ครั้นเมื่อกวงเฟยหลงและเหลียนฮุ่ยเหอมาถึงตลาดทั้งคู่ต่างก็นำสินเดิมของหลี่ฟางเซียนมาใช้อย่างสุรุ่ยสุร่าย
“เฟยหลงคะฉันอยากได้กำไลหยกกับปิ่นปักผมนั่น”
“อื้มเอาสิเลือกได้ตามสบายเลย”
เธอยิ้มหวานให้กับเขาด้วยความดีใจ
“คุณหนูคะนั่นคุณกวงเฟยหลงอดีตสามีคุณหนูนิคะ”ซุ่ยเหอสาวใช้พูดขึ้นเมื่อบังเอิญเหลือบไปเห็นกวงเฟยหลงที่กำลังจับจ่ายซื้อของอย่างไม่บันยะบันยัง
หลี่ฟางเซียนรีบดึงซุ่ยเหอมาหลบเพราะไม่อยากให้สองคนนั้นเห็นก่อนจะเผยยิ้มเล็กๆมุมปากออกมา
“คนอย่างกวงเฟยหลงไม่มีปัญญาซื้อของสุรุ่ยสุร่ายอย่างนั้นได้แน่ค่ะคงจะเอาสินเดิมฉันออกมาใช้นะสิ”
“แล้วอย่างนี้คุณหนูจะทำยังไงคะ”
“ไม่ต้องกลัวค่ะฉันจะถือว่าฉันให้ยืมใช้พอถึงวันเอาคืนเขาทั้งสองจะต้องชดใช้สินเดิมคืน พวกเขาจะต้องกระอักเืแน่เพราะฉันจะไม่ยอมให้สินเดิมฉันพร่องไปแม้แต่น้อยแน่ๆปล่อยพวกเขาเสพสุขไปเถอะค่ะ เรารีบกลับกันเถอะฉันรู้สึกสะอิดสะเอียดสองคนนี้เต็มทนแล้ว”
“ค่ะคุณหนู”สาวใช้พูดพร้อมกับรีบเดินตามหลี่ฟางเซียนกลับบ้านในทันที
ด้านกวงเฟยหลงและเหลียนฮุ่ยเหอที่ต่างพากันผลาญเงินจนสาสมใจ
“เฮ้อถึงบ้านซะที”เหลียนฮุ่ยเหอวางถุงกระดาษที่พะรุงพะรังลงบนโต๊ะก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างเหนื่อยล้า
“เป็ยังไงบ้างวันนี้คุณมีความสุขรึเปล่า”
“ที่สุดค่ะ ได้ใช้เงินแบบสบายใจอยากได้อะไรก็ได้มันช่างสุขใจจริงๆ”เธอพูดพร้อมกับหยิบชาขึ้นมาดื่ม
เขาเดินมานั่งข้างๆเธอก่อนจะโอบตัวเธอเข้ามากอด
“หึ ยัยอ้วนนั่นมันคงชักดิ้นชักงออยู่แน่ๆ”
“จริงคะ มันจะรู้มั๊ยน๊าว่าเราเอาสินเดิมของมันมาใช้อย่างสบายใจ”
“รู้หรือไม่รู้มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเรานี่จริงมั๊ย”
เธอพยักหน้าให้เขาอย่างพอใจ
นับจากวันนั้นกวงเฟยหลงและเหลียนฮุ่ยเหอต่างก็นำสินเดิมของหลี่ฟางเซียนออกมาใช้อย่างเพลิดเพลิน
ด้านหลี่ฟางเซียนที่ก็ยังคงคอยนับวันนับเดือนเพื่อที่จะได้เอาคืนคนทั้งคู่ด้วยความใจจดใจจ่อ มือเล็กค่อยๆขีดฆ่าลงบนตัวเลขที่อยู่บนปฏิทินด้วยความตั้งใจ
“อีกเพียงแค่อาทิตย์เดียว กวงเฟยหลง เหลียนฮุ่ยเหอใกล้หมดเวลาของพวกเธอแล้วถึงเวลาที่เราจะได้เจอกันที่ศาลแล้วสินะ”เธอพูดขึ้นด้วยความดีใจ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก ........................เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“คุณหนูคะดิฉันเข้าไปนะคะ”เสียงของซุ่ยเหอพูดขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับถือชุดกระโปรงร่วมสมัยสีสวยหลายตัวเข้ามาด้วย
หลี่ฟางเซียนเผยยิ้มกว้างด้วยความดีใจเมื่อเห็นชุดที่สั่งตัดใหม่มาถึง เธอรีบเดินไปหาซุ่ยเหอในทันที
“พี่ซุ่ยเหอได้ชุดแล้วงั้นเหรอคะ”
“ค่ะคุณหนูลองสวมดูก่อนมั๊ยคะ”ซุ่ยเหอพูดขึ้น
เธอพยักหน้าก่อนจะรีบนำชุดเ่าั้มาลองสวมใส่ ร่างเล็กค่อยๆเดินไปที่หน้ากระจกซึ่งเธอไม่เคยกล้าที่จะส่องมันเลยตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเพราะเธอคิดว่าเงาของหญิงสาวอ้วนที่สะท้อนออกมาจากในกระจกมันช่างน่าเกลียดแต่วันนี้เป็ครั้งแรกที่เธอกล้าที่จะส่องกระจกนั่นเพื่อดูความเปลี่ยนแปลงของตัวเองหลังจากตลอดระยะเวลาเกือบจะสองเดือนที่เธอต้องลดอาหารและกินอาหารที่ซุ่ยเหอจัดเตรียมให้เท่านั้นนี่ เป็ครั้งแรกที่เธอจะได้เห็นตัวเองหลังจากที่ได้ฟังที่ใครๆต่างพูดกันว่าเธอดูเปลี่ยนไปมากต่างจากลี่ฟางเซียนคนเดิม ครั้นเมื่อเธอได้เห็นตัวเองในกระจกครั้งแรกใบหน้าสวยก็เผยยิ้มกว้างออกมาด้วยความตื้นตันและตกตะลึง
“นี่ฉันจริงๆงั้นเหรอคะ แทบไม่อยากเชื่อเลยนะคะว่ายัยอ้วนอย่างฉันจะมีวันนี้”เธอพูดขึ้นพร้อมกับน้ำใสๆที่คล้ายจะเอ่อออกมาด้วยความดีใจ
ซุ่ยเหอยิ้มอย่างภูมิใจ
“ค่ะเพราะคุณหนูของดิฉันมีความตั้งใจยังไงล่ะคะที่คุณหนูมีวันนี้ได้ก็มาจากความมุ่งมั่นและอดทนของคุณหนูเองทั้งนั้นเชื่อดิฉันรึยังละคะว่าคุณหนูทำได้”
เธอหันมายิ้มให้กับซุ่ยเหอสาวใช้ก่อนจะโผลกอดเธอทั้งน้ำตา
“ขอบคุณนะคะพี่ซุ่ยเหอ”
ซุ่ยเหอค่อยๆผละตัวออกจากเธอก่อนจะยิ้มให้
“แค่ขอบคุณเห็นทีจะไม่ได้แล้วล่ะค่ะคุณหนูคงต้องตบรางวัลให้ดิฉันแล้ว”เธอแสร้งพูดแหย่ขึ้น
เธอยิ้มให้กับซุ่ยเหอ
“ได้สิคะพี่อยากได้อะไรบอกฉันมาเลย”
“อื้ม เอาอะไรดีนะงั้นคุณหนูช่วยเลี้ยงหมี่หวานดิฉันได้มั๊ยคะ”ซุ่ยเหอพูดขึ้นอย่างน่าเอ็นดู
“ได้สิคะ งั้นเราไปเลยดีกว่า”หลี่ฟางเซียนพูดอย่างรู้ใจเพราะเธอและซุ่ยเหอต่างก็ชอบทานหมี่หวานเหมือนกันและก็มีร้านประจำอยู่ด้วย
เมื่อรถของตระกูลหลี่มาถึงหน้าร้านหมี่หวานหลี่ฟางเซียนและซุ่ยเหอต่างก็รีบร้อนลงจากรถในทันที
“ไปกันเถอะพี่ซุ่ยเหอ”หลี่ฟางเซียนพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้นเพราะเกือบจะสองเดือนที่เธอไม่เคยได้แตะของหวานอีกเลย
“ค่ะคุณหนู แต่คุณหนูคะเดี๋ยวก่อนค่ะนั่นร้านกำไลหยกนี่คะเราแวะเข้าปดูก่อนดีมั๊ยคะ”ซุ่ยเหอพูดขึ้นพร้อมกับชี้ไปที่ร้านกำไลหยก
หลี่ฟางเซียนที่ก็อยากได้กำไลหยกใหม่อยู่พอดีเธอจึงไม่ขัดก่อนจะรีบเดินตามซุ่ยเหอไปในทันที
พลั๊ก.................ร่างเล็กชนเข้ากับคนร่างใหญ่เข้าอย่างจัง
“โอ๊ยเจ็บจัง”
“คุณเป็อะไรมั๊ยครับ”ชายหนุ่มรีบช่วยพยุงตัวเธอขึ้นอย่างอ่อนโยนพร้อมกับเผยยิ้มหวานให้
หลี่ฟางเซียนค่อยๆมองหน้าของชายหนุ่มคนนั้นก่อนจะรีบผละตัวออกจากเขา
“กวงเฟยหลง”เธอเอ่ยเรียกเขาอย่างเ็า
เขาขมวดคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจแต่ก็ยังส่งยิ้มหวานให้กับเธออยู่
“คุณคนสวยรู้จักผมด้วยงั้นเหรอครับ”เขาพูดจาหวานปะเหลาะเธอ
เธอยิ้มมุมปากเบาๆ
“ทำไมจะไม่รู้จักละคะฉันรู้จักคุณดีซะยิ่งกว่าดีซะอีกกวงเฟยหลง คุณจำฉันไม่ได้งั้นเหรอคะฉันหลี่ฟางเซียนยัยอ้วนน่าเกลียดยังไงล่ะ”
กวงเฟยหลงที่ได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับชะงักในทันที
553
