“ผมต้องไปเรียนนะครับ”
หันมองงูตัวใหญ่ที่วางหัวกับไหล่เขา ลำตัวรัดร่างไว้บนเตียง จนได้แต่หันหน้าไปสบดวงตากลมสีเหลืองประกายทรงเสน่ห์
ว้าว ตาแม่งสวยจังวะ
จ้องได้แพ้บเดียวก็ต้องย้ายความรู้สึกไปโฟกัสที่ิั เกล็ดตะปุ่มตะป่ำคลูดถูเสียดสีไปมากับผิวเนื้อทำให้รู้สึกเคลิ้มเหมือนถูกบีบนวด ปลายหางเรียวตวัดสะเปะสะปะอยู่ตรงจุดนั้น…รู้สึกดีจัง
ยิ่งอีกฝ่ายระริกระรี้ตื่นเต้น ร่างไร้กระดูกก็ยิ่งปรนเปรอผมยุกยิกๆ
แต่รู้สึกดีก็ส่วนรู้สึกดี เขาจะมาขังผมไม่ให้ไปมหาลัยทำไมก่อน
“เ้าเก่งอยู่แล้ว ภรรยาข้าเก่งที่สุด ไม่ไปไม่ได้หรือ”
“หา! ไม่ไปได้ยังไง ผมจ่ายค่าเรียนนะลุง แล้วลุงอะเป็อะไร”
หรือเ้างูผีนี่เป็ประเภทติดเ้าของ พอเขาคิดว่าผมเป็คนเลี้ยงก็เลยกลัวจะโดนทิ้ง
ใช่ ต้องใช่แน่ๆ ไม่รู้ว่าเขาโตมายังไง แต่ถ้าเป็ผีที่ไม่ไปผุดไปเกิดแสดงว่าเป็ผีมีปมด้อย แบบนี้ ผมที่เป็คนดีอาจจะมีทางออก ผมมัวแต่จมในห่วงความคิด ไม่ทันเห็นแววตาที่เปลี่ยนจากสีอำพันเป็สีแดงก่ำ
“ข้าไม่ให้ไปแน่ ไอ้ที่ที่เ้าเรียกว่ามหาลัย”
นั่นไง
“เมื่อคืนผมค้นในเน็ต เขาบอกว่า งูผีจะกินิญญาคนเป็อาหาร”
พอผมถามไปแบบนั้น เ้างูก็กลายร่างกลับเป็คนมากอดผม หัวเราะในลำคอ ปฏิกิริยาแบบนี้ยิ่งพาผมเสียวไส้ นี่คือการบอกว่า มันคือเื่จริง ใช่ไหมนะ ไม่ได้การ ผมจับแขนเขาฉุดขึ้นนั่งพร้อมกัน
ต่อไปกูต้องโดนงูแดกแน่ๆ!
กูกลายเป็อาหารงูแน่ๆ
“รอไม่ได้แล้ว”
“อ้าวพ่อหนุ่ม เพิ่งมาครั้งแรกใช่ไหม งั้นไปไหว้ตรงศาลเตี้ยตรงโน้นก่อนแล้วเวียนขวานะจ๊ะ”
มาถูกที่จริงๆ ทั้งประเทศมีศาลเ้าที่มีเทพเป็งูแค่ที่เดียว คุณยายที่แจกเครื่องรางต้อนรับแก่ขนาดนี้ต้องศักดิ์สิทธิ์มากแน่ๆวุ้ย
ผมยิ้มแย้ม ั้แ่เกิดมาเพิ่งเคยเข้าศาลเ้ากับเขาครั้งแรก แต่ไม่รู้ทำไมไอ้งูข้างๆในร่างคนที่ผมจับใส่เสื้อยืดกางเกงขายาวถึงดูคุ้นเคยกับที่นี่อย่างกับมาบ่อยอย่างนั้น
เดินละจากคุณยายไม่นานคนข้างๆก็เอ่ยถาม
“ที่นี่มีอะไรหรือ”
ผมเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายเดินนำไปถึงในศาลหยิบธูปเทียนจุดได้เชี่ยวชาญมาก ก่อนจะหายตัวเข้าไปในเทวรูปงูั์ตรงหน้า
จู่ๆ ผมก็เกิดนึกได้ว่าป้ายหน้าศาลเ้าเขียนว่า
‘ศาลเ้าโอวหยาง’
แล้วที่คิดว่าใช่แน่ๆ ยิ่งกว่าแช่แป้งก็คือ ร่างของหุ่นกับร่างงูของเขาเหมือนกันแบบเป๊ะ แถมเ้าตัวยังสิงหุ่นและกะพริบตาถามว่า…
“หรือเ้าอยากรู้จักข้ามากขึ้น”
มือที่กำธูปถึงกับสั่นระริก ในใจได้แต่ะโลั่นว่า…
ไอ้ฉิบหาย กูไม่ได้อยากรู้จักมึง!
ฟิ่บ
มีคนมา!
“อ้าว คนเยอะจัง งั้นเราไปไหว้ศาลโน้นกันก่อนเถอะ”
“ฉันเคยได้ยินว่าท่านโอวหยางเป็เทพเพราะเคยภักดีถวายหัวให้ฮ้องเต้ในอดีต แต่เพราะฆ่าคนไปเยอะเลยกลายเป็งู”
สองสาวเพื่อนซี้จูงมือกันเดินไปศาลาไหว้หลังอื่นอย่างไม่ยี่หระ แต่ผมนี่แทบจะเอียงหัว ทั้งห้องก็มีผมนั่งโง่อยู่ตัวเดียว นี่คือคนเยอะตรงไหน เอาเถอะ สิ่งที่ผมต้องทำ…
คว้างธูปทิ้งแล้ววิ่งหนี!
“ภรรยาข้า! เ้าจะไปไหน”
จะเรียกก็เรียกไปเถอะ จังหวะนี่ขอหลับตาวิ่งถึงจะหอบอย่างหมา ล้มหัวทิ่มก็จะวิ่งต่อไป มุ่งมั่นตั้งใจลากสังขารออกมาจากศาลเ้า ไม่สนหญิงสาวที่กำลังเดินขึ้นบันไดที่เห็นผมวิ่งสวนลงไปก็เอาแต่กรี๊ดกร๊าด นี่มันเวลาหนีหมาที่เอามาปล่อยทิ้งที่แท้ทรู!
“แม่งเอ๊ย นึกว่าจะเผ่นไม่ทันซะแล้ว”
ผมบ่นออกมาเบาๆ พาสาระร่างแห่งๆหน้าซูบเหี่ยว ทิ้งตัวลงไปบนฟูกเด้งดึ๋งๆ แล้วกลิ้งไปมาให้ห้องนอนที่คุ้นเคย มันทั้งโล่งใจ สบายใจ รู้สึกสดชื่นเหมือนได้ผ่านมรสุมชีวิตไปสักที ลมหายใจผ่อนเข้าออกลึกๆยาวๆ มุมปากยกยิ้มไม่รู้ตัว
“เหนื่อยมากหรือ ภรรยาข้า”
“อืม”
สายตาพุ่งชาร์จเข้าที่ปลายเตียง มองเ้าของเสียงหน้าคุ้นที่ไม่อยากจะคุ้นกำลังเลียนิ้วโป้งเท้าผมอย่างอารมณ์ดี ผมกรี๊ดออกมาอย่างไร้เสียง อยากจะกรี๊ดดังๆนั่นแหละแต่กลัวเพื่อนบ้านจะมาทุบหัวเอา ผมไม่สนแล้วว่าไอ้หมอนี่มันตัวอะไรกันแน่ จังหวะนี้ต้องเอาให้รู้ดำรู้แดงกันไป เกิดปล่อยไว้ผมได้หัวใจวายตายก่อนเรียนจบแน่ๆ
อึ้งครับ งานนี้อึ้งแดก ใบหน้าคมหล่อเหล่ามองมาอย่างออดอ้อน ย่อตัวลง โค้งหน้าเข้ามาเลียปาดและอมนิ้วหัวแม่โป้งที่บวมแดงจากการใช้งานหนักราวกับมันเป็ของหวานเย็นชนิดหนึ่ง ทำเอาตาผมค้าง ปากผมอ้ากว้าง ผงกหัวมองแข็งๆ เสียงแผดแหลมที่คอหอยอยากจะออกมาดังๆ แต่มันกระจุกกันที่ลูกกะเดือก จนเผลอกลั้นหายใจ ใบหน้าเห่อร้อน หัวใจเต้นแรงตุ้บตั้บจนได้ยินเสียงประท้วงชัด
แม่งหล่อจัง ทำไมหล่อวัวตายควายร้องมอขนาดนี้ ที่สำคัญกูไม่ได้ชกเท้าหนี กูเนี่ยงอนิ้วเข้าปากแม่งเองด้วยซ้ำ แอบหุบปากตัวเองลอบกลืนน้ำลายเฝื่อนๆอย่างยากลำบาก เผลอนึกไปถึงส่วนนั้นของตัวเอง ถ้ามันถูกโลมเลียแบบนี้ กูตาย! นั่นแหละตอนนี้ตัวกูเลยแดงเป็กุ้งเลย
“อึก อยากกินอะไรไหม หรืออยากได้เครื่องเซ่น เครื่องบูชา พลังบุญไรงี้”
ผมมองภาพตัวเองที่สะท้อนในดวงตาสีอำพันคู่คม รีบเสหน้าหนีไปมองหมอนข้างขวา รู้สึกได้เลยว่าเนื้อตรงนั้นแฉะจนเปื่อย อยากเอาค้อนทอร์ทุบหัวตัวเองแรงๆ ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ได้รู้สึกครั้งแรก ใช่ ไอ้ความรู้สึกนั้นนั่นแหละ เสียวเพราะโดนอมนิ้วตีน!
กลับมาถอดรองเท้ายังไม่ได้ล้างด้วยซ้ำ จุดที่จับกี่ทีก็ไม่เคยเสียว แต่โดนปาดย้ำๆทำเอาแทบแข็ง นี่ถ้าทำต่อไปอาจจะแข็งจนเสร็จได้เลยนะเว้ย ไม่ใช่เล่นๆ
“ภรรยา ข้าอยากผสมพันธุ์กับเ้า”
เขาพูดเสียงแ่ อยากจะกระโจนเข้าใส่เต็มแก่ ั้แ่เจอหน้ากันไอ้ส่วนใหญ่โตที่นูนเด่นอยู่หลายครั้งก็อยากแสดงแสนยานุภาพให้เห็น แต่ไอ้สถานที่โชว์ความสามารถนั่นน่ะมันดันเป็ด้านหลังของผมที่ยังบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่ไง ดูจากขนาดแล้ว มันคืออาวุธสังหารให้ตายในทีเดียวชัดๆ
เครียด! เกิดมายี่สิบกว่าปีจะเสียพรหมจารีให้ผู้ชาย!
ประตูหลังที่คับแคบผมล่ะกลัวว่ามันจะโบ๋ แค่ขนาดที่นูนเด่นเป็ลำนั่นต่อให้ลดขนาดไปสองเท่าก็ไม่ช่วย ถ้าเป็คนอื่นคงมัวแต่นั่งเด็ดดอกไม้ว่ารักไม่รัก ถ้ารักก็พร้อมพลีกาย แต่สถานการณ์ของผมอย่าว่าแต่ความรักความชอบ ไอ้เ้างูนี่มันจะข้ามขั้นมาสวบผมให้ได้ แถมตื้อเก่ง แต่คนใจแข็งเป็หินแบบผม
“นะ ภรรยา ฮึกข้าปวดเหลือเกิน”
จะบ้าตาย จะร้องห่มร้องไห้ทำซากอะไร
696
