" ไอ้คนใจร้าย นายมันร้าย ทำไมต้องมาทำแบบนี้กับชั้นด้วย ฮื่อๆๆ " ฉันวิ่งไปพร้อมกับเอามือปาดน้ำตาที่มันไหลลงอาบแก้ม โชคดีที่ระหว่างทางที่เดินออกมาจากด้านหลังของตึกไม่มีใคร ไม่งั้นคงต้องมีใครต่อใครหลายคนเข้ามาถามเป็แน่ ก็เพราะฉันเป็ดาวของมหาวิทยาลัยในปีนี้ทำให้ใครต่อใครหลายคนรู้จักฉันยังไงล่ะ
" อ๊ะ...ขอโทษค่ะ " ด้วยความรีบร้อนที่อยากจะหนีจากคนใจร้ายทำให้ฉันที่เดินก้มหน้ามาชนกับชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง
" ไม่เป็ไร..ทีหลังก็เดินระวังหน่อย " เขาเอ่ย
" เอ่อ...ถ้าไม่เป็อะไรแล้วชั้นขอตัวนะคะ " ฉันว่าพร้อมกับกำลังจะก้าวเท้าเดินต่อไป
" เดี๋ยว ...เธอร้องไห้ ? "เขาเอ่ยพร้อมกับจับแขนของฉันไว้ ฉันก้มหน้าไปมองดูมือของเขาที่จับแขนฉันอยู่
" โทษที..ชั้นเห็นเธอตาแดงเหมือนคนร้องไห้ "
" ขอบใจ..แต่ไม่มีอะไรหรอก ไปนะ " ฉันเดินตรงไปที่ลานจอดรถของคณะทันทีที่พูดจบโดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดอะไร
:
:
อีกด้าน
" หึ ผู้หญิงอย่างเธอคงอ่อยผู้ชายไปทั่วสินะ " ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำให้ผมเร่งฝีเท้าตามเธอมา ผมก็แค่จะตามมาดูว่าเธอเป็ยังไงบ้างหรือเพราะแค่เห็นน้ำตาของเธอเท่านั้น
แต่พอเดินออกจากหลังตึกมา ภาพที่เห็นตรงหน้าคือมีผู้ชายกำลังจับแขนของเธออยู่ คนที่จับแขนของเธออยู่นั้นผมจำได้ว่ามันอยู่คณะวิศวฯ เหมือนกันเพราะเคยประกวดเดือนด้วยกัน มันเห็นผมยืนจ้องมองอยู่.....สองคนนั้นคุยกันสักพักผู้หญิงคนนั้นก็เดินหันหลังให้มันไป ผมจึงเดินออกมาจากซอกตึก
" มึงทำอะไรเธอ " ขณะที่ผมกำลังจะเดินผ่านมัน
" ..... " ผมหันไปจ้องหน้ามันโดยไม่ได้พูดอะไร ทำไมผมต้องตอบคำถามของมัน
" มึงไม่ได้ยินที่กูถาม ? " มันเอ่ยอีกครั้งขณะที่ผมกำลังจะก้าวเท้าเดินหนีมัน
" ทำไมกูต้องตอบมึง " ผมพูดพลางเดินต่อไปโดยไม่ได้สนใจมัน
หลายวันต่อมา
หลายวันมานี่ผมใช้ชีวิตปกติ เช้าไปเรียน หลังเลิกเรียนก็ไปเที่ยวกับเพื่อนบ้าง หลังจากกวินหมั้นแล้วชีวิตของผมก็กลับมาเงียบสงบเหมือนเดิมเพราะก่อนหน้านี้ผมต้องคอยเช็คตลอดว่ามันอยู่ที่ผับไหน แล้วก็ตามไปดูมันนั่งกินเหล้าย้อมใจ หลังจากเมาก็พามันกลับคอนโด
วันนี้เป็วันเสาร์ซึ่งก็เป็ปกติที่ผมจะขับรถกินลมไปเรื่อยๆ ผมชอบไปไหนมาไหนคนเดียว ขับรถดูวิวไปตามทาง อีกอย่างพวกนั้นมันก็มีแฟนกันแล้ว วันหยุดพวกมันคงอยากอยู่กันสองต่อสอง
ติ๊ดดๆๆ ผมยิ้มทันทีเมื่อได้เห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์
" ว่าไงครับคนสวย "
" แหม...ปากหวานจริงเชียว มารับป้าหน่อย "
" ได้ครับ แล้วให้วาฬไปรับที่ไหน "
" เดี๋ยวป้าแชร์โลเคชั่นให้นะจ๊ะ "
" ครับ "
ผมกดวางสายพร้อมกับเปิดดูโลเคชั่นที่ป้านันท์ส่งมาให้ ป้านันท์เป็คุณป้าของผมเองและท่านยังเป็เพื่อนสนิทกับคุณป้าจิตตาป้าของไอ้วินด้วย ป้าของผมมักจะพาผมมาเล่นบ้านไอ้วินหรือบางทีป้าไอ้วินก็พามันไปเล่นบ้านผม
" ทางมันคุ้นๆวะ " หลังจากที่กดเข้าไปดูผมก็รู้สึกแปลกใจเพราะเส้นทางที่ป้านันท์ส่งมาให้มันเหมือนกับที่ที่หนึ่งที่ผมไปมาแล้ว
สามสิบนาทีต่อมา
" ป้าครับผมถึงแล้วครับ รออยู่หน้าบ้านนะครับ " ผมกดโทรศัพท์หาคุณป้าหลังจากที่ขับรถมาจอดยังบ้านหลังใหญ่ที่เคยมา
" มาแล้วเหรอลูก ... วาฬขับเข้ามาในบ้านเลย เดี๋ยวมารอป้าอีกแป็บนึงป้ายังคุยธุระไม่เสร็จ
" เฮ้ย!! " ผมถอนหายใจพลางหมุนพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไปจอดยังหน้าบ้าน
การที่ไม่ได้เจอหน้าเธอหลายวันก็ใช่ว่าผมจะลืมเื่ที่เกิดขึ้นระหว่างเรา..กลิ่นกายที่หอมละมุนที่ยังติดอยู่ในใจของผม
ปึก เสียงของผมปิดประตูรถหลังจากก้าวเท้าลง ..." มาแล้วเหรอลูก มาๆ เข้าไปข้างในกันก่อน " เสียงที่เอ่ยขึ้นทำให้ผมต้องหันไปหา
" สวัสดีครับป้าจิตตา " ผมยกมือไหว้คุณป้่าของไอ้วิน
" ไหว้พระเถอะลูก " ท่านยกมือขึ้นรับไหว้พร้อมกับเดินเข้ามาโอบเอวของผม
" ป่ะ เข้าไปในบ้านก่อน ทุกคนรออยู่ " ท่านเอ่ยและก่อนที่ผมจะได้ถามอะไรท่านก็จูงมือพาผมเดินเข้าไปภายในตัวบ้าน
บ้านหลังใหญ่ที่ภายในประดับตกแต่งด้วยโคมไฟสุดหรู เฟอร์นิเจอร์ชั้นดีที่บ่งบอกถึงฐานะของเ้าของบ้าน คุณป้าพาผมเดินผ่านห้องโถงที่มีโซฟารับแขกเข้ามายังห้องที่อยู่ปีกซ้ายของตัวบ้าน ห้องกระจกที่มีขอบไม้ลายไทยประดับตกแต่ง มองทะลุเข้าไปจากภายนอกจะเห็นคนหลายคนนั่งอยู่
" สวัสดีครับ " เมื่อก้าวเท้าเข้าไปในห้องก็พบว่าห้องนี้เป็ห้องรับประทานอาหาร มีคุณป้าของผมนั่งอยู่ด้านข้างและคุณป้าของลดานั่งอยู่หัวโต๊ะ ผมยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยสวัสดีผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่
" วาฬไปนั่งข้างลดาเลยนะลูก กินข้าวก่อนเที่ยงพอดี " ป้าจิตตาบอกพร้อมกับชี้มือไปตรงเก้าอี้ที่มีผู้หญิงคนนั้นนั่งอยู่
" ครับ " ผมรับคำพลางก้าวเท้าไปนั่งข้างๆเธอ
" หล่อมั้ยล่ะ หลานชายของชั้น " ป้านันท์หันไปหาป้าของลดา
" หล่อ ได้ยินว่าเป็เดือนคู่กับยัยลดาด้วยใช่มั้ยลูก " ท่านว่าพร้อมกับหันมาถามผม
" ครับ "
" นั่นเห็นมั้ย ..ชั้นบอกแล้วเค้าเกิดมาคู่กัน " ป้าจิตตาพูดพร้อมกับหันมาหาเราสองคน
" แหม..ก่อนหน้านี้เธอยังเชียร์ตาวินกับหนูลดาอยู่เลยนี่ " คุณป้าของผมว่า
" เธออย่าย้ำเื่นี้ซิ ก็นั่นหน่ะเค้าสองคนไม่ใช่คู่กันไง นี่คู่ตัวจริงเค้านั่งอยู่นี่ พวกเธอดูสิ สองคนนี้เหมาะกันจะตาย " ป้าจิตตาว่าพร้อมกับมองค้อนป้าของผม
" เอาล่ะๆ พวกเธอสองคนอย่าทะเลาะกันต่อหน้าเด็ก ให้เค้าสองคนตัดสินใจกันเองเถอะ "
" วาฬ ตักผัดผักให้ลดาหน่อยสิลูก ของโปรดของลดาเค้าเลยนะ " ป้าจิตตาเอ่ยขึ้น ซึ่งนั่นทำให้ผมคิดถึงใบหน้าของใครอีกคนที่ชอบอาหารจานนี้ด้วยเช่นกัน
" ลดาตักถึงค่ะคุณป้า ไม่..." ก่อนที่เธอจะพูดจบผมก็ตักอาหารใส่ในจานให้เธอพอดี
" กินเยอะๆ ยิ่งผอมๆอยู่ " ผมว่าพร้อมกับตักอาหารเข้าปากตัวเองเช่นกัน
" ขอบใจ " เธอเอ่ยพร้อมกับหันมาถลึงตาโตใส่ผม
" หึ " ผมยกยิ้มรู้สึกดีใจที่ได้กวนอารมณ์ของเธอ
" ลดา...วันนี้หนูต้องไปรับชุดที่ร้านของพี่แมลงปอที่จะใส่ในงานคืนพรุ่งนี้ใช่มั้ยลูก " ขณะที่พวกเรากำลังรับประทานอาหารกันอยู่คุณป้าของลดาก็เอ่ยถามหลานสาวของตัวเอง
" ใช่ค่ะป้า "
" แต่รถของหนูลุงแช่มเอาเข้าอู่เช็คประจำเดือนนี่ลูก "
" จริงสิลดาลืมไป งั้นเดี๋ยวลดารอลุงแช่มแล้วให้ลุงแช่มพาไปก็ได้ค่ะ "
" จะรอให้เสียเวลาทำไมล่ะลูก เดี๋ยวให้ตาวาฬพาไปแป็บเดียว " ป้าจิตตาเอ่ย
" ไม่เป็ไรค่ะป้า รอลุงแช่มดีกว่าค่ะ "
" แต่ถ้ารอ ก็ไม่รู้ลุงแช่มจะกลับมาเมื่อไหร่นะลูก " ป้าของลดาเอ่ย
" ไม่กล้าไปกับชั้นเหรอ " ผมเอนตัวเข้าไปหาและพูดกับเธอเบาๆ
" ทำไมชั้นจะไม่กล้าไปกับนาย " เธอกัดฟันพูดพร้อมกับถลึงตาใส่ผม
" ลดาไปกับปลาวาฬก็ได้ค่ะ " ฉันหันไปบอกคุณป้าพร้อมกับส่งยิ้มให้ท่าน
ปึก...เสียงปิดประตูรถยนต์คันหรู
" นายรออยู่ที่รถก็ได้นะ เดี๋ยวชั้นไปเอาเสื้อแป็บเดียวเดี๋ยวมา " ฉันเอ่ยบอกเขาขณะที่ร่างสูงกำลังจะปิดประตูรถตามฉันมา
" ชั้นไม่ใช่คนขับรถของเธอที่จะนั่งรอเ้านายอยู่ในรถ ชั้นจะไปด้วย " เขาพูดเสียงเรียบ
" ไม่พอใจแล้วจะอาสาพาชั้นมาทำไมกัน " ฉันพูดเบาๆกับตัวเอง
" เธอว่าอะไรนะ " คนตัวสูงคงจะเห็นฉันทำปากขมุบขมิบจึงเอ่ยถาม
" เปล่านี่ ... ฉันแค่จะบอกว่า อยากมาก็มา ตามใจ " ฉันพูดพลางสะบัดหน้าและเดินเข้าห้างไปก่อนเขา
" เดี๋ยวลดารอพี่แป็บนึงนะ ขอแก้ตรงนี้นิดเดียว ตอนแรกพี่ก็ว่ามันโอเคแล้วนะ " พี่แมลงปอเอ่ยกับฉันหลังจากที่เข้าไปลองชุดเสร็จเรียบร้อย
" ได้ค่ะ นานมั้ยคะ ? "
" ไม่นานๆ แป็บเดียวๆ "
" โอเคค่ะ ..... เฮ้ยยย " ฉันถอนหายใจเพราะไม่อยากจะออกไปนั่งรอชุดกับหมอนั่น
ฉันเปิดประตูห้องทำงานของพี่แมลงปอเพื่อออกไปรอชุดที่สั่งตัดไว้ข้างนอก หมอนั่นคงจะหงุดหงิดน่าดูที่ต้องรอต่ออีก ฉันเองก็ไม่อยากจะนั่งข้างเขานานๆ เพราะการที่เขานั่งใกล้กับฉันทำให้ฉันได้กลิ่นกายของเขา กลิ่นของเขาทำให้ฉันนึกถึงภาพในคืนวันนั้น ... หลายวันมานี่ไม่ใช่ว่าฉันจะลืมหรอกนะ ... มันลืมจริงๆ ลืมเฉพาะตอนที่ได้ทำนั่นนี่ แต่หากได้อยู่คนเดียวเมื่อไหร่..ภาพที่เกิดขึ้นก็มักจะฉายเข้ามาในห้วงความคิดของฉันอยู่เป็ประจำ
" อึ้มๆ เดี๋ยวกูไปส่งเอง มึงทำงานต่อเถอะ " เสียงคนที่นั่งรอฉันอยู่ข้างนอกคุยโทรศัพท์กับใครสักคน เมื่อเขาวางโทรศัพท์ฉันจึงได้เดินเข้าไปหาเขา
" พี่เค้าบอกให้รอแป็บนึง ขอแก้ชุดแป็บเดียว " ฉันเอ่ยออกไปขณะที่เขาเห็นฉันเดินเข้าไปหา
" พอดีเลย งั้นเธอรออยู่ที่นี่ก่อนแล้วกัน ชั้นจะไปส่งเพื่อนก่อนแล้วเดี๋ยวจะกลับมารับ " ร่างสูงว่า
" นายมีธุระ งั้นชั้นกลับแท็กซี่เองก็ได้ " ฉันว่า
" ไม่ได้ บอกให้รอก็รอ เดี๋ยวมารับ " เขาเอ่ยขึ้นพลางก้าวเท้าออกจากร้านไป
" จะไปธุระก็ไปสิ จะมาให้ชั้นรอทำไม " ฉันว่าพลางเดินออกไปนอกร้านเพื่อดูของนั่นนี่ ขณะกำลังเดินดูของที่ร้านกิ๊ปชอปติดกับกับร้านตัดชุด พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังเดินลงบันเลื่อนไป
" แอบไปหาคู่หมั้นคนอื่นเค้านี่เอง เฮอะ " ฉันว่าพลางสาวเท้าเข้ามาในร้านด้วยความหงุดหงิดกับภาพที่ได้เห็น
" ทีกับชั้นนะ หน้าอย่างกับั์ ทีกับพิชชานะตาอย่างเยิ้ม ไอ้คนบ้า ไอ้คนใจร้าย " ฉันพูดพร้อมกับกำมือทุบลงที่หน้าขาตัวเอง
" เอ่อ...ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆที่ทำให้รอ งั้นพี่ลดราคาให้อีก 5 % ล่ะกันนะคะ " ฉันหันไปหาต้นเสียงที่ยืนพูดอยู่ข้างๆ
" เอ่ออออ...ค่ะ " ฉันรับคำโดยง่าย ฉันไม่ใช่พวกลูกคุณหนูที่จะรอนิดรอหน่อยไม่ได้
หลังจากที่แก้ชุดเสร็จพี่แมลงปอก็นำชุดที่ถูกจัดไว้อย่างดีออกมาให้ฉันที่นั่งรออยู่ข้างนอก ฉันนั่งรอปลาวาฬที่โซฟาภายในร้านตัดชุดอยู่นาน นี่ก็ผานมาจะชั่วโมงนึงแล้ว เมื่อก้มมองนาฬิกาในข้อมือเสร็จความอดทนของฉันก็ถึงที่สิ้นสุด ฉันลุกพรึ่บจากเก้าอี้ที่นั่งเตรียมก้าวเท้าออกจากร้านเพื่อกลับบ้าน
" อ๊ะ ...เอ่อ ขอโทษค่ะ / เธออีกแล้วเหรอ เจอทีไรแกล้งชนชั้นทุกที "
687
