มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“ยังจะหนีอีกเหรอ?” ฮัวเหนียงดีดนิ้วเบา ๆ ไปที่แขนเสื้อของเธอ แล้วทันใดนั้นมันก็ปลดปล่อยคาถาออกมา

สายลมที่ดุร้ายเริ่มปรากฏในลานจอดรถอย่างช้า ๆ มันเริ่มหมุนจนกระทั่งในที่สุด ก็กลายเป็นพายุทอนาโดสีดำลูกเล็ก ๆ พายุทอร์นาโดปรากฏตัวอยู่ข้างล่างที่ค้างคาวกำลังบินอยู่เหมือนมังกรคลั่ง แล้วกลืนเคอร์รี่ผู้ที่พยายามจะหนีลงไป

“บัดซบ!” เคอร์รี่คลั่งพายุทอร์นาโดกลืนร่างเขาเข้าไป จนกระทั่งร่างของเขาเริ่มหมุนไปรอบ ๆ พายุทอร์นาโด จนเขากลายเป็นสับสน แล้วหายไปข้างในพายุทอร์นาโด แล้วจากนั้นก็ร่วงลงพื้น

“หน้าโง่” ไป๋เจี่ยวเจียว ผู้ที่ยังคงยืนอยู่บนกระบี่บนอากาศ พูดออกมาอย่างดูถูก “ต่อหน้าพี่สาวของฉัน ทาสแห่งความมืดตัวจ้อยอย่างแก คิดว่าจะหนีไปได้อย่างงั้นเหรอ”

สายลมสีดำสลายไป เหลือไว้แต่เคอร์รี่บนพื้น ที่กลับเป็นร่างมนุษย์ ตาเขาแดงก่ำ แล้วหอบหายใจ

“ดูเหมือนว่าข้าจะต้องใช้วิธีสุดท้าย แล้วสู้กับพวกแกจนกว่าจะตายกันไปข้างซะแล้ว” เคอร์รี่พูด ร่างของเขาถูกหุ้มไปด้วยแสงสีดำ เหมือนว่าเขากำลังสะสมความแข็งแกร่ง

“เอาออกมา เจ้าโง่” ไป๋เจี่ยวเจียวพูดอย่างไม่สนใจ “พี่สาวของฉันไม่กลัวแกหรอก”

“อ๊าก!” เคอร์รี่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างของเขาบิดไปมา แสงสีดำรอบตัว ทันใดนั้นก็ระเบิดออกมา ทำให้ท่าทางของฮัวเหนียง ผู้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฉินเฉาเปลี่ยนไป

“ไม่ดีแล้ว เขาเผาผลาญวิญญาณตัวเอง!”

“แลกเปลี่ยนวิญญาณของข้ากับพลัง! หนวดแห่งความมืด” เคอร์รี่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ในขณะเดียวกัน เขาก็กางแขนออก

พื้นดินทั่วลานจอดรถ ทันใดนั้นก็มีความมืดที่น่าหลงใหลส่องประกายขึ้นมา สัญลักษณ์แปลก ๆ ก็ปรากฏใต้เท้าของทุกคน จากนั้นพื้นดินก็เริ่มสั่นไหว หนวดสีดำหนานับเมตรก็ลอยสุ่มออกมาจากพื้นทั่วทุกที่ ฮัวเหนียง ฉินเฉา แล้ว ไป๋เจี่ยวเจียวที่ลอยอยู่ ทั้งหมดถูกมัด

รถในลานจอดรถเองก็ถูกมัดอยู่กลางอากาศไปด้วย แต่ดูเหมือนว่าคาถานี้จะไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของเคอร์รี่ ผู้ที่แผดเผาดวงวิญญาณของตัวเอง เพราะว่าซูเฟยที่อยู่ในเมอร์ซิเดสไม่ถูกจับไปด้วย

“ฮ่าฮ่าฮ่า! พลังความมืดอันยิ่งใหญ่!” เคอร์รี่คำรามออกมาด้วยความเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่มันไม่สามารถปกปิดความบ้าคลั่งของเขาได้ “พวกแกไม่สามารถหยุดข้าได้ ข้าผู้มีสายเลือดอันสูงส่ง!”

พร้อมกันนั้น เขาอดทนต่อความเจ็บปวดของร่างกาย เขากระพือปีก แล้วค่อย ๆ ลอยขึ้นไปในอากาศอย่างช้า ๆ

“พี่! มันจะหนีไปแล้ว!” ไป๋เจี่ยวเจียวผู้ที่ถูกหนวดมัดไว้อย่างแน่นหนา ทำให้รูปร่างของเธอยิ่งสะดุดตาขึ้นไปอีก ความแข็งแกร่งระดับ สร้างรากฐานของเธอไม่สามารถกำจัดหนวดสีดำที่น่ารังเกียจนี้ได้

ไม่ใช่แค่ไป๋เจี่ยวเจียว แต่แขนของฮัวเหนียงเองก็ถูกมัดไขว้หลังโดยหนวดสีดำนี้เช่นกัน ทำให้หน้าอกขนาดใหญ่ของเธอยิ่งโดดเด่นขึ้นไปอีก

ฮัวเหนียงขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “นี่เป็นคาถาที่ทรงพลัง ที่ได้มาจากการเผาผลาญดวงวิญญาณ ในตอนนี้ ฉันทำอะไรไม่ได้”

“ให้มันหนีไปไม่ได้...ให้มันหนีไปไม่ได้! ถ้ามันหนีไปได้ ซูเฟยจะต้องตายอย่างแน่นอน...” ร่างของฉินเฉาถูกหนวดจับมัดไว้กลางอากาศ แต่อย่างนั้นเขาก็ยังคงคำรามต่อไป

‘ฉินเฉา ไอ้เศษสวะ! ถ้าเป็นหลัวเต๋อ เรื่องแบบนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้นอย่างแน่นอน’

เขาคิด ‘ฉินเฉา แกลืมไปแล้วเหรอ ว่าแกเป็นปีศาจ!’

‘ใช่แล้ว ฉันเป็นปีศาจ’ ...ทันใดนั้นเขาก็ลืมตาขึ้น พร้อมกับเปลวไฟสีเขียวที่ลุกไหม้ในนั้น ‘ฉันลืมไปได้ยังไง ว่าฉัน...ว่าฉัน...’

“ฉันเป็นปีศาจ!” ทันใดนั้นฉินเฉาก็คำรามออกมา ร่างของเขากลายเป็นปีศาจ ผมของเขากลายเป็นสีแดงสดใส แล้วเกล็ดสีดำขึ้นตามหน้าแล้วแขนของเขา

โดยเฉพาะแขนทั้งสองข้างของเขา ที่กลายเป็นกรงเล็บของสัตว์ร้ายอย่างสมบูรณ์

ตูมมม! เสียงที่ระเบิดออกมาจากฉินเฉา เหมือนกับมีฟ้าผ่าลงมาในลานจอดรถ ในร่างปีศาจ พลังต่อสู้ของเขาเพิ่มขึ้นเร็วมาก แล้วพลังที่ซ่อนเร้นของเขาก็ระเบิดออกมา

เคอร์รี่ผู้ที่กำลังบินอยู่กลางอากาศ ทันใดนั้นก็รู้สึกกดดันอย่างน่าหวาดกลัว เมื่อเขาเห็นฉินเฉาในร่างปีศาจข้างล่าง หัวใจของเขาก็เต้นถี่ขึ้น ทำให้เขาลืมความเจ็บปวดจากการเผาผลาญดวงวิญญาณของตนเองไป

นี่เป็นสัญชาตญาณของสัตว์เคอร์รี่รีบกระพือปีก แล้วไม่สนใจกับความเจ็บปวดตามร่างกาย แล้วรีบหนีไป

แต่ในตอนนี้ มือของฉินเฉาเป็นอิสระจากหนวดนั่นแล้ว เขายื่นกรงเล็บสีดำขึ้นไปบนอากาศทางที่เคอร์รี่อยู่ แล้วคว้าจับอากาศที่ว่างเปล่าตรงหน้า

ฉินเฉาใช้ความสามารถเทเลคิเนซิสของเขา เหมือนกับมือล่องหน เคอร์รี่ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

“ไปลงนรกซะ....” ฉินเฉาคำรามด้วยความโกรธ แล้วกำมือ

กร๊อบบ! เสียงกระดูกหักดังมาให้ได้ยิน เคอร์รี่มองมาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความตระหนก พร้อมกับร่างของเขาที่ถูกบีบจนกระดูกหัก ปีกทั้งสองข้างของเขาบิดแล้วหักงอไปด้านข้าง

“ไม่พอ ยังไม่พอ...มอบความแข็งแกร่งให้ฉันอีก!” ฉินเฉาคำราม แล้วในที่สุดก็เค้นเอาแรงเฮือกสุดท้ายของร่างกายออกมา

“ตายซะ!” ฉินเฉากำมือแน่น ร่างของเคอร์รี่ผู้ที่ยังอยู่ในอากาศ ทันใดนั้นก็สั่น แล้วต่อหน้าของฮัวเหนียง แล้วไป๋เจี่ยวเจียว ก็มีเสียงดังตูม! พร้อมกับการระเบิดของเลือดแล้วเนื้อจำนวนมากตกลงมาบนพื้นเหมือนกับสายฝน

หลังจากที่เคอร์รี่ตาย คาถาที่ถูกร่ายไว้ก็สลายไป หนวดสีดำ พร้อมกับอาคมก็หายไปในอากาศ

ฉินเฉาหมดแรง หลังจากสูญเสียการช่วยเหลือของหนวด เขาก็ร่วงลงพื้น

ฮัวเหนียงรีบคว้าเขาเอาไว้ ในขณะเดียวกัน ฉินเฉาก็รู้สึกถึงความอุ่นจากมือของฮัวเหนียง ที่ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง

ทันใดนั้น ก็เหมือนกับได้ขึ้นสวรรค์ ความรู้สึกนี้ เหมือนกับการใช้ยาทำให้ฉินเฉารู้สึกเหมือนจะล่องลอย ร่างของเขารู้สึกเป็นสุข

“อ่าห์....” ฉินเฉาครางออกมาด้วยความสุข ฮัวเหนียงที่ตัวติดกัน แล้วกำลังถ่ายทอดพลังให้เขา ทันใดนั้นก็หน้าแดง กลุ่มก้อนสีแดงสองก้อนปรากฏบนแก้มของเธอ ทำให้เธอยิ่งดูคล้ายคนเมา

ในตอนนี้ ร่างของฉินเฉาก็รู้สึกมีความสุขอย่างมาก ดังนั้น เขาจึงไม่ได้สนใจสาวงามที่อยู่ข้าง ๆ เขา ไม่อย่างนั้น มันจะไม่สามารถรับประกันได้ว่า ชายคนนี้จะควบคุมราคะที่เหมือนกับสัตว์ป่าของเขาได้ แล้วไม่พยายามจะใช้กำลังกับเธอ

การเผาผลาญพลังงานของฉินเฉาตอนนี้มากเกินปกติ ดังนั้น พลังงานของเขาจึงว่างเปล่าจริง ๆ แล้วตอนนี้ฮัวเหนียงก็กำลังส่งพลังของเธอให้กับเขา เหมือนกับรดน้ำต้นไม้ที่กำลังอับเฉาให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง

พลังงานในร่างของฮัวเหนียงเหมือนมหาสมุทรไร้ที่สิ้นสุด ดังนั้นมันเป็นเรื่องง่ายที่จะเติมส่วนที่เสียไปของฉินเฉา

หมอกสีขาวพุ่งขึ้นมาจากร่างของฉินเฉา หลังจากที่พลังในร่างของฉินเฉาสามารถโคจรพลังด้วยตัวเองได้แล้ว ฮัวเหนียงก็ละมือออก แล้วหายใจออกอย่างช้า ๆ

หลังจากที่เปลี่ยนพลังงานให้เป็นพลังกายแล้ว หน้าผากของฮัวเหนียงก็ปรากฏเหงื่อที่ส่งกลิ่นหอมออกมา

“พี่ ปล่อยให้เขารักษาตัวเองเถอะ” ไป๋เจี่ยวเจียวเข้ามาที่ด้านข้างของฮัวเหนียง หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา แล้วช่วยพี่สาวของเธอเช็ดเหงื่อ “ทำไมพี่ต้องใช้พลังช่วยเขาด้วย?”

“เจี่ยวเจียว” ฮัวเหนียงพูดด้วยความสำนึกผิด “มันเป็นเพราะพี่ไม่ระวัง ทาสแห่งความมืดคนนั้นถึงหนีไปได้ แล้วทำให้นายน้อยฉินต้องใช้พลังของเขาจนกระทั่งหมดแรง ถ้าพี่ไม่ช่วยเขา นายน้อยฉินต้องใช้เวลานานมากกว่าจะฟื้นคืนความสามารถทั้งหมดของเขาได้”

“ฮัวเหนียง...ขอบคุณ....” เมื่อรู้สึกว่าความแข็งแกร่งของเขากลับคืนมา ฉินเฉาก็สลายร่างปีศาจ แล้วมองฮัวเหนียงด้วยความรู้สึกขอบคุณ

ถ้าวันนี้ฮัวเหนียงไม่มา บางทีเขาแล้วซูเฟยคงต้องตายที่นี่คืนนี้

นี่เป็นบทเรียนให้กับฉินเฉา ว่ายังมีคนที่เหนือกว่าเขา ดังนั้นเขาต้องพยายามให้หนัก พลังของเขาในตอนนี้อยู่เพียงแค่ระดับ 3 เป็นแค่เสนาธิการปีศาจตัวเล็ก ๆ แต่ศัตรูของเขามีแต่จะทรงพลังมากขึ้น แล้วมากขึ้น เขาจะต้องพยายามให้มากกว่านี้เพื่อที่จะปกป้องซูจีแล้วซูเฟย

การต่อสู้ครั้งนี้เป็นศึกใหญ่สำหรับเขา เขาเห็นฮัวเหนียงจัดการเคอร์รี่ได้อย่างง่าย ๆ โดยที่อีกฝ่ายทำอะไรไม่ได้ นี่คือการต่อสู้ของผู้ฝึกตนที่แท้จริง นั่นคือการใช้คาถา ไม่เหมือนกับเขา ผู้ที่เข้าสู่การต่อสู้เหมือนกับทหารที่ไม่มีอาวุธ

“ด้วยความยินดีค่ะ นายน้อยฉิน” ฮัวเหนียงสุภาพกับฉินเฉา แล้วพูดว่า “การกำจัดทาสแห่งความมืดเป็นหน้าที่ของพวกเรา ผู้ฝึกตน ฮัวเหนียงละอายเหลือเกิน ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนั้นว่อกแว่กไปกับคำพูดพวกนั้น นายน้อยฉินคงจะไม่ต้องตกอยู่ในอันตรายแบบนี้”

“เรื่องนี้จะโทษเธอได้ยังไง” ฉินเฉารีบปฏิเสธ “นี่เป็นเพราะ ฉัน ฉินเฉาด้อยความสามารถเอง”

เมื่อเห็นแขนเสื้อจับเมฆาของฮัวเหนียง หัวใจฉินเฉากระตุก แล้วทันใดนั้นก็ถามขึ้น “ฮัวเหนียง เมื่อกี้เธอใช้คาถาอะไร?”

“นายน้อยล้อฉันเล่นแล้ว” ฮัวเหนียงยกแขนเสื้อขึ้น แล้วพูดว่า “นี่เป็นวิชาเทวะ ของนิกายยอดเขาหมอก จากเขาเทียนซาน แขนเสื้อหมอกม่านเมฆา ชะตาของฮัวเหนียงเรียนได้เพียงผิวเผินเท่านั้น”

“ผิวเผินอะไร พี่เชี่ยวชาญมันแล้วชัด ๆ ” ไป๋เจี่ยวเจียวแย้ง

“เจี่ยวเจียวอย่าพูดเหลวไหล!” ฮัวเหนียงดุ “พี่แค่ได้เรียนวิชาเทวะนี้ของสำนักธรรมะ แขนเสื้อหมอกม่านเมฆานี้เป็นแค่พื้นฐาน ฮัวเหนียงไม่กล้าพูดว่าเชี่ยวชาญวิชานี้หรอก เจี่ยวเจียว ผู้ฝึกตนจะต้องรู้จักถ่อมตน เราไม่สามารถทำตัวโอหัง แล้วพึงพอใจเพียงแค่นี้”

“รู้แล้ว พี่!” ไป๋เจี่ยวเจียวฟังคำกล่าวหาของพี่สาวเธอ แต่จริง ๆ แล้วกลับเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา มันไม่เข้าไปในหัวของเธอ

ฉินเฉาลังเล แล้วกลืนคำที่เขาจะพูดกลับ

“ฮัวเหนียง...นี่...”

“นายน้อยถ้ามีอะไรจะพูด ก็พูดมาเถอะ”

“ฮัวเหนียงจะเป็นไปได้มั้ย ที่เธอจะสอนวิชาเทวะนี้ให้ฉัน...” หลังจากที่พูดไปเพียงครึ่งประโยค ความกล้าของเขาก็พุ่งออกมา “เพราะฉันต้องเรียนการร่ายคาถาเพื่อที่จะปกป้องซูจีแล้วซูเฟย”

“นายน้อย” ฮัวเหนียงส่ายหัวแล้วพูดว่า “มันไม่ใช่เพราะว่าฮัวเหนียงหวงวิชาหรือว่าอะไรหรอกนะ แต่ว่าทักษะนี้เรียนได้เฉพาะผู้หญิงเท่านั้น”

“ใช่แล้ว ใช่แล้ว!” ไป๋เจี่ยวเจียวยกคิ้ว แล้วเยาะเย้ย “นายโง่หรือเปล่า? นายเคยเห็นผู้ชายเดินไปตามถนน พร้อมกับสะบัดแขนเสื้อขนาดใหญ่ไปมาหรือเปล่า? แล้วก็พลังของนายก็ยังไม่ขึ้นระดับ 4 นายจะร่ายคาถาได้ยังไง?! พูดไม่คิด”

“อ่า เป็นอย่างนั้นเหรอ...” ฉินเฉากุมขมับ เขารู้สึกเศร้านิดหน่อย แม้ว่าเขาจะมีกายาปีศาจ สามารถฝึกตนได้อย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังไม่สามารถร่ายคาถาหรือว่ามีอาวุธเวทย์ เหมือนกับประคำของซูจี กับแขนเสื้อของฮัวเหนียง)

“ฮัวเหนียงไม่รู้จักทักษะที่ผู้ชายใช้ได้เลยเหรอ?” ฉินเฉายังคงไม่ยอมแพ้แล้วถามขึ้นมาอีกครั้ง

“ฮัวเหนียงไม่รู้ แต่อาจารย์ฮัวเหนียงรู้”

“โอ้?” ตาฉินเฉาเบิกกว้าง “ช่วยไปถามเขาได้มั้ย?”

“เกรงว่าจะไม่ได้...” วิธีการพูดของเธอครั้งนี้ แทบจะทำให้ฉินเฉากดความโกรธไว้ไม่อยู่ “นายน้อยไม่ใช่ผู้ฝึกตนอสูร ต่อให้เป็นแค่คาถา บางทีอาจารย์ก็คงไม่ต้องการสอนคุณ”

“มันไม่มีทางจริง ๆ เหรอ?” ฉินเฉาพึมพำ

“มีอยู่ทางหนึ่ง!” ไป๋เจี่ยวเจียวยิ้ม แล้วพูด “ตัดไข่ของนายทิ้งไป แล้วเป็นขันทีซะ!”

จบตอน#