ซินเยวี่ยพักอยู่ที่บ้านของซูลั่วอิงถึงสี่วันเต็มก่อนจะเดินทางกลับ
สี่วันนั้นนับเป็่เวลาที่ซินเยวี่ยมีความสุขที่สุดนับั้แ่เธอได้หวนคืนกลับมาเกิดใหม่
ก่อนจากลาซูลั่วอิงมอบของให้ซินเยวี่ยมากมาย นอกจากหนังสือแล้วยังมีเสื้อผ้าที่เธอซื้อมาแต่ยังไม่ได้ใส่ รวมถึงขนมอีกหลายห่อ
แม่ซูรู้ว่าครอบครัวซินเยวี่ยขัดสนจึงนำเสื้อผ้าเก่าของตัวเองและสามีที่ใส่แล้วให้ซินเยวี่ยติดตัวกลับไปให้พ่อกับแม่หลินใส่
ในยุคนั้นหากชาวบ้านในชนบทได้สวมใส่เสื้อผ้าที่คนในเมืองส่งต่อมาให้ก็ถือเป็เื่น่าภูมิใจอย่างยิ่ง ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งของบรรเทาทุกข์ที่ส่งไปยังชนบท ส่วนใหญ่ก็เป็เสื้อผ้าเก่าที่คนเมืองใส่แล้วเมื่อไปถึงหมู่บ้าน ผู้คนต่างแย่งชิงกัน
ซินเยวี่ยบรรทุกสัมภาระเต็มคันจักรยานเดินทางออกจากตัวเมือง
เมื่อวานฝนตกหนัก แม้ว่าวันนี้อากาศจะสดใสแต่ในอากาศก็ยังคงมีไอเย็นเจือปนอยู่บ้าง ทำให้การเดินทางไม่ลำบากมากนัก
เหลืออีกเพียงสามหลี่ก็จะถึงหมู่บ้านเฉวียนสุ่ยแล้วซินเยวี่ยคิดจะจอดพักเหนื่อย สักพัก เธอมองเห็นคนสองคนนั่งพักอยู่ข้างทางแต่ไกลๆรู้สึกคุ้นตา เมื่อเข้าไปใกล้จึงเพ่งมองดู พบว่าเป็แม่และพี่สาวของหานิหย่วน
ซินเยวี่ยอยากจะสานสัมพันธ์กับหานิหย่วนดังนั้นจึงต้องทำความรู้จักกับครอบครัวของเขาด้วย
หวงจิ่นซิ่วแม่ของหานิหย่วนในอดีตเคยเป็คุณหนูของตระกูลเ้าของที่ดินส่วนหานเจี้ยนอู่พ่อของหานิหย่วนเป็ทายาทของวีรชนทั้งสองเป็เพื่อนเล่นกันมาั้แ่เด็ก หานเจี้ยนอู่ได้รับการดูแลเื่อาหารที่พัก และการศึกษาจากรัฐบาล เนื่องจากพ่อแม่เป็วีรชนปฏิวัติหานเจี้ยนอู่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้และหลังจากสำเร็จการศึกษาจึงได้แต่งงานกับหวงจิ่นซิ่วแล้วให้กำเนิดลูกสาวชื่อิสยา และลูกชายชื่อิหย่วนตามลำดับ
ใน่ยุคสมัยพิเศษหานเจี้ยนอู่ประสบเคราะห์กรรมจากบทความที่เขาเขียน จึงถูกส่งตัวไปยังชิงไห่เขาไม่อยากให้ภรรยาและลูกต้องเดือดร้อน และรู้สึกว่าอนาคตของตนเองไม่แน่นอนก่อนจะเดินทางไปชิงไห่ หานเจี้ยนอู่จึงหย่ากับหวงจิ่นซิ่ว เพื่อให้ภรรยาและลูกๆหลุดพ้นจากความเกี่ยวข้องกับ “ผู้กระทำผิด” อย่างเขา แม้ว่าการกระทำเช่นนี้จะทำให้แม่และลูกๆต้องทนทุกข์ทรมานใน่ยุคสมัยพิเศษ
ใครจะรู้ว่าเมื่อหานเจี้ยนอู่ไปถึงชิงไห่เขากลับมีความรู้สึกดีๆ กับหญิงสาวที่ถูกส่งตัวไปที่นั่นด้วยกันและแต่งงานมีลูกด้วยกัน
ปัจจุบันพวกเขาได้รับการกอบกู้ชื่อเสียงแล้ว หานเจี้ยนอู่จึงพาภรรยาใหม่และลูกๆกลับมายังมณฑลเดิม และทำงานอยู่ในเมืองหลวงของมณฑล
หานเจี้ยนอู่เคยกลับมาเยี่ยมหวงจิ่นซิ่วและลูกๆแต่ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เป็เพียงคนแปลกหน้า
เมื่อซินเยวี่ยมาถึงข้างกายแม่หานและหานิสยาแล้วจอดจักรยานลง เธอทักทายทั้งสองด้วยรอยยิ้มสดใส “อาสะใภ้กับพี่ิสยาออกเดินทางไกลหรือกำลังกลับบ้านคะ?”
แม่หานเพียงแค่เหลือบมองซินเยวี่ยแล้วไม่ตอบอะไร ส่วนหานิสยาตอบกลับซินเยวี่ยอย่างกระตือรือร้น“ฉันกับแม่ไปโทรศัพท์หาิหย่วนที่ในเมืองมา ซินเยวี่ยเห็นเธอขนของมาเยอะแยะ มาจากทางในเมือง จะไปตลาดเหรอ?”
ซินเยวี่ยยิ้ม“ฉันไปพักที่บ้านเพื่อนมาสองวัน”
ซินเยวี่ยรู้สึกเหนื่อย จึงนั่งลงข้างๆหานิสยาเพื่อพักผ่อน
“พวกพี่โทรศัพท์หาพี่ิหย่วนแล้วเขาบอกไหมว่าจะกลับมาเยี่ยมบ้านเมื่อไร?” ซินเยวี่ยถามด้วยความอยากรู้
หานิสยาบอกว่า“น้องชายฉันบอกว่าอาจจะกลับมา่วันชาติแต่ก็ต้องดูว่าทางหน่วยงานจะอนุมัติวันลาให้หรือเปล่าน้องชายฉันไปประจำการในกองทัพมาสี่ปีแล้ว น่าจะกลับมาเยี่ยมบ้านได้แล้ว”
แม่หานเห็นว่าลูกสาวของตนพูดคุยกับซินเยวี่ยอย่างสนิทสนมก็รู้สึกไม่พอใจ“ิสยา ไปกันเถอะ”
พูดจบ แม่หานก็ลุกขึ้นจากก้อนหิน
“อาสะใภ้เดี๋ยวฉันขี่จักรยานพาอาสะใภ้ไปส่งนะ” ซินเยวี่ยพูดด้วยความจริงใจ
หานิสยารีบพูด“ดีเลยๆ เดินทางไกลขนาดนี้ ร่างกายของแม่ฉันคงจะไม่ไหวแน่ๆ”
แม่หานมองค้อนหานิสยาแล้วพูดกับซินเยวี่ยอย่างเฉยเมย “ฉันไม่ชอบรบกวนคนอื่นฉันเดินเองได้”
พูดจบ เธอก็หยิบผ้าห่อสัมภาระเก่าๆ ของตนแล้วก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า หานิสยารีบตามไป
ซินเยวี่ยไม่รู้ว่าทำไมแม่หานถึงเ็ากับตนเช่นนี้เธอรู้ว่าหวงจิ่นซิ่วเป็คนอ่อนโยน แต่ก็มีความถือตัวเล็กน้อยไม่น่าจะเ็ากับคนอื่นขนาดนี้
ในเมื่อความหวังดีของเธอไม่ได้รับการตอบรับก็คงต้องปล่อยเลยตามเลย
เมื่อซินเยวี่ยเดินจากไปได้ไกลแล้วหานิสยาจึงพูดอย่างระมัดระวัง “แม่ซินเยวี่ยหวังดีอยากจะขี่จักรยานพาแม่ไปส่ง แม่ทำไมไม่รับน้ำใจเขาล่ะแม่ร่างกายไม่ดี เดินมาไกลขนาดนี้ ต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะหายเมื่อยแน่ๆ”
แม่หานมองหานิสยา แล้วพูดอย่างช้าๆ“น้องชายแกชอบเด็กคนนี้และเด็กคนนี้ก็พยายามตีสนิทกับพวกเราอย่างมาก ก็คงเป็เพราะน้องชายแกตอนนี้น้องชายแกมีความก้าวหน้าในกองทัพแล้วเขาควรจะได้แต่งงานกับผู้หญิงที่ดีกว่านี้ฉันไม่อยากให้เด็กคนนี้มาฉุดรั้งอนาคตของน้องชายแก”
เื่ที่หานิหย่วนชอบซินเยวี่ยแม่หานและหานิสยารู้ดีแต่เื่ที่หานิหย่วนเขียนจดหมายถึงซินเยวี่ยตลอดสองปีที่ผ่านมา พวกเธอไม่รู้
“แม่ ฉันว่าซินเยวี่ยก็ดีนะ หน้าตาก็สวยนิสัยก็อ่อนโยน ที่สำคัญคือเข้ากับน้องชายได้ฉันว่าพวกเราไม่ควรเข้าไปก้าวก่ายเื่การแต่งงานของน้องชายให้น้องชายเลือกผู้หญิงที่เขาชอบสิ” หานิสยาพูดอย่างจริงจัง
เธอคิดว่าซินเยวี่ยเป็ผู้หญิงที่ดีเหมาะสมกับน้องชายของเธอ หรือเป็เพราะว่าเธอเป็ชาวนา แม่ถึงรังเกียจงั้นเหรอ?
ในใจของหานิสยาแม่ไม่ใช่คนเห็นแก่ตัวนี่นา
28K
