ตอนที่ 10 คำทำนาย
สองวันต่อมา ณ สุสานคริสต์ คณะแบ๊บติสท์
เสี่ยวเยี่ยนพร้อมด้วยพนักงานของมูลนิธิ ครอบครัวของหลีก่วงเหยาและหลี่หงหมินก็ร่วมประกอบพิธีฝังศพของมากาเร็ต จนเสร็จพิธี
“แล้วเธอจะทำงานที่มูลนิธิต่อไปไหม” หลี่หงหมินถามเสี่ยวเยี่ยน
“ก็ยังคงทำงานเหมือนเดิม ฉันต้องสานต่ออุดมการณ์ของแหม่มต่อไป”
“ผมจะช่วยงานคุณเอง” ชายหนุ่มรับปาก
ทันใดก็มีมีดสั้นพุ่งมาจากไหนไม่ปรากฏ ปักเข้าที่ต้นไม้ในสุสานนั้น มันแนบจดหมายมาด้วย เสี่ยวเยื่ยนเปิดอ่านดู มีข้อความว่า
“หยุดมาตอแยกับพวกเรา ถ้าไม่อยากตายอย่างมากาเร็ต ลงชื่อ The Saint X “
“พวกมันอีกแล้วหรือ ” สาวตาโตครุ่นคิดว่าศึกเบื้องหน้าคงจะไม่เล็กน้อยแน่แล้ว
ที่หมู่บ้านของชาวพื้นเมืองมลายูทางตอนเหนือของสิงคโปร์
เสี่ยวเยี่ยนและทีมงานของมูลนิธิไปแจกสิ่งของให้กับครัวเรือนยากจนซึ่งประกอบอาชีพทำประมง และหลี่หงหมิน กับเว่ยถิงถิง ก็มาด้วย
“ฉันอยากจะบริจาคด้วยน่ะ เธอคงไม่รังเกียจนะ เสี่ยวเยี่ยน”คุณหนูเว่ยผู้เคยใช้ชีวิตอย่างเลิศหรู และไม่เคยมีประวัติว่าชอบทำบุญสุนทานแต่กลับนึกอยากจะแจกจ่ายสิ่งของให้คนยากจนบ้างเป็สิ่งที่ชวนฉงนใจแก่อาหมวยั์ตาแขกยิ่งนัก
“ยินดีเป็อย่างยิ่งค่ะ ฉันดีใจนะ ที่คุณอยากทำประโยชน์ให้สังคม เด็ก ๆเ่าั้คงจะดีใจ ที่จะได้มีเสื้อผ้า มีอุปกรณ์การเรียนเหมือนเด็กในเมืองสักที ” เสี่ยวเยี่ยนมีสีหน้ายิ้มแย้ม
“เช่นนั้น ฉันขอตัวไปแจกของให้เด็ก ๆ ก่อนนะ ” ถิงถิงกล่าว แล้วปลีกตัวไป
เสี่ยวเยี่ยนก็เตรียมอาหารกลางวันสำหรับคณะที่ไปบริจาคสิ่งของ หลี่หงหมินก็อาศัยโอกาสนี้เข้ามาสนทนากับสาวตาโต
“แม่พระเดินดิน กับ นางมารกลับใจ คุยกันถูกคอจริงนะวันนี้ เธอคงไม่คิดหรอกนะว่าถิงถิงจะกลายเป็นางฟ้าแสนดีอย่างที่แสดงออกน่ะ “หลี่หงหมินพูดเสียดสีเสี่ยวเยี่ยน
“คุณก็น่าจะดีใจไม่ใช่หรือคะ ที่คู่หมั้นจะกลับกลายเป็คนดีต่อไปเขาได้เป็เ้าสาวของคุณแล้ว คงจะดูแลคุณได้ดีอยู่หรอก ” นางแอ่นน้อยเคี่ยวอาหารในหม้อที่ตั้งอยู่บนเตาพลางก็แสร้งตีหน้าระรื่นพูดถึงว่าที่เ้าสาวของคนรักเก่าของตน
“แต่ในใจของผมมีแต่คุณคนเดียวนะ เสี่ยวเยี่ยน” หลี่หงหมินเดินเข้ามาพูดกับหล่อนใกล้ ๆ จนแทบจะเบียดกัน
เสี่ยวเยี่ยนผลักตัวเขาออกไปห่างๆ แล้วว่า
“นี่ อย่ามายุ่งกับฉัน คุณก็ไปดูแลถิงถิงเถอะ ฉันไม่ได้เป็อะไรกับคุณนอกจากเพื่อนร่วมงานเท่านั้น ”
ขณะนั้นถิงถิงแจกของให้เด็ก ๆ เสร็จแล้วก็เดินกลับมาหาหลี่หงหมินกับเสี่ยวเยี่ยน
“คุยอะไรกันหรอ แหม ทำอะไรกินน่ะ หอมจัง ขอชิมได้มั๊ย ”
“ได้สิคะ นี่เรียกว่า เต่าหยู่บัก ( หรือหมูพะโล้ของไทย ) ประกอบด้วยหมูสามชั้นหั่นชิ้นพอคำ ไข่ต้ม โป๊ยกั๊ก อบเชย กานพลู ผงโหงวเฮียง ( Five Spice powder) ขิงแก่หั่นบาง ๆ กระเทียมใส่ไปทั้งหัว น้ำตาลกรวด ซีอิ๊วขาว ซีอิ๊วดำเอาทั้งหมดนี้มาคลุกเคล้าเนื้อหมู ตั้งไฟกลางๆ เอาหมูที่หมักลงไปผัดน้ำมันก่อนให้เครื่องเทศเข้าเนื้อ แล้วค่อย ๆ เติมน้ำสะอาดลงไป เคี่ยวไปสองชั่วโมงก็รับประทานได้ ลองชิมดู” เสี่ยวเยี่ยน ตักเนื้อหมูและน้ำพะโล้ใส่ถ้วยให้คุณหนูถิงถิงชิม
“อืม โอ้โห อร่อยจังเลย นุ่ม หอม เข้มข้น ฉันชักจะหิวข้าวซะแล้วสิ ”
“ข้าวสุกแล้ว เดี๋ยวเรามารับประทานร่วมกันนะคะ ขอเวลาตั้งโต๊ะประเดี๋ยวเดียว”
“มา ฉันช่วยจัดโต๊ะด้วย”
หลี่หงหมินมองสองสาวขะมักเขม้นจัดโต๊ะร่วมกัน ก็อดขำไม่ได้ นี่หรือคนที่เคยเป็ศัตรูหัวใจกันมาก่อน น่าเสียดาย ที่สาวในดวงใจไม่ใช่ว่าที่เ้าสาวของตนในอนาคตอันใกล้นี้
ณ ห้องพักของโซเฟีย เพื่อนของเสี่ยวเยี่ยน
สาวๆ มาติวหนังสือกันอย่างคร่ำเคร่ง ทั้งเสี่ยวเยี่ยน โซเฟีย หลี่จิงจิง และเพื่อน ๆ อีกหลายคน
“ฉันทำรายงานบทที่ 1 เสร็จแล้วนะ พวกเธอได้กี่บทแล้วต้องให้ทันเข้าเล่มภายในวันนี้นะ เทอมสุดท้ายแล้ว ขยัน ๆ กันหน่อย ” หลี่จิงจิงทำตัวเป็หัวหน้ากลุ่ม
“จ้า ใกล้เสร็จแล้วแหละ ไม่ต้องเร่ง เดี๋ยวจะยิ่งช้านะ” เพื่อนคนหนึ่งกล่าว
“หลังจากสอบเสร็จเทอมนี้แล้ว พวกเราก็ต้องแยกย้ายกันไปทำงานแล้วสินะไม่รู้เมื่อไรจะได้เจอกันอีกเนอะ” โซเฟียรู้สึกใจหาย
“มีบุญวาสนาก็ได้เจอกันเองแหละ จะบ่นเพ้อทำไม” เสี่ยวเยี่ยนตอบ
ทั้งหมดทำรายงานและดูหนังสือเตรียมสอบกันจนดึกดื่นค่อนคืนแล้วพากันหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย
กลางดึกคืนนั้นเสี่ยวเยี่ยนฝันไปว่า ตนได้ถือดวงแก้วอันสดใสไว้ในมือ ประกายของมันส่องสว่างไปทั้งสามโลกแต่ได้ชื่นชมอยู่ไม่นาน ก็มีนกตัวใหญ่ บินมาโฉบชิงเอาดวงแก้วนั้นไปหล่อนก็ใตื่นขึ้น เสียงร้องของเธอ ปลุกเพื่อน ๆ ให้ตื่นจากหลับใหล
“เอะอะอะไรกัน เสี่ยวเยี่ยน เธอฝันร้ายหรือ”
“ใช่ ฝันว่านกตัวใหญ่ บินมาแย่งดวงแก้วในมือไปน่ะ”
“ถ้าเช่นนั้น พรุ่งนี้ฉันจะพาไปหาซินแสที่วัดจีน ให้ท่านทำนายดูนะ” โซเฟียกล่าว
“ดึกแล้ว เรานอนกันต่อเถอะ”
เช้าวันรุ่งขึ้น
สาวๆ อันประกอบด้วย เสี่ยวเยี่ยน หลี่จิงจิง และโซเฟีย พากันไปยังวัดเ้าแม่กวนอิมหลังจากไหว้พระขอพร และเสี่ยงเซียมซีแล้ว ก็นำใบเซียมซี ไปให้ซินแสช่วยแปลให้
โซเฟียเป็คนแรกที่ยื่นใบเซียมซี
“อืม เซียมซีของลื้อ ได้ใบที่ดี จะมีครอบครัวที่อบอุ่นแต่หลังจากแต่งงานจะต้องไปอยู่ต่างแดน จะมั่งคั่งร่ำรวย สุขสบาย ไม่มีทุกข์”
ต่อมาก็เป็หลี่จิงจิงยื่นใบเซียมซีให้ซินแสหนวดเคราสีขาว ตาแก่ดูใบเซียมซีและมองหน้าหลี่จิงจิงแล้วก็ทำสีหน้าเคร่งเครียด แล้วทำนายว่า
“อนาคตของลื้อ จะต้องทำงานที่ไม่อยากทำ และยังต้องสังเวยชีวิต รับใช้คนเลวเวรกรรมจริง ๆ หมั่นทำบุญเยอะ ๆ นะ”
หลี่จิงจิงไม่ค่อยพอใจ อยากจะต่อยหน้าซินแสสักตุ๊บสองตุ๊บ แต่เสี่ยวเยี่ยนดึงตัวไว้ก่อนจะยื่นใบเซียมซีให้ตาแป๊ะดู
ซินแสรับเซียมซีมาดูแล้วมองหน้าเสี่ยวเยี่ยนอยู่หลายครั้ง ถอนหายใจดังเฮ้อ ก่อนจะพูดว่า
“ในสามคนนี้ ชีวิตของลื้อน่าสงสารที่สุด ตอนเป็เด็ก ก็พลัดพรากจากพ่อแม่ต่อไปภายหน้า ลื้อยังต้องพลัดพรากจากคนรัก ไม่จากเป็ ก็จากตาย ทำใจเสียเถิดฟ้าลิขิตไว้แล้ว”
หลี่จิงจิงทนไม่ไหวลุกขึ้นชี้หน้าด่าซินแสทันที
“ตาแก่บ้าบอ ทำนายอะไรส่งเดช เหลวไหลสิ้นดี ฉันจะไปรับใช้คนชั่วได้อย่างไรส่วนเพื่อนฉันจะพรากจากคนรักจริงหรือไม่ ใครจะยืนยันได้ ถ้าเขาได้แต่งงานกันล่ะแกจะว่ายังไง”
เสี่ยวเยี่ยนกับโซเฟียช่วยกันยื้อยุดเอาหลี่จิงจิงออกไปจากบริเวณนั้นทันที
ซินแสเฒ่าพูดกับตนเองว่า
“อาหมวยตาโตเอ้ย ถึงลื้อจะพรากจากคนรักคนแรก แต่ภายหลังลื้อจะได้พบกับชายที่ดีแต่จะได้แต่งงานกับเขาหรือไม่ ฟ้าเท่านั้นที่รู้ดี ฮ่าฮ่าฮ่า”หมอดูชราลูบหนวดเคราเล่นอย่างพอใจ
ออกมานอกวัดจีนแล้วหลี่จิงจิงยังไม่วายหัวเสีย
“จะห้ามฉันไว้ทำไมเล่า มันน่าจะอัดให้น่วมสักสองสามยก คำทำนายเหลวไหลไปเชื่อมันทำไม ฉันไม่เชื่อหรอก ทีหลังอย่าชวนฉันมาที่แบบนี้อีกนะ”
“ เอาเถอะน่าไม่เชื่อก็ไม่เชื่อ เรากลับกันเถิด” เสี่ยวเยี่ยนกล่าว
ณ ไซด์งานก่อสร้างอาคาร ถนนออชาด
โครงการก่อสร้างศูนย์การค้าของหลี่จื้อโหย่วยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่องตลอดแนวถนนระยะทาง 2.5 กิโลเมตรนั้น รถบรรทุกดินทราย ปูนซีเมนต์ เหล็กเส้นแล่นเข้าออกขวักไขว่ เครื่องจักรกำลังตอกเสาเข็มดังสนั่นไปทั่วบริเวณวิศวกรกำลังคุมงานก่อสร้าง กรรมกรก็แบกอิฐแบกปูนอย่างขยันขันแข็ง พวกเขากำลังจะเปลี่ยนถนนสายเปลี่ยวแห่งนี้ให้กลายเป็เมืองใหญ่กระนั้นฤา
ในทันใดนั้นมีชายเสียสติผมเผ้ารุงรัง เสื้อผ้ามอมแมม เดินมาหยุดอยู่หน้าสถานที่ก่อสร้างนั้นแล้วหัวเราะอย่างขบขัน พร้อมชี้มายังที่ก่อสร้างนั้น แล้วกล่าวว่า
“หายนะ ๆ ฮ่า ฮ่า ไอ้พวกบ้า หายนะ ใกล้เข้ามาแล้ว”
พวกหัวหน้าคนงานเห็นคนบ้ามายืนเกะกะอยู่เช่นนั้นก็ตรงเข้ามาโบกมือไล่ชายคนนั้น
“เฮ้ย ไอ้บ้า มายืนพล่ามอะไร มาสาปแช่งโครงการให้หายนะหรือ แกน่ะแหละจะหายนะก่อนไปให้พ้น”
ชายคนนั้นก็เดินจากไปพร้อมกับถุงผ้าเก่า ๆ สกปรก ๆพร้อมกับร้องเพลงที่ฟังไม่รู้เื่
ณ แคนทีน ของสนามกอล์ฟรอยัล มารีน่า
เว่ยถิงถิงมานั่งจิบกาแฟเพียงลำพัง หล่อนทอดสายตามองผู้คนที่มาพัทกอล์ฟ บางคนก็มาพร้อมคู่รักดูช่างหวานชื่นนัก ผิดกับตนเอง ที่หลี่หงหมินไม่ค่อยมีเวลาให้หล่อนเลย
กำลังคิดอะไรเพลินๆ ก็ต้องสะดุ้ง เมื่อได้ยินเสียงทักทายของใครบางคน
“มานั่งคนเดียวไม่เหงาหรือครับ”
เป็หลี่จื้อซานนั่นเอง
“ขอผมนั่งด้วยคนนะครับ ที่รัก”
ถิงถิงทั้งรังเกียจทั้งใ ทำท่าจะลุกจากโต๊ะ แต่หลี่จื้อซานกุมมือของหล่อนไว้แล้วว่า
“อย่าเพิ่งไปสิ ไม่อย่างนั้นผมจะป่าวประกาศให้โลกรู้หมดเลย ว่าเรามีอะไรกัน”
ถิงถิงได้ฟังดังนั้นก็ชะงักและนั่งอย่างเสียไม่ได้ ตอบว่า
“จะเอายังไงกับฉันก็ว่ามา”
หลี่จื้อซานเห็นได้ทีก็พูดว่า
“พูดง่ายแบบนี้ ค่อยน่ารักหน่อย ไม่มีอะไรมากหรอก พักนี้คุณหลบหน้าผมอยู่เรื่อยผมก็แค่อยากจะใกล้ชิดกับคุณ ได้ทานข้าวกับคุณ พาคุณไปชมละครเวทีด้วยกันขับรถกินลมเล่น แค่นี้คงไม่ยากเกินกว่าคุณจะให้ผมได้กระมัง”
“แค่นั้นใช่มั๊ย” ถิงถิงถามแบบไม่ยิ้ม
“ยังมีอีก ผมอยากจะแต่งงานกับคุณ เพราะฉะนั้น คุณต้องไปถอนหมั้นกับพี่ชายของผมทันทีแล้วมาแต่งกับผมให้เร็วที่สุด”
“ไม่มีทาง” ถิงถิงทำท่าจะไม่ยอม
“ถ้าอย่างนั้นผมจะบอกให้พี่ชายรู้ เื่ของเรา”
สาวสวยอึ้งไปเล็กน้อยแล้วก็แกล้งยิ้มก่อนจะตอบว่า
“ ก็ได้ ฉันยอมแล้วคุณไปเตรียมตัดชุดเ้าบ่าวได้เลย ที่ร้านคิงส์ เทย์เลอร์ พรุ่งนี้เวลาเก้านาฬิกาเราไปเจอกันที่ร้านนั้น ฉันก็จะตัดชุดเ้าสาวด้วย โอเคนะ”
“OK I love you baby“
เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่จื้อซานแต่งตัวอย่างหล่อเหลาขับรถออกจากบ้านพร้อมกับฮัมเพลงเบา ๆ อย่างร่าเริงใจและจินตนาการถึงความสุขที่จะได้รับจากเว่ยถิงถิงในอีกไม่กี่วัน
ยังไม่ทันที่จะไปถึงร้านตัดเสื้อเมื่อรถของจื้อซานแล่นผ่านเชิงเขาอันเปลี่ยวผู้คน เขาถูกมือปืนลอบยิงจนรถเสียหลักตกเหวไป
เว่ยถิงถิงพูดโทรศัพท์กับหวงหู่ลิ
“ งานที่ให้ทำ สำเร็จเรียบร้อยแล้วครับ คุณหนู หลี่จื้อซานตายแน่เหวลึกออกอย่างนั้น” หวงหู่ลิ มือขวาของเว่ยเชียน รายงานต่อลูกสาวเ้านาย
“ อืม ดีมาก แล้วฉันจะสมนาคุณอย่างงาม”
ที่โรงพยาบาลเซนต์เปาโล ตอนสายของวันนั้น
ร่างของหลี่จื้อซานถูกเคลื่อนย้ายด้วยรถเข็นเข้าสู่ห้องฉุกเฉินจากการช่วยเหลือของหน่วยกู้ภัย ซึ่งหลี่หงหมินเมื่อได้รับข่าวก็รีบรุดมาดูน้องชายทันที
“ เป็อย่างไรบ้าง” หลี่หงหมินถามอาสากู้ภัย
“ าเ็สาหัสครับ ตอนไปพบรถของเขา มันค้างอยู่บนต้นไม้ ที่ก้นเหวไม่เช่นนั้น ถ้ารถกระแทกพื้นคงตายไปแล้ว ตอนที่ลำเลียงมา ก็ยังหายใจได้อยู่เพียงแต่หมดสติไป ”
“ ขอบคุณมากครับ”
ณ มหาวิทยาลัย NSU
เสี่ยวเยี่ยนและเพื่อน ๆกำลังทำข้อสอบภาคเรียนสุดท้าย
ตอนค่ำของวันนั้น
หลี่จื้อซานออกจากห้องฉุกเฉินนอนพักอยู่ในห้องไอซียู โดยมีหลี่หงหมินพี่ชาย มีหลี่จื้อโหย่วผู้เป็พ่อ คุณนายรองผู้เป็แม่และหลี่จิงจิงผู้เป็น้องสาว มาเยี่ยมอาการอย่างห่วงใย
เมื่อฟื้นคืนสติหลี่จื้อซานก็เล่าความสัมพันธ์ของเขากับเว่ยถิงถิงให้ทุกคนฟัง
“ ผมสงสัยว่าจะเป็ฝีมือของถิงถิงที่บงการคนมาลอบฆ่าผม เพื่อปิดปากเื่ของผมกับหล่อนเพราะผมไปบังคับให้ถิงถิงแต่งงานกับผม”
“ นางมารคนนี้เลวมากผมขอถอนหมั้นกับถิงถิงนะครับพ่อผมไม่อยากจะแต่งงานกับคนที่คิดจะฆ่าน้องชายของคู่หมั้นหรอก”
“ อืม สมควรแล้ว”หลี่จื้อโหย่วมีท่าทีอ่อนตาม
“ พี่ใหญ่ มาใกล้ ๆ ผมหน่อย โอ๊ยอะ อะ แอะ” หลี่จื้อซานอ่อนแรง และเจ็บแผล เรียกพี่ชายด้วยน้ำเสียงแ่เบา
“ จื้อซาน มีอะไรจะบอกพี่หรือ”หงหมินเข้าไปนั่งข้างเตียงคนป่วย
“ ผมขอโทษพี่ใหญ่ ขอโทษคุณพ่อและทุกคน ผมอาจจะอยู่ได้ไม่เกินคืนนี้ก็ได้ ฝากดูแลแม่ผมด้วย ”
“ อย่าเพิ่งพูดอะไรเลยนอนพักผ่อนมาก ๆ นะ จื้อซาน ไม่ต้องห่วงแม่ ๆ ดูแลตัวเองได้ อีกสองสามวันเ้าก็คงกลับบ้านได้แล้ว หมอบอกว่าไม่เป็อะไรมากหรอก ”
“ จริงหรือครับแม่ ”จื้อซานรู้สึกง่วงมาก และงีบหลับไป
พ่อ แม่ และพี่ชายของเขาก็นอนเฝ้าดูอาการจื้อซานตลอดทั้งคืน ส่วนหลี่จิงจิงกลับไปนอนที่บ้านเนื่องจากวันรุ่งขึ้น ยังมีวิชาที่ต้องสอบ
บ่ายสามโมงในวันรุ่งขึ้น
หลี่จิงจิงพาเสี่ยวเยี่ยนมาที่โรงพยาบาล เพื่อดูอาการของจื้อซาน ก็พบว่า
“ หมอบอกว่า อาซานมีไข้ขึ้นสูงหนาวสั่น หัวใจเต้นเร็ว ความดันโลหิตต่ำ มือเท้าเย็น กำลังพาเข้าห้องตรวจเื” หลี่หงหมินบอกน้องสาว
“แล้วตามจับตัวคนร้ายได้หรือยังคะ ใครเป็คนบงการ” เสี่ยวเยี่ยนถาม
“ จากคำบอกเล่าของอาซานคาดว่าจะเป็ถิงถิง เพราะอาซานข่มขู่ว่าจะเปิดโปง ความลับเื่ที่ถิงถิงตกเป็ของจื้อซานแล้วนั่นอาจเป็สาเหตุที่ถิงถิงส่งคนมาลอบสังหาร”
“ ถ้าเป็จริงตามนั้นก็นับว่าถิงถิงจิตใจอำมหิต โเี้มาก” หลี่จิงจิงว่า
“ แต่ก็น่าเห็นใจถิงถิงนะโดนผู้ชายข่มขืน แล้วยังจะโดนเปิดโปง ใครจะทนไหว” เสี่ยวเยี่ยนผู้แสนดี ยังแสดงความเห็นใจลูกผู้หญิงด้วยกัน
“เธอจะไปเข้าข้างศัตรูหัวใจอีกหรือ อะไรจะเป็แม่พระขนาดนั้นล่ะ แม่คุณ”หลี่จิงจิงไม่สบอารมณ์กับเพื่อนสาวของตน
“ คงเพราะเขารักพี่ชายของเธอไงล่ะจิงจิง เขาจึงยอมทำบาปเพราะไม่อยากให้พี่ใหญ่ของเธอรู้ พี่หงหมินน่าจะภูมิใจนะที่มีผู้หญิงยอมทุ่มเทเพื่อรักให้ขนาดนี้” เสี่ยวเยี่ยนกล่าว
หลี่หงหมินก็พูดไม่ออกรู้สึกว่าโดนกระทบกระเทียบ หันไปมองเสี่ยวเยี่ยนก็พบกับสายตาเย้ยหยันของหล่อนยิ่งรู้สึกคันในหัวใจ
“ พี่ใหญ่หนูกับเสี่ยวเยี่ยนกลับก่อนนะ พรุ่งนี้จะมาเยี่ยมใหม่ ยังมีวิชาต้องสอบอีกหลายวันขอตัวไปดูหนังสือก่อน” หลี่จิงจิงกล่าว
“ จ้า ไปเถอะ”
คืนนั้น
อาการของจื้อซานทรุดหนัก ชีพจรเต้นช้าลง ความดันโลหิตต่ำมาก เขาหมดสติและไม่ฟื้นอีกเลย
“ หมอพยายามช่วยสุดฝีมือแล้วครับคนไข้มีอาการติดเชื้อในกระแสเื เชื้อลุกลามไปถึงสมอง หมดหนทางช่วยแล้วครับเสียใจด้วยครับ”
แม่ของจื้อซานปล่อยโฮออกมาอย่างน่าเวทนาพ่อและพี่ชายของเขาก็ปลอบว่า
“ อาซานพ้นทุกข์แล้ว อย่าร้องไห้ไปเลย เขาไป์แล้ว”
จากนั้นบุรุษพยาบาลก็เข็นศพออกไปจากห้อง
ที่บ้านตระกูลหลี่
ย่าหยก เมื่อรู้ว่าจื้อซานตายแล้วเพราะถิงถิงสั่งคนมาลอบฆ่า ก็เสียใจและโกรธแค้นมาก
“ ฮือ ๆฉันอุตส่าห์รักและไว้วางใจ จนยอมรับเป็หลานสะใภ้แต่มันกลับมาฆ่าน้องชายของว่าที่เ้าบ่าวตัวเองได้ อาหมินย่าอนุญาตให้แกแต่งงานกับเสี่ยวเยี่ยนได้แล้วนะ”
“ ย่าอย่าเสียใจไปเลยครับมันคงเป็เวรกรรมของน้อง เขามาชดใช้ให้กัน” ในใจหลี่หงหมินก็ดีใจที่ย่ายอมให้แต่งงานกับเสี่ยวเยี่ยน แต่ไม่กล้าแสดงอาการลิงโลดออกนอนหน้าเพราะอยู่ในระหว่างเศร้าโศก
ณ บริษัทน่ำฮั้ว อิมปอร์ต เอ๊กซ์ปอร์ต จำกัด
หลี่จื้อโหย่วโกรธแค้นมาก ตรงไปหาเว่ยเชียนถึงบริษัทพร้อมทนายและประจานถิงถิงต่อหน้าที่ประชุมผู้ถือหุ้น
“ ลูกสาวคุณทำงามหน้ามากเสียตัวกับจื้อซาน ทั้งที่ยังเป็คู่หมั้นกับอาหมิน แล้วสั่งคนมาลอบฆ่าเพื่อปิดปาก พวกคุณพ่อลูกมันโเี้ไม่ผิดกัน ผมขอถอนหุ้นจากบริษัททั้งหมดต่อแต่นี้ไป เราไม่เกี่ยวข้องกันอีก”
“ เดี๋ยวสิ พี่หลี่ ค่อย ๆ คุยกัน ก็ได้ ผมว่าเราคงเข้าใจผิดกันแล้วละ” เว่ยเชียนพยายามดึงเกมไว้ แต่ไม่สำเร็จเพราะหลี่จื้อโหย่วลุกออกไปโดยไม่ยอมคุย
คนที่เข้าประชุมผู้ถือหุ้นต่างซุบซิบนินทาวิพากษ์วิจารณ์กัน เว่ยเชียนรู้สึกอับอาย จึงขอปิดประชุม
“ มึงทำแบบนี้เท่ากับประกาศเป็ศัตรูกับกู แล้วมึงจะรู้ผลเสียที่ถอนหุ้นกับกู ไอ้หลี่”
เ้าพ่อมาเฟียแห่งดินแดนเครื่องเทศคิดในใจ
ณห้องอาหารแห่งหนึ่ง ตอนเย็นสองสามวันต่อมา
หลี่หงหมินให้หลี่จิงจิงช่วยนัดเสี่ยวเยี่ยนมารับประทานอาหารค่ำด้วยกัน
“ย่ายอมอนุญาตให้เราแต่งงานกันได้ พี่จะขอคืนดีกับเธอ จะได้ไหม”หลี่หงหมินถามเสี่ยวเยี่ยนแบบไม่อ้อมค้อม จนเด็กสาวเขินอาย และตอบว่า
“แต่ตอนนี้พี่ยังไว้ทุกข์ให้พี่รองอยู่ไม่ใช่หรือคะ อย่าเพิ่งพูดเื่แต่งงานเลย”
“ ก็จริงนะแต่ระหว่างพี่กับถิงถิงมันเป็ไปไม่ได้แล้วจะให้พี่ไปแต่งกับคนที่ฆ่าน้องชายของตัวเองกระนั้นหรือ”
“ น้องก็ไม่ทราบแต่น้องเคยรับปากถิงถิง ว่าจะเลิกคบกับพี่ ”
“ในเมื่อมีเหตุที่พี่ต้องเลิกกับถิงถิง เพราะการกระทำของหล่อนเองก็ไม่ถือว่าเธอผิดสัญญานะ เสี่ยวเยี่ยน” หลี่หงหมินหว่านล้อม
เสี่ยวเยี่ยนมองหน้าหงหมินแล้วคิดทบทวนสักครู่ก่อนจะยิ้มออกมา
“ แต่งงานกับพี่นะ”หลี่หงหมินอ้อนวอน
หญิงสาวพยักหน้าแทนคำตอบ
ชายหนุ่มกุมมือของว่าที่เ้าสาวไว้บนโต๊ะอาหารทำให้อาหารมื้อนั้นเป็มื้อที่อร่อยที่สุดในชีวิตของทั้งคู่
จบตอนที่ 10 โปรดติดตามตอนที่ 11ก่อนจะถึงฝั่งฝัน
3K
