บทที่ 36 อาจารย์น้อย เขาคงผิดหวังในตัวข้าแน่นอน
เมื่ออนุสองพูดเช่นนี้ อนุหนึ่งก็รู้สึกลำบากใจทันที นางไม่อยากพนันหรอก แต่หากถอนคำพูดตอนนี้ จะไม่ทำลายศักดิ์ศรีของนางหรือ?
นางรีบส่งสายตาให้กู้เหยียน กู้เหยียนจึงเอ่ยปาก "หากเป็นเช่นนั้น ข้าก็จะออกหนึ่งร้อยตำลึงเช่นกัน"
นี่คือเงินส่วนตัวทั้งหมดของนางแล้ว กู้เหยียนรู้สึกเจ็บปวดใจบ้าง แต่เมื่อสายตาของนางไปตกอยู่บนจวินจื่อที่อยู่ข้างกายมู่ซี นางก็ตัดสินใจอย่างแน่วแน่อีกครั้ง บุรุษผู้นี้เป็นคนที่นางหมายปองจะปล่อยให้คนอื่นมาแย่งกลางทางไม่ได้ ไม่ว่าคนผู้นี้จะชนะหรือแพ้ นางก็จะทำลายภาพลักษณ์ของมู่ซีในสายตาของคุณชายจวินให้ได้
เมื่อกู้เหยียนพูดเช่นนี้แล้ว อนุและคุณหนูคนอื่น ๆ ก็ไม่อาจทำเป็นมองไม่เห็น
"งั้น... ข้าก็ออกหนึ่งร้อยตำลึง"
"ข้า... ข้ามีแค่ห้าสิบตำลึง ออกให้หมดเลยแล้วกัน!"
"ข้ามีแค่สิบตำลึง ถือเป็นความกตัญญูต่อท่านพ่อสักหน่อย"
"......"
"พี่สาวล่ะ?" ตอนนี้อนุหนึ่งก็นึกขึ้นได้ถึงฮูหยินกู้ที่ไม่ได้พูดอะไรมาตลอด มีโอกาสกดดันคน นางจะไม่มีวันลืมฮูหยินกู้
ฮูหยินกู้บีบผ้าเช็ดหน้า พูดเสียงเบา ๆ ว่า "น้องสาวและคุณหนูทุกท่านใจกว้างเช่นนี้ ข้าย่อมไม่อาจขี้เหนียว อาจารย์น้อย หากท่านสามารถปลุกนายท่านของพวกเราให้ฟื้นได้ ข้าจะออกหนึ่งพันห้าร้อยตำลึง"
ครอบครัวเดิมของฮูหยินกู้มีกำลังไม่เลว ไม่เช่นนั้นคงถูกท่านหญิงชรากู้หาทางเปลี่ยนเป็นอนุภรรยาไปนานแล้ว ดังนั้นเงินตำลึงนางจึงไม่ขาด สิ่งที่ขาดคือความรักแท้จากกู้ชิงอัน
"ดีมาก งั้นก็ขอบคุณทุกท่านแล้ว"
มู่ซีรับคำอย่างเบิกบานใจ แววตาน้อย ๆ เต็มไปด้วยความยินดี ท่าทางเห็นเงินเป็นชีวิตทำให้จวินจื่อรู้สึกอายแทน ดูเหมือนแม่นางน้อยผู้นี้ไม่เพียงแต่ชอบแกล้งคน ยังเป็นคนรักเงินด้วย
"เฉยจือเจ้ารอข้าที่นี่ ข้าจะเข้าไปดูหน่อย" มู่ซีก้าวเข้าไปในห้องชั้นในของนายท่านกู้ อนุหนึ่งอยากตามไป แต่ถูกมู่ซีห้ามไว้
"พวกเจ้าตามเข้าไปมากขนาดนี้ไม่สะดวกนัก ฮูหยินกู้ไปกับข้าก็พอ"
"ทำไมเล่า?"
อนุหนึ่งค่อนข้างโกรธ จวนกู้นี้ที่จริงแล้วฮูหยินกู้เป็นผู้ดูแล ทุกคนยึดนางเป็นหัวหน้า บัดนี้มู่ซีทำเช่นนี้ ทำให้นางขายหน้ามาก
มู่ซีหัวเราะเบา ๆ กล่าวอย่างเป็นธรรมดาว่า "เพราะนางเป็นภรรยาเอกของท่านกู้และเป็นคนที่ภายหน้าจะตายร่วมหลุมกับท่านกู้ไงล่ะ!"
คำพูดเดียว ทำให้สีหน้าของอนุหนึ่งเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำม่วง อยากจะข่วนใบหน้าเล็กของมู่ซีให้เป็นรอยทันที
นางโกรธจนอกกระเพื่อมรุนแรง แต่กู้เยียนรีบดึงอนุหนึ่งไว้ทัน กดเสียงต่ำกล่าวว่า "อนุหนึ่ง หากนางปลุกท่านพ่อไม่ตื่น พวกเรามีวิธีมากมายที่จะทำให้นางขายหน้า"
"เจ้าพูดถูก"
อนุหนึ่งหายใจเข้าลึก ๆ แต่มู่ซีพาฮูหยินกู้เข้าไปในห้องชั้นในแล้ว เพราะคำพูดของมู่ซี ฮูหยินกู้ซึ้งใจจนหลั่งน้ำตาอีกครั้ง
"ท่านอาจารย์น้อย ที่นี่มีแค่ท่านเท่านั้นที่ยอมรับว่าข้าเป็นภรรยาเอกของเขา"
ฮูหยินกู้พูดอย่างเศร้าใจ ดวงตาสวยงามเต็มไปด้วยความโศกเศร้า บนตัวมีความเศร้าอันเข้มข้น
"นี่เป็นความจริงไม่ใช่หรือ?"
มู่ซีเดินไปที่ข้างเตียงของกู้ชิงอัน ขณะนี้เขานอนนิ่งบนเตียงราวกับรูปปั้นที่พูดไม่ได้ แต่หว่างคิ้วสงบ สีหน้าแดงระเรื่อ เหมือนกับหลับไปเท่านั้น นางไม่รู้สึกถึงไอเหน็บเย็นและไอแค้นใด ๆ จากตัวเขา ดูเหมือน จวินจื่อเห็นอาจเป็นเพียง "ผีร่อน" ที่ผ่านมาเท่านั้น ไม่เกี่ยวข้องกับการหมดสติของกู้ชิงอัน แต่ก็ยืนยันการคาดเดาของนาง
"ฮูหยินกู้ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าเรียกท่านเข้ามาเพราะอะไร?"
มู่ซีจ้องมองหญิงสาวหน้าตางดงามที่อยู่ตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง คงเพราะอยู่ในห้องพระคัดลอกพระสูตรบ่อย ๆ กลิ่นอายบนตัวนางจึงสงบนิ่ง มีกลิ่นจันทน์หอม
"ท่านบอกว่าข้าเป็นภรรยาเอกคนเดียวของเขา" เสียงของฮูหยินกู้สะอื้นเล็กน้อย เห็นชัดว่าปลงใจไม่ได้กับคำพูดของมู่ซี
ใช่แล้ว นางเป็นภรรยาเอกคนเดียวของเขาอย่างชัดเจน แต่บัดนี้กลับกลายเป็นหญิงที่ไม่ควรมีตัวตนที่สุดในหลังเรือน
มู่ซีเงยหน้าเหลือบมองท่านกู้ที่นอนนิ่งอยู่ แล้วพิจารณาการดูลักษณะโหงวเฮ้งของฮูหยินกู้อย่างละเอียด นางไม่ได้มองผิด
"ข้ารู้ว่าท่านใส่ใจท่านกู้มาก แต่ฮูหยินกู้ท่านไม่ควรทำเช่นนี้"
"เจ้า...เจ้าพูดอะไรนะ?"
ฮูหยินกู้หลุบตาลงเพื่อปกปิดความไม่สบายใจในก้นบึ้งดวงตา แต่น้ำเสียงของนางเมื่อครู่ได้เผยความมั่นใจทั้งหมดออกมาแล้ว ที่แท้แม่นางน้อยผู้นี้มีความสามารถจริง ๆ
"ข้าไม่พาพวกนางเข้ามา ก็เพราะอยากให้โอกาสเจ้าสักครั้ง"
มู่ซีถอนหายใจ "ตอนนี้ที่นี่ไม่มีคนอื่น เจ้าบอกข้าได้ไหมว่าทำไมเจ้าถึงทำเช่นนี้?"
ถูกต้อง คนที่ทำให้นายท่านกู้หมดสติคือฮูหยินกู้
"ข้า..." ฮูหยินกู้ตั้งใจจะปฏิเสธ แต่เมื่อสบตากับดวงตาที่หยั่งรู้ทุกสิ่งของมู่ซี คำโกหกก็พูดไม่ออกอย่างไรก็ตาม "ข้า...ข้าแค่รู้สึกอับอายเกินไป!"
ฮูหยินกู้พลันร้องไห้เบา ๆ
"ทั้งที่ข้าต่างหากที่เป็นภรรยาเอกของเขา เขาเคยพูดว่าจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขไปตลอดชีวิต ข้าไม่สามารถมีบุตรได้เพราะยาทำแท้งถ้วยหนึ่งของมารดาเขาและข้าก็สามารถเป็นมารดาได้เช่นกัน แต่เขาไม่รู้เลย เขาคิดว่าข้าหยั่งรู้โลกแล้ว เขาคิดว่าข้าไม่ยอมรับความจริงที่ว่าไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ ข้าเคยเป็นสมบัติล้ำค่าที่บิดามารดาทะนุถนอม แต่ตอนนี้ล่ะ ข้าเป็นหญิงเดียวในเรือนหลังที่ไม่มีบุตร หญิงเหล่านั้นเข้ามาทีละคน ๆ แต่ข้ากลับต้องเป็นม่ายที่ยังมีชีวิตอยู่ในจวนนี้!"
ราวกับได้พบช่องทางระบาย ฮูหยินกู้เล่าทุกอย่าง "อนุหนึ่งเป็นคนที่ท่านแม่เฒ่ายัดเยียดให้เขาตอนที่ยังอยู่ แต่อนุสาม อนุสี่ อนุห้า อนุแปดล่ะ? พวกนี้ล้วนเป็นอนุที่เขารับเข้ามาด้วยความสมัครใจ! ตอนแรกเขาบอกว่าจะรักข้าคนเดียวตลอดชีวิต ตอนนี้เขาทรยศข้า ข้าถึงได้ป้อนยาเมามายาให้ เขาจะไม่ตายแค่นอนบนเตียงแบบนี้ไปตลอดชีวิต แบบนี้เขาก็จะเป็นของข้าคนเดียว!"
นางพึมพำในปาก อดไม่ได้ที่จะย้ายเท้าไปหน้ากู้ชิงอันค่อย ๆ จับมือเขาแล้ววางบนใบหน้าตนเอง
"ชิงอัน เจ้าไม่ได้ลูบหน้าข้าแบบนี้นานแค่ไหนแล้ว? เจ้าเคยพูดชัดเจนว่ารักแค่ข้าคนเดียวนะ"
นางมองคนบนเตียงอย่างหลงใหล แล้วค่อย ๆ ลูบใบหน้าเขา
"อาจารย์น้อย เขาต้องผิดหวังในตัวข้าแน่ใช่ไหม?"
ถึงจะอับอายแค่ไหน สุดท้ายนางก็ยังไม่อยากทำร้ายเขา แค่ป้อนยาทำให้หมดสติถ้วยหนึ่งเพื่อหลอกตัวเอง
มู่ซีถอนหายใจ "แล้วเจ้าอยากให้เขานอนแบบนี้ต่อไปจริง ๆ หรือ? อีกอย่าง เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเขาไม่มีเจ้าในใจ? หากไม่มีเจ้า เขาคงไม่ดื่มสิ่งที่เจ้าเตรียมไว้อย่างไร้การป้องกัน"
ใช่แล้ว ต้องไว้ใจคน ๆ นั้นอย่างสุดหัวใจเท่านั้น ถึงจะไม่มีการป้องกันใด ๆ กับนาง
"ข้า..."
ฮูหยินกู้กัดริมฝีปากสีแดง "แต่หากเขารู้ว่าข้าเป็นคนทำ เขาต้องเกลียดข้าจนตายแน่"
อันที่จริงนางก็เสียใจเหมือนกัน ตอนที่ท่านเฒ่าเฉินเข้ามาเมื่อครู่ หัวใจของนางแทบจะกระโดดขึ้นมาถึงลำคอ นางกังวลว่าท่านเฒ่าเฉินจะมองเห็นความผิดปกติ
"ข้าสามารถเก็บความลับให้เจ้าได้"
มู่ซีกะพริบดวงตาอย่างขี้เล่น "อีกอย่าง การทำให้คู่แข่งของเจ้าสูญเสียคลังสมบัติเล็ก ๆ ทั้งหมด มันไม่ดีหรอกหรือ?"
"หากเจ้าพูดแบบนั้น ก็ดูจะดีทีเดียว"
ฮูหยินกู้ถูกมู่ซีทำให้หัวเราะ "นายท่านพูดไม่ผิด เจ้าเก่งมาก ข้าก็ยินดีที่จะแพ้ให้เจ้า"
นางพูดพลางหยิบขวดยาออกมาจากแขนเสื้อ "นี่คือยาถอนพิษ"
150K
