ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ถังฮวนพูดอย่างไม่เต็มใจนักว่า“ได้อัญมณีมากกว่าโหลอยู่งั้นหรือ ข้าต้องการความที่จะเป็นนักหลอมระดับกลางให้ได้โดยเร็วที่สุด อย่างน้อยก็ต้องมีอัญมณีระดับต่ำสักหนึ่งร้อยก้อน”
นักหลอมอาวุธเป็นอาชีพที่ใช้เงินได้ล้างผลาญยิ่ง
ห้าร้อยเหรียญทองสำหรับคนธรรมดานั้นอาจจะพอแล้วที่จะใช้จ่ายได้นานโขแต่กลับใช้ไปซื้ออัญมณีได้ไม่กี่ก้อนเท่านั้น! ผู้เฒ่าร่างท้วมได้ยินคำพูดของเขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย“ถ้าอยากได้อัญมณีระดับต่ำมากมายขนาดนั้น แหล่งค้นหาที่ใกล้ที่สุดก็คงเป็น ‘ป่าที่สาบสูญ' ”
“ป่าที่สาบสูญ?”
เมื่อถังฮวนได้ยินถึงกับนิ่งอึ้ง
แน่นอนว่าเขาเคยได้ยินเกี่ยวกับป่าสาบสูญนี้มาก่อนป่าที่สาบสูญอยู่บนชายฝั่งตะวันตกของทวีปต้นกำเนิด เริ่มต้นจากเมืองหลางหล่าง การจะไปถึงต้องเดินทางด้วยเรือข้ามทะเลของเมืองนู่ลั่งและสถานที่แห่งแรกที่จะพบนั่นก็คือ ป่าที่สาบสูญ ของทวีปต้นกำเนิด
“มนุษย์เรากำลังต่อสู้กับปีศาจร้ายบนทวีปต้นกำเนิด การจะไปที่นั่นมันไม่อันตรายหรอกเหรอ?” ถังฮวนอดกังวลไม่ได้
“สมรภูมิของมนุษย์กับปีศาจร้ายมันอยู่ลึกเข้าไปในทวีปต้นกำเนิดป่าที่สาบสูญกับทวีปหรงเหย้าอยู่ไม่ไกลกันมาก ถ้าจะผ่านไปทางช่องแคบนับว่ายังปลอดภัยอยู่”
ผู้เฒ่าร่างท้วมยิ้มกริ่มกล่าวต่อ“ทุกวันนี้มีผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมาก จากเมืองนู่ลั่งของเรา มุ่งหน้าไปยังป่าที่สาบสูญเพื่อหาประสบการณ์หลายคนบ่มเพาะจนกลายเป็นนักรบขั้นสูงกลับมา ตอนนี้เจ้าเลื่อนขั้นเป็นถึงผู้ฝึกยุทธระดับสองแล้วนี่ข้าล่ะอยากให้เจ้าได้ไปจริง ๆ ถ้าเจ้าเข้าไปในป่าที่สาบสูญแล้วละก็ยังมีโอกาสที่จะพัฒนาฝีมือได้อีกมาก”
“เข้าใจล่ะ ตาเฒ่าอ้วนฉุ ท่านสามารถมองออกได้อย่างรวดเร็วเลยว่าข้าเป็นผู้ฝึกยุทธระดับสอง ดูเหมือนว่าท่านเองก็เป็นผู้ฝึกยุทธจริง ๆ สินะ”ถังฮวนเหลือบมองไปที่ชายชราร่างท้วม เขาหัวเราะ“ท่านบอกข้าได้หรือไม่ ว่าท่านเป็นผู้ฝึกยุทธระดับสี่ หรือระดับห้า หรือจะเป็นระดับหก?” “ถ้าคนอื่นถามข้าจะบอกเขาว่า ข้าเป็นผู้ฝึกยุทธระดับสี่ แต่ถ้าเจ้าเป็นคนถาม ข้าก็จะตอบว่า เป็นผู้ฝึกยุทธระดับห้า”ชายชราร่างอ้วนยิ้มเล็กน้อย
ถังฮวนได้ฟังเช่นนั้น ก็อดหัวเราะและสาปแช่งไม่ได้“จิ้งจอกเฒ่า! ดูเหมือนว่าท่านจะเป็นผู้ฝึกยุทธระดับหกสินะ!”
“อ๊ายย จะเป็นไปได้ยังไงกัน ตาเฒ่าอ้วนฉุอย่างข้าจะไปโกหกใครได้ ข้าเป็นผู้ฝึกยุทธระดับห้าจริง ๆ นา”เฒ่าร่างท้วมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน
ถังฮวนไม่เชื่อสักนิด เขาเหลือบมอง ผู้เฒ่าร่างท้วมอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า“ท่านผู้เฒ่า วันนี้ข้าจะไปป่ามหัศจรรย์นั่นสักหน่อย หากมีเวลาช่วยดูแลร้านของข้าให้ด้วยและถ้าท่านลุงของข้ากลับมา ข้าก็ฝากบอกท่านว่า ข้าจะกลับมาเร็ว ๆ นี้”
“เอ๋ จะไปเดี๋ยวนี้เลยหรือ? ทำไมรีบร้อนนัก?” ชายชราถามด้วยความประหลาดใจ
“ก็ดีกว่าปล่อยให้เวลาผ่านไป เมืองนู่ลั่งอาจอยู่ไม่ไกลจากป่าที่สาบสูญ ใช้เวลาเดินทางแค่วันเดียวเอง” เขาพูดพึมพำพร้อมรอยยิ้ม
“ระยะทางน่ะไม่ไกล แต่ป่านั้นกว้างใหญ่มาก เจ้าไม่ควรเข้าไปลึกนัก ผู้คนส่วนใหญ่มักจะเดินทางอยู่ริมเขตป่าเท่านั้นหากเจ้าไม่มีข้อมูล เมื่อไปถึงก็ยากที่จะหาอัญมณีระดับต่ำพบได้”
จากนั้นจึงแนะนำว่า“จะดีกว่าถ้ารออีกสักสองสามวัน ให้ข้าสำรวจดูพื้นที่ในป่าที่สาบสูญก่อนบางทีถ้าหาดูตามริมชายป่าอาจจะพบอัญมณีระดับต่ำเจอง่าย ๆ ก็เป็นได้”
“ท่านผู้เฒ่าจะหาข้อมูลจากที่ไหน? ข้อมูลแหล่งกำเนิดอัญมณี ผู้คนที่รู้คงอุบเงียบกันหมด ด้วยกลัวว่าผู้อื่นจะเข้าไปกอบโกยลืมมันไปซะเถอะ ให้ข้าไปดูก่อนว่าจะหาอัญมณีได้ยังไง ถ้าหากไม่เจอก็ถือเสียว่าเป็นประสบการณ์ละกัน”
ถังฮวนยิ้ม เขาห่อหุ้มกระบี่เพลิงเมฆาไว้ แล้วก้าวออกไปจากร้านขายอาวุธ“ข้าไปแล้วนะ อย่าลืมเรื่องที่ฝากไว้ล่ะ”
“เจ้านี่ มาเร็วเคลมเร็วซะจริง”

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 24 ป่าที่สาบสูญ (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 24 ป่าที่สาบสูญ (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้