ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

    อี้เฉินส่งปราณจิตไปหาชายชราผู้นำแคว้นเยว่ทันที คิดเจรจาต่อรอง หวังว่าชายชราจะรอฟังเหตุผลของเขาก่อนที่จะลงมือสังหารตัวเขาไป ไม่อย่างนั้นตัวเขาก็ไม่รู้จะหาวิธีอะไรมาพูดคุยกับชายชราผู้นี้ได้
 

"ผู้อาวุโสเยว่เทียน ข้ามีวิธีรักษาเยว่ฉาน หากท่านอยากช่วยนางช่วงรัตติกาลของวันนี้ ท่านจุดเครื่องหอมผสมยาสลบให้นางภายในห้อง"

    ชายชราผู้นำแคว้นเยว่ ได้ยินเสียงที่ส่งมา ตัวเขาถึงกับหน้ามืดทะมึนกวาดตามองไปรอบทิศ เขาจำเสียงนั้นได้ทันทีมันคือเสียงของอี้เฉินไอ้เด็กเวรที่ก่อเรื่องทั้งหมด ไม่นานชายชราผู้นำแคว้นเยว่ก็กลับมาท่าทีสงบนิ่ง หากอี้เฉินรักษาได้จริง มันก็คุ้มค่าที่จะเสี่ยง เขาเลิกคิดฆ่าอี้เฉินชั่วคราว ก่อนจะพาเยว่ฉานเดินเล่นรอบสวนดอกไม้

    อี้เฉินที่เห็นท่าทีของชายชราผู้นำแคว้นเยว่ ตัวเขาถอนหายใจยาว ยังดีที่ชายชราผู้นำแคว้นเยว่ไม่คิดควานหาและฆ่าตัวเขาทิ้ง อย่างน้อยชายชรายังถือว่าพูดคุยกันได้

"เมี่ยนจือเจ้าพร้อมหรือไม่ที่จะเปลี่ยนถ่ายดวงตาของข้า หากเจ้าต้องการอะไรบอกมา "

เมี่ยนจือเอ่ยเสียงเรียบ "เจ้าเอาจริงงั้นหรือ ข้าเตือนเจ้าหากเจ้าสูญเสียดวงตาเจ้าก็ไม่ต่างอะไรกับคนที่ไร้เส้นทางการเดิน" เมี่ยนจือนางรู้สึกหวั่นใจหากอี้เฉินสูญเสียดวงตา จะยังสามารถปกป้องนางได้อีกหรือไม่ ใจจริงตัวนางไม่อยากเปลี่ยนถ่ายดวงตาให้เยว่ฉานเลยด้วยซ้ำ

อี้เฉินยิ้ม "แต่ข้ายังมีเจ้าเมี่ยนจือ ที่เป็นดวงตา ให้กับข้าได้"

    เมี่ยนจือนางที่ได้ยินถึงกับหน้าแดง ไม่คิดชายที่อยู่กับตัวนางจะพูดจาเช่นนี้ออกมา หัวใจของนางเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แต่นางเองก็เข้าใจหากอี้เฉินไม่สละดวงตาให้กับเยว่ฉาน ตัวของอี้เฉินก็จะไม่สามารถเดินต่อไปได้ เหมือนมีสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจ แต่หากเขามอบดวงตาให้เยว่ฉาน ตัวเขาก็จะไม่มีอะไรติดค้างตัวเยว่ฉานอีกต่อไป เป็นอิสระจากกันไร้ ซึ่งบุญคุณความแค้น

เวลาไหลผ่านไปถึงช่วงรัตติกาล รอบจวนแคว้นเยว่ มืดมิดไร้จอมยุทธออกลาดตระเวน เหมือนชายชราผู้นำแคว้นเยว่จะสั่งการ รอบจวนที่พักจึงไร้ซึ่งผู้คนภายนอก

อี้เฉินก้าวเท้าเข้าไปภายในจวนทันที โดยไม่มีท่าทีลังเลแม้แต่น้อย ดวงตาของเขาแฝงด้วยความมุ่งมั่น ก้าวเดินไปอย่างไม่หวาดกลัว

เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นมา "เจ้าช่างใจกล้าห่อฟ้าจริงๆ ไม่คิดเจ้าจะเดินเข้ามาในจวนข้า โต้งๆ เช่นนี้"

อี้เฉินคารวะไปที่ผู้นำแคว้นเยว่ ก่อนเอ่ยพูด "ข้ามาชดใช้สิ่งที่ติดค้างนาง ท่านพาข้าไปที่ห้องของนางได้แล้ว"

     ชายชราได้ยินคำพูดของอี้เฉิน ทำให้ตัวเขาไม่สบอารมณ์เท่าไหร่แต่ก็ต้องจำยอม หากอี้เฉินรักษาเยว่ฉานได้จริง ตัวเขาก็ปล่อยผ่านอี้เฉินไปไม่คิดแค้นเป็นศัตรูกันอีก ตัวเขาเองก็ผิดที่ดึงดันทำตามเหล่าผู้อาวุโสตระกูลเยว่ จนเกือบเสียหลานสาวเพียงคนเดียวไป

ชายชราผู้นำแคว้นเยว่ เดินนำอี้เฉินไปที่ห้องพักส่วนตัวของเยว่ฉานทันทีโดยไม่พูดคุยอะไรกันอีกต่อไป เขาเพียงหวังว่าเยว่ฉานจะกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง ถึงมันจะเป็นความหวังอันน้อยนิดก็ตาม

ก่อนที่ชายชราจะมาหยุด อยู่หน้าห้องๆหนึ่ง "หากเจ้ารักษานางได้ข้าจะถือว่าความแค้นที่เรามีต่อกันจบสิ้นลงไป แล้วอย่าได้เจอกันอีก"

อี้เฉินพยักหน้ารับ ก่อนที่จะเข้าไปภายในห้องส่วนตัวของเยว่ฉาน ตอนนี้นางสลบด้วยฤทธิ์ยา ซึ่งจะเป็นการง่ายต่อการรักษาตัวนาง อี้เฉินเดินเข้าไปรูปใบหน้าของนางเบาๆ มองดูใบหน้าที่คุ้นเคยอยู่นาน ก่อนเขาจะเอ่ยพูดพึมพำออกมา "ภายภาคหน้าข้ายังจะได้เห็นใบหน้าของเจ้า อีกครั้งหรือไม่"

     อี้เฉินถอนมือออกจากใบหน้าของนาง ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึกใช้นิ้วมือ ควักลูกตาทั้งสองข้างออกมาช้าๆ เลือดหลั่งไหลออกมาจากเบ้าตาเป็นสาย ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดที่ไหลออกมา อี้เฉิน ต้องทนกับความเจ็บปวดอย่างมาก ก่อนที่จะควักลูกตาออกมาทั้งสองข้างได้ ทุกอย่างมืดมิดไม่มีแสงสีอีกต่อไป เขาทำใจได้ ไม่คิดแค้นเคืองใคร

แม้แต่เมี่ยนจือที่เฝ้าดูยังรู้สึกสงสารอี้เฉิน ทันทีที่อี้เฉินควักดวงตาออกมา นางก็เข้าไปควบคุมร่างอี้เฉินทันทีโดยที่ไม่มีการต่อต้าน จากอี้เฉินแต่อย่างใด

เมี่ยนจือที่ควบคุมร่างอี้เฉินได้ตัวนางรู้ดี หากช้าเกินไปเส้นประสาททั้งสองจะประสานกันยากเป็นอย่างมาก ต้องใช้ความรวดเร็วในการเชื่อมประสานให้ไวที่สุดถึงจะมีโอกาสสำเร็จ

    เมี่ยนจือนางสำแดงวิชาแพทย์ในการเปลี่ยนถ่ายดวงตาทันที มือของนางเต็มไปด้วยปราณพลังชีวิต จับดวงตาใส่เข้าไปให้เยว่ฉาน ก่อนที่นางจะปล่อยปราณพลังรักษาเข้าไปเชื่อมประสานกับเส้นประสาทของนางกับดวงตาของอี้เฉินช้าๆ ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูปทุกอย่างก็เสร็จสมบูรณ์

เมี่ยนจือใช้ผ้าเช็ดใบหน้าอี้เฉินที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด นางรักษาบาดแผลที่ดวงตาให้กับเขา ก่อนจะใช้ผ้าขาวพันบาดแผลที่ดวงตาของอี้เฉินไว้
 

นางเองรู้สึกเสียใจเล็กๆ ไม่คิดอี้เฉินจะทำเช่นนี้ ก่อนนางจะหายกลับไปในทะเลความรู้ของอี้เฉิน ให้อี้เฉินกลับมาควบคุมร่างได้ดั้งเดิม

อี้เฉินส่งปราณจิตกล่าวขอบคุณนาง"เมี่ยนจือขอบคุณเจ้ามาก ที่ไม่คิดจะยึดร่างของข้า"

เมี่ยนจือที่ได้ยินถึงกับหน้ามืดทะมึน "เจ้าสูญเสียดวงตาไปแล้ว เจ้ายังมีอารมณ์มาพูดเล่นอีก"

อี้เฉินส่งปราณจิตกลับไปอีกครั้ง"เจ้าเป็นตาให้กับข้าชั่วคราวก่อนแล้วกันเมี่ยนจือ เราจะไปยังแคว้นปัญจธาตุ เจ้าต้องบอกทางข้า"

เมี่ยนจือนางได้ยินถึงกับทำปากมุ่ยอย่างไม่พอใจ แต่เหมือนระหว่างตัวนางกับอี้เฉิน จะสนิทกันมากขึ้นไปอีกขั้น ตัวนางไม่มีความเคลือบแคลงใจในตัวอี้เฉินอีกต่อไป

อี้เฉินที่ผลักประตูออกมาด้านนอกห้อง ถึงเขาจะมองไม่เห็นอะไรแต่ก็สัมผัสได้ ชายชรายังอยู่ที่นี่ ชายชราเองก็คงกลัวตัวเขา จะทำอะไรที่สิ้นคิด แต่เขาก็ไม่ได้เข้าไปยุ่มย่ามอะไรเยว่ฉาน

    ชายชราที่เห็นใบหน้าอี้เฉินตัวเขา ถึงกับใจสั่นสะท้าน "เจ้า เจ้า บ้าไปแล้วงั้นหรือ ข้าไม่คิดเจ้าจะใจกล้าถึงเพียงนี้" ชายชราไม่คิดอี้เฉินจะยกดวงตาของตัวเองให้หลานสาวของเขา เขาเองก็เคยคิดจะใช้วิธีนี้แต่ หาคนที่สละดวงตาไม่ได้ แถมจอมยุทธ์สายแพทย์เองก็หายาก หากทำผิดพลาดก็จะสูญเสียดวงตาคู่นั้นไปทันที

เขาไม่คิดชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าจะยอมสละอนาคตทั้งหมดเพื่อเยว่ฉานหลานสาวของเขา  ยอมสละดวงตาอย่างไม่ลังเลให้หญิงสาวที่เป็นคนรักเพื่อให้เห็นแสงสีในภายภาคหน้า 

อี้เฉินเอ่ยเสียงเรียบ"ข้ากับเยว่ฉานไม่มีอะไรที่ติดค้างต่อกันอีกต่อไป เป็นอิสระต่อกันไร้ซึ่งบุญคุณความแค้นต่อกัน ฝากบอกนางด้วยว่าอย่าทำอะไรเพื่อข้าอีก หวังว่านางจะเป็นเซียนหญิงผู้โด่งดัง"

อี้เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว"ข้าเตือนท่าน หากท่านยังบังคับนางอีกละก็ แคว้นเยว่จะไม่มีแคว้นชื่อนี้อีกต่อไปในภายภาคหน้า"

ชายชราผู้นำแคว้นเยว่ได้ยินที่อี้เฉินพูด ตัวเขาถึงกับหน้ามืดทะมึนไม่คิด ชายตาบอดที่อยู่ตรงหน้ายังจะพูดจาโอหังเช่นนี้ ถึงกับกล้าข่มขู่ต่อหน้าตัวเขาที่เป็นถึงขั้นพลังเทวะ หากอี้เฉินไม่มอบดวงตาให้เยว่ฉาน เขาสาบานได้เลยอี้เฉินจะไม่ได้กลับออกไปจากแคว้นเยว่แบบตัวเป็นๆ แน่
 

"เจ้าไปเสีย อย่าได้มาเหยียบที่ตระกูลเยว่ของข้าอีก" ชายชราเองก็ไม่คิดฆ่า อี้เฉินอีกต่อไป เขาไม่คิดว่าจะมีคนยอมเสียสละดวงตาเพื่อคนที่รักจริงๆ ตัวเขาดูถูกความรักของพวกเขาสองคนมากเกินไป หากย้อนเวลากลับไปได้เขาจะไม่ทำเช่นนี้

อี้เฉินเดินออกจากจวนตระกูลเยว่ทันที ไร้ซึ่งจอมยุทธ์ขัดขวาง เหมือนชายชราตั้งใจจะปล่อยผ่านตัวเขาไปอย่างไรอย่างนั้น

อี้เฉินที่ให้เมี่ยนจือเป็นดวงตาบอกทางไปทิศทางต่างๆ เขาบินทะยานเข้าค่ายกลเคลื่อนย้ายไปจากแคว้นเยว่ทันที ถึงเขาจะเสียดวงตาไปก็ตาม แต่ก็ยังจับสัมผัสสิ่งที่อยู่รอบๆ ได้

อี้เฉินตั้งใจที่จะไปยังแคว้นปัญจธาตุ หมายมั่นหาของล้ำค่าจากเทพผู้ล่วงลับ บางทีมันอาจมีของล้ำค่ารักษาบาดแผลของเขาก็เป็นได้