องพิเศษโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง
หลังจากที่ผมอยู่เฝ้ามี๊ที่โรงพยาบาลได้ประมาณ 1 อาทิตย์ วันนี้เป็วันที่มี๊รับการรักษาด้วย๊กลับบ้านได้แต่ต้องใช้ไม้เท้าในการช่วยเดินอยู่ ทางปี๊ของผม
ซึ่งตอนนี้บริษัทอสังหาริมทรัพย์ของเรากำลังขยายกิจการไปต่างประเทศครับ ผมจึงต้องไปเรียนตอนกลางวัน ส่วนกลางคืนก็มานอนเฝ้ามี๊ที่โรงพยาบาลทุกคืนตลอด 1 สัปดาห์ที่ผ่านมา
"มี่ะ เมื่อมี๊พูดขนาดนี้ผมเองก็ทำไรไม่ได้ครับเฮ้อวัยรุ่นเซ็ง...
"ฮัลโหลจ้าเมฆ ฉันกำลังเก็บของอยู่จ้า ได้ๆ ขอบใจนะที่จะแวะมารับ จ้าๆ สวัสดีจ้า"
มี๊คุยกับคนในสายอย่างเป็กันเองมากกก (ลากเสียงยาว) มากเสียจนรู้สึกแปลกๆ ขนาดลุงคนขับรถที่บ้านยังไม่พูดด้วยขนาดนี้้ยครับ
"มี๊ไปลำบากให้เขามารับทำไมครับ กลับกับก๊อปหรือไม่ให้คนขับรถที่บ้านมารับก็ได้นี่ครับ"
"ไม่ทันแล้วล่ะลูก มี๊ปฏิเสธพี่เขาไปแล้วนะ แต่เขาบอกว่า่บ่ายเขาว่างเลยจะแวะมารับมี๊น่ะ"
เมื่อผมได้ยินแบบนั้นก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เอาที่มี๊สบายใจแล้วกันครับ ผมช่วยมี๊เก็บของจนเสร็จก็เกือบๆ บ่ายสองครึ่ง ทันใดนั้นประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามา
"ขออนุญาตครับคุณระวี น้องก๊อป"
"เชิญจ้าเมฆ" ผมและมี๊หันไปมองทางต้นเสียง
"สวัสดีครับ" พี่เขายกมือขึ้นกล่าวสวัสดีมีอ่ะ
"สวัสดีครับน้องก๊อป วันนี้ลาครึ่งวันมั๊ย..."
"ไม่เป็ไรครับ ก๊อปเกรงใจพี่๊อยากแวะซื้อของก่อนนะก๊อป แวะซื้อของกับมีมั๊ยว่าคนทั้งโรงเรียนเขาคิดยังไง พวกเขาคิดว่าก๊อปกก๊อปอาย ก๊อปเบื่อ เรื่อยๆ ตามทางเดินวอเรื่อยๆ เพื่อให้รู้สึกผ่อนคลาย จนเดินมาถึงหน้าร้านประจำที่ผมเคยมากับครอบครัวเมื่อสองสามปีก่อน ผมเดินเข้าไปพบหัวหน้าการ์ดซึ่งเขาก็จำผมได้
"สวัสดีครับคุณก๊อป มาเที่ยวเหรอครับ"
"สวัสดีครับพี่ ใช่ครับผมขอเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อยนะครับ" ผมขออนุญาตเขาตามมารยาท เขาเองก็สำรวจเห็นว่าผมยังใส่ชุดนักเรียนจึงให้พนักงานบริการคนหนึ่งนำผ้าสีดำมาคลุมตัวผมแล้วพาเขาไปด้านไหนเพื่อไม่ให้เกิดปัญหา
"เชิญครับคุณก๊อป เหึงพาคุณก๊อปไปห้องน้ำนาย้าหน่อยสิวะ"
"ใครรักอึง รีบไป!"
ผมได้ยินพวกเขาคุยกันแว่วๆ แต่ไม่ได้สนใจอะไร ก็มีการ์ดหนุ่มคนหนึ่งเดินนำหน้าเคลียร์ทางให้ผมจนมาถึงห้องน้ำในออฟฟิศอีกชั้นหนึ่ง ซึ่งบนนี้ไม่มีใครเลยแต่ผมรู้สึกเหมือนการ์ดที่พาผมขึ้นมาด้านเดฟทันสมัย เห็นส่วนเว้า ส่วนโค้งชัดเจนแบบนั้น สายตาการ์ดคนนั้นจ้องผมยังกับกลัวผมจะหายไปไหน ผมไม่สนใจหรอกครับเพราะมันจะทำให้ผมเสียเวลาเมาเพื่อที่จะลืมทุกอย่าง ในที่สุดความเมาก็มาเยือนผมเต็มที่ แสง สี เสียง ต่างเร่งเร้าให้ผมออกลีลาตามสไตล์ตัวเอง ทำให้บรรดาฝรั่งต่างเข้ามาสนุกกับผม ทั้งเต้น ทั้งนัวเนีย บางคนมาเต้นอยู่ด้านหลังออกลีลาลูบไล้ตามเลือนร่างของผมจนเพลินมือ
ผมรู้สึกแปลกๆ ก็ปัดมือออก เป็แบบนี้หลายครั้งผมเริ่มโมโหผลักฝรั่งตัวใหญ่เซ จนเกือบมีเื่กันโดยได้การ์ดคนเดิมห้ามศึกไว้ ผมเห็นท่าไม่ดีเลยบอกกับพี่การ์ดเขาว่าผมจะขึ้นไป้าให้เอาเบียร์ขึ้นไปด้วยสองขวด พี่เขาพยักหน้ารับทราบโดยให้ผมขึ้นไปนั่ง้าตรงโซฟาตัวใหญ่ติดผนัง ผมหยิบมือถือวางบนโต๊ะกระจกด้านหน้าโซฟาพลางนั่งพิงหลับตารอเบียร์ ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ก็วนเวียนอยู่ในหัวผมเต็มไปหมด พอได้สติจึงลืมตาขึ้นเพื่อจะหยิบแก้วเบียร์มาดื่ม ภาพที่ผมเห็นพี่การ์ดกำลังส่งแก้วเบียร์ให้โดยใส่เพียงแค่เสื้อกล้ามกับมั๊ยครับ ก๊อปปวดฉี่ซะ!!..."
"พี่อย่า! อย่าตัดสินมันด้วยวิธีนี้เลยพี่เปลืองลูกปืนเปล่าๆ ส่งตำรวจดำเนินคดีให้ถึงที่สุดดีกว่าครับ"
ผมสั่งห้ามในจังหวะที่พี่หัวหน้าการ์ดกำลังจะเหนี่ยวไกปืนที่หัวของมัน
"ก๊อปฝากด้วยนะครับ อย่าให้มันทำกับใครแบบนี้อีก ก๊อปขอตัวก่อน"
"ได้ครับคุณก๊อปกลับดีๆ นะครับ"
"สวัสดีครับ"
"สวัสดีครับคุณก๊อป"
"ก๊อปเดินไหวมั๊ย?" เมื่อเจอคำถามของพี่เมฆทำให้ผมต้องรีบปฏิเสธพัลวัน
"ไหวครับพี่"
พี่เขาเลยปล่อยให้ผมยืนเอง ล้มสิครับจะรออะไรล่ะ เมาร้อยๆ สายตาที่จับจ้องเราสองคน ขอตายแปบเขินว่ะ ผมแกล้งหลับตาจนพี่เขาอุ้มผมเดินมาถึงรถเก๋งคู่ใจ
6K
![7 วัน ขอฉันได้ฝัน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1667485929_15944624.webp)
