การละเล่นของพระเจ้า

ตอนที่30ฮุนวิน

“คุณเป็นใครถึงเข้ามาในห้องVIPนี้ได้”

“ผมสมุทรคุณละเป็นใคร”ปรากฏหญิงสาวหน้าตาดีเส้นผมสีเขียวและยังมีหน้าอกที่ใหญ่มากรูปร่างดีจนต้องมองเลยละและเธอก็ถามผมอย่างจริงจังคิ้วของเธอขมวดคิ้วเข้าหากันนั้นทำให้ผมยิ้มก่อนที่จะตอบออกมาอย่างสนุกสนาน

“สมุทรหรอคุณคือเจ้าเมืองที่เข้าว่าคลุ้มคลั่งนะหรอ”

“คนเขาเรียกผมแบบนั้นหรอ”สาวสวยตกใจมากและถามผมออกมาอีกครั้งนั้นทำให้ผมรู้ว่าเจ้าพวกตาเฒ่าที่เข้าประชุมเรียกผมแบบนั้นหรอผมเลยถามออกมาอย่างขบขันเธอพยักหน้าตอยด้วยนั้นทำให้เธอดูน่ารักมาก

“ฉันฮุนวินจากเมืองหมอกสีเทา”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”ฮุนวินเรียกแนะนำตัวและยื่นมืออกมานั้นทำให้ผมยิ้มก่อนที่จะจับมือเธอและพุดออกมาด้วยรอยยิ้มนั้นทำให้ผมสังเกตได้ว่าเธอหน้าแดงเล็กๆ

“คุณต้องการอะไรหรอคุณฮุนวิน”

“ฉันต้องการนั้นนะ”ผมถามออกมาอย่างจริงจังเพราะว่าเธอเข้ามาในห้อง VIP แสดงว่าเธอต้องอะไรสักอย่างแน่นอนและเธอต้องผมด้วยเธอชี้ไปที่ดาบสีดำอันใหญ่ที่อยู่มุมห้อง

“ถ้าเธอยกมันได้คงมีค่าพลังกายเกิน100แต้มแน่นอนเลย”

“นี้นายรู้ได้ยังไงเนี้ย”เมื่อเห็นแบบนั้นผมก็เต็มไปด้วยความสนุกสนานก่อนที่จะพูดออกมานั้นทำให้ฮุนวินเต็มไปด้วยความตกใจก่อนที่จะจ้องมองอย่างดุร้ายและพูดออกมาอย่างกังวลนั้นทำให้ผมยิ้มออกมาเพราะว่าเธอยิ่งโกรธยิ่งน่ารัก

“เห็นขนาดของดาบนั้นไหมถ้าเธอต้องการมันอย่างน้อยเธอก็ต้องมีพลังกายที่มหาศาลเลยละ”

“เอ๋....หรือว่านาย”ผมยิ้มและชี้ไปที่ดาบสีดำก่อนที่จะพูดออกมาอย่างจริงจังนั้นทำให้ฮุนวินตกใจก่อนที่จะคิดบางอย่างได้พูดออกมาอย่างตกใจและทำให้รู้ว่าผมได้หลอกถามเธอนั้นเอง

“เอาเถอะเธอไปซื้อดาบเถอะผมจะเลือกของก่อน”

“อืองั้นฉันไปแล้วนะ”ผมพูดออกมาอย่างจริงจังทันทีนั้นทำให้ฮุนวิน ประหลาดใจก่อนที่จะตอบผมและเดินยิ้มไปหาดาบผมจึงได้เดินไปดูของล้อมรอบด้วยก่อนเปิดใช้ดวงตาแห่งภูตดูของต่างๆในห้อง VIPทั้งหมดอย่างรวดเร็ว

“หน้าไม้แห่งความเงียบใช้ 10 แต้มปัญญาเพื่อสร้างศรเวทย์ ราคา1ล้านเหรียญปีศาจ”

“ยาจิตวิญญาณเพิ่มแต้มจิตใจ 20 แต้ม ถาวร 1.5ล้านเหรียญปีศาจ”

“น่าสนใจ”

“นี้นายจะซื้อ2อย่างนั้นเลยหรอ”ผมพูดออกมาเมื่อได้หยิบของสองอย่างที่ผมต้องการขึ้นมาแล้วนั้นทำให้ฮุนวินตกใจเมื่อเห็นผมหยิบของมาสองชิ้นเธอรีบพุดออกมาอย่างตกใจ ผมเลยพยักหน้าตอบและยื่นให้พนักงาน

“เอาสองอย่างนี้ครับ”

“ได้เลยครับ”ผมรีบพูดออกมาอย่างจริงจังนั้นทำให้พยักงานเต็มไปด้วยความสูงก่อนที่จะไปคิดเงินมาให้ผมอย่างรวดเร็วนั้นทำให้ผมยิ้มออกมาแต่ฮุนวินยังเต็มไปด้วยความสับสน

“ทั้งหมด2.5ล้านและคุณได้รับส่วนลด20% เหลือเพียงแค่2ล้านเท่านั้นครับ”

“โอ้...ก็ไม่ได้แพงนะ”พยักงานเดินออกมาจากห้องด้านหลังและพุดออกมาอย่างจริงจังนั้นทำให้ผมยิ้มพนักงานก็พูดออกมาอย่างจริงจังนั้นทำให้ผมพยักหน้าและพูดออกมาก่อนที่จะสะบัดมือเหรียญจากแหวนมิติลงมากองที่พื้นนั้นทำให้ฮุนวินตกใจมากแต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร

“แล้วคุณจะไม่จ่ายเงินหรอ”

“อือ...อะ”แต่เมื่อรับของมาแล้วก็หันไปหาฮุนวินเธอเต็มไปด้วยความตกตะลึงจนไม่อาจที่จะได้สติผมเลยยื่นหน้าเข้าไปด้านข้างและพูดออกมาอย่างจริงจังที่ด้านของหูของเธอฮุนวินนั้นเต็มไปด้วยความตกใจและเธอก็ได้หันหน้ามาหาผมและนั้นทำให้ผมเสียจูบแรกไปแล้ว

“นี้นาย”

“อือ...นี้เธอพึ่งจะขโมยจูบแรกของผมนะ”ฮุนวินเต็มไปด้วยความตกใจเธอนั้นพูดออกมาด้วยความเขินอายผมเต็มไปด้วยความสงบก่อนที่จะยิ้มและพูดออกมาอย่างสนุกสนานนั้นทำให้ฮุนวินเต็มไปด้วยความอายและรีบเดินไปจ่ายเงินก่อนที่จะรีบพุ่งออกไปที่ทางออกมาประตูห้อง

“บายเดินทางปลอดภัยนะ”

“นะ...นาย..มันจะมากไปแล้วเหอะ”ผมโบกมือลาและพูดออกมาอย่างสนุกสนานนั้นทำให้เธอหันมากจ้องมองที่ผมอย่างเย็นชาแต่เมื่อเห็นรอยยิ้มของผมนั้นทำให้หน้าแดงขึ้นอีกครั้งและรีบพูดนั้นทำให้เธอพูดแบบติดขัดและวิ่งออกไปทันที

“ขอบคุณมากแล้วจะมาใหม่นะ”

“ขอบคุณครับ”ผมหันไปพูดกับพนักงานปีศาจนั้นทำให้มันยิ้มก่อนที่จะพูดขอบคุณผมและผมก็พุ่งออกมาจากห้องพักและเดินออกมาด้านนอกพร้อมกับที่มุ่งหน้ากลับไปที่ห้องนอนของผมและได้นั่งลงก่อนที่จะโยนยาจิตวิญญาณเข้าไปในปากทันที

“เลเวล45 สมุทร เวเดฟ อายุ20ปี

พลังกาย60 ปัญญา 117 จิตใจ 100

สกิล1 ควบคุมความตาย(สมบูรณ์) 2 พลังจิต(สมบูรณ์) 3สร้างอัศวินแห่งความตาย(1/3)”

“คุณได้รับสกิลตัดตัวเทพแห่งจิตวิญญาณ ใช้ 20 พลังกาย 30 ปัญญา เพื่อใช้งานสกิล”

“ก็ดีนะแต่ตอนนี้โคตรง่วงเลย”ผมจ้องมองไปที่หน้าจออย่างยินดีก่อนที่จะหาวและพุดออกมาอย่างจริงจังและนอนลงไปที่เตียงก่อนที่จะหลับไปโดยที่ไม่รู้ตัว

“นายท่าน”

“อือ...เกิดอะไรขึ้นหรอ”เสียงของจอร์แดนกังขึ้นมานั้นทำให้ผมตื่นและลุกขึ้นก่อนที่จะพุดออกมาอย่างงุนงงและได้สังเกตเห็นจอร์แดนที่หน้าของผมสีหน้าของมันเต็มไปด้วยความกังวลผมจึงได้ลุกขึ้นจอร์แดนรีบวิ่งนำไปทันที

“นี้มันเกิดบ้าอะไรขึ้น”

“คนพวกที่หนีออกไปพวกมันกลับมาและพยายามที่จะคุยกับนายท่านครับ”ผมเดินตามออกมาและได้เจอคนหลายพันอยู่ที่ด้านหน้าตึกขาวผมเลยถามออกมาอย่างจริงจังจอร์แดนเลยรีบตอบผมอย่างจริงจัง

“เจ้าเด็กสวะพวกเราไม่ยอมที่จะให้แก่ได้ครองเมืองดีๆแบบนี้...”

“ซวกฟู่”นั้นทำให้ผมขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนที่จะเดินออกมาด้านนอกเมื่อชายคนที่อยู่ด้านห้าสุดเห็นผมมันก็ทำหน้าตาดูถูกก่อนที่จะพุ่งเข้ามาหาผมพร้อมกับตะโกนออกมาอย่างดุร้ายแต่แล้วร่างกายของมันก็ขาดเป็นสองท่อนทันที่นั้นทำให้ทุกคนตกตะลึงและจ้องมองไปที่อัศวินแห่งความตายที่เข้ามาปกป้องผม

“เอาเถอะเรื่องน่ารำคาญน่าจะจบถ้าผมฆ่าพวกคุฯทั้งหมด”

“เดียวครับ”ผมถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายก่อนที่จะพูดออกมาด้วยสีหน้าเย็นชานั้นทำให้คนนับพันเต็มไปด้วยความกลัวและอัศวินแห่งความตายทั้งยี่สิบตนของผมล้อมพวกมันเอาไว้แต่มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมาด้านหน้าและพูดออกมาอย่างรีบร้อน

“พวกเราไม่มีที่ไปแล้วครับได้โปรดให้พวกเราอยู่ที่นี้ด้วยครับ”

“ได้แน่นอน”ชายคนนั้นพูดออกมาอย่างจริงจังแววตาของมันเต็มไปด้วยความกลัวเมื่อจ้องมองมาที่สายตาอันดำมืดของผมผมจึงได้ยิ้มและตอบมันไป

“จอร์แดนจับผู้ชายทุดคนไปเป็นทหารเกชร เวฟ นีน่าเอาพวกผู้หญิงไปทำงานเป็นคนใช้ทั้งหมด คูด เรียว จินจัดการกับพวกเด็กทำให้เป็นทหารรุ่นเล็กซะไม่ว่าผู้ชายผู้หญิงก็ตาม จอนนี้นายสามารถที่จะหาคนจากพวกมันได้”

“ครับ/คะ”ผมรีบออกคำสั่งออกมาอย่างสุดเสียงนั้นทำให้คนที่ยืนอยู่เต็มไปด้วยความตกใจแต่ทุกคนที่ผมเรียกชื่อตอบผมอย่างจริงจังและแยกย้ายกันออกไปด้วยความเร็วสูงผมเต็มไปด้วยความสนุกสนานก่อนที่จะใช้ดวงตาแห่งภูตจ้องมองไปที่พวกมันทั้งหมดทันที

“เฮ้ย.....แกนะมานี้”

“ครับ”ผมสังเกตเห็นใครบางคนซึ่งค่าสถานะของมันเรียกได้ว่าสุดยอดเลยผมจึงได้ตะโกนออกไปพร้อมกับที่ไปที่ชายวัยกลางคนนั้นทำให้ทุกคนจ้องมองไปที่ชายวัยกลางคนนั้นเมื่อมันถูกเรียกมันจึงวิ่งเข้ามาหาผมทันที

“เลเวล4โครี มาสร็อค อายุ 26

พลังกาย40 ปัญญา 30 จิตใจ 5

สกิล1จอมพลัง(1/3) 2ผู้นำทาง(1/3) 3 ”