หลายวันต่อมา
หลังจากงานแต่งใหญ่ของท่านโหวกับเฟยเซียน ฉันได้นั่งคิดทบทวนและหาเหตุผลต่างๆ เกี่ยวกับเื่ที่ระบบถูกตัดหายไปและเื่ที่ฉันต้องติดอยู่ที่นี่ ติดอยู่ในร่างของฟางเหนียง จนได้ข้อสรุปว่า ด้านนอกนั้นไฟฟ้าอาจจะดับน้ำอาจจะท่วมโลกอาจมีแผ่นดินไหวูเาไฟะเิแล้วเกิดสึนามิลูกใหญ่พัดใส่ประเทศจีน ทำให้ระบบล่ม และฉันคงตายไปแล้ว หรือถ้ายังไม่ตายคงต้องติดอยู่ที่นี่จนกว่านิยายเื่นี้จะถึงตอนจบถึงจะออกไปได้ ด้วยเหตุนี้ฉันเลยคิดที่จะอยู่ที่นี่เป็แม่ครัวอยู่ในจวนโหว จะขออยู่อย่างตัวละครประกอบและสนุกไปกับโลกโบราณจนกว่าจะถึงตอนจบของนิยาย
จะว่าไปั้แ่ท่านโหวแต่งเฟยเซียนเข้าจวนมา ไท่ฮูหยินก็ไม่ได้แสดงอาการออกมาอย่างชัดเจนว่ารังเกียจเฟยเซียน ทั้งที่อยู่ อาหารการกินเครื่องนุ่งห่มของเฟยเซียน ไท่ฮูหยินก็ให้คนจัดหาให้อย่างไม่ได้ขาดตกบกพร่อง ไม่ให้น้อยหน้าฮูหยินจวนอื่น หากแต่คนทั้งจวนก็รู้กันดีว่าไท่ฮูหยินรังเกียจเฟยเซียนมากแค่ไหน เพราะไท่ฮูหยินยังไม่ยอมมอบอำนาจในการจัดการจวนให้กับเฟยเซียน อีกทั้งยังพยายามไม่พบนาง หากวันไหนฮูหยินน้อยมาหา ไท่ฮูหยินก็จะแค่พูดสองสามคำแล้วเชิญเฟยเซียนกลับไป หรือแม้แต่ของกินที่เฟยเซียนทำมาให้ ไท่ฮูหยินแทบไม่แตะด้วยซ้ำ นอกจากนี้ไท่ฮูหยินยังโปรดฉันอย่างออกนอกหน้ามากกก ถึงขนาดสร้างเรือนเล็กๆ หลังเรือนครัวให้ฉัน มอบเบี้ยรายเดือนให้มากกว่าข้ารับใช้ในจวนถึงสองเท่า ไหนจะเสื้อผ้าและเครื่องประดับสวยๆ อีก ทำเอาสาวใช้ในจวนที่ทำงานอยู่ในจวนนี้มานานหลายสิบปีต่างพากันอิจฉา แต่เื่ที่ทำให้เหล่าสาวใช้อิจฉาจนตาร้อนก็คือไท่ฮูหยินเอ่ยปากว่าอยากได้ฉันมาเป็อนุของท่านโหว ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ก็ฉันดันสวยที่สุดในบรรดาสาวใช้นี่นา เห้อ เกิดมาสวยนี่ก็ลำบากนะ มีแต่คนอิจฉา><
แน่นอนว่าเื่ที่ไท่ฮูหยินอยากได้ฉันไปเป็อนุของท่านโหวนั้นสร้างความไม่พอใจให้กับเฟยเซียนเป็อย่างมาก ซึ่งฉันที่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุขก็ได้เดินทางไปอธิบายและพูดคุยกับเฟยเซียนอย่างเปิดอกจนนางเข้าใจและไม่เกลียดฉันอีก
ส่วนท่านโหว ดั่งหนุ่มน้อยนักรัก ทุกวันหลังจากกลับจากที่ทำงานก็เข้าไปออเซาะเกาะติดเฟยเซียนแน่น ไม่ดุด่าข้ารับใช้ ไม่มาระรานยุ่งกับฉันอีก ซึ่งดียิ่งๆ
“เสื้อผ้าของเ้าให้พวกข้าซักให้ก็ได้นะ ไม่จำเป็ต้องมาซักด้วยตัวเองอย่างนี้” เปียวหลินที่กำลังซักผ้าอยู่เอ่ยพูด
“ไม่ได้หรอก ข้าไม่ใช่เ้านายของจวนนี้สักหน่อย จะใช้พวกเ้ามาซักผ้าให้ข้าได้ยังไงกัน อีกอย่างข้าทำอาหารเสร็จแล้วก็ไม่มีอะไรทำ จะให้นั่งนอนอยู่แต่ในห้องก็น่าเบื่อ ไม่สู้ออกมาซักผ้าพูดคุยกับพวกเ้าดีกว่า”
“พี่ฟางเหนียงเป็คนดีจังเ้าค่ะ” ชางหลิน น้องสาวของเปียวหลินเอ่ย
“พูดกับข้าไม่ต้องมีเ้าค่ะหรอก ก็บอกแล้วข้าไม่ใช่เ้านาย หากมีคนมาได้ยินเข้าจะหาว่าข้าใฝ่สูงได้ มันไม่ดี”
“เ้า เอ่อ ค่ะ”
“เปียวหลินๆ รีบวางมือแล้วไปที่เรือนใหญ่เร็ว!” เป่าหลินวิ่งมาหาพวกนางอย่างตื่นเต้น
“มีอะไร ไท่ฮูหยินเรียกหาข้าเหรอ?”
“ไม่ใช่ คุณชายลู่! คุณชายลู่มา”
“ห๊ะ! จริงหรือ ง งั้นข้าฝากเ้าช่วยซักแทนข้าทีนะ” เปียวหลินพูดด้วยความรู้สึกที่ตื่นเต้นยิ่งกว่าเป่าหลิน ก่อนจะวางเสื้อผ้าในมือลงแล้ววิ่งไปยังจวนใหญ่
คุณชายลู่?
“คุณชายใหญ่ตระกูลลู่ ลู่ห่าวซวนหรือ” นางหันไปถามอย่างสงสัยปนตื่นเต้น
“ใช่ เป็เขา ว่าแต่เ้ารู้จักคุณชายลู่ด้วยหรือ?”
“ก็เคยได้ยินคนในเมืองพูดถึงน่ะ...คุณชายใหญ่ตระกูลลู่ ลู่ห่าวซวน สง่างามอ่อนโยน มากด้วยปัญญาหาใครเปรียบ” เป็บุรุษที่สตรีทั่วหล้าอยากได้มาอยู่ในการเพราะเขาคือฮ่องเต้ผู้ครองแคว้นนี้ ท่อนหลังนางพูดในใจ
ตามบทแล้วคุณชายลู่คือนามแฝงที่ฮ่องเต้ใช้เพื่อปลอมตัวออกมาปรึกษาหารือเื่ราวต่างๆ กับเฉิงโหว และเป็ตัวละครเด่นอีกตัวที่คอยเชื่อมสัมพันธ์ให้กับเฉิงโหวและองค์หญิงชิง ในบทบรรยายถึงความหล่อเหลาของเขาเอาไว้มากทีเดียว ดังนั้นก่อนที่ฉันจะเข้ามาในนิยายเลยได้ตั้งเป้าหมายเอาไว้ว่าจะต้องได้เห็นคุณชายลู่สักครั้งก่อนออกไปจากโลกนี้
“แขกคนสำคัญมาเยือน ข้าต้องไปทำของว่างให้ ฝากพวกเ้าซักผ้าให้ด้วยนะ” ว่าแล้วก็รีบวิ่งตามเปียวหลินไป
เรือนใหญ่
ร่างสูงสง่าของบุรุษผู้อยู่เหนือคนทั้งแคว้นนั่งหลังตรงเชิดหน้าแต่พองาม คิ้วดกดำเป็ทรงดูน่าเกรงขาม ดวงตาคมเข้มทรงอำนาจ จมูกโด่งได้รูปงาม ริมฝีปากที่ไม่หนาเกินไปไม่บางเกินไปไม่แดงเกินไป อีกทั้งยังดูชุ่มฉ่ำน่าัั....
หล่อสุดๆ
นางอุทานในใจ ยามนี้ใบหน้านางไม่อาจหุบยิ้มด้วยความเขินได้ เพราะคนตรงหน้านั้นหล่อเหลามากกกก นางไม่เคยพบเจอบุรุษที่ทั้งหล่อเหลาและคมเข้มน่าเกรงขามเช่นนี้มาก่อน เอ๊ะไม่สิ ยังมีจื่อลู่อีกคน แต่คุณชายลู่ดูอ่อนโยนน่าคุยด้วยมากกว่า ส่วนจื่อลู่นั้นแม้จะหล่อเหลาคมเข้มและสง่า หากแต่ใบหน้าเขาดูดุไปหน่อย อีกทั้งยังไม่ค่อยเป็มิตรกับคนอื่น ยกเว้นเฟยเซียน
ฝ่าาของหม่อมฉันหล่อกว่าเยอะเพคะ><
“เช็ดน้ำลายหน่อย จะหกใส่ชาแล้ว!” เสียงเข้มเอ่ยเรียกสตินาง
“ขออภัยเ้าค่ะ คุณชายลู่งดงามมาก ข้าเลยมองเพลินไปหน่อย”
คุณชายลู่ถึงกับยกยิ้มเอ็นดูกับคำพูดตรงๆ ของนาง
“นำของว่างมาให้เสร็จแล้วก็ออกไปได้” เสียงเข้มเอ่ยอีกครั้ง
“ข้าจะอยู่รับใช้ท่านโหวกับคุณชายลู่เ้าค่ะ” นางเอ่ยแล้วเดินเขยิบเข้าไปใกล้คุณชายลู่อีกหน่อย
“ไม่จำเป็ อีกอย่างนี่ก็ไม่ใช่หน้าที่ของเ้า ให้คนอื่นมาทำแทนเดี๋ยวนี้!”
เสียงของเขาดุและเข้มกว่าเมื่อครู่มาก ดูแล้วยามนี้เขาคงกำลังใกล้หมดความอดทนกับนางแล้ว แต่หาแคร์ไม่ นางเขยิบเข้าไปจนตัวเองยืนอยู่ข้างๆ ของคุณชายลู่ แล้วจึงเอ่ย “่บ่ายๆ อย่างนี้สาวใช้คนอื่นๆ จะมีงานทำกันหมดมีแต่ข้าที่ว่างงานอยู่เ้าค่ะ”
“หึ...” คุณชายลู่ยิ้มเห็นฟันเล็กน้อยให้กับนาง
โอ้พระเ้า คุณชายลู่จะหล่อดูดีเกินไปแล้ววว ข้าละสายตาจากเขาไม่ได้ ข้าอยากเป็สนมของเขาาาา><
“ให้นางอยู่ต่อเถอะ แม่นางน้อยนางนี้งดงาม น่าเอ็นดู ข้าชอบ”
หัวใจนางพองโตสุขใจจนจะบินได้ รีบเข้าไปรินชาให้คุณชายสุดหล่อโดยเร็วแล้วถือโอกาสนี้นั่งลงข้างๆ คุณชายลู่ เช่นนี้นางก็จะสามารถแหงนหน้าขึ้นไปมองใบหน้าที่หล่อเหลานั่นได้สะดวกมากขึ้น อร๊างงง ข้าจะเอาเขาาาาา
จื่อลู่มองสตรีตรงหน้าด้วยสายตารังเกียจ สตรีร้ายยางอาย คงจะอยากเลื่อนตำแหน่งจากสาวใช้ไปเป็ฮูหยินน้อยตระกูลลู่จนตัวสั่น ช่างน่ารังเกียจนัก! แต่ฝันไปเถอะเพราะตระกูลลู่ไม่มีอยู่จริง อีกอย่างชาตินี้ทั้งชาติสตรีร้ายยางอายเช่นเ้าจะไม่มีวันได้ดีเพราะบุรุษพากันรังเกียจ!
“น้ำชาเ้าค่ะท่านพี่” เฟยเซียนเอ่ยก่อนจะยื่นจอกชาให้กับจื่อลู่ ใบหน้างามประดับด้วยรอยยิ้มงามชวนมอง น้ำเสียงก็หวานหยดจนคนฟังใจฟู
“ขอบคุณน้องหญิง อยู่กับเ้าข้ามีความสุขยิ่ง”
ใบหน้างามแดงซ่านด้วยเขินอาย นางหยิบผ้าเช็ดหน้าลายดอกฮวาขึ้นมาซับน้ำชามุมปากของสามี
ยามนี้เฟยเซียนช่างน่ารักน่าเอ็นดู จื่อลู่ดึงร่างบางที่ยืนอยู่ข้างๆ เข้ามาในอ้อมกอดแล้วก้มลงมอบจูบอันดูดดื่มให้กับนาง
“ท่านพี่...” เสียงหวานครางเอ่ยเรียก
“น้องหญิง ข้าอยากมีเ้าตัวน้อยแล้ว” เสียงแหบพร่าเอ่ยกระซิบ เป็เหตุให้ใบหน้างามแดงก่ำลามไปจนถึงคอด้วยความอาย
“ข้าก็...”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
“ท่านโหวขอรับ ไท่ฮูหยินให้มาตามท่านไปพบขอรับ”
เสียงเคาะประตูและเสียงเอ่ยพูดหน้าห้องขัดจังหวะหวาน พวกเขาต้องผละออกจากกันอย่างจำใจ
“ข้าไปไม่นานจะรีบกลับมา”
“อืม” เฟยเซียนเอ่ยตอบอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก
201
