เมื่อภรรยาขอหย่า ข้าจึงหวนคืนสู่เทพสงคราม!

บทที่ 37 ลองประลองกันสักตั้ง

"แต่ถ้าพวกศิษย์ของมันมาจริงๆ ล่ะ? แล้วถ้าเป้าหมายของพวกเขาคือคนในเมืองเจียงหนานล่ะ?"

"ดังนั้นเขาจึงต้องระวังสถานการณ์นี้ การกระทำของเย่เทียนในครั้งนี้ถือเป็นการบีบคั้นเหล่าลูกศิษย์สำนักชุดดำของพวกเขาจนถึงขีดสุด ทำให้เหล่าลูกศิษย์ที่อยู่ภายใต้การคุ้มครองของยอดฝีมือมากมายพ่ายแพ้ พวกเขาย่อมรู้สึกโกรธแค้นและต้องการแก้แค้นเย่เทียนและพวกพ้อง และครั้งนี้ก็เป็นโอกาสที่ดีที่สุดสำหรับเย่เทียนและพวกพ้องที่จะตอบโต้สำนักชุดดำ

การกระทำของเย่เทียนแม้จะมีความเสี่ยงอยู่บ้าง แต่ก็เป็นการคำนึงถึงความปลอดภัยของประชาชนในเมืองเจียงหนานอย่างแท้จริง

"ท่านจอมยุทธ์ ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องพวกเราหรอก เดี๋ยวพวกเราก็จะกลับกันแล้ว" หญิงชราคนหนึ่งเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเย่เทียนต้องการที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือพวกเธอ

ในใจของพวกเธอรู้ดีว่าพวกเธอไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้เลย แถมยังอาจจะเป็นภาระให้พวกเขาด้วยซ้ำ เพราะพวกเธอเป็นเพียงสตรีชราที่อ่อนแอ ไม่สามารถต่อกรกับชายหนุ่มที่แข็งแรงเหล่านี้ได้

เย่เทียนยิ้มและส่ายหน้าให้พวกเธอ "ไม่เป็นไร นี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำ แต่ก่อนอื่น พวกเราต้องหารือกันเรื่องหนึ่งก่อน" เย่เทียนกล่าวกับหญิงชราเหล่านี้

"ไม่ทราบว่าคุณชายยังมีเรื่องอะไรอีกหรือเปล่า?" หญิงชราถามเย่เทียนด้วยรอยยิ้ม

เย่เทียนพยักหน้า "อืม ในเมื่อพวกเราอยู่บนเรือลำเดียวกัน ก็ไม่จำเป็นต้องเรียกคุณชายหรือน้องชายอะไรแล้ว เรียกผมว่าเย่เทียนได้เลย"

"เย่เทียน? ชื่อนี้คุ้นๆ จังเลย!" หญิงชราข้างๆ เอ่ยขึ้น

"คุณป้า คุณจำไม่ได้เหรอ เขาคือเย่เทียนคนนั้นไง!" หญิงชราอีกคนรีบเอ่ยเตือน

"เย่เทียน? ชื่อนี้ฉันเคยได้ยิน เขาว่ากันว่าเขาเก่งมาก ไม่รู้ว่าเขาจะหารือเรื่องอะไรกับพวกเรา หรือว่าเขาต้องการให้พวกเราช่วย?" หญิงชราที่เพิ่งนึกชื่อเย่เทียนออกกล่าว

"ใช่ๆ ฉันก็เคยได้ยิน เขาเป็นหมอ แถมยังมีวิชาแพทย์ที่สูงส่ง ในเมืองเจียงหนานเขามีชื่อเสียงโด่งดังมาก ตอนนี้เขาไม่เพียงแต่ช่วยชีวิตเศรษฐีในเมืองเจียงเฉิงเท่านั้น แต่ยังรักษาอาการป่วยของท่านผู้เฒ่า และยังช่วยชีวิตชาวบ้านผู้ยากไร้ในเมืองเจียงเฉิงอีกหลายสิบคนด้วย" หญิงชราคนข้างๆ กล่าวเสริม

"อย่างนี้นี่เอง! ฉันว่าทำไมเขาถึงคุ้นหน้าคุ้นตา!" หญิงชราเหล่านี้มองเย่เทียนด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ

แม้ว่าพวกเขาจะไม่เคยเห็นเย่เทียนมาก่อน แต่ชื่อเสียงของเย่เทียนก็แพร่กระจายไปทั่วเมืองเจียงหนานแล้ว และในประเทศก็มีชื่อเสียงโด่งดัง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เรื่องราวที่เย่เทียนช่วยชีวิตผู้สูงอายุหลายคนในเมืองเจียงเฉิงได้แพร่กระจายไปทั่วโลก

เมื่อได้ยินว่าชาวเมืองเจียงหนานชื่นชมเย่เทียนมากเพียงใด ชายชุดดำก็ยิ้มและส่ายหน้า แล้วกล่าวว่า "วางใจเถอะ สำนักชุดดำของพวกเราพูดคำไหนคำนั้นเสมอ และคุณก็ไม่ต้องกังวลมากเกินไป สำนักชุดดำของพวกเราไม่ดูถูกที่จะหลอกลวงคนอ่อนแอ พวกเราจะไม่กลับคำพูด แต่คุณต้องรู้ว่าพลังของข้าเหนือกว่าที่คุณคาดคิดไว้มาก หากเจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าจริงๆ ข้าจะไม่ไว้หน้า"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่เทียนก็เผยรอยยิ้มอย่างมั่นใจ เขากล่าวอย่างเฉยเมยว่า "พลังของข้าก็จะไม่ด้อยไปกว่าเจ้าเช่นกัน พวกเรายังไม่ได้ต่อสู้กัน ก็พูดวางเดิมพันกันไว้ก่อนแล้ว หากพวกเราไม่ได้เป็นศัตรูกันจริงๆ พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องประลองกันอีกต่อไป เรื่องนี้ก็ตกลงกันตามนี้!"

ข้อเสนอของเย่เทียน ชายชุดดำไม่ได้คัดค้านอะไร เพราะพลังของเหล่าลูกศิษย์ของเขาไม่ได้แตกต่างจากเขามากนัก แม้ว่าชายชุดดำจะลงมือด้วยตัวเองก็อาจจะไม่ชนะ หากพวกเขาชนะเย่เทียนได้จริงๆ แล้วชายชุดดำจะมีหน้าไปยืนอยู่ในเมืองเจียงหนานได้อย่างไร?

ชายชุดดำพยักหน้าและกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "ดี งั้นข้าก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้ พวกเรามาประลองกันก่อน ใครมีพลังที่แข็งแกร่งกว่า คนนั้นก็จะเป็นผู้ชนะในท้ายที่สุด เป็นอย่างไร?"

เย่เทียนยิ้มเล็กน้อยและกล่าวว่า "ตามสบาย"

ชายชุดดำกระโดดขึ้นไปในอากาศอย่างรวดเร็ว ในกลางอากาศ เขากางแขนออกอย่างรุนแรง ทันใดนั้นอากาศโดยรอบก็สั่นสะเทือน ส่งเสียง "หวือหวา" ออกมา

ชายชุดดำตบฝ่ามือทั้งสองข้าง พลังลมขนาดใหญ่พัดเข้ามา พุ่งตรงไปยังหน้าอกของเย่เทียน ลมแรงขนาดนั้นทำให้เย่เทียนลืมตาไม่ขึ้น

เย่เทียนไม่กล้าประมาท เขาเตะพื้นอย่างแรงและกระโดดขึ้น หลบการโจมตีของชายชุดดำ จากนั้นเขาเหยียบลงไปในอากาศอย่างแรง ร่างกายทั้งหมดของเขาลอยขึ้นไปในทันที พลิกตัวกลางอากาศอย่างต่อเนื่อง กำมือทั้งสองข้างแล้วทุบลงมาอย่างแรง

ท่า "มังกรคู่สะบัดหาง" ของเย่เทียนเป็นท่าป้องกันที่เขาเรียนรู้มาจากการเรียนเทควันโดที่มหาวิทยาลัยเจียงหนาน การโจมตีทั่วไปไม่สามารถทำลายการป้องกันของเขาได้ และยังสามารถใช้แรงนั้นเพิ่มพลังให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น เมื่อเย่เทียนต่อสู้กับกลุ่มนักเรียนในโรงยิมเทควันโด เขาเคยใช้ท่านี้มาแล้ว แต่ครั้งนั้นเขาใช้พลังภายใน ในขณะที่ครั้งนี้เขาไม่ได้ใช้พลังภายใน แต่ใช้พลังร่างกายล้วนๆ ดังนั้นพลังของหมัดนี้จึงแข็งแกร่งกว่าเดิมนับสิบเท่าร้อยเท่า

หลังจากหมุนไปสองสามรอบกลางอากาศ มือทั้งสองข้างของเย่เทียนก็ลดลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับพลังที่แข็งแกร่งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ พุ่งเข้าปะทะกับฝ่ามือทั้งสองข้างของชายชุดดำที่ตบลงมา

หมัดของทั้งสองคนปะทะกัน เสียง "ปัง ปัง!" ดังขึ้น เย่เทียนถูกกระแทกถอยหลังไปสามสี่ก้าว หลังจากทรงตัวได้แล้ว เขาก็ยืนหยัดมั่นคง

สีหน้าของชายชุดดำก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คาดคิดว่าเย่เทียนซึ่งดูผอมบางจะมีพลังที่น่าทึ่งขนาดนี้ การโจมตีเมื่อครู่นี้ทำให้ชายชุดดำรู้สึกถึงแรงกดดันเล็กน้อย

เย่เทียนยืนหยัดมั่นคง มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัว เขาเดินไปหาชายชุดดำอย่างช้าๆ และกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ตอนนี้เจ้าควรยอมแพ้ได้แล้วใช่ไหม? ช่องว่างของพลังระหว่างพวกเรากำลังห่างออกไปเรื่อยๆ ข้าคิดว่าเจ้าไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต่อต้านต่อไปแล้ว ท้ายที่สุด ข้าก็ไม่อยากเสียเวลาไปกับเรื่องนี้ เจ้าว่าไหม?"

น้ำเสียงของเย่เทียนเต็มไปด้วยความดูถูก คำพูดเหล่านี้เหมือนกับการพูดเรื่องไร้สาระ ชายชุดดำได้ยินดังนั้นสีหน้าก็อัปลักษณ์อย่างยิ่ง กล่าวได้ว่าเขาอับอายอย่างมาก แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก นี่คือกฎของสำนักเจียงหนาน ใครก็ตามที่ลงมือก่อน คนนั้นจะต้องเป็นผู้แพ้

ชายชุดดำกัดฟันพูด "ดี ในเมื่อเจ้าดื้อรั้นเช่นนี้ ก็รอให้เจ้าแพ้ก่อนแล้วค่อยพูดเถอะ ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกต่อไป และเจ้าก็อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับเหล่าลูกศิษย์และพี่น้องของข้า มิฉะนั้น อย่าหาว่าสำนักชุดดำของข้าไร้ความปราณี!"

พูดจบชายชุดดำก็กำลังจะจากไป

แต่ในขณะนั้น เย่เทียนก็ตะโกนเสียงดัง "เดี๋ยวก่อน ในเมื่อพวกเจ้าบอกว่าไม่อยากทำร้ายผู้บริสุทธิ์ ข้าก็ไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่เจ้าก็หนีไปแบบนี้ไม่ได้ หนี้สินที่สำนักชุดดำของเจ้าก่อไว้ ก็ต้องให้สำนักชุดดำของเจ้าชดใช้ ข้ามาครั้งนี้เพียงแค่ต้องการทวงของของข้าคืนเท่านั้น ในเมื่อของได้คืนมาแล้ว พวกเราก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป ลาก่อน"

เมื่อได้ยินดังนั้น ชายชุดดำก็ขมวดคิ้วและถามว่า "ของอยู่ที่ไหน?"

"ทำไมข้าต้องบอกเจ้า? เจ้าอยากรู้เหรอ?" เย่เทียนยิ้มและถามกลับ

ชายชุดดำคำราม "ข้าให้เงินเจ้าสองเท่า จะได้ไหม!"

"ฮ่าๆ..." เย่เทียนหัวเราะ "เจ้าคิดว่าข้าขาดเงินหรือ?"

ชายชุดดำได้ยินดังนั้นก็พูดไม่ออก คำพูดของเย่เทียนนั้นถูกต้อง เย่เทียนไม่ได้ขาดเงิน สิ่งที่เขาขาดคือโอกาสที่เหมาะสม โอกาสที่จะแสดงฝีมือในเมืองเจียงหนาน ตอนนี้เขาได้รับโอกาสนั้นแล้ว เขาจะไม่ปล่อยมันไปอย่างง่ายดาย และแน่นอนว่าเขาต้องคว้าผลประโยชน์สูงสุด เขาเชื่อว่าตราบใดที่เย่เทียนสามารถเอาชนะอาจารย์ของชายชุดดำได้ สำนักชุดดำของพวกเขาจะรู้สึกขอบคุณเขาอย่างสุดซึ้ง เมื่อถึงตอนนั้นทรัพยากรของสำนักชุดดำจะเป็นของเย่เทียนทั้งหมด เย่เทียนเป็นคนโลภมาก เขาจะไม่ละทิ้งเป้าหมายเพราะคนของสำนักชุดดำขอบคุณเขา และเขาจะไม่ละทิ้งโอกาสนี้

เมื่อเห็นว่าชายชุดดำตกอยู่ในความเงียบ เย่เทียนก็หัวเราะอีกครั้ง "ในเมื่อเจ้าไม่ยอมให้ของข้า ข้าก็คงต้องไปหาเอง ข้าอยากจะรู้ว่าพวกศิษย์ของสำนักชุดดำของเจ้าจะทนได้นานแค่ไหน"

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของชายชุดดำก็เปลี่ยนไป เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วเงยหน้าขึ้นจ้องไปที่เย่เทียน "ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าก็ไม่มีทางเลือก แต่ข้ารับรองได้ว่าเจ้าจะไม่มีวันหาผู้หญิงที่เจ้าพูดถึงเจอ เจ้าตัดใจได้เลย!"

เมื่อได้ยินดังนั้น เย่เทียนก็ไม่สนใจคำพูดของชายชุดดำ เขาเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย จากนั้นเย่เทียนก็เตรียมหันหลังเดินจากไป แต่ชายชุดดำก็พูดขึ้นอีกครั้ง "เดี๋ยวก่อน!"

เย่เทียนหยุดเดินและหันหลังกลับมาถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ท่านผู้อาวุโสชุดดำ ท่านยังมีอะไรจะชี้แนะอีกหรือ? หากท่านต้องการให้ข้าไว้ชีวิตท่าน ข้าก็ยินดี แต่ถ้าท่านสามารถทำตามที่พูดได้ ข้าจะพิจารณาที่จะไม่เอาเรื่องท่าน แต่ถ้าท่านทำไม่ได้ ความบาดหมางระหว่างพวกเราก็จะไม่มีวันคลี่คลาย ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร พวกเราก็จะเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันตลอดไป!"

สีหน้าของชายชุดดำเปลี่ยนเป็นสีเขียวและสีแดง แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเพียงแค่โบกมือและกล่าวว่า "เอาล่ะ ในเมื่อเจ้าดื้อดึงที่จะตามหาผู้หญิงคนนั้น ก็เชิญตามหาเถอะ ข้าไม่ขวางเจ้า! แต่เจ้าต้องระวังให้ดี ผู้หญิงคนนั้นถึงจะเป็นเพียงคนธรรมดา แต่ข้างกายของนางก็มีผู้หญิงที่เก่งกาจช่วยเหลือนางอยู่ หากเจ้าเจอนาง จงระวังให้ดี แต่ข้าขอเตือนเจ้าสักคำ ผู้หญิงคนนั้นเป็นกบฏของสำนักเจียงหนาน อย่าไปยุ่งกับนาง มิฉะนั้น ชีวิตของเจ้าจะตกอยู่ในอันตราย"

คำพูดของชายชุดดำไม่ได้เป็นการขู่เย่เทียน แต่เป็นการเตือนเย่เทียนด้วยความจริงใจ เขาไม่ได้โกหก ผู้หญิงที่เขาพูดถึงนั้นเป็นกบฏของสำนักเจียงหนานจริงๆ และแม่มดปีศาจคนนั้นก็คือแม่มดชุดดำ แม่หม้ายดำแห่งสำนักชุดดำ!

เมื่อได้ยินคำพูดของชายชุดดำ เย่เทียนก็หัวเราะเยาะ "คำพูดของท่าน เก็บกลับไปเถอะ!"

พูดจบ เย่เทียนก็ไม่สนใจชายชุดดำอีกต่อไป เมื่อเห็นว่าเย่เทียนไม่สนใจคำพูดที่จริงใจของตน ชายชุดดำก็ก้มหน้าเงียบ เขาคิดในใจว่าเย่เทียนเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากจริงๆ

…………………………