**“**แม่ตักใส่ถุงแล้วแช่แข็งไว้ให้หมด ทั้งแกงเลียง แกงเผ็ดเป็ดย่าง แล้วก็ต้มกระดูกหมูมะระ พอไปถึงก็รีบยัดใส่ช่องฟิตต่อเลย วันหยุดจะได้เอาออกมาเวฟกิน เผื่อเอมี่ด้วยนะลูก อยู่ด้วยกันต้องรักกันพึ่งพากัน แล้วกุหลาบแม่ก็ให้น้องเตรียมไว้แล้วสิบมัดเลย คุณผู้หญิงชอบดอกไม้ ให้คนจัดใส่แจกันไปวางไว้ทั่วบ้านเลยจะได้สดชื่น อ้อ!!! แล้วก็อย่าลืมแวะซื้อปลาทูนึ่งตรงสมุทรสาครไปฝากท่านด้วยนะ”
อุบลสั่งเป็รอบที่สิบแล้วนับั้แ่กินมื้อเที่ยงเสร็จ สามีกับลูกๆ ต่างมองหน้ากันด้วยความขำ โดยเฉพาะรุ่งทิวา เพราะมักจะได้ยินแม่สอนแบบนี้บ่อยๆ เวลาต้องกลับไปอยู่หอพัก และก็ต้องแบกถุงอาหารสารพัดไปด้วยไม่แพ้พี่สาวนัก
“แม่!!! ลูกโตแล้วนะ ไม่ต้องเตือนเหมือนเด็กๆ ก็ได้ เดี๋ยวลูกจะรำคาญเอาพลอยไม่กลับมาเยี่ยมบ้านล่ะจะยุ่ง ทีหลังบ่นคิดถึงพ่อก็จะไม่พาไปหานะ”
สุพรมเตือนสติด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ขณะมือก็กดเครื่องคิดเลขไปด้วย อุบลถึงกับคิดขึ้นได้ในเื่ที่อยากจะเตือนลูกพอดี จึงหันไปหาด้วยใบหน้ากังวลน้อยๆ
“อืม! นั่นสินะ นี่ขนาดไม่บ่นนะกว่าจะได้กลับมาหาแม่ก็ตั้งสี่ห้าเดือน คุณผู้หญิงก็กระไร ใช้ได้ใช้ดีไม่มีเว้นแม้แต่วันหยุด ให้เงินเดือนเป็แสนก็คงหาคนทำงานด้วยได้ยาก ตะวันก็อย่าลืมหาเวลาว่างมาเยี่ยมแม่บ้างนะ แม่กับน้องคิดถึง”
อาทิตยาละมือจากกระเป๋าเสื้อผ้าใบย่อมตรงไปหาแม่ แล้วสวมกอดจากด้านหลังเป็เชิงประจบประแจงก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“โถ! แม่จ๋า ถ้าว่างตะวันก็อยากมาทุกอาทิตย์หรือทุกเดือนนั่นล่ะจ้ะ แต่มันไม่ไหวจริงๆ บางทีกลับจากงานเลี้ยงเที่ยงคืน พอเช้าวันหยุดก็ไม่อยากตื่น เพราะลุยงานมาทั้งอาทิตย์แล้ว นอนหน่อยเดียวก็หมดวันต้องตื่นไปทำงานอีก ใจจริงตะวันอยากลาออกวันนี้พรุ่งนี้ด้วยซ้ำ แม่ก็รู้ว่าตะวันเบื่องานแบบนั้นแค่ไหน หาความเป็ส่วนตัวลำบาก ขนาดแยกไปพักข้างนอก คุณผู้หญิงก็เรียกใช้ไม่หยุด ต่อไปนี้ตะวันจะขืนๆ บ้างแล้วล่ะ ตามมากได้ใจ”
“แม่ก็บ่นไปอย่างนั้นล่ะลูก ยังไงๆ ก็ทนๆ เอาหน่อยแล้วกัน ให้ได้สักสามสี่ปีค่อยลาออก แต่ตอนนี้แม่ว่ารีบขึ้นไปอาบน้ำเตรียมตัวกลับเถอะ กว่าจะถึงก็คงเย็น”
อุบลตบหลังมือลูกเป็เชิงปลอบใจ ส่วนลูกก็ยิ้มบางๆ ให้ ไม่กี่นาทีก็มีพ่อแม่เดินมาส่งถึงรถแล้ว เงินหกพันบาทก็ถูกยื่นให้น้องสาวกับน้องชายคนละสาม สำหรับใช้จ่ายประจำวัน จะได้ไม่รบกวนพ่อแม่มาก ส่วนอีกห้าหมื่นส่งให้มือแม่
“ให้แม่ไว้ดียิ่งกว่าเอาไปเก็บไว้ในธนาคารอีกจ้ะ แต่แม่อย่ากลัวเงินหมดจนไม่เอาออกมาใช้อะไรนะจ้ะ อยากกินอยากซื้อของที่แม่กับพ่ออยากได้ก็ให้จ่ายไปเลยอย่าเสียดาย”
แม้แม่จะปฏิเสธไม่รับแต่ก็ถูกลูกสาวบังคับจนได้ อุบลกับสุพรมยิ้มส่งท้ายรถลูกด้วยความปลาบปลื้มใจ เมื่อลูกไม่เคยทำให้ผิดหลังเลยสักครั้งเดียว
อัลติสสีขาวแล่นมุ่งหน้าเข้ากรุงเทพฯ ด้วยความเร็ว จะได้ไม่อยากเจอรถติดยามเย็น หลังจากแวะซื้อปลาทูแล้วก็ไปต่อ และแวะบ้านคุณหญิงเพลินพิศ
ซึ่งเป็ทางผ่านอยู่แล้วเพื่อแบ่งดอกไม้กับปลาทูให้อย่างเต็มอกเต็มใจ เพราะอาทิตยารักและให้ความเคารพมานานปี
“คิดถึงปลาทูอร่อยๆ ทีไรได้กินจากมือตะวันทุกที ฝากขอบคุณพ่อกับแม่ด้วยนะสำหรับกุหลาบ งานประกวดหมวกพรุ่งนี้ฉันคงชนะเลิศแน่ ถ้าเอาทั้งหมดไปประดับไว้จนเต็ม อ้อ! อย่าเพิ่งกลับนะฉันจะให้ในครัวตักอาหารใส่ถุงเอากลับไปกินก่อน วันนี้เหมือนจะมีซุปเนื้อกับขนมจีนแกงเขียวหวานไก่จากมื้อเที่ยงนะ”
คุณหญิงเพลินพิศมักตจะเอื้อเฟื้อตอบทุกครั้ง ในใจก็ให้เสียดายตามหลังทุกทีที่ไม่ได้หญิงสาวมาเป็สะใภ้ แต่ผู้เป็เ้านายกลับไม่มีความคิดเ่าั้ แถมไม่รู้ไม่เห็นการไปและการมาในวันหยุดของเลขาสาว ที่แอบย่องเอาดอกไม้กับของฝากไปเก็บไว้หลังครัวเงียบๆ เลยสักนิด
“พรุ่งนี้คุณตะวันรีบมาแต่เช้านะ เมนูติ่มซำของโปรดไงคะ ป้าจะตักแบ่งไว้ให้ต่างหาก จะได้ไม่ต้องไปนั่งร่วมในห้องใหญ่ อ้อมมาด้านหลังครัวนะคะ กินเสร็จแล้วค่อยเดินผ่านห้องอาหารไป”
ผ่อนแนะด้วยความหวังดี และรู้ดีว่าเลขาสาวไม่ใคร่จะชอบนั่งกินรวมกับเ้านายนัก เลยได้รอยยิ้มกับคำขอบคุณเป็การตอบแทน ก่อนจะรีบผละไป เพราะนัดเอมิกากินมื้อเย็น ยิ่งมองเห็นรถคุณชายเนี้ยบแล่นเข้ามาก็ยิ่งต้องรีบสาวเท้าให้ไวขึ้น จะได้ไม่ต้องเจอหน้ากัน
“ว่าไงครับคุณถั่วงอก ไม่ค่อยได้คุยกันเลยนะเราพักนี้ หรือว่ามัวแต่เดทกับหนุ่มนักเรียนนอกอยู่เลยไม่มีเวลาว่าง”
แต่ดูเหมือนอีกคนรีบจอดและรีบออกจากรถมาทักทายด้วยประโยคเหน็บแนมนิดๆ สีหน้ายียวนกวนประสาทหน่อยๆ ที่อาทิตยาต้องยอมรับว่าเขายังคงความหล่อเอาไว้ได้มาก แต่จะหน้ากวนๆ แบบนี้ก็เถอะ แล้วเื่อะไรจะเป็ปลื้มนักล่ะ
“ฉันก็มาทำงานทุกวันนี่คะ ทุกคนในวันเห็นหน้าฉันหมด เว้นเสียแต่คุณจะหูอื้ออึง สายตาฟ่าฟาง เวล่ำเวลาหดหายไปกับพวกสวยใสไร้สมองของคุณเท่านั้น”
แถมยังตอกเขากลับจนน่าหงาย และเพิ่งจะรู้เดี๋ยวนี้เองว่าแม่ถั่วงอกนอกจากจะทำงานเก่งแล้วยังปากเก่งอีกต่างหาก ‘มันน่าจะจูบซะให้เข็ด’ และไม่รู้สมองส่วนใจสั่งใจให้คิดแบบนี้ ร่างสูงเลยก้าวยาวๆ ตรงไปหาอีกร่างที่ยืนชิดประตูรถเตรียมจะเปิดทุกเมื่อ
“อูวห์! ท่าทางคุณอยากจะเป็ผู้หญิงพวกนั้นของผมบ้างล่ะสิท่า แต่คงจะไม่ไหวหรอก เพราะมีคุณสมบัติเพียงข้อเดียวนั่นคือสมอง ส่วนสวยๆ ใสๆ นี่ผมหาไม่ยักจะเจอ หรือถ้าจะไปโมไปอัพเกรดขึ้นมาให้ใกล้เคียงหน่อย คุณก็คงจะต้องจับบัตรคิวรอเลยล่ะ เพราะผมจะว่างอีกทีก็กลางปีหน้าโน่น เสียใจด้วยนะจ๊ะแม่ถั่วงอก”
อาทิตยาจ้องมองใบหน้ายียวนกวนประสาทนั่นได้ไม่นาน เพราะความเกลียดคุณชายจอมเนี้ยบในอดีตเริ่มแล่นเข้ามาสุมในใจเรื่อยๆ จนควบคุมตัวเองแทบไม่อยู่ จึงพลั้งปากตอกกลับไปทันควัน
“หัวถั่วงอกก็ยังดีกว่าหัวอ่อน หัวขี้เลื่อยเหมือนพวกผู้หญิงของคุณ ที่ยอมถูกปั่นจนหัวหมุน ถูกสั่งให้หันซ้ายขวาเพียงเพราะอยากได้เงินจากหนุ่มไฮโซหลงตัวเองอย่างคุณไปใช้จ่ายในเื่ที่ไม่จำเป็ เชิญคุณสำเริงสำราญไปเถอะ อีกหน่อยแม่คุณทำเื่ให้ต้องนั่งกุมขมับ อย่าวิ่งมาหายัยหัวถั่วงอกอย่างฉันให้ช่วยก็แล้วกัน ออกไป! ฉันจะกลับ!”
ว่าแล้วก็เปิดประตูมุดตัวเข้าไปนั่งและปิดกึกลงโดนไม่สนใจว่าอีกคนจะเอามือออกจากขอบประตูทันหรือไม่ อัลติสสีขาวแล่นออกไปด้วยความเร็วเพราะคนขับอารมณ์เสีย
พอถึงคอนโดก็ยิ่งเซ็งหนักเข้าไปอีก เมื่อเพื่อนปิดห้องเงียบกริบ ตามด้วยข้อความส่งมาว่ากำลังบินด่วนไปเชียงใหม่กับคู่ขา พลอยไม่อยากกินข้าว
และอาการเซ็งนี้ก็มีต่อเนื่องมาอีก เมื่อก้าวขาเข้าไปทำงาน เพราะมีเ้านายขยันออกงานสังคมไม่ว่างเว้น ไม่ว่าจะเป็งานแฟนซีหมวกสุดหรูภายใต้ชื่ออันเก๋ไก๋ไฮโซว่า ‘ใต้ปีกพฤกษา’ ในวันต่อมาก็ไปงานแฟนซีหน้ากากที่มีชื่องานสุดอลังการว่า ‘ในม่านแก้ว’
อีกวันก็เป็งานแฟนซีชุดจีนภายใต้ชื่อ ‘กี่เพ้าเ้าเอย’ และอีกงานคือ ‘นางฟ้าในดวงใจ’ ซึ่งแต่ละงานนั้น ผู้เป็เลขาจะต้องเดือดร้อนคิดชุดแต่งกายให้ไม่ว่างเว้น แถมก็ถูกลากไปร่วมงานด้วยดึกดื่นกว่าจะได้กลับ
เพราะเ้านายเป็คนติดลม มักจะคุยจนน้ำลายแตกฟองถึงจะยอมกลับ หรือบางงานลูกสาวแสนสวยอย่างจิรนันท์ก็ต้องคอยไปดึงแขนออกมาเลยทีเดียว เพราะเบื่อยืนรอแม่จนเมื่อยน่องนั่นเอง
เมื่อกลับดึก ตัวเ้านายได้นอนตื่นสายหรือไม่ก็บ่ายหรือบางทีลากยาวไปถึงเย็นก็มีบ่อย แต่คนเป็เลขาจะต้องลากสังขารมาทำงานในเวลาปกติ
หรืออย่างมากก็สายมาได้สักชั่วโมง เพื่อทำงานประจำให้เสร็จสิ้น และวันนี้ต้องหนีออกมาตรวจตราเอกสารค่าใช้จ่ายของร้านต่างๆ เงียบๆ อยู่ชั้นสามของสปา ด้วยไม่อยากให้ใครกวน มือถือก็ปิดทิ้งไปดื้อๆ เมื่ออยากจะใช้สมาธิกับตัวเลขตรงหน้าให้เสร็จสิ้น
“พี่ตะวันคะ คุณเอมี่มาหาค่ะ บอกว่ามีเื่ด่วนรออยู่ข้างล่าง”
แม้จะเซ็งเมื่อมีคนรบกวนอยู่บ้าง แต่เพราะความห่วงเพื่อนที่ไม่ใคร่จะมีเวลาได้คุยกันบ่อยนัก ถึงยอมก้าวขาลงไปชั้นล่าง พบเ้าหล่อนนั่งทำเล็บสบายใจเฉิบอยู่กับเพื่อนที่เรียนดอกเตอร์ด้วยกันอีกสามคน
“มีเื่ด่วนมากเลยนะ นั่งสบายใจเชียว ฉันต้องทำงานนะยะไม่ได้สบายเหมือนพวกหล่อนๆ”
จึงถือโอกาสเหน็บด้วยสีหน้าไม่จริงจังนัก เอมี่รีบสลัดสองขาออกจากกะละมังน้ำ ตรงไปลากเพื่อนให้ไปนั่งเก้าอี้หน้ากระจกทันควัน
“อะไรกันมี่ ฉันจะรีบไปทำงาน พวกหล่อนจะเสริมสวยก็ทำไปสิ”
“ใจเย็นเพื่อน ไม่นานหรอกแล้วจะปล่อยให้กลับขึ้นข้างบนต่อ แต่ตอนนี้นั่งนิ่งๆ ให้ช่างแสนสวยม้วนผมก่อน เย็นนี้เราต้องไปงานวันเกิดยัยอิงลูกท่านรัฐมนตรีจำไม่ได้เหรอ และเราห้าคนจะต้องแต่งตัวสวยสุดๆ ไปเลย”
“ขนาดนั้นเชียว แต่ไม่ต้องม้วนผมไม่ต้องทำอะไร ฉันก็สวยอยู่แล้ว อีกอย่างนี่เวลางานจะให้มานั่งได้ไง เ้านายมาเจอได้ไล่ออกกันพอดี พวกหล่อนตามสบายเหอะ เย็นค่อยเจอกัน”
อาทิตยาไม่มีทางยอมให้ใครมาตำหนิได้ แต่เอมิกากับคนอื่นๆ ก็ไม่ยอมเช่นกัน
“แหม! หล่อน แค่นั่งม้วนผมแล้วอบไม่กี่นาที ก็ขึ้นไปนั่งทำงานได้เหมือนเดิม พอเย็นก็ค่อยลงมาให้ช่างเซ็ตให้เท่านั้น หล่อนน่ะทำงานเกินเวลาวันละหลายชั่วโมง ถ้าเ้านายจะไล่ออกก็ถือว่าเป็บุญแล้วล่ะ อย่าพูดมากนั่งนิ่งๆ คุณพี่ช่างสุดสวยจ๋า จัดการได้”
เมื่อเถียงไม่ขึ้นก็เลยต้องจำทนนั่งให้คนสามสี่คนมารวมที่หัวอยู่หลายนาที กว่าจะได้กลับขึ้นไปทำงานอีกครั้ง ค่ำมืดกว่าจะถูกช่างปล่อยให้กลับบ้านด้วยทรงผมสวยเช้ง
แถมต้องตกตะลึงกับชุดสุดเซ็กซี่ที่เพื่อนสาวเตรียมไว้ให้ แน่นอนว่าเ้าตัวไม่คิดจะหยิบมาสวมใส่ เพราะมันทั้งยืดรัดรูปแถมสั้นจุ้ดจู๋ ล่อตาล่อใจเพศตรงข้ามเหลือกำลัง
+++++
E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ
สนใจโหลดตัวอย่างอ่านก่อนซื้อได้ค่ะ
กันเกรา อ้อ!!! บีบน้ำตาด้วย บอกแล้วไงว่ากับผมไม่ต้องบิ้วมากหรอก แค่นี้น้องชายผมก็ตื่นจะแย่แล้วอยากจะเถียงหรือด่าทอกลับเต็มกำลัง
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ****** ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
 สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
2K
