...
ไป๋จื่อหรูไปหาผู้รอดชีวิตตรงบริเวณที่เก็บแอกโซเยอร์ได้ก่อน แต่บริเวณนั้นนอกจากหุ่นรบพังๆ หนึ่งตัวแล้วก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นอีก
ไป๋จื่อหรูมองหุ่นรบพลางลูบคาง “พลังงานเหรอ”
ในที่สุดระบบได้มาตรฐานไอคิวก็ออนไลน์อีกครั้ง ตรงหน้าหน้าจอกึ่งโปร่งใสของไป๋จื่อหรูปรากฏภาพโฮโลแกรม 3D ของหุ่นรบ และชี้จุดสีเขียวในห้องบังคับ
ไป๋จื่อหรูะโเข้าห้องบังคับ สงสัยเล็กน้อย “ดูดซับพลังงานยังไง ฉันเคยดูดซับแค่พลังงานในผลึกคริสตัล”
ระบบเอ่ย ‘หลักการเดียวกัน โปรดวางมือลงบนกล่องพลังงาน ระบบมีฟังก์ชันชาร์จไฟไร้สายทางไกล อยู่ห่างภายในหนึ่งเมตรก็ดูดซับพลังงานได้แล้ว’
ไป๋จื่อหรูยื่นมือ เวลาเดียวกันนั้นอากาศก็แปรปรวน พลังงานไร้รูปแปรเปลี่ยนเป็สสารสีดำที่มองเห็นได้ และพุ่งตรงไปที่ฝ่ามือของเขา
วังวนที่แผดเผารุนแรงไหลทะลักเข้ามา วินาทีที่ปะทะเข้ากับฝ่ามือก็ก่อตัวกลายเป็เส้นด้ายสีดำ พุ่งเข้าไปในร่างของไป๋จื่อหรู
กระแสอากาศรุนแรงหนึ่งสายไหลเข้าในร่างแต่กลับไม่ได้รู้สึกอึดอัดเท่าไรนัก ตรงกันข้ามหลังดูดซับพายุสีดำนั้นหมดกลับรู้สึกี้เี ประหนึ่งแช่อยู่ในน้ำพุร้อน สบายเป็อย่างยิ่ง
ไป๋จื่อหรูเก็บมือ มองฝ่ามือตัวเองที่ไม่เหลือร่องรอยใดๆ แต่เขากลับรู้ว่าพลังงานทั้งหมดของหุ่นรบตัวนี้ถูกเขาดูดจนเกลี้ยงแล้ว ขณะเดียวกันบนหน้าจอก็ปรากฏแถบความก้าวหน้า มันโชว์ตัวเลข 0.01/100
“…ต้องใช้พลังงานเท่าไรถึงจะเปิดร้านค้าได้” ไป๋จื่อหรูรู้สึกว่าตัวเองอาจป้อนเ้าระบบล้มเหลวนี่ให้อิ่มไม่ไหว
ระบบเอ่ย ‘โฮสต์โปรดพยายามต่อไป’
ถึงกับไม่ตอบ!
ไป๋จื่อหรูจิ๊หนึ่งเสียง ปีนออกจากห้องบังคับหุ่นรบแล้วมองรอบด้าน ได้แต่ทำภารกิจต่อไป
…
ไม่ใช่ทุกครั้งที่ออกมาจะเก็บเกี่ยวได้ ตกดึกเหนื่อยแล้ว ไป๋จื่อหรูลากสิงโตเบียบีที่วันนี้ปะทะกับตัวเองกลับไปที่นอกยานรักษา
ทำไมสิงโตเบียบีที่ดูเหมือนกับสิงโตโลกถึงมีพละกำลังพอๆ กับหนูเขี้ยวั์ได้นะ แถมยังกระจอกสุดๆ สับใบมีดน้ำแข็งชิ้นเดียวก็ฆ่าได้สามตัวรวด ฉากนี่ไม่ได้มีปัญหาจริงๆ ใช่ไหม
เทียบกับพวกสัตว์ดุร้าย ความจริงสิ่งที่หายากที่สุดกลับเป็ต้นไม้ที่ใช้ก่อไฟ
ไป๋จื่อหรูหาคนรอดชีวิตไปพลางหาฟืนไปพลาง ลำบากลำบนกว่าจะเจอพุ่มไม้แห้งผืนย่อม จากนั้นเขาก็ดึงพืชต้นเล็กนั้นขึ้นมาตรงๆ แล้วใส่เข้าอ้อมอก พามันกลับไปอย่างมีความหวัง
จากนั้นเขาก็แล่สิงโตเบียบี หั่นมันเป็ชิ้นๆ แล้วเสียบไม้ เพิ่มไฟย่างอย่างขะมักเขม้น และเริ่มงานเลี้ยงเนื้อย่างคนเดียวอย่างสุขใจเหลือคณา
หลังเนื้อเสียบไม้ที่ย่างจนน้ำมันไหลเยิ้มลงท้อง ในที่สุดไป๋จื่อหรูที่กินสิงโตไปครึ่งตัวก็ลูบท้องน้อยๆ ที่นูนขึ้นมาและถอนใจอย่างพึงพอใจ
ถึงแม้แวมไพร์จะดูดเืเป็สัญชาตญาณตามธรรมชาติ แต่แวมไพร์ที่เบื่อหน่ายเกิดนิสัยชอบกินของอร่อยบนโลก เปลี่ยนรสชาติเป็บางครั้งนั้นยังคงเป็เื่ที่สวยงามมาก
อีกอย่างเขายังจบการศึกษาจากโรงเรียนสอนทำอาหารขั้นสูงสุด มีใบรับรองเฉพาะทางหลายใบ ถ้าไม่ใช่เพราะรักธรรมชาติ ขับรถแคมป์ปิ้งมุดเข้าในูเาเลย ก็คงเปิดร้านอาหารติดดาวหลายร้านไปแล้ว
สำหรับฝีมือของตัวเอง เขาพูดได้แค่ว่า ‘อื้ม ต้องกดล้านไลก์!’
มองไปยังชิ้นเนื้อสิงโตที่เหลืออยู่ ไป๋จื่อหรูใช้วิธีเดียวกับหุ่นรบเช้าวันนี้ ยื่นมือไปดูดซับพลังงาน สิงโตเบียบีกลายเป็ไอหมอกสีดำและถูกดูดซับเข้าใจกลางฝ่ามือของเขาโดยตรง ไม่เหลือแม้แต่กระดูก
“อืมๆๆ อย่างนี้นี่เอง!” ไป๋จื่อหรูพยักหน้าน้อยๆ ตัวตนทุกอย่างคือพลังงาน และการดูดซับพลังงานนี้ส่วนใหญ่ก็เหมือนกับการดูดซับผลึกคริสตัลซอมบี้ เขาเข้าใจแล้ว
เหนื่อยแล้ว ไป๋จื่อหรูเปิดประตูตั้งใจจะเดินเข้ายานรักษา ตรงหน้าก็พลันปรากฏเงาดำมหึมา บดบังแสงที่ส่องออกมาจากในยาน
เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับชายหนุ่มที่ั์ตาสีดำ
ชายหนุ่มตัวสูงมาก ไป๋จื่อหรูสูงถึงแค่หน้าอกอีกฝ่าย บนร่างคนคนนี้ยังมีออร่าประหลาดชนิดหนึ่งวนเวียนอยู่ เขาเองก็บรรยายไม่ถูก เป็ลักษณะพิเศษของมนุษย์ต่างดาวเหรอ
ทั้งสองจ้องกันอย่างเงียบเชียบ อีกฝ่ายเหมือนอยากออกไป แต่ไป๋จื่อหรูยืนอยู่หน้าประตูขวางทางเดินของเขาไว้
ไป๋จื่อหรูมองเอวของฝ่ายตรงข้าม บริเวณนั้นยามนี้เหลือแค่สีเนื้อสีชมพูที่เพิ่งสมานกันใหม่ๆ ถึงแม้ิัจะฟื้นคืนพอสมควรแล้ว แต่อวัยวะภายในที่ฉีกขาดยังคงไม่สมานดี มองหน้าจอภายในแคปซูลรักษาก็รู้ว่าหยุดอยู่ที่แปดสิบเปอร์เซ็นต์ บนแถบความคืบหน้าจะส้มก็ไม่ส้ม จะเขียวก็ไม่เขียว
ไป๋จื่อหรูขมวดคิ้ว “หลบไป ขวางทาง!” ภาษาดาวเคอลัวร์ของเขายังพูดได้แย่มาก
แอกโซเยอร์ชะงักหนึ่งที ก่อนเบี่ยงตัวให้ไป๋จื่อหรูเข้ามา
ยานรักษาลำนี้เล็กมาก นอกจากพื้นที่วางแคปซูลรักษาแล้วก็มีแค่ห้องอาบน้ำ ก่อนหน้านี้ไป๋จื่อหรูแค่คนเดียวก็มีพื้นที่ว่างพอใช้อยู่บ้าง ตอนนี้เพิ่มแอกโซเยอร์อีกคนก็รู้สึกคับแคบขึ้นมา
หลังไป๋จื่อหรูเข้ามาข้างใน ประตูของยานรักษาก็ปิดลงอีกหน แอกโซเยอร์ตบปุ่มประตูอีกครั้ง แต่ไม่ว่ายังไงก็เปิดไม่ออก
เขามองท่าทีขมวดคิ้วมุ่นของแอกโซเยอร์ ในใจก็มีความสุขขึ้นมา “เหมือนฉันเปิดได้แต่นายเปิดไม่ได้นะ! ฮ่าๆ!”
แอกโซเยอร์มองไป๋จื่อหรู “นายเป็ใคร ชื่ออะไร” น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยแสดงความเ็า
“สมองมีปัญหา!” ไป๋จื่อหรูตอบกลับคนตรงหน้าหนึ่งประโยค
2K
