก็ได้ๆๆ ข้าไม่แกล้งเจ้าแล้วข้าจะสั่งคนยับยั้งราชโองการสมรสพระราชทานไว้ก่อนหากเจ้าไม่เต็มใจข้าไม่บังคับแล้วก็ได้” ใจอยากจะแกล้งเจ้าปีศาจหน้าตายนี้ต่อแต่เอาแค่พอหอมปากหอมคอก็พอ

เมื่อได้ฟังดังนั้นเสวี่ยซีชางจึงยอมเดินมานั่งตรงข้างโต๊ะทรงพระอักษร

“นี่เจ้าลองชิม เผื่อกินแล้วจะอารมณ์ดีขึ้นผลไม้นี้มาจากเมืองโจวเจียงเชียว”ดวงตาสีน้ำเงินไหวขึ้นวูบหนึ่งเพราะผลไม้ตรงหน้าหากมาจากโจวเจียงคงเป็นของสกุลหยางเป็นแน่ไหนจะมีเฉ่าเหมยอบแห้งและอิงเถาแช่อิ่มสีแดงสดนี้อีกมือหนาหยิบขึ้นมากินโดยไม่พูดอันใดจนฮ่องเต้เสวี่ยหย่งฉียกยิ้มมุมปาก

“ดีหรือไม่เล่า นี้เป็นของที่ขึ้นชื่อของโจวเจียงเชียวแต่เจ้าก็คงรู้อยู่แล้วเพราะเจ้าก็อยู่ที่โจวเจียงนี้นะ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“แต่จะว่าไปแล้วว่าที่น้องสะใภ้ของข้าก็ช่างเก่งกาจนักที่สามารถคิดหาวิธีแปรรูปผลไม้พวกนี้ขึ้นมาได้”ฮ่องเต้เอ่ยขึ้นเสียงนิ่งๆ พร้อมทั้งอ่านฎีกาในมือไปด้วยทำทีไม่ได้สนใจคนตรงหน้าเลยจนเสวี่ยซีชางเงยหน้ามองพร้อมทั้งขมวดคิ้วหมุนเมื่อได้ฟังประโยคกำกวมนั้นของฝ่าบาท

“น้องสะใภ้หรือพ่ะย่ะค่ะ”

“อ้อไม่ถูกสิ ก็ในเมื่อเจ้าไม่เต็มใจแต่งนางเป็นชายาของเจ้าสินะแต่เพราะข้าเห็นว่าบ้านสกุลหยางมีความดีความชอบมากนักที่สามารถปลูกผักผลไม้จนแคว้นฉีมีชื่อเสียงเรื่องนี้ขึ้นมาได้ข้าจะให้สมรสพระราชทานนางแต่งกับท่านอ๋องหรือไม่ก็องค์ชายพระองค์อื่นก็ได้ข้าไม่ฝืนใจเจ้าแล้ว”

เมื่อได้ยินดังนั้นเสี่ยวซีชางก็เข้าใจทันทีว่าถูกฝาบาทกลั่นแกล้งเข้าเสียแล้วแต่เขายอมไม่ได้เด็ดขาด

“ฝ่าบาท”

“….”เงียบ

“เสด็จพี่ฮ่องเต้ อย่าทรงแกล้งหม่อมฉันหากนางที่พระองค์จะให้สมรสพระราชทานคือ หยางหมิงเยว่กระหม่อมยินดีและยิ่งเต็มใจเป็นอย่างยิ่งพ่ะย่ะค่ะ”

“หืม หากเป็นสตรีผู้นี้เจ้าเต็มใจเช่นนั้นหรือ”

“พ่ะย่ะค่ะ หมิงเยว่นางเป็นคนที่กระหม่อมบอกว่าพึงใจกระหม่อมไม่ยอมให้นางแต่งให้ผู้อื่น”

“หึ หึ หึ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้วเจ้าถึงกับยอมเรียกข้าว่าเสด็จพี่ฮ่องเต้เชียวนะเข้าย่อมตามใจเจ้า”

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”

หานกงกงที่ยืนคอยรับใช้อยู่ด้านข้างตลอดได้แต่ลอบถอนหายใจกับนิสัยขี้แกล้งของฝ่าบาท กับผู้อื่นทรงไม่เป็นเช่นนี้แต่กับซื่อจื่อเสวี่ยซีชางนั้นไม่ใช่ พระองค์รักและเอ็นดูประดุจน้องแท้ๆอาจเพราะพระองค์เลี้ยงดูกันตั้งแต่ครั้งยังเยาว์ก็เป็นได้…

เมืองโจวเจียง

ไม่นานบ้านสกุลหยางที่โจวเจียงก็ต้องแตกตื่นเพราะขบวนทหารและคนจากวังหลวงมาเยือนถึงเรือนเพื่อประกาศราชโองการ

“คุณหนูหยางหมิงเยว่รับราชโองการด้วยคุณหนูหยางหมิงเยว่แห่งบ้านสกุลหยางเป็นสตรีที่ดีงดงามเพียบพร้อมกิริยามารยาทดีงาม ทั้งยังมากด้วยความสามารถ กตัญญูรู้คุณอีกทั้งทำคุณสร้างชื่อเสียงอันดีแก่แคว้นฉี จึงมีราชโองการให้สมรสพระราชทานเป็นพระชายาเอกในซื่อจื่อเสวี่ยซีชางเมื่อมีอายุครบ16 ปีโดยตอนนี้ให้มีการหมั้นหมายกันไว้ก่อน จบราชโองการ”

“หยางหมิงเยว่น้อมรับราชโองการ ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น หมื่นปีเพคะ”เมื่อรับราชการโองการเรียบร้อยแล้ว คนบ้านหยางถึงแม้ในใจจะตื่นตระหนกตกใจเพียงใดแต่ก็ยังต้องนิ่งไว้ก่อน

“ท่านกงกงอุตส่าห์เดินทางมาลำบากแล้ว นี้เป็นน้ำใจเล็กน้อยขอรับ”หมิงฮุ่ยกล่าวพร้อมทั้งยื่นถุงเงินตำลึงสีแดงให้ท่านกงกงรับมาพร้อมยิ้มแย้มที่คนบ้านสกุลหยางที่รู้ธรรมเนียมดีเช่นนี้และเมื่อพิจารณาแม่นางน้อย ว่าที่คู่หมั้นในซื่อจื่อเสวี่ยซีชางแล้วก็พยักหน้ายิ้มอยากพึงพอใจเพราะแม้จะไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงแต่กิริยามารยาทดีงามไม่มากไม่น้อยไปงดงามชดช้อยไม่ต่างจากสตรีที่เป็นคุณหนูในเมืองหลวงเลยเมื่อเห็นได้เวลาสมควรแล้วทหารและคนจากวังหลวงก็เดินทางกลับ

‘เฮ้อ ไหนพี่ชาร์ลบอกว่ารอกลับมาก่อนค่อยพูดคุยเรื่องหมั้นหมายแต่นี่ตัวยังไม่กลับมาแต่มีราชโองการจากฮ่องเต้แล้ว’

ทั้งผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านในหมู่บ้านซานซีแตกตื่นและตื่นเต้นเมื่อรู้ว่ามีคนจากวังหลวงมาเพื่อประกาศราชโองการและยิ่งเป็นสมรสพระราชทานแก่บ้านสกุลหยางและตำหนักเสวี่ยอ๋องเป็นเรื่องราวโจษจันกันไปทั่วทั้งเมืองโจวเจียงอย่างรวดเร็ว บุรุษต่างๆที่คิดว่ายังพอมีหวังต่างก็ต้องเศร้าเสียใจผิดหวังกันไปมากมาย

ภายนอกตื่นเต้นวุ่นวายแต่คนบ้านสกุลหยางถึงกับพูดไม่ออก

“เอ่อ เยว่เยว่ไม่ทราบเรื่องเลยนะเจ้าคะพี่ซีชางบอกว่ารอกลับจากเมืองหลวงจึงจะให้คนเข้ามาพูดคุยเรื่องหมั้นหมายแต่ไม่คิดว่า….”

“เฮ้อ เอาเถิดในเมื่อเป็นราชโองการอย่างไรก็ต้องทำตามไม่สามารถขัดได้อีกอย่างเจ้าเองก็มิได้ฝืนใจใช่หรือไม่หมิงฮุ่ยนั้นห่วงความรู้สึกของบุตรสาวเป็นที่สุดเขาอยากให้นางได้แต่งกับบุรุษที่รัก

“ท่านพ่อเยว่เยว่มิได้ฝืนใจเลยเจ้าค่ะ”คนตัวน้อยเดินเข้ามากอดแขนหมิงฮุ่ยอย่างออดอ้อน

“อย่างน้อยหากแต่งไปแล้วน้องรองก็ยังอยู่ที่ตำหนักหยกเหมันต์ของซื่อจื่อที่อยู่ในเมืองโจวเจียงอย่างไรก็ยังถือว่าอยู่ใกล้บ้านเรานะขอรับ”หมิงเฟิงเอ่ยขึ้นมาให้ท่านพ่อท่านแม่สบายใจ

“อืมก็เป็นเรื่องที่ดี”หมิงฮุ่ยยิ้มทั้งยังลูบผมบุตรสาวตัวน้อยอย่างอ่อนโยน

หมิงเฟิงดีใจที่น้องสาวตัวน้อยจะได้แต่งกับบุรุษที่รักส่วนตัวเขาเองคงต้องเร่งทำบางอย่างให้ชัดเจนมากขึ้นเพราะดูเหมือนจะใจเย็นต่อไปไม่ได้แล้วดูท่าจะมีแมลงหน้าเหม็นเข้ามาวนเวียนรอบตัวสตรีของเขามากขึ้นทุกจนน่าหงุดหงิดรำคาญมากแล้ว…..