ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

       อี้เฉิน จ้องมองไปที่เยว่ชิงเซียน กล่าวคำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยเล็กๆ ที่ไม่อาจปิดบังได้ "เยว่ชิงเซียนเจ้าอยากให้ข้าตายมากขนาดนั้น เลยงั้นหรือ ข้าถามจากใจเจ้าจริงๆ" แม้แต่กลุ่มคนที่ปิดล้อมครั้นได้ยิน น้ำเสียงของชายหนุ่มอัปลักษณ์ พวกเขาเพียงรอชมเรื่องสนุกเท่านั้น แต่เมื่อผู้คนเห็นปฏิกิริยาของ เยว่ชิงเซียนพวกเขา กลับรู้สึกประหลาดใจ

       เยว่ชิงเซียน ครั้นนางได้ยินคำพูดของชายหนุ่มอัปลักษณ์ ใจนางสั่นสะท้านไม่น้อย เม้มริมฝีปากไว้แน่นในฉับพลัน ในใจมีความรู้สึกผิดกับชายหนุ่มอยู่ไม่น้อย ทว่าความรู้สึกนั้นของนาง พลันสลายในพริบตา แปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่บูดบึ้ง โกรธเคืองชายหนุ่มอยู่ไม่น้อย เมื่อได้ยินน้ำเสียงของอี้เฉินเอ่ยพูดขึ้นมา

"สหายยุทธ์ทุกท่าน แม่นางเยว่ชิงเซียน นางเองก็มีซากเทวะของจักรพรรดิผู้ล่วงลับ ไม่เชื่อทุกท่านไต่ถามนางดูได้" คำพูดของอี้เฉินราวกับเป็นระเบิดลูกใหญ่ ส่งผลให้เยว่ชิงเซียน กลายเป็นเป้าหมายของสตรีหลายๆ คน ที่อยู่โดยรอบในพริบตา

       "เจ้า!! เจ้า!!ไอ้ กะล่อนเอ๊ย ข้าขอสาปแช่งเจ้าไม่ให้เจ้าตายดี เสียแรงที่ข้า..." ฉับพลัน ที่  เยว่ชิงเซียนเอ่ยคำพูดยังไม่ทันเสร็จสิ้น นางก็พลิ้วกายาหนีไปจากสถานที่แห่งนี้ในทันที นางคาดเดาความคิดของชายหนุ่มอัปลักษณ์ ผู้นั้นไม่ได้จริงๆ ไหนจะทีเล่น ทีจริงของเขา มันทำให้นางสับสนเป็นอย่างมาก อยากจะเอาความรู้สึกผิด ต่างๆ กลับมาจากชายหนุ่มผมขาวเสียให้หมด ไม่คิดชายผู้นี้จะกะล่อน ปลิ้นปล้อน ได้มากถึงเพียงนี้

      จิ้งจอกน้อย หงส์เหมิงศิษย์เอก แห่งศาลาเซียนสวรรค์ นางยกยิ้มมาให้อี้เฉินแวบหนึ่ง ก่อนจะพลิ้วกายาไปไล่ล่า เยว่ชิงเซียน เหล่าองค์หญิง เองก็ติดตามเยว่ชิงเซียนไปไม่น้อย จนรอบๆ เหลือเพียงกลุ่มคน ที่คิดจะฆ่าสังหารอี้เฉินลงเท่านั้น แต่ก็ยังมีอยู่ด้วยกันไม่น้อย

       อี้เฉิน ถอนหายใจออกมายาว อย่างน้อยๆ นางก็ลากศัตรูออกไปได้ ทว่าตัวเขาก็ไม่มีที่ให้หนีอีกต่อไป ถูกเหล่ายอดยุทธ์ หลายสิบคนปิดล้อมไว้ทุกทิศ ฉับพลันที่ ตัวเขาได้ยินเสียงสายฟ้าผ่าแลบลงมา ใจกลางฝูงชน ที่รอยเหนือท้องฟ้าไม่มาก ก็ปรากฏร่างชายหนุ่มผมสีทอง สวมอาภรณ์ของชนชั้นสูง มือถือหอกสายฟ้า ชี้มาด้านหน้าอี้เฉินอย่างไม่วางตา

อี้เฉินจดจำ ชายผู้นั้นได้ในทันทีใบหน้าของเขา บึ้งตึงในฉับพลันไม่คิด เทพสายฟ้าน้อยกวนซี แห่งตำหนักเทพ จะมาอยู่ยังสถานที่แห่งนี้

ก่อน กวนซี แห่งตำหนักเทพ จะเอ่ยคำพูดออกมา จดจ้องมาที่อี้เฉินเขม็ง "เจ้าอัปลักษณ์ หวังว่าเจ้าจะไม่ลืมใบหน้าของข้านะ"

       สิ้นเสียงของกวนซี เหล่าผู้มีพรสวรรค์อื่นๆ เองก็มาสมทบภายในสถานที่แห่งนี้เช่นกัน หลายๆ คน ล้วนเป็นกลุ่มคนที่อี้เฉินเคยพบเจออยู่ไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็น ปีศาจน้อยหาญเจีย แห่งศาลาซากศพ เจ้าโอสถน้อย เหยียนเซียว  ซานหลานเทียนแห่งตำหนักภูต มู่เฉินแห่งตำหนักพิรุณ ทว่าก็มีอีกหลายๆ กลุ่ม ที่มาดูชมเรื่องสนุกเท่านั้น อย่างองค์ชายของสองราชวงศ์ กลุ่มคนของสำนัก4ดาว

       ทว่าอี้เฉินรับรู้เป็นอย่างดี หากสบโอกาสเมื่อใด พวกเขาก็พร้อมจะเข้ามาแย่งชิงสิ่งที่เขาถือครอง อี้เฉินน้อมตัวลงต่ำ เล็กน้อย กล่าวคำพูดออกมาแบบขอไปที "สหายยุทธ์ทุกท่าน โปรดหลีกทางให้ข้าได้หรือไม่"

ฉับพลันที่อี้เฉินเอ่ยคำพูดขึ้นมา ฝูงชนโดยรอบก็ต่างพากัน บ้าคลั่ง ปลดปล่อยจิตสังหารออกมาโพยพุ่ง ท่วมท้นท้องฟ้าในฉับพลัน "เจ้าช่างใจกล้าห่อฟ้านัก หากอยากไปจากสถานที่แห่งนี้ ทิ้งซาก เทวะ ที่เจ้า  ครอบครองออกมาเสีย"

        ฉับพลันเสียงสายฟ้าก็ดังออกมากึกก้อง ก่อนร่างชายหนุ่มผมสีทองจะมาประจันหน้า กับอี้เฉินเอ่ยคำพูดออกมา ด้วยความโอหัง "ทุกท่านข้าขอเป็นคนจัดการเขาได้หรือไม่ ข้ากับเขามีความบาดหมางกัน ที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลกได้" เทพสายฟ้าน้อยกวนซี กล่าวออกมาด้วยความเดือดดาล เตรียมที่จะสะสางความแค้นเต็มที่

อี้เฉินส่ายหัว "แล้วถ้าข้าเลือกที่จะไม่สู้ละ ถึงข้าสู้  ไป  ข้าก็ไม่ได้อะไรจากเจ้า"

"เจ้าอย่าได้ทำตัวโอหังไป ...ได้ๆ หากเจ้าชนะข้า คนอื่นๆ จะปล่อยเจ้าไปดีหรือไม่ ข้าขอเอาชื่อของข้าเป็นประกัน คนอื่นๆ เป็นพยาน" เทพสายฟ้าน้อยกวนซี กล่าวออกมาเป็นมั่นเป็นเหมาะ

อี้เฉินที่กวาดสายตาออกไปรอบๆ ครั้นเห็นกลุ่มคนไม่น้อย พยักหน้ารับคำของเทพสายฟ้าน้อยกวนซี มันก็ทำให้อี้เฉินยอมรับในข้อเสนอนี้ "ดี ดี เจ้าพูดเองนะ"

      ในเสี้ยววินาที อี้เฉินก็พุ่งเข้าหา เทพสายฟ้าน้อยกวนซี ประหนึ่งสายแสงในฉับพลัน หมายมั่นจะรีบจบการต่อสู้ ทว่าความเร็วของเทพสายฟ้าน้อยกวนซี เองก็ไม่ด้อยไปกว่าอี้เฉิน กล่าวคำพูดออกมาเย้ยหยัน อี้เฉินไม่น้อย "เจ้านี่รนหาที่ตายจริงๆ"
 

       เสียงสายฟ้าแลบดังออกมาก้อง อาบย้อมร่าง เทพสายฟ้าน้อยกวนซี จนสว่างพร่างพราว ก่อนจะง้างหอกฟาดอี้เฉิน เสียง ปัง!! ดังออกมาก้อง อี้เฉินถึงกับ ถอยร่น ออกไปหลายก้าว

       ก่อนจะถูก เทพสายฟ้าน้อยกวนซี พุ่งเข้ามาโจมตีกดดัน เสียงหวดฟาดคมหอกมาพร้อมสายฟ้า เสียง ปัง!! ดังออกมาไม่ขาด เมื่อทั้งสองปะทะกัน ประหนึ่ง สัตว์อสูรที่บ้าคลั่งหลุดออกจากกรงขัง พุ่งเข้าใส่กันราวกับสายแสง อายสังหารโหมซัดอย่างรุนแรง มาพร้อมเสียงตะคอกดังเกรี้ยวกราด กลุ่มคนต่างยกยิ้มครั้นเห็นชายหนุ่มไม่มีศาสตราวุธ ใช้ต่อกรกับ เทพสายฟ้าน้อย มองดูกายาชายหนุ่มอัปลักษณ์ ค่อยๆ มีเลือดหลั่งไหล ถอยร่นออกไปช้าๆ ใกล้จะเพลี่ยงพล้ำในไม่กี่กระบวนท่า

          ทว่าเมื่อ เทพสายฟ้าน้อยกวนซี ระเบิดปราณพลังสายฟ้าออกมาอย่างบ้าคลั่ง เปิด10ประตูวิถี ที่เต็มไปด้วยสายฟ้า เพิ่มพลังของเขาไปสู่จุดสูงสุด ประตูทั้ง10ที่หมุนวนรอบตัวเขาเต็มไปด้วยสายฟ้า หมายมั่นจะโจมตีสุดกำลังฆ่าสังหารชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า "เจ้าจงตายเสีย"

         อี้เฉินที่เห็นสถานการณ์เริ่มเข้าตาจน เขาอดไม่ได้ที่จะนำเกาทัณฑ์ดับตะวันออกมาใช้ หมายมั่นโจมตีจากระยะไกล ไม่คิดเข้าไปคลุกวงในอีกต่อไป เมื่อเกาทัณฑ์ เข้ามาอยู่ในมือของอี้เฉินได้ ศรปราณโลหิตก็ถูกเขายิงออกไปไม่ขาดสาย เสียง ฝึบ!! ดังออกมาอยู่หลายครา

          แม้ว่า เทพสายฟ้าน้อยกวนซี จะไล่บดขยี้อี้เฉิน ไม่ยอมให้ออกห่าง เสียงหอกหวดฟาดดังออกมาอย่างบ้าคลั่ง เสียง ปัง! ปัง!ดังออกมากึกก้อง ก่อเกิดลมกระโชกออกไปเป็นวงกว้างอายสังหาร โหมกระหน่ำอย่างรุนแรง เสียดแทงกายาผู้คนรอบๆ ไม่น้อย เมื่อรับรู้ถึงจิตสังหารที่บ้าคลั่ง หมายจะกำราบ อี้เฉินใกล้ให้ตายตกในคมดาบคมหอก เสียงตะคอกดังออกมาเกรี้ยวกราด ดุจดั่งเทพมารผู้บ้าคลั่ง

         ทว่าก็ไม่อาจจับชายหนุ่มอัปลักษณ์ ให้อยู่กับที่ได้ ถึงจะดูเหมือนเขากำลังเพลี่ยงพล้ำ โดน การโจมตี จนอี้เฉินกระเด็นกระดอนจนมีเลือดไหลซึมไปบ้างก็ตาม ราวกับอี้เฉินสลายพลังโจมตี ที่ดุดันและแข็งกร้าว ของเทพสายฟ้าน้อยกวนซี รอดพ้นออกไปได้ทุกครา ก่อนตัวของอี้เฉินจะแผลงศร โจมตีจุดอับสายตา เทพสายฟ้าน้อยกวนซีอยู่หลายครา จนความเร็วของ เทพสายฟ้าน้อยกวนซี เริ่มลดลง ฮวบฮาบอย่างเห็นได้ชัด ในช่วงเวลาไม่ถึงหนึ่ง ก้านธูป

       ผู้คนที่ดูชม เองก็เริ่มจับสังเกตได้ พวกเขาต่างมีใบหน้าที่บูดเบี้ยว "นั้นมัน เทพสายฟ้าน้อยกวนซี ผู้ที่เป็นอันดับสองของตำหนักเทพ เลยนะ เหตุใดเขามีท่าทีว่าจะเพลี่ยงพล้ำชายหนุ่ม อัปลักษณ์เช่นนั้นเล่า"

       เทพสายฟ้าน้อยกวนซี ริมฝีปากของเขากัดกรามไว้แน่น ไม่คิดชายหนุ่มอัปลักษณ์ผู้นี้ จะมีวิธีต่อสู้เช่นนี้ จนในยามนี้ตัวเขาเริ่มบาดเจ็บ ไม่อาจตามความเร็วของชายหนุ่มได้ทันอีกต่อไป "เจ้า! เจ้า! ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะใช้ วิธีสกปรกเช่นนี้" เขากล่าวคำพูดออกมาโดยไม่มีความจำยอม ทว่าการหายใจของเขาเริ่มหอบเหนื่อยขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

       อี้เฉินส่ายหัว "เทพสายฟ้าน้อยกวนซี หวังว่าเจ้าจะทำตามสัญญา" ฉับพลัน อี้เฉินแผลงศรที่เต็มไปด้วยปราณโลหิต ออกไปด้านหน้าในชั่วขณะ จนต้องทำให้ เทพสายฟ้าน้อย สร้างม่านพลังขึ้นมาป้อมกัน เสียง ตู้ม!!ดังออกกึกก้องอีกครา

ทว่าตัวของเทพสายฟ้าน้อยกวนซี อยู่ใกล้แรงระเบิดมากเกินไป แทบไม่ต่างจาก โดน การโจมตีเข้าตรงๆ แรงระเบิดทำให้ร่างกายของเขา กระเด็นกระดอนแทบหมดสภาพ ริมฝีปากกระอักเลือดออกมาไม่หยุด
"สมแล้วที่เป็นเกาทัณฑ์ ระดับเทพ"อี้เฉินอดที่จะชื่นชมมันไม่ได้

"บัดซบ! บัดซบ! มารดาแม่เองเถอะ ข้าไม่อาจยอมรับการประลองครั้งนี้ได้" เทพสายฟ้าน้อยกวนซี เขาคำรามออกมาด้วยความไม่จำยอม ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดของอี้เฉิน มันก็ทำให้ใบหน้าของเขาบูดบึ้ง

"เจ้าคิดจะรนหาที่ตายงั้นหรือ หากยังไม่อยากตาย ทำตามคำสัญญาเสีย" ฉับพลันที่อี้เฉินเอ่ยคำพูดออกมาข่มขู่ ...กลุ่มคนโดยรอบก็ต่างหน้าบูดบึ้ง ไม่คิดเทพสายฟ้าจะกลืนคำพูดตนเองลงไป แต่ถึงอย่างไรพวกเขาก็ไม่คิดปล่อย ชายหนุ่มอัปลักษณ์

      เมื่อเทพสายฟ้าน้อยกวนซี ยันร่างขึ้นมาได้ เขายกยิ้มอย่างบ้าคลั่ง กล่าวคำพูดบิดพลิ้วในทันที ไม่คิดยอมรับการต่อสู้ของอี้เฉิน ในครั้นนี้ "เจ้าทำผิดข้อตกลง อย่างไรเจ้าก็ต้องตายด้วยน้ำมือของพวกข้า เจ้าอัปลักษณ์"

      อี้เฉินหันออกไปมองกลุ่มคนที่อยู่โดยรอบในทันที พวกเขาต่างมีใบหน้าที่บูดเบี้ยว ครั้นได้ยินน้ำเสียงของอี้เฉิน "พวกเจ้าที่อยู่รอบๆ ก็คิดเช่นนั้นงั้นหรือ คำพูดของคนมันไม่มีความหมายเลยงั้นหรือ ดี... ดี... งั้นพวกเจ้าก็เข้ามา ข้าจะฆ่าสังหารพวกเจ้าให้เหี้ยนไม่ให้เหลือ!!" อี้เฉินกล่าวคำพูด ออกมาด้วยความบ้าคลั่ง เต็มไปด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน แข็งกร้าว

       ก่อนอี้เฉินจะหันไปที่ เทพสายฟ้าน้อยกวนซี อายสังหารแผ่ซ่านออกมาในฉับพลัน "งั้นเริ่มจากเจ้าก่อนก็แล้วกัน" ฉับพลันอี้เฉิน ชูสองนิ้วไปด้านหน้า จุดตราประทับเลือดขึ้นมาในทันที ก่อนสำแดง"ทักษะวิชาดัชนีตัดฟ้า" ปราณพลังที่นิ้วมือพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ประหนึ่งดาบเล่มยักษ์ที่ยืดยาวออกไปด้านหน้า พร้อมจะผ่าแยกท้องฟ้า เสียง ปัง!!ดังออกมาก้อง ร่างเทพสายฟ้าน้อยกวนซี ผ่าแยกออกเป็นสองส่วนในทันที ตายตกลงไปด้วยความไม่จำยอม เอ่ยคำพูดออกมาด้วยความยากลำบาก ก่อนร่างของเทพสายฟ้าน้อยกวนซีจะแตกสลาย

         กลุ่มคนโดยรอบ ต่างกลืนน้ำลายลงคอไปคำใหญ่ มองทักษะวิชาของชายผู้นี้ไม่ออกเสียด้วยซ้ำ ...กลุ่มคนที่ไม่คิดต่อสู้พวกเขาถอยห่างในทันที ไม่ช้าบริเวณแห่งนี้จะต้องเป็น ลานประหารอย่างแน่แท้
"เจ้า เจ้าช่างใจกล้าห่อฟ้านัก ถึงกับกล้าสังหารเทพสายฟ้าน้อยกวนซี แห่งตำหนักเทพ"